literatuur, cultuur, small talk

Archief

Donderdag 12 augustus 2010

personages op zoek naar een auteur

eindelijk ondertitlels. replieken. ze zijn een beetje plat, maar we mogen ook eens lachen..

heb de smaak van de fotoreportages te pakken. plots herinner ik me dat vroeger in geïllustreerde magazines (damesbladen vooral, in stationromannetjes en streekkranten, misschien ook in de ciné-revue en zeker in het rijk der vrouw) fotofeuilletons verschenen, liefdesverhalen meestal. inhoudelijk kon je ze vergelijken met verhalen uit de bouquet-reeks, des romans à l'eau de rose, zoals mijn moeder ze noemde.

bedoeling was de lezeressen die niet graag lettertjes lazen en/of geen tijd hadden lange teksten te verorberen, toch met behulp van foto's met onderschriften of tekstballonnetjes, een redelijk verhaal op te dissen. ze moesten de foto's bekijken en een paar lijnen lezen. de fotoromans werden soms gespreid over ettelijke weken, zodat de dames lezeressen elke week met spanning uitkeken naar het vervolg van hun fotoroman. ik herinner me dat ik als klein meisje droomde mee te spelen in zo'n verhaal, maar wij hadden geen fotoapparaat en dus bleef mijn droom maar een droom.

gisteren was er bij ons een geïmproviseerd feestje en ik wil enkele leuke foto's bewaren op mijn blog. ik knip en plak hier de personages, waaronder ikzelf. wij zijn in gesprek, kijken beduusd of ernstig of dromerig of trots of hebben binnenpretjes... op het eind komt pipo te voorschijn, als een tijgertje uit de kleine jungle van mijn tuin.

mijn bedoeling is nu de volgende dagen van onderstaande foto's een fotoverhaal te maken, ik zoek leuke onderschriften of replieken. heb er al enkele in mijn hoofdje, maar wie wil meedoen stuurt maar een mailtje! de volgorde mag trouwens gewijzigd worden en heb ook nog andere foto's in voorraad, voor als het een echt feulleton wordt...

wablief? liepen de mannen in zweden tijdens de hittegolf in zwembroek op straat?

neen, eigenlijk waren het heel korte shorts, of bermuda's bijna tot aan hun lies.

oeioei, wat een zedenverwildering...of liever: schitterend toch!

oeioei, krijgen we nog onverwacht bezoek ook...

wa reekekikee? reekekikeekakofkakkekikee? shit, shit, shit!

shit, shit... why are people always talking shit?
I must be in a certain state of drunkness before I start talking shit.

but not now... now I am smoking shit, so my thoughts are becoming clouds... see what circles out of my pipe?

hey, three times a week I go to fitness. so I am a strong man, like rambo or popeye

en heb ik je al verteld van die dikke madam??

ochier, by allah, en ze doon moe voesj...na eet dane voe ui doesjescheum me chocolat mei

j' ai un joli cleavage, oui. mais aussi une allergie carabistouillarde, un snotneus, qui durera, selon une copine, 7 ans, memememe

taisez vous tous.....comme disait voltaire: j'ai décidé d'être heureuse, c'est meilleur pour la santé..

terweel zijle zitte te memmen, pikkik ee en betsje fraise, haha...

ze zijn weer bezig, die zogenaamde grote mensen...

ja zeg pipo, wadde gezaag...wie altijd met beide voeten op de grond blijft staan, komt nooit een stap vooruit...

small talk fotoroman

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 10 augustus 2010

taz

onlangs las ik dat er nieuw soort mensjes is ontstaan: de weps, of de welgestelde positieve senioren. een dwaze bank, i-n-g genoemd, had bepaald dat senioren maar 1000 euro per week mochten afhalen van hun rekening.

luid protest van de weps. we laten ons niet betuttelen, zijn heus groot genoeg om zelf over onze uitgaven te beslissen, ik zeg: we. want ik behoor misschien wel tot dit soort mensjes... welgesteld ben ik nu niet bepaald (leef bij momenten heel zuinig) maar postitief ben ik geloof ik wel en hedoniste op de koop toe.

verleden week in oostende het theaterfestival bijgewoond, ben superenthousiast en nog altijd in de wolken over de voorstellingen die ik heb gezien. de oostendse marollenopera, de pruimelaarstraat, yard sale, het komieke betoog van michiel vandevelde (een afgang en daarom superkomisch), uitgelezen met caroline gennez (die dacht dat ze in een politiek panel zat, terwijl er van haar verwacht werd in alle staten over literatuur te zingen), en als kers op de taart: het sublieme weg, met josse de pauw.

zaterdag motregende het (heerlijk!) en we gingen naar di caprio, de film inception. uren daarna, in mijn bedje, had ik nog last van de special effects, ik dacht dat ik aan het plafond hing....

onderstaande foto's zijn donderdag genomen op het strand van oostende. dans, dans, dans...heb duidelijk geen special effects nodig om te zweven, haha. luisterde wel met mijn ogen dicht (ziet u mijn i-pod?) naar de suprême libanese zangeres fairuz...

ach, ik wou deze foto's nog op mijn blog, wellicht zal ik in volgende berichten weer aandacht besteden aan anderen: de personages die mijn leven bevolken. heb trouwens nog altijd geen ondertitels gevonden voor mijn fotoromannetje. geen nood, heb zeeën van tijd...

om te besluiten nog enige fragmenten uit mijn e-mailverkeer betreffende taz:

09/08/2010

ward mertens wrote:

Vandevelde brengt, o zeldzaamheid onder de theatermakers, zijn theorie in praktijk en maakt van theater weer kunst van en voor de gemeenschap.

Ben het eens met deze stelling als je 'Vandevelde' vervangt door Yard Sale. Had ik hetzelfde gevoel als jij, met hen wil ik meedoen, niet met Vandevelde. Maar bon, smaken verschillen en iedereen heeft recht op een eigen mening. Dat cultuur er kan zijn op zoveel verschillende manieren is het mooie eraan. Ik vond het maar niks. Wat wel klopt in de commentaar op Yard Sale is dat de samenhang niet helemaal duidelijk was, maar is dat niet typisch voor 'onze generatie'. Ik beschouw mijzelf (nog even) als jongere en merk dat ook ik over vanalles wil proberen, zeer uiteenlopende dingen wil lezen, en ja, de samenhang daartussen is soms zoek. Ik denk dat onze generatie (lelijke term trouwens) in dat patchwork van proeven en maken coherent is. De samenhang is dat er geen samenhang is. En door dat te zeggen ben ik het weer grondig oneens met de auteur van tazette.

