literatuur, cultuur, small talk

Woensdag 10 oktober 2012

sehsucht 1

nog maar een weekje geleden een fantastische tentoonstelling gezien, sehnsucht, in het kasteel van gaasbeek. de titel betekent zowel heimee, als verlangen als nostalgie. maar volgens de brochure (naar beneden scrollen, please) kan dit ook een gevoel zijn dat gelinkt wordt aan onze fundamentele ontevredenheid, een koesteren en koesteren van onze (menselijke) onvolmaaktheid en dat gevoel kan zelfs leiden tot een soort verslaving.

wat, bedenk ik hier plotseling, ook een vorm van (eigen) liefde is: we zijn niet perfect en daardoor zijn we mens en lijken we dus op elkaar en juist daarom houden we van onszelf en van elkaar...

het was een nocturne. de kunstwerken in de zalen en zaaltjes waren mysterieus verlicht, maar de wenteltrapjes niet en vermits ik in het gezelschap vertoefde van enkele golden girls werden er nogal wat gilletjes geslaakt en zwaaide men met gsm-zaklampjes. elke zaal (en dat vond ik subliem) was geparfumeerd, echt waar. ik was nogal nieuwsgierig naar die geuren en vroeg de gids voortdurend: welke geur is dit en welke geur is dat en de arme man moest telkens in zijn papieren snuffelen om te antwoorden: o, dit is een mengsel van linde, bergamot en dragon... en dit, mevrouwtje, is kaneel.. en nu madammeke, ruikt u boisfarine en iris enz... uiteindelijk giechelden we de hele tijd, want de superbizarre installaties waren blijkbaar niet echt naar de zin van de gids, die wel vurig werd als hij klassieke schilderijen van commentaar kon voorzien!

we mochten jammer genoeg geen foto's nemen van de tentoonstelling, maar ik vond afbeeldingen op internet en in een volgend bericht zal ik ze tonen...

tot slot wi ik nog vertellen dat uiteindelijk de nacht was ingetreden en van het mooie schemerlicht (zie foto's) niet veel was overgebleven. we moesten doorheen het grote park naar de wagen (zoeken) en de kronkelwegjes waren alleen maar verlicht door kaarslicht.... creepy!

'Net buiten Brussel maar middenin de glooiende heuvels van het Pajottenland troont het Kasteel van Gaasbeek. De middeleeuwse burcht kende een bewogen geschiedenis en evolueerde van strategisch bolwerk naar riant buitenverblijf. De graaf van Egmond was een van de bekendste eigenaars. Het huidige gebouw kreeg zijn romantische restyling op het einde van de negentiende eeuw dankzij de excentrieke markiezin Arconati Visconti.'

zie website http://www.kasteelvangaasbeek.be/kasteel.asp

bijna de hele gevel is vernieuwd, alleen het torengebouw links is nog oorspronkelijk

op het binnenplein zagen we pauwen...

en een citroenboompje.

sehsucht heeft ook te maken met het gevoel dat het echte geluk zich altijd op een andere plaats bevindt dan die waar je zelf bent. vandaar ook het smachtende verlangen naar verre oorden.

kennst du das land wo die zitronen blühen? (johann wolfgang von goethe)

SEHNSUCHT (uit de brochure)
7 september - 11 november 2012

Een onstilbaar verlangen

Sehnsucht… Iedereen kent het wellicht, dat bitterzoete gevoel. Verlangen, heimwee of nostalgie naar iets dat zowel tastbaar als ongrijpbaar kan zijn. Het Duitse woord houdt zowel verlangen als verslaving in. Soms doet het dan ook pijn, fysiek zelfs. Maar vaak is het een ‘schoon’ gevoel, dat gekoesterd wordt.

Romantici wentelden zich in hun Sehnsucht. Het Kasteel van Gaasbeek, dat in volle romantiek werd herbouwd tot een soort ‘übermiddeleeuwse’ tijdmachine, is zelf een plek die heimwee en verlangen naar ‘ooit’ en ‘er was eens’ belichaamt. De tentoonstelling die neerstrijkt in de van nostalgie doordesemde kasteelzalen van het Kasteel van Gaasbeek is opgebouwd als een onderdompeling in een paradijs van sferen. Geïnspireerd door onze laatste markiezin licht curator Oscar van den Boogaard in de van nostalgie doordesemde kasteelzalen hoe kunstenaars vandaag gestalte geven aan ‘hun’ Sehnsucht. Koppelen zij het los van persoonlijke gevoelens en geven zij het een universele status? Is het een manier om uiting te geven aan onze fundamentele ontevredenheid met de onvolmaaktheid van ons bestaan, van ons eigenste ‘hier en nu’? Is het een vluchtweg of eerder een stuwende inspiratiebron? Van den Boogaard zelf omschrijft het als een lege doos waar je je eigen verlangen(s) in steekt.

Kunstenaars: Marina Abramovic & Ulay, Andrea Appiani, Pascal Dagnan-Bouveret, Camille Claudel, Isabelle de Borchgrave, Wim Delvoye, Sam Dillemans, Désirée Dolron, Cerith Wyn Evans, Adam Fuss, François Gérard, Marnix Goossens, Yang Jiechang, Anselm Kiefer, Joachim Koester, Carola Mücke, Muntean & Rosenblum, Deimantas Narkevicius, Erwin Olaf, Alphonse Osbert, Chloe Piene, Diana Rattray, Eric Rondepierre, Ary Scheffer, Nedko Solakov, Piet van der Ouderaa, Ruud van Empel, Jan Van Oost, Hannes van Severen, Marijke van Warmerdam, Barbara Visser.

cultuur kasteel van gaasbeekkunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

Joseph Canaillo10 oktober 2012 om 21:56

Sehnsucht

een mooi artikel over een blijkbaar indrukwekkende tentoonstelling. tot 11 november - dan zou ik er ook nog naar toe kunnen gaan - natuurlijk met Nicole, die mij de weg wijst door donkere, naar jasmijn, kaneel en ceder ruikende zalen, over verborgen trappen, hoog in de toren, verdwaald in de wijnkelders.
en, eh, op het fotootje bij de eerste reactie: wow, is dat Nikki persoonlijk?

Nikki10 oktober 2012 om 18:05

lieve groetjes Nikki

Wat mooie foto's Nicole

Lief zijn is lachen, is luisteren naar jou
Lief zijn is warmte, niet alleen in de kou
Lief zijn is eerlijk zijn, zodat een ander dat ziet
Lief zijn is een gevoel, ik heb het, jij niet?
Lief zijn is geen woord, het is een zijn
Voor de één is het groot,
voor de ander maar klein
Nikki

Reageer op dit bericht

Zaterdag 6 oktober 2012

retrospectieve willie cools (vrouwen met hoofd, mannen zonder hoofd))

ik nam een reeks foto's van de schilderijen in de beethovenzaal. ik beperkte mij tot de doeken met rood als hoofdkleur. want, dames en heren, het evenement speelde zich af in een stralend decor, nl temidden van de schilderijen van willie!

eerst toon ik de dames zonder hoofd (dus zonder hoofdpijn?)

dit horizontale schilderij was opgehangen aan de trap. heel mooi vind ik de donkerroze spatten verf op het lichaam van de damsfiguur.

de vrouwen van willie cools hebben wel geen hoofd, maar des te meer armen en benen!

maar onderstaande dames hebben een hoofd en volgens hugo, ook geen hoofdpijn. een kwinkslag aan het adres van de geëmancipeerde dames, die ook willen meetellen. maar elke vrouw ervaart nog dagelijks hoe moeilijk het is om in een mannenwereld het hoofdje erbij te houden...

daaom vind ik - en dit is een kleine afwijking in mijn bericht - de naakte hompen mannenvlees zonder hoofd van kunstenares berlinde de bruyckere ook een echt statement!

