prooi
dit is de cover van de zesde (!) roman van suzanne binnemans, een verrukkelijke dame uit lier die verrukkelijke romans schrijft.
ik wil dit bericht dus
wijden aan prooi, een boekje van 128 pagina's. het verhaal leest
als een trein, maar als vrouwelijke lezer stel je je toch heel veel vragen en
misschien blijf je zitten met gevoelens van vervreemding en verwarring, zo
intrigerend is deze roman van suzanne binnemans.
ik knip en plak hierbij eerst de algemene introductie, zoals ik ze kan lezen op
de achterflap en ook op de webpagia van haar uitgever:
Eva, een getrouwde vrouw van net veertig, is de gedroomde prooi. Ze zoekt iemand die haar weer gelukkig kan maken, iemand die na haar opa’s dood zijn plaats in kan nemen, iemand bij wie ze het gevoel kan hebben dat ze leeft. Hij, een man op leeftijd, wil haar niet bezitten in de betekenis die andere mannen eraan geven. Hij wil dat ze van hem houdt, dat ze verslaafd raakt aan zijn oordelen en meningen. Hij wil haar binden door macht. Verlangt naar onvoorwaardelijke toewijding en onderdanigheid. Er ontstaat een soort ‘bedrog’, een soort overspel. Haar nood tot spreken en begrepen te worden is echter net zo groot als de zijne. Tot hij te ver gaat en er een machtsstrijd ontstaat. Ze willen beiden zien wie het langst stand houdt en wie het meest heeft geleerd. Eva’s angst om verlaten te worden en zijn problemen met de onmacht en aftakeling die bij het ouder worden horen, klinken door tot in iedere zin.
oeps, de beschrijving van een relatie tussen een oudere man en een jonge vrouw? niks bijzonders, zou ik zo op het eerste zicht zeggen, niks origineels, maatschappelijk totaal verantwoord. als dit boekje nu zou gaan over een oudere dame die verliefd wordt op een jonge man? tegenwoordig ook wel in de mode, zo’n rijpere vrouwelijke geliefde wordt dan een poema genoemd…
hehe, yasmientje, lees eerst en verorber, voor je met je belachelijke vooroordelen afkomt!
en dat heb dus ik de laatste paar uren amechtig gedaan. het boek is een bevreemdend relaas in de ik-persoon van een oude man van 75, een zakenman, die mijmerend verslag uitbrengt over zijn liefdesavontuur met de veertigjarige eva.
het verhaal is in eerste instantie ronduit vertederend. de oude man is als een zorgzame vriend, die troost en bescherming biedt aan een jonge vrouw, wiens huwelijk net op de klippen is gelopen. de oude man is voor haar een surrogaat grootvader, want haar eigen opa is oud en ziek en tot immens verdriet van evaatje gaat hij dood.
de toon gebezigd door de oude zakenman in zijn bijna-dagboekrelaas, lijkt aanvankelijk zacht en luchtig en onthecht. af en toe bekent hij zelfs openlijk aan de lezer dat hij zich anders voordoet dan hij is. hij heeft altijd geleerd zich te profileren als mannelijk en sterk en weigert een softe houding aan te nemen. diep in zichzelf beseft hij dat zijn krachten zienderogen afnemen.
door het leeftijdsverschil heeft hij de indruk dat hij eva volledig kan manipuleren, haar gedachten en gevoelens kan leiden en sturen in de richting die hij wil. tot hij fataal een grens overschrijdt en eva zich verontwaardigd en gekwetst terugtrekt. zij wil niet misbruikt worden, haar oude zachte vriend blijkt niet de persoon te zijn die zij dacht, maar een mannetjesputter die zijn prooi wil vernederen en bezitten. hij wil haar in zijn macht. maar dat is zonder de vrouwelijke intuïtie gerekend. net op tijd worden eva’s ogen geopend en zij zoekt hem niet langer op.
het verhaal baadt in een sfeer van warme familierelaties. het verleden (in de gedaante van de levensverhalen van de ouders en grootouders van eva) wordt door suzanne binnemans kunstig verweven met de actuele setting, een ijvere omgeving van zakelijke werksituaties en een dagelijkse levenssfeer zoals wij die allemaal kennen. naar het einde toe wordt de toon killer, en het boek eindigt bijna als een psychologische thriller, waarbij de lezer zelf de dramatische uitkomst van de relatie tussen de oude man en zijn geliefde eva kan invullen.