Date: Mon, 9 Aug 2010 07:22:58 +0200
From: nicole.van.overstraeten@telenet.be
To: wardmertens@msn.com
Subject: Re: Zee

het is kwart voor zeven, jouw mail open ik als eerste... ik zit al enkele minuutjes in mijn roze gestreepte pyjama en met een kopje koffie voor mijn scherm, mijn plan was nu eindelijk replieken te vinden voor mijn personages op zoek naar een auteur en een nieuw bericht te verzinnen, natuurlijk over taz. haha, vrijdag weg gezien met josse de pauw, absolute topklasse...

in het gazetje van taz, tazette, waren de commentaren over onze nomadenavond niet helemaal mijn ding.. de optredens van de vijf flinke meiden en de 2 schattige knullen werden als te licht bevonden, michielke brengt zogezegd het theater naar het publiek....

http://theateraanzee.be/nl/index.php/tazette/detail/nomaden

vind zelf dat yard sale heel wat in mij heeft losgemaakt, wou zo gaan meedoen.. ach, dat gezever van michiel vond ik een soort geweldpleging (al je niet meedeed beleefde je geen magisch moment) en bedrieglijk: wij werden als kleuters behandeld en ik wou absoluut NIET MEEDOEN!

heb wel al enkele tientallen minuutjes zitten nadenken waarom hij zo over het paard wordt getild door de commentator, daar kunnen wij ook eens een avondje over pinten...

cultuur theater

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 22 juli 2010

schland 2

waarom ik dit en voorgaand bericht schland noem, zal de lezer misschien wel een raadsel zijn. schland is de afkorting van duitsland en tegelijk de oerkreet van de duitse voetbalfans die hun ploeg brons zagen halen tijdens het wk voetbal in port elizabeth (zuid-afrika)! je moet het woord schland bij zo'n gelegenheden niet zomaar uitspreken, weet ik ondertussen...

op 16 juli jl kreeg ik deze denderende mail:

Hallo! Tot nu genoten van jouw reportages uit Schland - en de foto's zijn ook goed geworden. Ik ben benieuwd naar het volgende bericht.

Nog iets over 'SCHLÁÁÁND: de eerste keer hoorde ik dat woord een maand ofzo geleden als ik diepgrollend 'Deutschláááánd', op bezoek bij mijn zoon, intoneerde, als artistieke voorbereiding op het wereldkampioenschap, en als kleine inside joke tussen ons. Hij vertelde dan, dat het intussen 'schláááánd! is geworden. Met veel alcohol in je hoofd, en moe van het luide brullen, is 'schláááánd voor de supporters natuurlijk eenvoudiger uit te spreken (!?!?!). 'Schlááááánd' op de juiste manier brullen en grollen, is de perfecte germaanse schlachtkreet. Dus: kelig, rokerig, grof, erbij spugend. Misschien bel ik je op, om je nog eens live van 'Schláááááááánd te laten genieten.

Schláááááánd, Jaak

hieronder dus een foto van de aanstoker van mijn patti smith avontuur...
de strjidkreetbrullendealcoholdrinkendedodelijkvermoeideartistiekejokingbastard.

haha, dames en heren, de persoon die in ik deze finale reportage over duitsland wil voorstellen is niet de eerste de beste scorpion: kijk maar naar het intelligente venijn in de oogjes - of zijn het nog de rokerige naweëen van een nachtje slempen? haha, deze schlandbrullende duitser kom je liefst niet tegen in een donker verlaten steegje! wees er maar zeker van dat hij bij gevaar de eerste stralen van een dodelijke injectie zal pietsen naar zijn tegenstander, die niets vermoedend de verkeerde prooi heeft uitgepikt... want voor jaak is het bijvoorbeeld een koud kunstje rond te dwalen in een van de gevaarlijkste steden ter wereld: het braziliaanse sao paolo, criminele broeihaard bij uitstek.

je moet daar ongelooflijk op je hoede zijn, zegt hij, acteren dat je een slechterik bent, anders word je zelf het nietsvermoedende slachtoffer van een of andere zakkenroller of crimineel.

the queen en ik waren het er over eens: ondanks zijn aandoenlijk talent om met dames over koetjes en kalfjes te praten, over kwikjes en strikjes, om lekker met diezelfde dametjes een terrasje te doen en alcoholvrij bier te drinken (en wat mij betreft: de sahnetorte en beerentorte in het colner cafehaus in de minoritenstrasse waren overheerlijk...) is hij een mannetje.. .

en een suprême chauffeur. honderden kilometer rijden om ergens een evenement bij te wonen is tweemaal niks. keulen - bonn, bonn - keulen, zo geflikt! even naar maastricht om.de finale wk bij te wonen...een spielerei....naar bremen om de zoon te bezoeken, ach wat, een detail!

heb bewondering voor jaak, eigenlijk in oorsprong een nederlander uit rotterdam. hoe hij zich helemaal ingeburgerd heeft in duitsland. hij spreekt de taal als geen ander, schrijft schitterende teksten in een soort zelfuitgevonden literair uberdeutsch, en heeft een supersupersociale baan: hij begeleid psychisch zieke mensen en werkt theaterprojecten uit in gevangenissen, waar hij met (super)zware jongens of zelfs moordenaars fantastische plots en ingenieuze mise-en scenes verwezenlijkt...ahum,ahum,ahum, wat anders dan die egotrippende dichtertjes en zogenaamde kunstenaars die ik her en der in eigen land ontmoet...

en met duitsland voelde ik me vreemd genoeg gedurende heel mijn uitstap (en ook nu nog) sterk verbonden. duitsers zijn schitterende mensen, heel het maatschappelijk gebeuren ademt hoe dan ook beschaving en degelijkheid uit. een paar dagen geleden (op 18/07/10) zag ik nog een reportage over de duitse deelstaat noordrijn-westfalen, waar naar aanleiding van ruhr 2010, het ruhrgebied als culturele hoofdstad van europa, op een van de drukst bereden autosnelwegen van voor een lengte van 60 kilometer een reuzepicknic werd greorganiseerd, 3 miljoen duitsers schoven aan aan tafel, heerlijk.... en duitsers hebben naar het schijnt een andere mentaliteit op de autosnelweg: zet je je knippers aan om een wagen voorbij te steken, dan laten de auto's op het rechter rijvak je door.....

duitsers zouden van hun schuldgevoel betreffende de tweede wereldoorlog moeten afraken. al is dat al zo bij de jongere generatie. de vorige (en daar behoort bijvoorbeeld the queen toe) heeft soms nog moeite om bijvoorbeeld de horror van de concentratiekampen te plaatsen. ah, gisteren nog keek ik naar een engelse serie, spooks, waar werd gezegd dat de engelsen tijdens wo ii gemarteld hebben en ik las ergens dat de geallieerden die ons land zogenaamd kwamen bevrijden zich schaamteloos vergrepen aan jonge vlaamse boerenmeiden.....ach, in oorlogstijd zijn er geen goeden of kwaden....