Installation view, ‘Mysterium Leib. Berlinde De Bruyckere im Dialog mit Cranach und Pasolini’, Kunstmuseum, Bern, 2011

(ik heb altijd gezegd, dames, als het jullie teveel wordt, schrijf en schilder erover en maak een eigen kunstwerk!)

.

terug naar willie's verrukkelijke vurighheid. dames (met een hoofd) en heren (zonder hoofd).... kijk en geniet!

een toemaatje: het laatste schilderij dat ik publi is een doek uit de prille beginperiode. jo beweerde dat zijn vader zeker niet zou hebben gewild dat dit getoond werd tijdens deze retrospectieve, want helemaal niet zijn stijl.

maar ik vind het een juweeltje, u niet????

cultuur

Geschreven door nicole2 om 07:30 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 oktober 2012

retrospectieve willie cools (inleiding)

oeps! de laatste tijd dwarrel ik van de ene tentoonstelling naar de andere. ik verdrink bijna in mijn notities!

vandaag wil ik toch onderstaand bericht afwerken, het stond sinds eind september in de startblokken: de retrospectieve tentoonstelling omtrent willie cools in duffel. duffel, zegt u, nooit van gehoord, nooit geweest? wel, wel, ik ook niet, tot die bewuste 21 september!

hoe klein en bescheiden dit stadje ook is, het bezit een schitterende kunstkring: de pelicaen, onder kundige leiding van dhr. hugo van vlaslaer, die zijn loopbaan als leraar fysica vaarwel zei om zich prompt te wijden aan literatuur en kunst.

sinds ik het kunstwereldje onveilig maak, ben ik zelden getuige geweest van zo'n feilloos georkestreerde presentatie van een artistiek evenement!

hugo schreef een schitterende speech, die om beurten door mevrouw lili stevens, schepen van cultuur, hugo himself en woordkunstenares christa met veel panache werd gebracht. de samenwerking verliep op rolletjes. mevrouw de schepen had haar rol tot in de puntjes voorbereid, hugo zei zijn tekst met een ondertoon van humor en christa las met verve de teksten en gedichten voor! daarna konden we naar hartelust rondsurfen (om een modern woord te gebruiken), niet alleen op de receptie maar ook op de tentoonstelling. op de benedenverdieping werd trouwens ook interessant werk van willie cools getoond, uit vroegere en andere reeksen.

op deze foto jo cools (zoon van), schepen lili stevens, hugo van vlaslaer en woordkunstenares christa vluymans:

dit is christa, die met gevoel voor nuances voorlas. na de receptie vergezelde ze mijn vriendin betsy en ik naar het station en bleef zelfs wachten tot de trein kwam. hoe attent! onderweg vertelde ze dat in duffel vroeger een stevige wollen stof werd geweven, die dan naar engeland werd verscheept om duffel-coats van te maken.in duffel worden trouwens verrukkelijke pralientjes verkocht in de vorm van kleine duffel-coats. schattigf!

Lili:

‘Willie was een fervent tegenstander van de conceptuele kunst. In de uiterste vorm is dat rommel van je zolder halen, die naast elkaar schikken zodat er toch iets van uitgaat en dan plaats je dat rommelensemble in een museum voor hedendaagse kunst. Het is door de kunstenaar bedacht, is een schepping en het kan liefhebbers van het genre treffen. Maar je moet voor dat soort beeldende kunst niet kunnen, niet kunnen schilderen, beeldhouwen, etsen of wat dan ook….Willie was overtuigd dat beeldende kunst zonder kunnen niet kon. Hij heeft zelfs een manifest tegen de conceptuele kunst uitgedeeld in Antwerpen aan het museum.'

Hugo:

Hij schilderde zelfs vrouwen zonder hoofd... Maar enkele dames op een vernissage in een galerie vroegen hem: “Waarom schilder jij vrouwen zonder hoofd? Wil jij zeggen dat wij geen hoofd hebben, niet kunnen denken?” En de WW, welwillende Willie schonk de Willie-vrouwen daarna steeds een hoofd met verstand en zonder hoofdpijn.'

jo cools luisterde bedachtzaam naar de sprekers. aan het eind nam hij zelf het woord en plaatste het werk van zijn vader in een tijdskader. alhoewel willie op de academie les kreeg van 'impressionistische' leraars, evolueerde hij al vlug naar een vorm van neo-expressionisme, een richting in de schilderkunst met als ijkpunten karel appel en cobra. tegelijk ontwikkelde hij een eigen stijl en experimenteerde met allerlei technieken.

cultuur kunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 29 september 2012

van la nature tot witte neger (2)

(vervolg vorig bericht)

voor ik verder vertel over deze tentoonstelling, toch even een duiding omtrent de titel: la nature was de bijnaam van louis thevenet, de mensen noemden hem zo, misschien omdat hij nogal lyrisch deed over de natuur, vooral als hij een glaasje faro te veel had gedronken, ahum... en de witte neger is het koloniale beeld in het halse stadspark van beeldhouwer dolf ledel (schaarbeek 1893- etterbeek 1976), vrijdenker en humanist.

...

ja, de molenborre is een pittoresk plekje en menig kunstenaar liet zich door deze spot inspireren!

jef colruyt schreef overigens over robert honings (halle 1908- 1967): zijn manier van schilderen trof mij: argeloosheid, een ietwat naïeve oprechtheid, eenvoud, spontane expressie. j. p. laus zegt dit zo: de onomzeilbare, dwangmatige manier waarop hij zijn landschappen en stadszichten neerzette.

en:

robert honings schilderde zijn olieverfschilderijen als een aquarel, waarbij het wit van het papier een belangrijke rol speelt. honings werkte op een goudgele achtergrond die hij liet meespelen, wat zijn schilderijen een zekere blijdschap gaf. hij bracht licht in zijn onderwerpen door overschildering met witte toetsen.

op p. 89 van de publicatie staat nog een afbeelding van een ander schilderij van honings, grootheide 1936; jammer genoeg heb ik geen foto van dit verrukkelijk werk.

argh! de naam honings associeer ik nog altijd aan een halse tapijtenwinkel, maar nu ik het werk van robert honings heb leren kennen, weet ik wel beter! en heel gek: ik spreek die naam nog altijd uit als rwobert honey en dan denk ik aan hollywood...

vaartkant, jules devedeleer

jules devedeleer (dworp 1989- halle 1981), vader van, was in halle gekend als bohémien-schilder en zou zelfs enige tijd in een woonwagen hebben gewoond. hij was leerling van paul craps. dit stukje landschap langs de vaartkant is nog altijd herkenbaar en ik denk dat, als je beusingestretchje doorloopt en links langs de vaartkant wandelt, je dit plekje nog tegenkomt.

