literatuur, cultuur, small talk

Categorie: cultuur

Zaterdag 29 september 2012

van la nature tot witte neger (2)

(vervolg vorig bericht)

voor ik verder vertel over deze tentoonstelling, toch even een duiding omtrent de titel: la nature was de bijnaam van louis thevenet, de mensen noemden hem zo, misschien omdat hij nogal lyrisch deed over de natuur, vooral als hij een glaasje faro te veel had gedronken, ahum... en de witte neger is het koloniale beeld in het halse stadspark van beeldhouwer dolf ledel (schaarbeek 1893- etterbeek 1976), vrijdenker en humanist.

...

ja, de molenborre is een pittoresk plekje en menig kunstenaar liet zich door deze spot inspireren!

jef colruyt schreef overigens over robert honings (halle 1908- 1967): zijn manier van schilderen trof mij: argeloosheid, een ietwat naïeve oprechtheid, eenvoud, spontane expressie. j. p. laus zegt dit zo: de onomzeilbare, dwangmatige manier waarop hij zijn landschappen en stadszichten neerzette.

en:

robert honings schilderde zijn olieverfschilderijen als een aquarel, waarbij het wit van het papier een belangrijke rol speelt. honings werkte op een goudgele achtergrond die hij liet meespelen, wat zijn schilderijen een zekere blijdschap gaf. hij bracht licht in zijn onderwerpen door overschildering met witte toetsen.

op p. 89 van de publicatie staat nog een afbeelding van een ander schilderij van honings, grootheide 1936; jammer genoeg heb ik geen foto van dit verrukkelijk werk.

argh! de naam honings associeer ik nog altijd aan een halse tapijtenwinkel, maar nu ik het werk van robert honings heb leren kennen, weet ik wel beter! en heel gek: ik spreek die naam nog altijd uit als rwobert honey en dan denk ik aan hollywood...

vaartkant, jules devedeleer

jules devedeleer (dworp 1989- halle 1981), vader van, was in halle gekend als bohémien-schilder en zou zelfs enige tijd in een woonwagen hebben gewoond. hij was leerling van paul craps. dit stukje landschap langs de vaartkant is nog altijd herkenbaar en ik denk dat, als je beusingestretchje doorloopt en links langs de vaartkant wandelt, je dit plekje nog tegenkomt.

zo de vader, zo de zoon: dit had evengoed een schattig werkje van rené kunnen zijn!

de laatste kunstenaar die ik in dit blogbericht wil belichten is armand moussiaux (halle 1899- halle 1978), die op dertienjarige leeftijd in het kleermakersatelier van zijn oom zijn eerste schilderijtje maakte. hij won in 1935 een nationale affiche-wedstrijd georganiseerd door de belgische spoorwegen en werd daar aangeworven als publiciteitstekenaar.

deze zennemeander vind ik typisch een schilderijtje uit de eerste helft van de 20ste eeuw, het soort prent dat bij mijn bobonne in tijdschriften als le soir illustré en le patriote illustré kon worden bewonderd. het doet zelfs een beetje art-deco of jugendstil aan, zo met die gestileerde natuur en die kleuren...

armand moussiaux deed zijn ideeën op tijdens wandelingen en schilderde ze in zijn atelier op eigenzinnige manier, waarbij hij soms elementen toevoegde die niet vanuit het waarneembare maar vanuit zijn brein ontstonden, zegt j. p. laus.

over die laatste stelling denkt mijn vriendin lieve diep na: in de liggende vitrine hoogstwaarschijnlijk een tekening of afficheontwerp, aan de muur nog een schilderij van moussiaux. de grillige purperen schaduw bevond zich dus eerst in het brein van armand en werd daarna overgeheveld naar het schilderij, tiens tiens....

de tentoonstellingszaal was eigenlijk iets te klein om het overweldigend aanbod aan illustratie- en documentatiemateriaal tot zijn recht te laten komen, maar veel werd goedgemaakt door het zachte licht dat van bovenaf door deze mooie glasramen naar binnen vloeide...

een samenscholing van kunstenaars! links lieve bollaert en echtgenoot patrick, die net het project verankerd hadden afgesloten, rechts j. p. laus. gedurende de zomermaanden liep j. p. glunderend door door de straten van halle, men zag werkelijk dat hij gepassioneerd bezig was met een plan.