hieronder nog een fotootje van jaak en the queen tijdens het concert. moet dringend aan jaak vragen of hij de plastic bekers met origineel handvat, waarvan ik er een aantal had verzameld en die ik jammer genoeg vergat mee te nemen, nog bijgehouden heeft. als hij nog eens in halle op bezoek komt moet hij ze dan meebrengen, mooi souvernir van duitsland vind ik...

om het portret van de schland-bruller nog te vervolmaken, verspreid ik voor de geïnteresseerden jaaks eigen stroomlijn-biografie

Zo, hier is de verbeterde versie van mijn stroomlijn-biografie, die je natuurlijk graag kunt gebruiken:

Ik ben een intussen 57 jarige, voormalig in Nederland en Belgie maar nu al 29 jaar lang met onderbrekingen in Duitsland wonende, intellectuele, éen-maal-in-vier-jaar-voetbalkijkende, schrijvende, soms voordragende, orphische, tussen Apollo en Dionysos vliegende, in een met germania-haatliefdeverhouding staande, humoristische, ironische, maar ook nuchtere, theaterregisserende, sociaal-werkende, mannelijke, van-2-kinderen-gevaderde, in een transcontinaal huwelijk zich bewegende, goede victualien en weinen genietende, om zijn geld werkende, muziekminnende, wereldreizende, kunstscheppende, godzoekende, anarchistische, ascetische en hedonistische, alle jaargetijden lievende, het vrouwelijk geschlacht bewonderende, pure extase belevende, de sprong over het grote niets makende, soms onuitstaanbare, onbegrijpelijke halve Lage Lander. Het kan echter ook anders geweest zijn -

Hm, dat zou toch ook een prachtige contact-advertentie zijn?

jaja, jaak, een prachtadvertentie en het is allemaal waar, niet alleen van dat schrijven en die pure extase, maar ook van dat onuitstaanbare en dat onbegrijpelijke.! haha, grapjeee...maar over je hond staat niks vermeld, daarom deze leuke foto. zegt men niet dat na jaren het hondje op het baasje begint te lijken, of is dat nu omgekeerd?

op onderstaande foto, door jaak genomen in het kolumba-museum, dit schattige blazende cherubijntje. waarom hij dit engeltje een foto waard vond, begreep ik pas later: in zijn woonkamer tetterde jaak naar hartelust, als een overjaarse puber, op zijn vuvuzela (je bent nu eenmaal fan van het wk of niet!) en daarom moest hij een foto hebben van iets dat voor hem onmiddellijk herkenbaar was, argh!

alle gekheid op een stokje: de strjidkreetbrullendealcoholdrinkendedodelijkvermoeideartistiekejokingbastard heeft het talent iedereen aan te steken met zijn enthousiasme en vitaliteit!

hij is niet alleen alles wat hierboven is vermeld, maar ook: een uitstekende performer en theaterregisseur. zijn teksten (jaak is, als het jullie nog niet was opgevallen, een literair natuurtalent) bulken van leven. op dit ogenblik werkt hij aan enkele gedichten waarrond een dansproject zal worden gecreëerd...

en over brazilië, het land waar hij binnen enkele jaren (eventueel) definitief naartoe wil (want daar, zegt hij, ligt nog alles open), schreef hij deze glorieuze gedachtenstroom:

MONOLOGUE EXTÉRIEUR BRASILIEN (voor Nico)

kijk hier lukt het de puntjes op de ë op dit toetsenbord in de stad met miljoenen mensen miljoenen auto’s ze rijden hier op vier of acht of twee rijbanen of met z’n tweetjes naast elkaar op 1 rijbaan met er tussenin zigzag jawel zigzag geen vierkante lichtmetalen dozen maar motors en brommers altijd nog veiliger dan de duitse autobahn een wilde dans in blik volgens een geheime choreografie tussen de duizenden wolkenkrabbers in de lucht helikopters wolkenkrabbers verbonden door kleine huisjes in rood geel en blauw de villa van harvey die naast tarot ook nog met schelpen orakelt voor de mensen hier zwart koffiebruin geel en wit en daartussen alle kleurovergangen in een achterhuis staat de computer in een tuin met kamerplanten die bomen zijn geworden en bloesems knalgeel en rood kleine groene papagaaien in zwermen op de takken het geluid van radio’s toch is het hier een oase van rust dankzij de hoge muren en de wachtpostjes tegen het canaille de onzichtbare vijand uit de straat uit het bos de jungle op elke hoek een klein huisje met de zwarte man die kijkt of alles in orde is tussen de bomen

vruchten guaves mango’s ananas papayas die hier mamaõs heten ze zijn ook inderdaad te vrouwelijk om alleen papaya te zijn kokosnoten groen vol sap het beste nog rietsuiker uitgeperst door de molen gehaald en gedronken hier is alles te krijgen middeltjes voor en tegen grote markten met fruit en groente alles voor 1 reai per kilo gisteren en vandaag in een huisje van een tante aan de kust een uurtje rijden op de viersporige snelweg door de bergen naar beneden daar ver weg is de atlantische oceaan het is feest en honderdduizenden hebben hetzelfde idee rijden naar santos en praia grande zodat op de tegenrijbaan een paar banen worden vrijgemaakt voor het verkeer richting zee de stranden een dertig kilometer lange loodrechte lijn langs de oceaan met een dertig kilometer lange boulevard zijstraatjes met vakantiehuizen voor de hondderdduizenden toeristen uit saõ paulo op het strand is er voor iedereen plaats de filosoof t.c. kronstadt tussen duizend mooie vrouwen weet niet meer wat hij moet denken het is winter maar prachtig weer zo’n dertig graden vandaag ‘s avonds terug in de stad eenentwintig graden we bevinden ons immers 700 meter hoger maar straks is het lente primavera goed voor veertig onder de zon zijn we dan ook nog zo snel vis eten en zwemmen slapen en weer eten in kilorestaurants het eten gewogen per kilo of restaurants waar je voor vijf of zes reais zoveel kunt eten als je wilt de puntjes op de ë is dat niet schitterend loopt op het strand

cultuur jaak

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 17 juli 2010

schland

tot het besef gekomen dat het de moeite is om dit bericht te splitsen in schland 1 en schland 2. niet voor niets ben ik een inwoonster van halle, waar men het de laatste jaren over niets anders heeft gehad dan splitsen, haha, van bhv natuurlijk en van belgië, tweemaal haha.... maar ik wil dat dit een speels berichtje wordt, zo van rara, wie heeft hier het fotootje gemaakt... in schland 2 wil ik iemand voorstellen, andere koek!