zo de vader, zo de zoon: dit had evengoed een schattig werkje van rené kunnen zijn!

de laatste kunstenaar die ik in dit blogbericht wil belichten is armand moussiaux (halle 1899- halle 1978), die op dertienjarige leeftijd in het kleermakersatelier van zijn oom zijn eerste schilderijtje maakte. hij won in 1935 een nationale affiche-wedstrijd georganiseerd door de belgische spoorwegen en werd daar aangeworven als publiciteitstekenaar.

deze zennemeander vind ik typisch een schilderijtje uit de eerste helft van de 20ste eeuw, het soort prent dat bij mijn bobonne in tijdschriften als le soir illustré en le patriote illustré kon worden bewonderd. het doet zelfs een beetje art-deco of jugendstil aan, zo met die gestileerde natuur en die kleuren...

armand moussiaux deed zijn ideeën op tijdens wandelingen en schilderde ze in zijn atelier op eigenzinnige manier, waarbij hij soms elementen toevoegde die niet vanuit het waarneembare maar vanuit zijn brein ontstonden, zegt j. p. laus.

over die laatste stelling denkt mijn vriendin lieve diep na: in de liggende vitrine hoogstwaarschijnlijk een tekening of afficheontwerp, aan de muur nog een schilderij van moussiaux. de grillige purperen schaduw bevond zich dus eerst in het brein van armand en werd daarna overgeheveld naar het schilderij, tiens tiens....

de tentoonstellingszaal was eigenlijk iets te klein om het overweldigend aanbod aan illustratie- en documentatiemateriaal tot zijn recht te laten komen, maar veel werd goedgemaakt door het zachte licht dat van bovenaf door deze mooie glasramen naar binnen vloeide...

een samenscholing van kunstenaars! links lieve bollaert en echtgenoot patrick, die net het project verankerd hadden afgesloten, rechts j. p. laus. gedurende de zomermaanden liep j. p. glunderend door door de straten van halle, men zag werkelijk dat hij gepassioneerd bezig was met een plan.

en wat voor een! hij verzamelde werk van meer dan vijftig kunstenaars voor deze tentoonstelling (50!) en betrok intens familieleden, vrienden en eigenaars van schilderijen en artefacten betreffende deze kunstenaars bij dit project. een titanenwerk! daarbij bleef hij bescheiden op het achterplan; in zijn publicatie vind ik trouwens bij de lijst kunstenaars zijn naam niet terug, wel van collega-kunstenaars die actief waren toen zijn eigen carrière in de startblokken stond.

zo'n houding is natuurlijk super. ik kan niet anders dan j. p. laus hartelijk gelukwensen voor deze geslaagde onderneming, voor dit verrukkelijke evenement!

en niet te vergeten: een 10/10 voor zijn publicatie, een aanrader voor iedereen die geïntereseerd is in de kunstgeschiedenis van halle, of liever: voor elkeen die graag prentjes kijkt en boekjes leest...

* Jean-Pierre Laus, Van La Nature tot Witte Neger, Beeldende kunstenaars in Halle 1912-1958, publicatie ter gelegenheid van Open Monumentendag Halle 2012.

cultuur kunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 25 september 2012

van la nature tot witte neger (1)

als kind deed ik niets liever dan boekjes lezen en prentjes (billekes, zeiden wij toen in het dialect) bekijken. ik las alles wat kwam aangewaaid, van het leven van de heilige theresia van avila tot de leeuw van vlaanderen en de feuilletons in het gazetteke van halle. blijkbaar is niets veranderd: boekjes lezen en prentjes bekijken behoren nog altijd tot mijn favoriete bezigheden.

verleden zondag trok ik dus naar de tentoonstelling van la nature tot witte neger, beeldende kunstenaars in halle 1912-1958, in de kapel van de zusters sacramentinen, c. verhaevertstraat 172 in halle. op de laatse dag van de tentoonstelling, die liep van 8 tot 23 september! ik beklaag me nu al dat ik niet meerdere malen naar de expositie ben gaan kijken. want, dames en heren, er was heel wat te beleven! in kleinere steden gebeurt blijkbaar af en toe ook iets interessants; daarbij is kleinschaligheid dikwijls een troef, want urenlang aanschuiven om binnen te raken bij grootse gemediatiseerde tentoonstellingen in metropolen, daaraan krijg ik stilaan een hartgrondige hekel.

deze tentoonstelling intrigeerde mij, want ook werken van louis thevenet, de halse schilder over wie ik een cyclus van zeven gedichten schreef in de tuinen van thevenet, zouden worden getoond.

als ik naar schilderijen van thevenet kijk, word ik teruggeflitst naar mijn vroege jeugd. geen enkele andere schilder weet zoveel gevoelens van nostalgie in mij los te weken. dit klinkt natuurlijk sentimenteel, maar de leuvense stoof, de meubeltjes, de snuisterijen, het behangpapier, de vloerbekleding, de glazen stolpen met mariabeelden: het is alsof ik opnieuw ronddrentel in het huisje van mijn bobonne in de meiboom, in de onmiddellijke omgeving van de academie.

in dit blogbericht een klein verslag van deze verrukkelijke tentoonstelling. ik wil hierbij benadrukken dat ik geen profie ben, noch wat journalistieke stukjes betreft, noch als fotografe. daarbij was op zeker ogenblik de batterij van mijn digitaal cameraatje leeg, zodat ik mij heb moeten beperken. ik had bv. ook graag een alinea aan de familie colruyt gewijd, maar door het ontbreken van fotomateriaal kom ik hier niet aan toe.

het schrijven van dit blogbericht was dus real fun...

neen, dit is geen thevenet, maar een leuk portret van louis thevenet, geschilderd door jef borremans (halle 1896-1972). let a.u.b. op de stoof met de rakel, de stomende waterketel of moor, zoals wij zeiden toen, de kat en de kolenbak, de petroleumlamp op de schoorsteen, de glazen stolp met het mariabeeld, het kaderke met de zeilboot, het stenen pijpje van thevenet (van het soort waarmee wij indertijd bellen blaasden, of liever: bliezen, want dat is de juiste vervoeging) en het deurmatje.

de verhoudingen en het perspectief zitten niet helemaal goed: de gestalte van thevenet is te groot t.o. de leuvense stoof en zijn hoofd is eigenlijk te dik. maar het geheel is een naief-grappig kleurig schilderij.waarop veel te zien is.

de blauwgroene scheve deur vind ik super!

een echte thevenet, l'église de hal, geschilderd in 1917! een zicht op de mariakapel, gespot van uit de kooromgang, met rechts de ingang van de sacristie. deze beschrijving citeer ik rechtstreeks uit de hoogst interessante publicatie* (p. 38), uitgegeven ter gelegenheid van open monumentendag 2012, gesigneerd jean-pierre laus. deze kunstschilder is de grote motor achter en hoogstwaarschijnlijk ook de bedenker van de tentoonstelling.

ik vond mijn foto nogal donker uitgevallen, maar de foto van het schilderij in de publicatie is even duister. in de diepte is er licht, dat door de glaramen naar binnen valt op de bidstoeltjes. leuk dat thevenet een oud vrouwtje schildert, dat devoot aan het bidden is op de voorste rij..

thevenet schilderde niet alleen kerkinterieurs, maar ook schattige burgerkamertjes. dit plekje vind ik lieflijk en doet me denken aan een poppenhuisje. gewoon een salonafeltje met twee stoeltjes, een koffiekan uit porselein en dito kopjes en twee bloemenvaasjes aan het raam. de kamer is niet groot, hoogstwaarschijnlijk het mooiste kamertje in een eenvoudige (arbeiders)woning.

goed nieuws: de stad halle kreeg van mevrouw jeanne langhendries dit schilderij cadeau!