en wat voor een! hij verzamelde werk van meer dan vijftig kunstenaars voor deze tentoonstelling (50!) en betrok intens familieleden, vrienden en eigenaars van schilderijen en artefacten betreffende deze kunstenaars bij dit project. een titanenwerk! daarbij bleef hij bescheiden op het achterplan; in zijn publicatie vind ik trouwens bij de lijst kunstenaars zijn naam niet terug, wel van collega-kunstenaars die actief waren toen zijn eigen carrière in de startblokken stond.

zo'n houding is natuurlijk super. ik kan niet anders dan j. p. laus hartelijk gelukwensen voor deze geslaagde onderneming, voor dit verrukkelijke evenement!

en niet te vergeten: een 10/10 voor zijn publicatie, een aanrader voor iedereen die geïntereseerd is in de kunstgeschiedenis van halle, of liever: voor elkeen die graag prentjes kijkt en boekjes leest...

* Jean-Pierre Laus, Van La Nature tot Witte Neger, Beeldende kunstenaars in Halle 1912-1958, publicatie ter gelegenheid van Open Monumentendag Halle 2012.

cultuur kunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 25 september 2012

van la nature tot witte neger (1)

als kind deed ik niets liever dan boekjes lezen en prentjes (billekes, zeiden wij toen in het dialect) bekijken. ik las alles wat kwam aangewaaid, van het leven van de heilige theresia van avila tot de leeuw van vlaanderen en de feuilletons in het gazetteke van halle. blijkbaar is niets veranderd: boekjes lezen en prentjes bekijken behoren nog altijd tot mijn favoriete bezigheden.

verleden zondag trok ik dus naar de tentoonstelling van la nature tot witte neger, beeldende kunstenaars in halle 1912-1958, in de kapel van de zusters sacramentinen, c. verhaevertstraat 172 in halle. op de laatse dag van de tentoonstelling, die liep van 8 tot 23 september! ik beklaag me nu al dat ik niet meerdere malen naar de expositie ben gaan kijken. want, dames en heren, er was heel wat te beleven! in kleinere steden gebeurt blijkbaar af en toe ook iets interessants; daarbij is kleinschaligheid dikwijls een troef, want urenlang aanschuiven om binnen te raken bij grootse gemediatiseerde tentoonstellingen in metropolen, daaraan krijg ik stilaan een hartgrondige hekel.

deze tentoonstelling intrigeerde mij, want ook werken van louis thevenet, de halse schilder over wie ik een cyclus van zeven gedichten schreef in de tuinen van thevenet, zouden worden getoond.

als ik naar schilderijen van thevenet kijk, word ik teruggeflitst naar mijn vroege jeugd. geen enkele andere schilder weet zoveel gevoelens van nostalgie in mij los te weken. dit klinkt natuurlijk sentimenteel, maar de leuvense stoof, de meubeltjes, de snuisterijen, het behangpapier, de vloerbekleding, de glazen stolpen met mariabeelden: het is alsof ik opnieuw ronddrentel in het huisje van mijn bobonne in de meiboom, in de onmiddellijke omgeving van de academie.

in dit blogbericht een klein verslag van deze verrukkelijke tentoonstelling. ik wil hierbij benadrukken dat ik geen profie ben, noch wat journalistieke stukjes betreft, noch als fotografe. daarbij was op zeker ogenblik de batterij van mijn digitaal cameraatje leeg, zodat ik mij heb moeten beperken. ik had bv. ook graag een alinea aan de familie colruyt gewijd, maar door het ontbreken van fotomateriaal kom ik hier niet aan toe.

het schrijven van dit blogbericht was dus real fun...

neen, dit is geen thevenet, maar een leuk portret van louis thevenet, geschilderd door jef borremans (halle 1896-1972). let a.u.b. op de stoof met de rakel, de stomende waterketel of moor, zoals wij zeiden toen, de kat en de kolenbak, de petroleumlamp op de schoorsteen, de glazen stolp met het mariabeeld, het kaderke met de zeilboot, het stenen pijpje van thevenet (van het soort waarmee wij indertijd bellen blaasden, of liever: bliezen, want dat is de juiste vervoeging) en het deurmatje.