deze eerste foto van me is genomen door mijn dierbare echtvriend a., op het terrasje van sam's cafe in het brusselse zuidstation, waar we een half uurtje voor het vertrekken van de thalys een koffietje dronken en grapjes maakten over de reuzenzebra aan de ingang (niet te zien op de foto, zal dringend de tijd eens moeten nemen voor een kiekje, wil ook absoluut de tekst lezen die tussen diens strepen is geschreven!).

gelukte foto, vind ik, heb een leuk wijs smoeltje, mijn neusje is niet te groot is en mijn armen lijken poezelig. ben duidelijk zenuwachtig, want ik speel met mijn linkeroorlel.

heb zo een theorie: de fotograaf moet houden van zijn onderwerp, of het tenminste de moeite vinden, dan lukt de foto altijd. foto's van me gemaakt door mensen die eigenlijk niet om me geven, daar sta ik altijd verschrikkelijk stom op. en rara, wie is dus de fotograaf van deze twee volgende foto's? jaak en ik zitten op een terrasje in bonn, waar we een lichte lunch hadden besteld. we zijn al in drukke conversatie, ik ben duidelijk in de wolken van woorden en formuleer op de tweede foto hoogstwaarschijnljk een mooie zin. wat ik ook alleen maar zo netjes doe in puik gezelschap. mijn décolleté valt elegant, mijn bloesje heeft meisjesmouwen en mijn oorbelletjes zijn goed zichtbaar.

aan de tafel links achteraan zit een dame in een prachtige zomerjurk. de lunch was overheerlijk en spotgoedkoop (ik koos een groenteschotel met tagliatelli en currysaus en dronk tweemaal een appelsapje, betaalde maar 13,50 euro!) maar terwijl we genoten van de zon, het pittige praten en het eten zwierf voortdurend een dakloze rond de tafeltjes, bedelde om geld. oeps! daar maakte ik abrupt kennis met de sociale realiteit in het supermachtige duitsland:: uit vele vergelijkende studies blijkt dat 6,5 miljoen duitsers – 8 procent van de bevolking – zich in een positie van uitzichtloze armoede bevindt....

ik laat de lezer nog even wachten voor ik de verzamelde identiteit(en) van de fotograf(en) onthul. vorige foto's waren van vóór het concert van patti smith, de volgende zijn de dag daarna genomen... en ja, dit is een duitse sandwich, heerlijk brood, een sneetje worst, komkommer, een sausje en een blaadje sla, zo sierlijk geëtaleerd op het bord, dat je het broodje bijna niet durft op te eten. daarom maakte ik van het geheel een schilderijtje...

ik beken: ik was zelf de begenadigde fotografe, andy warhol achterna...

we verorberden dus heerlijke broodjes, dronken italiaanse wijn en waren verrukt....om deze 'broodjesplek' te bereiken reden we eersts langs duizelingwekkende slingerwegen door het bos. onderweg kwam ik te weten dat zich in de omgeving nog reeën, marters, wasdieren, adders, konijnen en hazen ophielden...jaak maakte me bang door daar ook nog beren en wolven aan toe te voegen (?) ...en hier en daar zag ik sporen van antieke esbattementen, zoals dit supergrappig heuske, oorspronkelijk het plekje om na een zalige maaltijd je behoefte te doen, maar tegenwoordig in onbruik, wegens te primitief, haha...

dit heuske was een aanhangsel van een fijn gerenoveerd boshuis, waar de fotografe van de terrasjeskiekjes woonde. haha, heb dus al een sluier van het raadsel opgelicht: een van de fotografen is dus een duitse dame, een lady, een bosnimf... the queen, zoals jaak haar graag noemt...

the queen maakt mooie schilderijtjes, van bloemen en wolken...

en draagt een schattig deens hesje, met een ceintuur van frida kahlo, of liever: geënspireerd op...

en hoho, hier zijn we dan: de koningin en haar vlaamse vriendin, vrolijk naar de dieptes wuivend, waar jaak zich bevindt. want het terrasje was gesitueerd op de top van een heuvel, vanwaar je een panoramisch uitzicht had op een landschap van steile glooiingen, bossen en wolken.... the queen woont hier heel alleen, midden in het bos, en zij vindt haar sublieme alleenheid overheerlijk!

deze foto is de finale, the queen and me. wat een mooie haren heeft die meid, wat een knappe dame! gevaarlijk toch, met een dame op de foto staan die duidelijk knapper is dan jezelf, argh!... maar ach, ben met mijn eigen face redelijk tevreden. alhoewel de sporen van een slapeloze (want overgoten met heerlijkheden als olijfjes en artsjokkenhartjes en japanse zoute pruimpjes en mini paprika's gevuld met kruidenkaas en een heel bord yoghurt met zwarte bessen en wijn en wijn en wijn)... duidelijk zichtbaar zijn, hehe...

cultuur the queen

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 juli 2010

dom en aartsbisschoppelijk museum kolumba

triomf, triomf: ik slaag erin mijn foto's in de gewenste grootte te plaatsen, heb de truuk eindelijk te pakken! mijn commentaren over schland en zijn bewoners zullen nog even uitgesteld worden, eerst wil ik vertellen over de dom en het aartsbisschoppelijk museum kolumba, een ontdekking...

neen, niet de schijnbaar aartsdomme inspecteur columbo heb ik op mijn duitsland-trip ontmoet (flauw grqpjeee...), maar zoals een echte toeriste ben ik even de reusachtige dom van keulen binnengewandeld en heb een fotootje gemaakt van dit schitterend nieuw glas-in-loodraam van gerhard richter, een van de belangrijkste moderne kunstenaars van duitsland. hij maakte het van 11263 handgemaakte, vierkante stukjes glas.

hij heeft de eeuwenoude dom, het populairste monument van duitsland, met zijn kunstwerk eigenhandig de 21ste eeuw in geparachuteerd. het knappe is dat zijn venster de indruk wekt alsof het er altijd al is geweest, want het oude glas-in-loodraam in de dwarsbeuk, haast negentien meter hoog en ruim negen meter breed, werd in de tweede wereldoorlog vernietigd en dit is dus het nieuwe, dat wonderwel past.

vanuit het aartsbisschoppelijk museum kolumba maakte ik dwars door de ramen deze snapshot, en ook de weerspiegeling van mijn bloesje waarop vreemd genoeg de naam van het tibetaans juwelenwinkeltje vlak naast het museum, vond ik een fotootje waard, wat zeggen jullie ervan?