'hij maakte er heel wat schilderijen van het mooie interieur’, aldus jeanne langhendries. ook het tafeltje en het servies hield ze steeds bij en ze maken ook deel uit van de schenking aan de stad. het kunstwerk krijgt een plaats in het zuidwest-brabants museum.

detail uit dit schilderij. hoe luchtig is het licht! de stijl doet me een beetje aan het impressionisme denken. met kleine toetsen tovert thevenet lichtvlekjes met zijn penseel, het geheel zindert als een zomerdag.

ik zou wat graag in dit schilderijtje kruipen en een kopje koffie drinken uit het blauw-wit porseleinen kopje. ineens denk ik zo: was het licht vroeger, ik spreek over vijftig jaar geleden, anders dan nu? intenser, luchtiger, speelser, fragieler? vreemde vraag toch, die zomaar bij mij opkomt...
-

pure vintage!

deze vaasjes doen een beetje chinees aan. misschien moet ik op ontdekkingstocht om de oorsprong van deze vaasjes te achterhalen!

en attendant la procession, louis thevenet, 1924

louis thevenet was een grote bewonderaar van james ensor die hij in oostende had leren kennen. dit schilderij doet natuurlijk denken aan de intrede van christus in brussel in 1889. maar thevenet maakt van de personages vage schimmen, terwijl bij ensor elke figuur gepersonaliseerd is. thevenet schildert met aandacht ... de paraplu's, die een plastisch gegeven zijn en een centraal perspectief vormen. er is ook veel licht: de opklarende lucht en opvallend gekleurde vlaggen redden de regenachtige namiddag.

ik citeer hier opnieuw j. p. laus, die in zijn publicatie professionele uitleg geeft bij elk schilderij. een opsteker voor de kunstliefhebber!

dit duistere schilderij heet remparts en is van pol craps (ukkel 1887, drogenbos 1939), een vriend van thevenet. dit zou een van mijn nachtmerries kunnen zijn, want ik droom dikwijls van huizen en gebouwen, die dan in het donker gehuld zijn. maar in mijn dromen loop ik rond in steden met kathedralen en torentjes en reusachtige, onoverkomelijke huizenblokken. dit is een landelijke baan met een witte boerderij.

winterzicht, guillaume leunens 1959

als ik me niet vergis moet dit de plek zijn waar nu ongeveer friture eugène is neergestreken, al jaren eigenlijk. want volgens j.p. laus is dit het geboortehuis van guillaume leunens, op de hoek van de arkenvest en de bergense steenweg. op het ogenblik dat hij dit schilderij maakte, vertoefde leunens in parijs. dit straatbeeld met witte, blauwe en rode toetsen schilderde hij dus vanuit zijn herinnering. ik hou erg veel van dit schilderij, zo blauw.

molenborre, robert honings (halle 1908- 1967)

rené devedeleer, een kunstschilder die een paar jaar geleden is overleden, is de zoon van jules (naar beneden scrollen, dames en heren!) en schilderde indertijd ook een zicht op de molenborre. ik schreef daar een gedicht bij:

MOLENBORRE

trompe l’oeil of vreemdgaan van ogen

niet de zwarte madonna blikt meedogend

over dit galactisch wit. aan de linkerkant

gloeit een lantaarn, alsof deze muren

licht verlangen, alsof dit wit zijn

niet genoeg heeft aan sneeuw.

de oude huizen kijken koud en slaperig

naar niets. als reuzen van sneeuw leunen

zij zacht tegen elkaar, tijdeloos en teder,

zij knuffelen en zoenen zich scheef.

temidden van dit koele knetterwit,

het frisse grijs van ijs. een muur

staat haaks op dit sprookje

van blauw. daar waar eens de rivier

zich verloor tussen modder en goor, dekt

smetteloze sneeuw de opening, de bron.

maar of deze tekst ook past bij het schilderij van robert honings weet ik niet zo zeker...

cultuur kunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 7 september 2012

advanced style

orchidee

sommige vrouwen

verbergen voorzichtig

groevende plooitjes

de delen van een vergeten leven

argh, deze verzen zijn gepleegd door de notoire vlaamse dichter thierry deleu, maar ik zeg: sommige plooitjesvrouwen voelen zich steeds lekkerder in hun vel op rijpere leeftijd!

een weekje geleden een formidabele blog ontdekt, gesigneerd ari seth cohen.

http://advancedstyle.blogspot.be/

ari is een jonge amerikaan en fotografeert rijpere dames (60+) in stijlvolle outfits.

heel inspirerend! een boost voor het rommelige dagelijkse leven, vol zeurpieten en madammekes met bobookes. vanaf nu beloof ik mezelf nooit meer de hele dag in pyjama rond te sloffen en telkens ik naar buiten ga zal ik mijn outfit zorgvuldig samenstellen.

in onderstaand bericht (naar beneden scrollen, dames!) publi ik foto's van ari's blog, foto's die hij mij bereidwillig heeft geleend.

ari maakte ook een fotoboek, dat ik mij bij gelegenheid wil bestellen (zie advanced style).

sober is chic, maar exentrieke kledij past ook wonderwel bij rimpeltjes en mopswangen...

kleur en vintage ook! armbanden draag je met twee of drie tegelijk, oorbellen mogen gigantisch, nagellak is een must!

lubi is een beetje mijn rolmodel, omdat zij ook een grijs ponykapsel heeft. deze winter wil ik knalrode handschoenen en laarsjes en misschien waag ik me aan wit!

dus, dames, dit is een must: kleerkast openzwieren (je weet niet wat je vindt in oude laden en koffers!) en nieuwe vrolijke outfits samenstellen!

Lubi: eenvoud, eenvoud, eenvoud

Vele kunstvormen erkennen eenvoud als de finale verwezenlijking. Eenvoud is een uitdrukking, een stijl, een overtuiging. Leonardo da Vinci zei: 'eenvoud is de ultieme verfijning'.

Lubi draagt wit met rood en taupe. Haar rode handschoentjes en laarsjes vind ik top!

Lynn Dell gelooft dat het leven een feest is dat moet gevierd worden en zij smukt zich elke dag op alsof ze uitgenodigd was op het grootste en beste aller feesten. Haar credo: 'kleed je voor het theater van het leven'

Met gigantische oorbellen, armbanden en halskettingen dus.

If you ask Lynn Dell: What is the difference between fashion and style?

Fashion says "Me Too." Style says "Only Me!"

Beatrix Ost gelooft dat stijl begint bij voedsel. Voor haar is goed eten de sleutel tot het behouden van een creatief reservoir. Zij houdt ervan te zeggen: 'in je lichaam is het goed toeven'

Alice Carey is van Ierse afkomst en schrijft. Zij was oorspronkelijk roodharig, liet zich helemaal naturel vergrijzen, maar:

'Suddenly, I was marvelously white and looked like David Bowie. However, it wasn’t me and I continue to henna my hair.To keep my hair shiny I use Indian oil made from almonds and olives I buy in Middle Eastern stores'.