de verhoudingen en het perspectief zitten niet helemaal goed: de gestalte van thevenet is te groot t.o. de leuvense stoof en zijn hoofd is eigenlijk te dik. maar het geheel is een naief-grappig kleurig schilderij.waarop veel te zien is.

de blauwgroene scheve deur vind ik super!

een echte thevenet, l'église de hal, geschilderd in 1917! een zicht op de mariakapel, gespot van uit de kooromgang, met rechts de ingang van de sacristie. deze beschrijving citeer ik rechtstreeks uit de hoogst interessante publicatie* (p. 38), uitgegeven ter gelegenheid van open monumentendag 2012, gesigneerd jean-pierre laus. deze kunstschilder is de grote motor achter en hoogstwaarschijnlijk ook de bedenker van de tentoonstelling.

ik vond mijn foto nogal donker uitgevallen, maar de foto van het schilderij in de publicatie is even duister. in de diepte is er licht, dat door de glaramen naar binnen valt op de bidstoeltjes. leuk dat thevenet een oud vrouwtje schildert, dat devoot aan het bidden is op de voorste rij..

thevenet schilderde niet alleen kerkinterieurs, maar ook schattige burgerkamertjes. dit plekje vind ik lieflijk en doet me denken aan een poppenhuisje. gewoon een salonafeltje met twee stoeltjes, een koffiekan uit porselein en dito kopjes en twee bloemenvaasjes aan het raam. de kamer is niet groot, hoogstwaarschijnlijk het mooiste kamertje in een eenvoudige (arbeiders)woning.

goed nieuws: de stad halle kreeg van mevrouw jeanne langhendries dit schilderij cadeau!

'hij maakte er heel wat schilderijen van het mooie interieur’, aldus jeanne langhendries. ook het tafeltje en het servies hield ze steeds bij en ze maken ook deel uit van de schenking aan de stad. het kunstwerk krijgt een plaats in het zuidwest-brabants museum.

detail uit dit schilderij. hoe luchtig is het licht! de stijl doet me een beetje aan het impressionisme denken. met kleine toetsen tovert thevenet lichtvlekjes met zijn penseel, het geheel zindert als een zomerdag.

ik zou wat graag in dit schilderijtje kruipen en een kopje koffie drinken uit het blauw-wit porseleinen kopje. ineens denk ik zo: was het licht vroeger, ik spreek over vijftig jaar geleden, anders dan nu? intenser, luchtiger, speelser, fragieler? vreemde vraag toch, die zomaar bij mij opkomt...
-

pure vintage!

deze vaasjes doen een beetje chinees aan. misschien moet ik op ontdekkingstocht om de oorsprong van deze vaasjes te achterhalen!

en attendant la procession, louis thevenet, 1924

louis thevenet was een grote bewonderaar van james ensor die hij in oostende had leren kennen. dit schilderij doet natuurlijk denken aan de intrede van christus in brussel in 1889. maar thevenet maakt van de personages vage schimmen, terwijl bij ensor elke figuur gepersonaliseerd is. thevenet schildert met aandacht ... de paraplu's, die een plastisch gegeven zijn en een centraal perspectief vormen. er is ook veel licht: de opklarende lucht en opvallend gekleurde vlaggen redden de regenachtige namiddag.

ik citeer hier opnieuw j. p. laus, die in zijn publicatie professionele uitleg geeft bij elk schilderij. een opsteker voor de kunstliefhebber!

dit duistere schilderij heet remparts en is van pol craps (ukkel 1887, drogenbos 1939), een vriend van thevenet. dit zou een van mijn nachtmerries kunnen zijn, want ik droom dikwijls van huizen en gebouwen, die dan in het donker gehuld zijn. maar in mijn dromen loop ik rond in steden met kathedralen en torentjes en reusachtige, onoverkomelijke huizenblokken. dit is een landelijke baan met een witte boerderij.