woesj! een tafel die 75 graden voorover helt, in kolumba? in de achtergrond groeit een stoel in de muur... en wat doet dat mini-boodschappenkarretje met penaten-zalf (zinkzalf, middel tegen eczeem) hier plotseling? is dit historische avant-garde of zo? het museum is gebouwd op de resten van een laat-gothische kerk en sinds 1973 zijn ongeveer op dezelfde plek de grondvesten van een romeins huis blootgelegd. wat doen die absurde meubeltjes hier dan, temidden van deze schitterende middeleeuwse muren?

haha: tot 30 augustus is een tentoonstelling gaande, genoemd bequest, gewijd aan wat achtergelaten werd, met de dingen die we maken en gebruiken, die ons onderdak geven en kleden (ik vertaal uit de kleine brochure). zeker in deze historische locatie en temidden van de archeolgische artefacten is het ingenieus van de organisatoren sporen van menselijk leven te traceren en bij elkaar te brengen, dagelijkse antieke en moderne objecten. tegelijk wil deze tentoonstelling onze verantwoordelijkheid tegenover het historisch erfgoed stimuleren.

een artiest uit munich (kurt benning) toont zelfs een video waarbij alle objecten van een appartement (!) worden opgenoemd, net voor het verlaten wordt door zijn bewoners. het opsommen van de voorwerpen doen associaties en herinneringen in ons ontstaan en het is met dit uitgangspunt dat de selectie van werken in deze tentoonstelling is gemaakt...

stefan wewerka, table 75˚, 2003, holz, lackiert
stefan wewerka, zwei stuhlskulpturen (eingang lesezimmer und gegenüber lastenaufzug) 1969, buche, lasiert

thomas rentmeister, ohne titel, 2003

maar ook echte antieke en relgieuze kunst was hier te zien. merovingische grafstenen, stenen wapenschilden, oude tunieken, gebedenboeken, kruisbeelden, relieken (met o.a. de tong van sint nepomuk, achttiende eeuw. ...wat een naam, een eskimo waardig...), reliëfs, madonna's, bustes van koningen, manuscripten, merveilleuze triptieken enz... onderstaand polychroom mariabeeldje (dat ik jammer genoeg niet kan situeren) vond ik superschattig, zou ik zo mee naar huis willen nemen...

en deze houten buste van een ernstige salzburgse koning uit de tweede helft van de veertiende eeuw kijkt dwars doorheen de tijd. door het spel van weerspiegeling is het net of hij onze wereld aanschouwt in gedachten. opvallend vond ik de symmetrie in dit beeld. zelfs de krullen zijn in spiegelbeeld aangebracht, de kroon, de wenkbrauwen, de ogen. alleen de neus staat ietwat krom.

zo, dit was de tweede shift. op naar het derde bericht!

cultuur aartsbisschoppelijk museum kolumbakeulen

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 14 juli 2010

patti smith

heel trots ben ik op onderstaande foto's! want net vierenzestig geworden en voor het eerst in mijn leven een rockconcert bijgewoond, van een legendarische leeftijdsgenote nog wel: de sublieme patti smith. had een hele reeks foto's, maar ze waren te groot en ondanks mijn verwoede pogingen ze allemaal te compresseren en te verkleinen, kreeg ik vanochtend , o wonder, alleen maar deze foto's op mijn blog. ik pruts maar en pruts maar en plotseling lukt me iets - maar ik vergeet dan wat ik precies heb gedaan, daarom speel ik voorzichtig: wat ik nu heb is ok, dus ik verander niks meer, want ik zou, stom als ik ben, wel eens alles kunnen kwijtraken. op deze blog natuurlijk. maar hehe, is dat niet een levensles? blij zijn met wat je hebt, het onmogelijke en ingewikkelde loslaten, haha, hoe melig toch...

het groots spektakel greep plaats op 4 juli 2010, om 19 uhr in de kunst-und ausstellungshalle in de friedrich-ebert-allee 4 in bonn. vriend jaak had me uitgenodigd om even naar duitsland te sporen, want hij had tickets en ja, dat zou dus een heel speciaal verjaardagscadeau worden... en zo geschiedde!

ik herinner me de massa. we stonden urenlang recht tussen enthousiaste fans, jonge, oude, dikke, dunne, langharige, hippe, dreadgelockte, kale, behaarde en bekrulde rockfanaten, die luidkeels patti's songs meezongen. het was tropisch warm. ik voelde als het ware de zweterige huid van de mensen kleven tegen de mijne, al vraag ik me af of dit geen inbeelding was, want ach, ja, beschaafd ging het er wel aan toe.. en tegelijk gingen ontelbare witte en sproeterige armen de lucht in, zingen was niet genoeg, er moest ook nog gezwaaid worden, haha..

rock is nooit echt mijn ding geweest, maar toch kreeg ik het uiteindelijk te pakken: ik neuriede mee, wiebelde op maat, verplaatste mijn voeten zo goed en zo kwaad als het kon in een kriebelig danspasje... en had twee uren lang kramp in mijn linkerbeen. maar ik hield vol als de oersterke madam die ik uiteindelijk ben (zeggen ze toch)...

dit concert is wellicht een kantelpunt, een van de vele die ik tegenwoordig ervaar. had me stilletjesaan beginnen voorbereiden om rustig oud te worden, maar beleef de laatste tijd zonderlinge dagen en momenten. ontmoet steeds maar meer en meer mensen die op hun zestigste nog enthousiast aan een nieuw leven beginnen, ze hebben de meest fantastische plannen. vroeger had ik soms het gevoel: dit en dat doe ik nu voor de laatste keer, want mijn leeftijd...maar ben tot het glunderend besef gekomen dat ik wellicht niet het type ben om een pateekesmadammeke te worden, die met een aantal dikke vriendinnen afspreekt om een pateeke te gaan eten in een pateekeswinkel en de hele tijd zit te zeveren over bobokes en kleinkinderen... ach, daar kan ik niet aan meedoen!

zo wil ik dus niet zijn. ik wil houden van: mijn supertoffe vrienden, van patti smith en antony and the johnsons en van mythische arabische en zuidamerikaanse en steppenmuziek, van haruki murakami en ursula andkjær olsen, van reisverhalen over scandinavië en verfijnde theedegustaties, van mijn nieuwe zonnebril en van heerlijke smoothies, van een bruine leffe of een orvalleke 's avonds voor het slapen gaan en van de wolken en de hete wind boven het terras van t.& w. daar in de kempen...

dames en heren, bekijk onderstaande foto nog een keer, want ga nu mijn bericht afsluiten,.volgende maal heb ik het over mijn vriend jaak en schland, zoals hij duitsland noemt.

---) ---) ---) altijd een natuurtalent geweest, in de breedste betekenissen...