En deze dame, Ilona Royce Smithkin is 90 en vervaardigt haar valse wimpers zelf!

Tziporah Salamon in haar advanced outfit. Schotse ruiten, een extreem hoedje en sublieme accessoires. En een fiets!

ARI SETH COHEN: 'This woman was leaving a cafe on the Upper East Side. I told her that I loved her style and she told me that she dresses like this all the time. I love the way she coordinates her hat, scarf, and accessories. Her outfit is the perfect example of Advanced Style, it's elegant, unique and fun. What is your favorite part about this outfit?

small talk ari sth cohenstijl

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 15 augustus 2012

museum m. 2

ik was ook verrukt over de verzameling middeleeuws beeldsnijwerk in de eerste zaal. deze zaal is opgedragen aan Veronique Vandekerchove, hoofdconservator* van museum m.

hieronder een kleine reportage...

zie eens wat een mooi kapje (twee figuren, 16de eeuw, brabant) en daarbij horend een leuk snoetje...

dit lijkt wel een veelpotig monstertje, maar het is een madonna

geen cherubijntje, maar een putto (16de eeuw, brabant)

schitterend detail uit een wandtapijt

het kleine zaaltje met de vitrines

* M. huldigt Veronique Vandekerchove.

Conservator Veronique Vandekerchove kwam dit jaar om het leven bij een tragisch verkeersongeval. M – Museum Leuven draagt de grote zaal met het laatgotisch beeldsnijwerk aan haar op. Deze zaal werd gekozen in samenspraak met haar gezin en met architect Stéphane Beel. De gedenkplaat kreeg een ereplaats aan het begin van het museumparcours.

cultuur tentoonstelling sol lewitt

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 15 augustus 2012

kiekjes

derde en laatste episode omtrent ons bezoek aan museum M.

we maakten een heleboel kiekjes, just for fun.

het was die dag marktrock in leuven en de straten waren mooi versierd.

foei! wat lijk ik een dikke mama op deze foto! maar geen nood, ik las onlangs dat je op foto en vooral op film minstens 10 kilo zwaarder lijkt.

dus: geen complexen....

er was trouwens weer wat aan de hand met onze fototoestellen. a. was vergeten de batterijen op te laden en ik wist niet meer hoe ik de flits moest afzetten, want in het museum mocht je niet flitsen. daarom zijn sommige foto's een beetje flou, maar we noemden dit dan maar flou artistique.

toch een raar effect, volgende foto's!

eigenlijk heb ik twee gezichten...

toch nog een beetje flouflou...

met het programma picasa kun je mooi contrasten instellen. de prachtige gelaatsvorm van deze dame komt mooi uit met een beetje extra belichting...

en wonder boven wonder viel het licht juist goed bij deze guitige dames. een snapshot van twinkeloogjes...

wat ik oorspronkelijk niet kon zeggen van dit kiekje. zonder picasa had ik op deze foto veel meer rimpels, bulten en vlekjes, maar met een beetje meer belichting heb ik een gave huid.

alhoewel ik toch een beetje de indruk geef de namiddag in een ierse pub te hebben doorgebracht, zo vrolijk zie ik er uit!

het uitstapje naar leuven kreeg nog een staartje: gisteren droomde ik tijdens mijn siësta deze vreemde droom:

14 augustus 2012

Droom nummer 56

Een slanke man met kortgeknipt donkerblond haar danste met mij. Ik stond op zijn voeten, hij walste vooruit en ik dus de hele tijd achteruit. Hij droeg een bruine daimleren jas en hij hield mij heel dicht tegen zich aan.

Het ging allemaal heel vlug, ik bevond me in een roes.

Daar kwam Jaak aangefietst, mijn redder in nood. We gingen eten, maar er was geen bord meer voor mij.

Het was het mooie bloemetjesservies van de vaste collectie van museum M.

Ik wou absoluut uit zo’n bord eten en deed dus vlug de afwas!

small talk kiekjes

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 15 augustus 2012

museum m. sol le witt

een stralende zaterdag 11 augustus. afspraak aan het museum m.* in leuven.

schitterend museum, sinds 2004 helemaal vernieuwd. had ik nog nooit bezocht!

een verrassing dus, en wat voor een! naast de permanente collectie liepen er wel 4 tentoonstellingen, waaronder de monumentale en vooral kleurrijke wall drawings van de amerikaanse kunstenaar sol le witt (1928-2007). deze tentoonstelling heet niet voor niets colors. waw! 5 zalen, volledige verdiepingen vol kleur, colors, couleurs, färben, väri, färg لون, 色...

ik voelde me bij het betreden van die zalen vol heftigheid helemaal opgewonden, wist niet of ik dit nu goed vond of niet. oeps! in recordtempo liep ik door de ruimtes, helemaal overdonderd. ik snapte er niets van...

maar van 1 ding was ik overtuigd: de realisatie van deze tentoonstelling kon niet het werk zijn van 1 man, maar was een project waaraan ontelbare kunstenaars hadden geparticipeerd*.

en ja, in het docu-filmpje zag ik hoe 10 jonge kunstenaars en meer dan 60 studenten van 7 belgische kunsthogescholen en academies meehielpen met schilderen en tekenen.

wat was dit nu eigenlijk voor een tentoonstelling? wat was er eigenlijk te zien? ik keerde op mijn stappen terug en maakte gezwind enkele foto’s* ...

argh! ZOVEEL BLAUWBLAUW EN ROODROOD EN GEELGEEL kwam op me af, kurieuzeneus als ik was wou ik er meer van weten!

ZOVEEL BLAUWBLAUW EN ROODROOD EN GEELGEEL....

haha, beste lezers, natuurlijk moeten jullie de tentoonstelling zien, maar hieronder toch een poging tot summiere duiding:

* sol le witt gaat systematisch uit van de vier primaire kleuren, zwart, geel, rood en blauw. de rechte lijn vormt de eerste basis, en komt aanvankelijk voor in vier absolute richtingen: verticaal, horizontaal en 45°diagonaal van links naar rechts en 45°diagonaal van rechts naar links.

* op progressieve wijze worden deze vier lijnrichtingen en kleuren in lagen op elkaar gebracht en resulteren in alle mogelijke combinaties van kleuren en richtingen.

* door het gebruik van divisionistische technieken brengt hij ook kleuren naast elkaar aan, zodat secundaire kleuren op het netvlies van de kijker ontstaan. een strook opgebouwd uit een combinatie van zwart, geel en rood ervaar je zo als oranje.

* vanaf de jaren zeventig werkt sol le witt ook met geometrische vormen, cirkel, vierkant en driehoek en later ook met de secundaire vormen, rechthoek, trapezium en parallellogram.