winterzicht, guillaume leunens 1959

als ik me niet vergis moet dit de plek zijn waar nu ongeveer friture eugène is neergestreken, al jaren eigenlijk. want volgens j.p. laus is dit het geboortehuis van guillaume leunens, op de hoek van de arkenvest en de bergense steenweg. op het ogenblik dat hij dit schilderij maakte, vertoefde leunens in parijs. dit straatbeeld met witte, blauwe en rode toetsen schilderde hij dus vanuit zijn herinnering. ik hou erg veel van dit schilderij, zo blauw.

molenborre, robert honings (halle 1908- 1967)

rené devedeleer, een kunstschilder die een paar jaar geleden is overleden, is de zoon van jules (naar beneden scrollen, dames en heren!) en schilderde indertijd ook een zicht op de molenborre. ik schreef daar een gedicht bij:

MOLENBORRE

trompe l’oeil of vreemdgaan van ogen

niet de zwarte madonna blikt meedogend

over dit galactisch wit. aan de linkerkant

gloeit een lantaarn, alsof deze muren

licht verlangen, alsof dit wit zijn

niet genoeg heeft aan sneeuw.

de oude huizen kijken koud en slaperig

naar niets. als reuzen van sneeuw leunen

zij zacht tegen elkaar, tijdeloos en teder,

zij knuffelen en zoenen zich scheef.

temidden van dit koele knetterwit,

het frisse grijs van ijs. een muur

staat haaks op dit sprookje

van blauw. daar waar eens de rivier

zich verloor tussen modder en goor, dekt

smetteloze sneeuw de opening, de bron.

maar of deze tekst ook past bij het schilderij van robert honings weet ik niet zo zeker...

cultuur kunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 15 augustus 2012

museum m. 2

ik was ook verrukt over de verzameling middeleeuws beeldsnijwerk in de eerste zaal. deze zaal is opgedragen aan Veronique Vandekerchove, hoofdconservator* van museum m.

hieronder een kleine reportage...

zie eens wat een mooi kapje (twee figuren, 16de eeuw, brabant) en daarbij horend een leuk snoetje...

dit lijkt wel een veelpotig monstertje, maar het is een madonna

geen cherubijntje, maar een putto (16de eeuw, brabant)

schitterend detail uit een wandtapijt

het kleine zaaltje met de vitrines

* M. huldigt Veronique Vandekerchove.

Conservator Veronique Vandekerchove kwam dit jaar om het leven bij een tragisch verkeersongeval. M – Museum Leuven draagt de grote zaal met het laatgotisch beeldsnijwerk aan haar op. Deze zaal werd gekozen in samenspraak met haar gezin en met architect Stéphane Beel. De gedenkplaat kreeg een ereplaats aan het begin van het museumparcours.

cultuur tentoonstelling sol lewitt

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 15 augustus 2012

museum m. sol le witt

een stralende zaterdag 11 augustus. afspraak aan het museum m.* in leuven.

schitterend museum, sinds 2004 helemaal vernieuwd. had ik nog nooit bezocht!

een verrassing dus, en wat voor een! naast de permanente collectie liepen er wel 4 tentoonstellingen, waaronder de monumentale en vooral kleurrijke wall drawings van de amerikaanse kunstenaar sol le witt (1928-2007). deze tentoonstelling heet niet voor niets colors. waw! 5 zalen, volledige verdiepingen vol kleur, colors, couleurs, färben, väri, färg لون, 色...

ik voelde me bij het betreden van die zalen vol heftigheid helemaal opgewonden, wist niet of ik dit nu goed vond of niet. oeps! in recordtempo liep ik door de ruimtes, helemaal overdonderd. ik snapte er niets van...

maar van 1 ding was ik overtuigd: de realisatie van deze tentoonstelling kon niet het werk zijn van 1 man, maar was een project waaraan ontelbare kunstenaars hadden geparticipeerd*.

en ja, in het docu-filmpje zag ik hoe 10 jonge kunstenaars en meer dan 60 studenten van 7 belgische kunsthogescholen en academies meehielpen met schilderen en tekenen.

wat was dit nu eigenlijk voor een tentoonstelling? wat was er eigenlijk te zien? ik keerde op mijn stappen terug en maakte gezwind enkele foto’s* ...

argh! ZOVEEL BLAUWBLAUW EN ROODROOD EN GEELGEEL kwam op me af, kurieuzeneus als ik was wou ik er meer van weten!