There is no land but the land
(up there is just a sea of possibilities)
There is no sea but the sea
(up there is a wall of possibilities)
There is no keeper but the key
(up there there are several walls of possibilities)
Except for one who seizes possibilities, one who seizes possibilities.
(up there)
I seize the first possibility, is the sea around me
I was standing there with my legs spread like a sailor
(in a sea of possibilities) I felt his hand on my knee
(on the screen)

cultuur poëzierock

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 7 juni 2010

ursula andkjær olsen

eigenlijk duren winters veel te lang.

als dan in de maand juni de groene weelde openbarst, is het feest.

ook in mijn tuintje!

ik zie de reuzenvlier bloeien, winde heeft zich reeds kunstig om de rode ballustrade van het stenen trapje geslingerd en wederik en lavendel beloven binnenkort een feest in geel en mauve. eind juli zullen purperen en zachtroze hibiscusbloemen hun frêle gezichtjes wenden naar de zon.

volgend weekend laat poetry international in rotterdam (ik wil er graag naartoe, maar we moeten gaan stemmen, jammerjammerjammer...) dichters voordragen in 'verborgen tuinen'. een van de dichteressen is de deense ursula andkjær olsen, die in al haar gedichten geinspireerd is door “green, green – made up of tiny parts, green – that belongs to no one, green that collapses and rots, green that from a distance looks lavender and blue and hazy”

in onderstaand gedicht, tuingevoeligheden, dat ik uit het engels heb vertaald, verwoordt zij die groene weelde, alhoewel er toch ook wat anders aan de hand is.

het gaat hier over het benoemen van dingen, het geven van namen...

in deze context: de knoppen, franjes, bloemschermen, bladeren, bloembollen, peulen en bessen....

het onstaan van de taal.... is de beschaving, de menselijke communicatie niet opgestart toen mensen de dingen begonnen te benoemen?

wat een naam heeft, maakt gelukkig, ruist en ritselt, brengt rust.

maar owee.... dit gedicht begint met een groot enigma: wat als alles al een naam heeft? ’in een tuin waar alles een naam heeft is niets mogelijk’.... bedoelt zij: als de dingen af zijn, is leven onmogelijk????

TUINGEVOELIGHEDEN

de namen zijn geschreven op tekens/ de groei is hoog en weelderig in

de tuin vindt alles zijn naam/ vol ingehouden adem

en ruisend

wat zal ik zeggen in een tuin waar alles een naam heeft

niets?

en ook een andere vraag: wat kan ik zeggen?

rechtvaardigheid vraagt verbeelding/ vraagt

versiering/ overvloed/ poëzie/ geen

blootstelling/ zodat waarheid overvloed wordt/ het bevestigt vooral wat is

nog eens en niets anders

in een tuin waar alles een naam heeft is niets mogelijk/ maar

heeft alles een naam? bestaat die tuin?

in een tuin waar sommige dingen een naam hebben en andere niet is alles

mogelijk/ alles wat menselijk mogelijk is

in zo’n tuin

niets niets menselijks is er vreemd aan hier is juist

naamverdrinking/ naamloos

binnen de omheining/ wat kan ik zeggen

naamverstrengeld

ik geef knoppen, franjes, bloemschermen, bladeren, bloembollen en peulen hun namen om

van hen meer te genieten en ze te horen ruisen als

knoppen, franjes, bloemschermen, bladeren, bloembollen, peulen

en bessen

zij zijn/ en laat hen mijn neerslachtigheid verbannen

een tuin waar ik alles bij zijn eigen naam heb genoemd

waar ik de dingen kan benoemen/ alleen ’s nachts ’s nachts is

genoeg/ het is een plotselinge zaligheid

hier zal ik mijn naamdorst lessen

hier zal ik rusten, de armen verstrengeld

waar ik alles bij zijn eigen naam heb genoemd/ alles dat benoemd

moest worden
en laat de rest maar zijn

een wachtende ritselende plaats/ waarop wacht het ? waarop wacht het?

over dingen spreken die geen naam hebben

die nochtans zo klein zijn/ of denken aan dingen die zo slecht zijn dat zij niet langer
een naam hebben/ met ingehouden adem/ niet
toegelaten zijn nog een naam te hebben

zou niets menselijks
vreemd voor me zijn? ik hoop het of anders

hoop ik het niet

de overvloed is er altijd/ zelfs al is het een overvloed

die niemand nodig schijnt te hebben

alles heeft een naam maar
ik zou kunnen aankomen met een heleboel nieuwe namen als ik wou
ik ben alleen wakker zodat

groene waaiers rode kralen sluieren en ontsluieren/ gezonde en ongezonde nacht met torenhoge bliksems

zelfs universele wetten voelen vrij/ nu
klein schildpadschild/ huist in mijn klein schildpad

schild

tuinen lijken menselijker dan
mensen/ met al hun kostuums

de speciale rangorde

noch te veel vrijheid noch te weinig

spreken is zo menselijk het is als de

sfinxsenlaan/ sprakeloze gezichten/ steenzware meningen niet een

woord over de lippen/ terwijl alle vormen/ de bomen de huizen bloemen en ramen

en de gordijnen van de buren en de woonkamers daarachter misschien zijn het stille

stille woonkamers

niemand is onschuldig maar sommigen zijn puur en velen

velen hebben vleugels

maar de kostuums
zijn deel van de droom dat een deel is van
de werkelijkheid/ daarom is de onversierde als een sfinxs/ als een ding zonder naam

de tuin groeit dichter en dichter

meer en meer hangend/ vol/ droog

naamverstrengeld is dat allemaal versiering? het is

overvloed/ overdaad/ versiering als versiering onvermijdelijk is/ wat kan ik zeggen?

goedenachtschaduwen

goedenachtschaduwen

de tuin is stil voor het vruchtdragen/ vannacht gaan de namen uit

varen

literatuur poëzie

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 13 mei 2010

el hizjra

amsterdam is de meest vrije stad ter wereld. amsterdam is numero uno op het gebied van levenskwaliteit, het minumuminkomen is er het hoogst, de democratie is prima geregeld, persvrijheid het hoogste goed en 27 procent van de amsterdammers voelt zich vrij om atheïst te zijn.

we hadden op moederdag tickets voor een reisje amsterdam. vermits ik besloten heb mij naar de toekomst toe minder als een grijze muis te gedragen en mij duchtig te profileren (cogito ergo sum!), publiceer ik op dit bericht toffe foto's van mezelf.

op deze schitterende take, dames en heren, ziet u mij plechtig zitten in de intercitytrein naar amsterdam: mijn rechterhand is, vind ik, heel mooi en elegant, met die antieke ring en ik doe eerlijk gezegd een beetje giechelig over mijn andere hand, waarvan de vingers grappig boven het leuntafeltje komen piepen...