* het uiteindelijke resultaat: een veelheid aan effecten en complexe tonaliteiten!

wall drawing 449 doet denken aan egyptische piramides, de subtiele kleuren die als het ware in de muur verzonken lijken roepen associaties op met italiaanse renaissance fresco's op muren van kapellen en kerken.

tussen haakjes: wat doet die lieve schooljuf tussen de piramides? zij doet alsof ze streng is, maar haar leerlingen hebben veel plezier...

deze dame is zo onder de indruk dat zij bijna automatisch een fiere houding aanneemt. misschien beeldt zij zich in dat zij tussen al die kleuren en vormen een reis maakt naar het oude egypte... is zij misschien de reïncarnatie van hatsjepsoet, de eerste vrouw van farao thoetmosis II en zelf een farao van de 18de dynastie van hetoude egypte?

Hatsjepsoet
Hatsjepsut, Amensis

waaaaw!

argh!

stulpt de kleine kubus nu naar buiten of naar binnen? gezichtsbedrog!

dit lijken wel wapenschilden of hekkens van een ranch of een manège...

kurieuzeneuzemosterdpot

tenslotte:

als kers op de taart deze schitterende foto van het dakterras van museum m. heel surrealistisch en zo wit! naar het schijnt dacht de schooljuf dat dit een speelplein was, want ze begon te rollen met de bollen....

* museum m.:

Het prille begin van M ligt in het stadhuis van Leuven. Daar groeit een 18e-eeuws rariteitenkabinet vanaf 1823 - en over een periode van bijna 200 jaar - uit tot een stedelijk museum. De idee van 'kunst als ambiente', kunst als deel van het leven en de maatschappij, sluit goed aan bij de diversiteit van het museum en is de basis voor een nieuw museumconcept. Dat wordt in 2003 vertaald naar een architecturaal behoefteplan. Stéphane Beel Architecten wordt eind 2004 aangesteld als ontwerper van een nieuw museumcomplex. Beel spreidt zes bouwlagen over twee bestaande (het voormalige academiegebouw en de woning Vander Kelen-Mertens) en twee nieuwe panden.

* foto's van nvo en adc!

* http://www.mleuven.be/hedendaagse-kunst/sol-lewitt/

cultuur tentoonstelling soll le witt

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 6 augustus 2012

connie palmen

"Maar wat u in de war brengt, is nu juist de aard van mijn spel"

”Ik ben omringd door stomkoppen en onbenullen die geen idee hebben van wat literatuur is”

"Ik vind het leven onder de mensen zwaar", zegt ze. Een familietrek: "Wij in het gezin Palmen zijn allemaal zo snel verzadigd van mensen. Naar buiten gaan is een rol spelen. Dat komt omdat ik voorkomend met mensen omga," zegt ze, "ik heb een hekel aan het adagium van lekker jezelf zijn. Dus ik hou mijn humeuren voor mezelf of voor intimi."

en deze citaten komen helemaal overeen met mijn huidig levensgevoel!

ik moet echt moeite doen om met 'mainstream mensen' te converseren, hoe lief en vriendelijk ze ook zijn.

heel vlug verveel ik mij....

wat nu?

* Connie Palmen, Logboek van een onbarmhartig jaar, Prometheus, Amsterdam, 2011

literatuur connie palmen

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 4 augustus 2012

verjaardag

verjaardagen duren bij mij wekenlang. op 30 juni werd ik 66. nog vier jaar te doen en ik ben 70. volgende week is me nog een cadeautje beloofd, maar ik laat mijn vrienden breeddenkend toe nog tot einde 2012 cadeautjes te verzinnen!

tijd voor mij om onwaardig ouder te worden. jaja, bij het schrijven voel ik me schuimig, een fee, een feeks, een canaille.

zoals de dichteres in volgend gedicht (een verjaardagscadeau van mijn beste vriend jaak!)...

PULP

De stadsdichteres viert een feestje.

Lampionnetjes lichtelieren in haar tuin.

Haar troon is een ebbenhouten zetel,

Op de rugleuning brullen ivoren leeuwtjes.

Vanavond draagt ze een leuk violet hoedje

Met kleine zilveren draakjes.

Om haar hals en schouders een donkerrode stola,

Gemaakt uit echte struisvogelveren.

Haar knalrode mond vormt een kusje

Dat ze achteloos naar mij toewerpt,

Als ik ‘hartelijk gefeliciteerd’ zeg.

Met een mauve oogopslag kijkt ze door mij heen.

Uit haar zwembad, donkerblauw verlicht,

Duikt, als de Aphrodite van Botticelli

In een schelp op schuimend zilt,

Een roodblonde jongeman op met een waterdicht horloge.

‘Dat is mijn waterzoetje,’ lacht ze,

Als hij druipend nat voorbijgaat,

‘Will jij misschien wat drinken en eten?

Ik heb kippenvlees en rijst met aardbeitjes.’

Antonio, haar kantige lijfwacht, grijnst onder zijn snor,

De olijfkleurige held uit het zuiden,

Rolt zijn harde spierballen onder het nauwe shirtje.

Z’n Smith & Wesson maakt een bobbel in zijn broek.

Ik schenk haar rozen voor haar tuin

En een stapel papier met een verhaal van mij,

Dat ze misschien zou willen lezen

Wanneer ze eens heel veel tijd heeft.

Haar mening is gevraagd, haar taalmes vlijmscherp.

Ze noemt zich de Schaduwvrouw,

Maar vindt het leuk om af en toe

Een Lief Okerkleurig Scharminkel te kunnen zijn.

‘Ze is de Patti Smith van deze stad,’

lalt een stomdronken blondine,

een beetje jaloers dat zij mijn verhaal heeft genomen

en onder extra kaarslicht begint te lezen.

Nu eerst ontdek ik Macuto uit Congo.

Hij staat in een donker hoekje van de tuin.

Zwart in zwart, met een grote waaier uit satijn

Verwent hij zijn Dame met frisse lucht.

Daar komt Isabelle, die zo lekker kookt,

En mij op de wenk van de dichteres

Een tropisch drankje brengt.

Haar mooie borsten ruisen aan mij voorbij.

‘Prachtig,’ zeg ik, en bedoel de kleur van het drankje

Isabelle masseert mijn nek

En wast mijn handen en gezicht

Met vochtige, jasmijngeurende doekjes.

‘Ik ben benieuwd wat je hier hebt geschreven.’

De Schaduwvrouw leest en zal erover zuchten:

‘Ook op mijn verjaardag moet ik werken.

De literatuur gaat altijd voor.’

De kaarsen zijn tenslotte opgebrand,

De muziek wordt rustiger

En eerste gasten gaan terug naar huis.

Een jong paar kruipt onder een struik vandaan.

Soms lacht ze, de Schaduwvrouw,

Met haar potlood krabbelt ze kleine woordjes:

‘Minder komma’s, kortere zinnen.

En lekker veel schrappen.’

Elke bladzij die ze heeft gelezen,

Houdt ze in de lucht, om te laten vallen,

En weggewaaierd van Macuto

Krijgt ieder blad haar stille zegen.

Ze zweven in de tuin als witte platvogels.

Gasten vangen hen en maken er papiervliegers van.

De blonde griet springt ermee in het bassin,

Ze kan alleen maar bootjes vouwen.

Na een Bacardi, diverse wijnen en een cognac

Heeft ze nog éen bladzijde in haar hand en zegt:

‘Mijn chauffeur brengt jou even naar huis.’

Ze beweren dat hij een Bulgaar zonder rijbewijs is.

Ik vind het een grote eer

Dat ze zich zo om mij heeft erbarmd.