suzanne binnemans doet hier een poging om in de huid te kruipen van een oude eenzame man. de vraag die ik me voordurend stel is: slaagt zij hierin? of liever: kan een (oudere) man echt een mix zijn van vriendelijkheid en machtswellust? kan een man zijn 'mannelijkheid' alleen maar bewijzen door daden te stellen die getuigen van een misselijk makende pervertie? eigenlijk zou ik het advies van een mannelijke lezer moeten inwinnen, die dan misschien met meer zekerheid zou kunnen beamen of een man zo denkt als het hoofdpersonage van prooi.
mijn eigen evaringen zeggen me wel dat mannen heel subtiel en zachtaardig kunnen zijn, ontzettend gevoelig en attent en tegelijk ook heel macho en viriel. maar bewijst suzanne binnemans hier niet dat er altijd een angeltje onder het gras schuilt? wat is nu eigenlijk de bedoeling van een man als hij een vrouw begeert? hoe functioneert hij werkelijk in een liefdesrelatie? kunnen we de bedreigende portretten die de schrijfster hier van onze mannelijke vrienden en geliefden schetst voor waar aannemen, of zijn de oude zakenman en zijn zoon alex prototypes van het soort individuen, waar we maar best bij uit de buurt blijven???
in elk geval heb ik genoten van dit verrukkelijke boekje. suzanne binnemans gebruikt een loepzuivere taal en haar stijl is ietwat onderkoeld. toch zijn haar personages heel vriendelijk, levenesecht en charmant. ik raad iedereen aan, om de winter knus te beëindigen,, dit boekje op de nachttafel te leggen en zich te laten bekoren door de vertelkunst van deze te weinig gekende vlaamse schrijfster.
Suzanne BINNEMANS, Prooi, Haarlem, In de Knipscheer, 2008, 128 p., 14,50 €.
hèhè, eindelijk ben ik erin geslaagd twee foto's tegelijk te publiceren. oef, ze verschijnen plots onder elkaar op deze blogpagina, daarom plaats ik er mijn tekst tussen.
onderste foto is de cover van de zesde (!) roman van suzanne binnemans, een verrukkelijke dame uit lier die verrukkelijke romans schrijft. bovenste foto is haar liefelijk portret.
ik wil dit bericht dus
wijden aan prooi, een boekje van 128 pagina's. het verhaal leest
als een trein, maar als vrouwelijke lezer stel je je toch heel veel vragen en
misschien blijf je zitten met gevoelens van vervreemding en verwarring, zo
intrigerend is deze roman van suzanne binnemans.
ik knip en plak hierbij eerst de algemene introductie, zoals ik ze kan lezen op
de achterflap en ook op de webpagia van haar uitgever:
Eva, een getrouwde vrouw van net veertig, is de gedroomde prooi. Ze zoekt iemand die haar weer gelukkig kan maken, iemand die na haar opa’s dood zijn plaats in kan nemen, iemand bij wie ze het gevoel kan hebben dat ze leeft. Hij, een man op leeftijd, wil haar niet bezitten in de betekenis die andere mannen eraan geven. Hij wil dat ze van hem houdt, dat ze verslaafd raakt aan zijn oordelen en meningen. Hij wil haar binden door macht. Verlangt naar onvoorwaardelijke toewijding en onderdanigheid. Er ontstaat een soort ‘bedrog’, een soort overspel. Haar nood tot spreken en begrepen te worden is echter net zo groot als de zijne. Tot hij te ver gaat en er een machtsstrijd ontstaat. Ze willen beiden zien wie het langst stand houdt en wie het meest heeft geleerd. Eva’s angst om verlaten te worden en zijn problemen met de onmacht en aftakeling die bij het ouder worden horen, klinken door tot in iedere zin.
oeps, de beschrijving van een relatie tussen een oudere man en een jonge vrouw? niks bijzonders, zou ik zo op het eerste zicht zeggen, niks origineels, maatschappelijk totaal verantwoord. als dit boekje nu zou gaan over een oudere dame die verliefd wordt op een jonge man? tegenwoordig ook wel in de mode, zo’n rijpere vrouwelijke geliefde wordt dan een poema genoemd…
hehe, yasmientje, lees eerst en verorber, voor je met je belachelijke vooroordelen afkomt!