op deze foto, net voor het uitstappen in amsterdam centraal, werk ik nog even mijn oogschaduw bij, want dat heb ik ook besloten: ik wil voor de rest van mijn leven een superchique dame zijn. niet zo eenvoudig, want door onze levenswijze (wij hebben geen wagen) stappen wij heel veel in weer en wind en dan kan een streepje bleu chatoyant metalisé van bourgeois vlug vervagen...

eigenlijk waren we getipt over de feestelijke uitreiking van de el hizjra-literatuurprijs in het bibliotheektheater 't woord aan de oosterkade aan de haven van amsterdam. de el hizjra-literatuurprijs is de belangrijkste prijs in nederland voor literair talent van arabische afkomst. auteurs als mustafa stitou, abdelkader benali en khalid boudou kwamen in het literaire circuit terecht via deze prijs.

omdat ik door mijn job in een brusselse school dagelijks geconfronteerd werd met tieners van buitenlandse afkomst, die thuis een andere taal spraken dan op school, wou ik het gehalte aan interculturaliteit van een bepaald deel van de amsterdamse jeugd toetsen aan mijn eigen ervaringen betreffende het proces van taalverwerving en integratie. en ik moet zeggen: in amsterdam is multiculturaliteit een werkelijkheid, incontournable in de samenleving, alle geruchten van mislukking en het met vreemdelingen te volle nederland ten spijt...

de stedelijke bib van amsterdam is een reusachtig gebouw van zeven verdiepingen, met een schitterend moderne architectuur en op het dak een weids houten terras vanwaar je een panoramisch zicht hebt op de haven. op dezelfde verdieping bevindt zich ook een restaurant, la place genoemd.

hier ziet u ondergetekende, duchtig smsjes versturend, in de prachtige hall van de bibliotheek

het was een interessante en bijwijlen hilarische voorstelling, die uitreiking van de el hizjra-literatuurprijs. op het gevarieerd programma stonden namen als lodewijk asscher (waarnemend burgemeester van amsterdam, die een welkomstwoord sprak), karim eharruyen met zijn band zharbia bedouin, die berbermuziek brachten, een wilde dansdame genaamd laila wiersma die tijdens haar optreden verwoed met appels gooide, marokkaanse bergmuziek door ghaita, enz.. natuurlijk was het voorlezen van teksten en het bekendmaken van de prijzen de hoofdbrok en ik moet zeggen: wat een verrukking!

met plezier zag ik die nederlands-arabische jonge en oude mensen (er waren trouwens winnaars van alle leeftijden!) het podium opdribbelen, met ontroering hun gedichten en verhalen voorlezen en hun prijzen in ontvangst nemen. ik moet hier trouwens een eresaluut brengen aan de olijke presentator mimoun ouleed radi, nederlands acteur bekend van de film shouf shouf habibi, die op een soepele en vrolijke manier de touwtjes van het feestgebeuren in handen hield. maar mijn grootste bewondering gaat naar schrijver khalid boudou, die het beruchte en bejubelde schnitzelparadijs schreef, en die op dit ogenblik meewerkt aan de verfilming van zijn jeugdroman pizzamaffia... khalid boudou was voorzitter van de jury en las op guitige maar erudiete wijze een puik juryverslag voor. boudou is een echte!

hieronder toon ik de bundel het leed van hedda, de verzamelbundel met de geselecteerde teksten, uitgegeven door van gennep*. de titel is ook de titel van het winnende verhaal van souad aabad, in de categorie van 16 tot 25 jaar. er waren trouwens heel veel categorieën: poëzie van 15 tot 18 jaar, van 18 tot 25 jaar en van 25 +. voor proza hetzelfde, dan nog eens alles overgedaan voor teksten in het arabisch en aanmoedigingsprijzen. sommige categorieën hadden dan nog gedeelde (dubbele) prijzen, zodat van de 121 deelnemers er minstens 32 deelnemers een prijsje behaalden... iedereen dus content!

een opvallend feit: ook echte nederlanders (alsof er onechte zouden zijn!), ik bedoel: nederlanders die geen arabische of andere buitenlandse roots hadden, konden meedingen voor een prijs (het publiek was trouwens zelf heel gevarieerd in leeftijd en kleur)... en waarlijk, twee hollandse snotapen sleepten een prijsje in de wacht, dok kunneman met gedichten over de liefde, zijn moeder en de dood, en pieter olde rikkert met een gedicht over de stad. ook een dame met de oerhollandse naam annemieke bergman schreef een verhaal, de kinderbijslagmeisjes en danielle dürst britt zegde: schilder mij...

een literatuurwedstrijd voor auteurs met een arabische achtergrond als opstapje voor beginnend nederlands talent? zou bij ons ook moeten kunnen. want sinds onze vlaamse minister van cultuur joke schauvliege literaire subsidies aan kleine literaire groepen en tijdschriften heeft afgeschaft, zijn er weer enige opstapjes minder voor schoorvoetende debutanten. tja, haar argument is dat alleen 'professionelen' de moeite waard zijn in deze tijden van crisis. maar hoe kun je nu onmiddellijk professioneel bezig zijn als je eerst geen inlooptijd krijgt??? lees-en schrijfgroepen en andere kleinschalige literaire projecten zijn een kweekvijver voor talent. zo ook bovenstaande literatuurprijs. in vlaanderen zal het nog jaren duren voor een gezond intercultureel project als de el hizjra-litratuurprijs van start gaat*...

in een wereld waarin de interculturaliteit evenwichtig en menswaardig is uitgebalanceerd (en ook hier zal binnen tien jaar 30 procent van de bevolking van vreemde afkomst zijn) zou eigenlijk geen el hizjra-prijs moeten bestaan, gewoon: literaire prijzen. want is niet iedereen die in nederland woont eerst en vooral nederlander, zoals mijn lieve schoonbroer (schitterend vertaler, in tweespan met kees nijland, van arabische poëzie met wie ik op onderstaande foto vrolijk klink) met klem beweert, en dan maar pas afkomstig uit....

tot besluit citeer ik hier een strofe van een gedicht van bilal elkourafiti, dat hij in het arabisch schreef in de beste arabische traditie (met wijdlopende verzen) en waarmee hij een glorieuze tweede prijs behaalde:

laten we elkaar ontmoeten als twee zielen
luchtig in waarvan wij houden en wat ons beweegt
we lopen op het trottoir om onze wandeling van gisteren af te maken
ik vind het heel prettig als zij haar hoofd omdraait om te denken en mij vergeet als ik afwezig ben
een vlinder lacht om wat komt