Als ik ga, moet ze het nog even kwijt:

‘Zeg eens,’ uit haar spreekt Waarheid, ‘jij schrijft wel PULP.’

Jak Otterspeer 1.07.2012

literatuur pulp

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 2 augustus 2012

hibiscus

argh! na 4 maanden bezinning en twijfelen en treuzelen besloten mijn blog opnieuw op te starten.

een verrukkelijke nieuwe start, al zeg ik het zelf!

small talk hibiscus

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 6 april 2012

schrijf eens een gedicht

Schrijf eens een gedicht

Poëzieworkshop 19 maart 2012

Lyceum Martha Somers

Brussel

Docente: Nicole Van Overstraeten

Ja, dames en heren, ondergetekende gaf onlangs een poëzieles aan een groepje anderstalige Brusselse jongeren, leerlingen van een Nederlandstalige school.

De uiteindelijke opdracht was een sms-gedicht te schrijven, een dichtvorm bedacht door de Italiaans-Nederlandse Sofie Cerutti. Kijk maar naar onderstaand filmpje, en naar de resultaten in bijlage:

Bijlagen

gedicht 160-saddaf 2.docx (18.7 KB)

literatuur workshop poezie

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 6 maart 2012

it's not only rock 'n roll, baby

dit is het vijfde en voorlopig laatste filmpje van hoover productions, omtrent de tuinen van thevenet. in de opname sporen en verwijzingen naar mijn gedicht it ’s not only rock and roll baby, not only rock and roll. de muziek is van adèle. titel: my hometown glory. dit vind ik het mooiste filmke. en warempel: ik dans, dans, dans...

it ’s not only rock and roll baby, not only rock and roll

het meisje met de kippen, ze beweegt

in wolkjes van ijs. de bijenjongen wiegt het meisje

zachtjes in slaap. haar gele jurk gonst van verlangen,

haar dromen dampend en rozig en violet. zij danst

een wervelende dans, zij danst vierkanten, driehoeken,

cirkels, ze kijkt naar de blauwgroene patronen

van een zeshoekige ster, zij veranderen voortdurend,

zij vloeien over en door elkaar, lava stroomt naar binnen.

haar lichaam gloeit (wil je thee, baby, een ijsje van thee,

een ijsje, een sapje, een witte krokante chocoladekrul?)

ze opent zich. de stroperigheid van de lucht glijdt

gelijkmatig over haar huid, ze kijkt met haar ogen, ze kijkt

met haar mond. het meisje, het fuchsia meisje doet het condoom

aan en uit, aan en uit, de drempelwaarde bepaalt de verhouding

van de opwaartse kracht van de reeds genoemde factoren

stroperigheid & warmtegeleidingsvermogen.

scenario: emwé buig
camera: natasja
productie: von ~~diesel~~ hoover
geluid: my hometown glory, adèle

literatuur it's not only rock 'n rollbaby

Geschreven door nicole2 om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 28 februari 2012

room in new york

jaja, rundskop heeft geen oscar behaald, en van de kat geen kwaad (zie trailer), het charmante frans-belgische tekenfilmpje ook niet. rundskop vond ik een kanjer van een film.

maar waarom gaan vlaamse films meestal over boertigheid (ook de helaasheid der dingen van verhulst had dit euvel) of over helden (de leeuw van vlaanderen, daens...) over geweld en seks (loft) of over zotten (urbanus & co)? in de top tien* van de vlaamse films vond ik pauline en paulette van lieven debrauwer met dora van der groen en ann petersen dan nog een van de meest subtiele.

ach, ik zou dit blogbericht niet moeten beginnen met een commentaar betreffende professionele films, want dan zinken onze filmkes, van productiehuis HOOVER, totaal in de modder, maar toch durf ik hier een paar utube filmkes te publi, gemaakt bij mijn gedicht room in new york.

want wij, onhandige en naïeve amateurs, wisten van de prins geen kwaad, maar waren er authentiek mee bezig, op een supergrappige manier. dit blog is mijn bewaardraaiboek!

room in new york

is dit nu echt jouw droom? een avond

samen in een groene kamer. rechts speel ik

verveeld een liedje uit het hoofd. ik draag

een rode jurk met strikje. ik wil dat je het zoent,

ik wil dat je mijn witte armen streelt. maar jij

zit aan de linkerkant en leest. ik tokkel woorden

neer terwijl ik speel, ik schuifel op de pluchen stoel,

ik wiebel heen en weer. ik draai een tomeloze pirouette.

maar ach: die muur van letters tussen jou en mij.

binnenkort hebben wij samen geen gelaat,

geen ogen meer, geen bleke stipneus -

nauwelijks een mond

tja, het strikje was onze obsessie, en het zoenen.

het lint dat ik voor dit filmpje bezigde, was een breed rood en goud gekleurd lint voor in de kerstboom, gekocht in de wibra en ongebruikt in mijn lade teruggevonden. het was een tamelijk stijf lint, beetje onhandelbaar, dat zie je op het filmke, maar met spectaculair effect. ergens heb ik bij het bekijken van dit filmpje de indruk dat ik een strik maak voor een paasei of een paashaas, vreemd toch, hoe mijn fantasie altijd maar alles vervormt.

we zitten wel in een een groene keuken (de mijne) en dat we geen gelaat hebben klopt ook, want het filmje is zeer onduidelijk en onze gelaatsvormen faden weg. het eerste filmke is een blooper, en als u het tweede filmke bekijkt ziet u dat het lint al afgeknipt was en dat ik heel voorzichtig het lint aan de zijkant vasthou, omdat ik niet meer gebeten (!) wilde worden....

en tenslotte: dit is een stomme film, erg trendy dus, zoals the artist (die dan toch een oscar won): een zwijgende film, een film met alleen beeld en geen spraak...

scenario: emwé buig
camera: natasja
productie: von ~~diesel~~ hoover
geluid: schaterlachen

* http://whitescreen.skynetblogs.be/archive/2008/08/04/onze-10-beste-vlaamse-films.html

literatuur poezieroom in new york

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 19 februari 2012

een beest van diep bourgogne

februari, liefdesmaand.

in mijn bundel de tuinen van thevenet nam ik ook een gedicht op, dat de verscheurdheid om een afgelopen liefdesrelatie beschrijft.

torse nu

ik barstte als een bom uiteen

toen hij uit mij verdween.

mijn lijf formeel aan flarden.

dit stukgeschoten vel lijkt wel verstard,

verscheurd, verschrompeld. wat blijft:

een naakte romp, een roestige stomp.

een beest van diep bourgogne

indertijd vond ik dit een fel gedicht, nu ook nog, maar hoezee, we kunnen er blijkbaar op een of andere manier om lachen.....

zie onderstaand filmpje.

scenario: emwé buig
camera: natasja
productie: von ~~diesel~~ hoover
geluid: bourgognewijn

literatuur poezietorse nu

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 18 februari 2012

bezeten van liefde

het is niet omdat het een tijdje stil is op mijn blog, dat yasminneke in de realiteit niet bezig is met een of andere literaire 'affaire'.

lezen bijvoorbeeld.

ondanks enige opeenvolgede slapeloze en nachtmerrie-achtige nachten (let u op de opeenvolging van de ach-klank) lees ik weer als bezeten.