en dat heb dus ik de laatste paar uren amechtig gedaan. het boek is een bevreemdend relaas in de ik-persoon van een oude man van 75, een zakenman, die mijmerend verslag uitbrengt over zijn liefdesavontuur met de veertigjarige eva.
het verhaal is in eerste instantie ronduit vertederend. de oude man is als een zorgzame vriend, die troost en bescherming biedt aan een jonge vrouw, wiens huwelijk net op de klippen is gelopen. de oude man is voor haar een surrogaat grootvader, want haar eigen opa is oud en ziek en tot immens verdriet van evaatje gaat hij dood.
de toon gebezigd door de oude zakenman in zijn bijna-dagboekrelaas, lijkt aanvankelijk zacht en luchtig en onthecht. af en toe bekent hij zelfs openlijk aan de lezer dat hij zich anders voordoet dan hij is. hij heeft altijd geleerd zich te profileren als mannelijk en sterk en weigert een softe houding aan te nemen. diep in zichzelf beseft hij dat zijn krachten zienderogen afnemen.
door het leeftijdsverschil heeft hij de indruk dat hij eva volledig kan manipuleren, haar gedachten en gevoelens kan leiden en sturen in de richting die hij wil. tot hij fataal een grens overschrijdt en eva zich verontwaardigd en gekwetst terugtrekt. zij wil niet misbruikt worden, haar oude zachte vriend blijkt niet de persoon te zijn die zij dacht, maar een mannetjesputter die zijn prooi wil vernederen en bezitten. hij wil haar in zijn macht. maar dat is zonder de vrouwelijke intuïtie gerekend. net op tijd worden eva’s ogen geopend en zij zoekt hem niet langer op.
het verhaal baadt in een sfeer van warme familierelaties. het verleden (in de gedaante van de levensverhalen van de ouders en grootouders van eva) wordt door suzanne binnemans kunstig verweven met de actuele setting, een ijvere omgeving van zakelijke werksituaties en een dagelijkse levenssfeer zoals wij die allemaal kennen. naar het einde toe wordt de toon killer, en het boek eindigt bijna als een psychologische thriller, waarbij de lezer zelf de dramatische uitkomst van de relatie tussen de oude man en zijn geliefde eva kan invullen.
suzanne binnemans doet hier een poging om in de huid te kruipen van een oude eenzame man. de vraag die ik me voordurend stel is: slaagt zij hierin? of liever: kan een (oudere) man echt een mix zijn vriendelijkheid en machtswellust? kan een man zijn 'mannelijkheid' alleen maar bewijzen door daden te stellen die getuigen van een misselijk makende pervertie? eigenlijk zou ik het advies van een mannelijke lezer moeten inwinnen, die dan misschien met meer zekerheid zou kunnen beamen of een man zo denkt als het hoofdpersonage van prooi.
mijn eigen evaringen zeggen me wel dat mannen heel subtiel en zachtaardig kunnen zijn, ontzettend gevoelig en attent en tegelijk ook heel macho en viriel. maar bewijst suzanne binnemans hier niet dat er altijd een angeltje onder het gras schuilt? wat is nu eigenlijk de bedoeling van een man als hij een vrouw begeert? hoe functioneert hij werkelijk in een liefdesrelatie? kunnen we de bedreigende portretten die de schrijfster hier van onze mannelijke vrienden en geliefden schetst voor waar aannemen, of zijn de oude zakenman en zijn zoon alex prototypes van het soort individuen, waar we maar best bij uit de buurt blijven???
in elk geval heb ik genoten van dit verrukkelijke boekje. suzanne binnemans gebruikt een loepzuivere taal en haar stijl is ietwat onderkoeld. toch zijn haar personages heel vriendelijk, levenesecht en charmant. ik raad iedereen aan, om de winter knus te beëindigen,, dit boekje op de nachttafel te leggen en zich te laten bekoren door de vertelkunst van deze te weinig gekende vlaamse schrijfster.
Suzanne BINNEMANS, Prooi, Haarlem, In de Knipscheer, 2008, 128 p., 14,50 €.