* HET LEED VAN HEDDA, DE WINNAARS VAN DE EL HIZJRA LITERATUURPRIJS 2O1O, UITGEVERIJ VAN GENNEP, AMSTERDAM, 2O1O
* lees ook het schitterend artikel van Tom Van Imschoot op http://www.urbanmag.be/artikel/1467/naar-een-vlaamse-minderheidsliteratuur

literatuur poëzie

Geschreven door nicole2 om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 april 2010

pablo neruda: het eerste wat ik zag

in het beginhof van diest werd tegelijk met literatuur op zondag (zie bericht van 5 april 2010) een kleine antiquariaat-boekenbeurs ingericht. ik zag daar dat oude wenskaarten van het interbellum aan 2 euro het stuk werden verkocht en ook schafte ik mij voor 50 cent een licht vergroende (want de kaft was oorspronkeliijk bloesemgroen) dichtbundel van pablo neruda aan, de vijftiende zang uit zijn canto general, ik ben ( yo soy)*.

pablo neruda schreef dit meesterwerk begin vorige eeuw. vannacht las ik het eerste gedicht en ik was weer eens voldaan. weg met mijn schuldvraag van: wat lees ik weer voorbijgestreefde poëzie en ben ik dan zelf zo'n kwakkel geworden dat ik hier in mijn warme bedje lig te genieten van de poëzie van dode dichters, in het trendy literaire wereldje hoogstwaarschijnlijk niet meer modieus???

maar pablo neruda is grandioos. daarom pen ik, net als james ensor, teksten die ik knap vind over in mijn schriftje, mijn eigen leuke blog, mijn literair dagboek après la lettre... wie weet reproduceer ik binnenkort een gelijksoortige radieuze tekst over wat ik het eerst zag, want ook mijn jeugd speelde zich af van station tot station...

De grens (1904)

Het eerste wat ik zag waren
bomen, ravijnen
met wilde bloemen getooid, wilde schoonheid,
vochtig gebied, bossen die ontvlamden,
en de winter achter de wereld, onmetelijk.
Mijn kindertijd: natte schoenen, geknakte stammen
geveld in het woud, door kevers verslonden,

overwoekerd doorlianen, zoete dagen boven de haver

en de goudblonde baard van mijn vader die vertrekt

naar de majesteit van de spoorwegmaatschappij.

Voor mijn huis groef het zuidpoolwater

diepe paden, poelen van duister leem

’s zomers veranderd in gele atmosfeer

waardoor de karren huilden en kraakten,

zwanger van negen maanden koren.

Vluchtige zon van het Zuiden:

stoppels, rookwolken

boven wegen van scharlaken aarde, oevers

van rivieren met uitgeholde bedding, hoenderhoven

en paardeweien

waar de middaghoning schitterde.

De stoffige wereld kwam trede voor trede

de schuren binnen, tussen tonnen en touwen.

naar graanzolders vol met de rode oogst

van de hazelaar, al de oogleden van het bos.

Het leek alsof zij in haar hete

zomerdracht opsteeg met de dorsmachines,

langs hellingen, op de met struiken geverniste aarde,

rechtop tussen de eiken, onuitwisbaar,

klevend aan de wielen als vermorzeld vlees.

Mijn jeugd reisde van station tot station: tussen

de rails,kastelen van nieuw hout,

mijn huis zonder stad, nauwelijks beschut

door vee en appelbomen met onbeschrijfelijke geur,

liep ik, tengere jongen; mijn bleke gestalte

werd doordrongen van verlaten bossen en pakhuizen

vol graan.

* Pablo Neruda, Canto General, IK BEN, VIJFTIENDE ZANG, Masereelfonds Poëzie,1981, Gent

literatuur poëzie

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 13 april 2010

james ensor

2010 is het ensorjaar in oostende. wij hadden gratis kaarten voor de tentoonstelling bij ensor op bezoek in mu.zee. gisteren dus om halfelf de trein op, het was zonnig en fris, ideaal wandelweer. maar aan zee waaide het heftig en in de schaduw was het barkoud. toch waren de bloesems reeds van de partij. hieronder een take van me (ik poseer werkelijk) in het leopoldpark.

gelukkig bood het mu.zee beschutting, de tentoonstelling in de romestraat was een aangename en (ver)warm(d)e intro voor ons maandeljks oostends uitstapje. want wij zijn gek op oostende, onze liefste badstad...

heb mij altijd afgevraagd of ik nu wel hield van james ensor, van zijn maskers, zijn skeletten (hierbij een grappige aankleding van een doodshoofd)

Ooit waren wij iemand anders.

Vin Diesel in ‘The Chronicles of Riddick’ (2004)

zijn stillevens met schelpen, zijn intrede van christus in brussel en zijn burleske spelletjes en parades betreffende leven en dood... feit is dat mu.zee wel een mooie tentoonstelling heeft opgebouwd rond deze gevierde en beruchte kunstenaar, zo met afwisselend moderne crèmekleurige zetels en oude tapijten en meubeltjes en installaties met oude witzwarte en sepia foto's en snuisterijen en brocante uit de belle-époque, verspreid over de zalen van de eerste étage van het gebouw... op de achtergrond oude muziek en het geruis van het afspelen van authentieke filmpjes over oostende in de belle-époque, die je in mysterieuze salonnetjes terzijde kon bekijken.

in het blauwe salon (dat zo genoemd werd naar het authentieke blauwe salon in het ensorhuis) hangt een reuzengroot wandtapijt. een imitatie van de oorspronkelijke intrede van christus in brussel, een doek (2,5 m. op 4.3m) geschilderd in 1889 en dat nu in het getty museum in los angeles hangt. dit meesterwerk licht schitterend op in het mu.zee, een feest voor het oog. maar ik vertoefde met graagte in het literaire salon, waar ik las dat ensor fragmenten van zijn geliefkoosde auteurs in schirftjes overpende... in vitrines heel oude fragiele exemplaren van boeken uit ensors bibliotheek, ik lees zelfs de datum 1903 op de voorpagina van een van de boekjes...

maar in een betreffende uitgave van knack* lees ik net een artikel, geselecteerd uit ensors biografie*, waarin zijn raadselachtige relaties met enige dames wat nader worden belicht. tja, ensor keek, fantaseerde en schreef over vrouwen, maar ze konden hem niet echt over de streep halen. de auteur van dit artikel vergat echter te vermelden dat ensor toch ook schitterende vrouwenportretten schilderde. wij fotografeerden stefanie in het wit, een dame aan het ochtendtoilet en de oestereetster.

en helemaal onderaan ziet u een surrealistische foto van een dame die uit het oorspronkelijke raam van ensors atelier naar buiten kijkt. mooi, toch?

* KNACK EXTRA, 2de jaargang 2, 5 februari 2010, België -ISBN 0772-3210
* Eric Min, James Ensor. Een biografie, Meulenhof/Manteau, 2008

cultuur schilderkunst: james sensor

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Archief

Meer van een lief okerkleurig scharminkel