drie en meer boeken tegelijk.

ik selecter enkele covers:

dit is een boekje over een fietsend nederlands koppel in japan, een soort reisverslag. ondanks de ingewikkelde titel is het boekje netjes verdeeld in hoofdstukjes waarboven japanse wijsheden of levensvisies prijken: wabi-sabi (het schoonheidsideaal van eenvoud, terughoudendheid en elegantie), mono no aware (diep geroerd raken door de schoonheid en de vergankelijkheid van de natuur), en ukiyo-e (de drijvende wereld, ook zeepwereld genoemd, de wereld van het vertier).

een heerlijk, bijna hallucinant boekje, dat bij mij herinneringen oproept aan de tijd toen ik nog dol was op japan.

dit boek met en verzameling erotische verhalen van nederlandse en vlaamse schrijvers. kreeg ik als valentijnscadeau. ik lees elke avond voor het slapengaan een verhaal. louis couperus beschrijft niks seks, maar daarom is zijn verhaal juist super-langoureus-erotisch.

al verschillende andere verhalen gelezen, van vergeten kanjers als ferdinand bordewijk (1884-1965), de feministe ethel portnoy (1927-2004) , maar ook van jonge moderne auteurs als saskia decoster, eef lanoye enz.. ook de spaane sjaal van de nog levende maar blijkbaar toch ook vergeten hugo raes (1929), waarbij een koppel een soort trage bolero danst en tegelijk seks heeft, vond ik schitterend.

heel opwindend, niet vulgair, in een speciale verdichte en suggestieve stijl geschreven. expliciet seksueel, maar niet afstotelijk of vervelend, zoals sommige verhalen, die rechttoe-rechtaan seks bieden, maar totaal niet op de verbeelding werken.

de kers op de taart vind ik deze bundel verhalen over paranormale heiligenlevens van ludo noens. ik lees deze (horror)verhalen niet om de heilgheid of religieuze inhoud, wel om de spanning te voelen van de wonderlijke en toch wel horribele toestanden van de vreemde 'ziekten' en 'genezingen' die deze personages ervaren, waarbij de aanvaarding en de adoratie van het lijden (om de mensheid te redden?) bijna een doel op zich is.

ongelooflijk, dat de liefde en vooral het verlangen naar liefde die deze heilige mensen voor hun godheid vertonen (een totaal abstracte en dus niet geconsumeerde liefde) kan ontsporen in -laat ons zeggen- die soort elektrische en magnetische energie die lichamen doet zweven, kankers doet genezen en dode lichamen omgeeft met de lieflijkste bloemengeuren.

tussen haakjes, ook hildegard von bingen, van wie een geschrift is overgeleverd, dat zou kunnen gelden als de vroegst gekende beschrijving van het vrouwelijk orgasme:

(vert. uit het Engels) 'Als een vrouw de liefde bedrijft met een man, voelt ze de warmte tot in haar brein, het brengt een zinnelijke verrukking teweeg…'

is erbij.

ik wist dat zij een componiste en schrijfster was uit de middeleeuwen, maar niet dat ze vermeld wordt op de heiligenkalender.

maar onze mystieke hadewijch is er niet bij.

zij die haar bezetenheid dan toch heeft omgetoverd tot verrukkelijke literatuur...

tot slot:

in de krant weer een onheilsbericht gelezen betreffende de poëziezomer van watou: de subsidies zouden op de helling komen te staan omdat het programma te zeer op de toeristische leest zou zijn geschoeid.

ach wat, het is nooit goed: soms krijgen dichters het verwijt dat ze te moeilijk zijn, te hermetisch, dat ze te zeer schrijven voor een bepaalde elite. als dan pogingen worden ondernomen om poëzie dichter bij het volk te brengen, dan wordt de geldkraan dichtgedraaid! foei!

literatuur japanerotiekparanormale hei!ligenwatou

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 14 februari 2012

valentijn

op deze verrukkelijk regenachtige valentijnsdag, dit gedicht!

café coeur

spaarzaam sprenkelden we woorden

over het mosgroene kleed

nipten een bronsglaasje bier

proefden een fruitje verbeelding

ik noemde je appelsapje

frambozenbier, poire william

ik noemde je bourgognewijn

ik noemde je mijn lief

mijn lief van ultramarijn

HAPPY VALENTINE!

small talk valentijngedicht

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 5 februari 2012

adele

het is maar pas volgende week valentijn, toch vond ik vanmorgen in mijn mailbox deze prachtige song van adele, en met deze wil ik niemand, en zeker niet mijn lezers, deze mooie song + songtekst onthouden...

cultuur muziek: adele

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 4 februari 2012

germaine

woeps! de lieve dame die naast me zit in de yogales verwent me de laatste tijd niet alleen met steviachocolaatjes en een namiddagje keuvelen in mozart's café in de basiliekstraat in halle, maar ook met superleuke verhalen over haar familie.

en waarempel, er kwam ook een dichteresje tevoorschijn!

sidonie germaine thienpont (roepnaam germaine), geboren op 23/12/1905 te galmaarden en gestorven op 20/08/2005 te sint - pieters - woluwe (op enkele maanden van haar 100ste verjaardag).

een honderdjarige dichteres!* op de foto ziet u haar (links) met haar zus maria (zij waren beiden onderwijzeres) en op de tweede foto ziet u de dames nog eens, maar nu in gezinsformatie.

deze foto's zijn super, want tijdsdocumenten. let u maar op de klederdracht, de houding, de uitdrukking op het gelaat.

germaine ziet er streng uit, maar zij schreef de lieflijkste poëzie...

natuurlijk is germaine ondertussen compleet vergeten (bijvoorbeeld niet opgenomen in de auteurslijst van dbnl), maar ik wil hier even benadrukken dat er altijd dichters zjin geweest en vooral dichteressen die in het geheim de mooiste poëzie schreven en die natuurlijk nooit de literaire encyclopedieën hebben gehaald.

HAAR NAAM

Haar naam uit zijden draad geweven
prijkt op elk blad in kleuren rein;
zij heeft hem minzaam neergeschreven
waar honing vloeit en lekkere wijn;

Waar bloesems lichte kleedjes dragen
en balsem aan hun lippen kleeft;
waar bijen drinken zonder vragen
zolang een blomme voorraad heeft.

De lieve lente houdt van pralen,
haar blos is jonge levenskracht,
haar taal zijn boeken vol verhalen,
al weelde als ze op ons lacht.

Het paradijs is aan 't genieten
van wat z'in stilte heeft volbracht;
zij blijft met goedheid overgieten
en houdt de toekomst in haar macht.

* bij mijn weten gaf germaine thienpont twee dichtbundels uit:

TUSSEN BOT EN VLECHT (47 gedichten)
PARELS UIT DE NATUUR (30 gedichten)

het zijn niet-gedateerde uitgaven, zelfgemaakte boekjes met behulp van stencilmachine en fotocopieerapparaat, wellicht nog op een ouderwetse typmachine getypt.

.
germaine voegde er wel een inhoudsopgave aan toe.

literatuur poezie

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

SEHNSUCHT (uit de brochure) 7 september - 11 november 2012

Een onstilbaar verlangen

2 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van een lief okerkleurig scharminkel

SEHNSUCHT (uit de brochure)
7 september - 11 november 2012