ZOVEEL BLAUWBLAUW EN ROODROOD EN GEELGEEL....

haha, beste lezers, natuurlijk moeten jullie de tentoonstelling zien, maar hieronder toch een poging tot summiere duiding:

* sol le witt gaat systematisch uit van de vier primaire kleuren, zwart, geel, rood en blauw. de rechte lijn vormt de eerste basis, en komt aanvankelijk voor in vier absolute richtingen: verticaal, horizontaal en 45°diagonaal van links naar rechts en 45°diagonaal van rechts naar links.

* op progressieve wijze worden deze vier lijnrichtingen en kleuren in lagen op elkaar gebracht en resulteren in alle mogelijke combinaties van kleuren en richtingen.

* door het gebruik van divisionistische technieken brengt hij ook kleuren naast elkaar aan, zodat secundaire kleuren op het netvlies van de kijker ontstaan. een strook opgebouwd uit een combinatie van zwart, geel en rood ervaar je zo als oranje.

* vanaf de jaren zeventig werkt sol le witt ook met geometrische vormen, cirkel, vierkant en driehoek en later ook met de secundaire vormen, rechthoek, trapezium en parallellogram.

* het uiteindelijke resultaat: een veelheid aan effecten en complexe tonaliteiten!

wall drawing 449 doet denken aan egyptische piramides, de subtiele kleuren die als het ware in de muur verzonken lijken roepen associaties op met italiaanse renaissance fresco's op muren van kapellen en kerken.

tussen haakjes: wat doet die lieve schooljuf tussen de piramides? zij doet alsof ze streng is, maar haar leerlingen hebben veel plezier...

deze dame is zo onder de indruk dat zij bijna automatisch een fiere houding aanneemt. misschien beeldt zij zich in dat zij tussen al die kleuren en vormen een reis maakt naar het oude egypte... is zij misschien de reïncarnatie van hatsjepsoet, de eerste vrouw van farao thoetmosis II en zelf een farao van de 18de dynastie van hetoude egypte?

Hatsjepsoet
Hatsjepsut, Amensis

waaaaw!

argh!

stulpt de kleine kubus nu naar buiten of naar binnen? gezichtsbedrog!

dit lijken wel wapenschilden of hekkens van een ranch of een manège...

kurieuzeneuzemosterdpot

tenslotte:

als kers op de taart deze schitterende foto van het dakterras van museum m. heel surrealistisch en zo wit! naar het schijnt dacht de schooljuf dat dit een speelplein was, want ze begon te rollen met de bollen....

* museum m.:

Het prille begin van M ligt in het stadhuis van Leuven. Daar groeit een 18e-eeuws rariteitenkabinet vanaf 1823 - en over een periode van bijna 200 jaar - uit tot een stedelijk museum. De idee van 'kunst als ambiente', kunst als deel van het leven en de maatschappij, sluit goed aan bij de diversiteit van het museum en is de basis voor een nieuw museumconcept. Dat wordt in 2003 vertaald naar een architecturaal behoefteplan. Stéphane Beel Architecten wordt eind 2004 aangesteld als ontwerper van een nieuw museumcomplex. Beel spreidt zes bouwlagen over twee bestaande (het voormalige academiegebouw en de woning Vander Kelen-Mertens) en twee nieuwe panden.

* foto's van nvo en adc!

* http://www.mleuven.be/hedendaagse-kunst/sol-lewitt/

cultuur tentoonstelling soll le witt

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 5 februari 2012

adele

het is maar pas volgende week valentijn, toch vond ik vanmorgen in mijn mailbox deze prachtige song van adele, en met deze wil ik niemand, en zeker niet mijn lezers, deze mooie song + songtekst onthouden...

cultuur muziek: adele

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 30 januari 2012

wunderkammer

gisteren op de valreep de tentoonstelling wunderkammer, hedendaags curiositeitenkabinet gezien in de botanique, de kruidtuin in het centrum van brussel*. het was een hele kronkelweg tussen winterslapende planten, struiken en bomen, maar na wat gepuzzel beklommen we toch de trappen van de met een groene koepel bedekte rotonde. de ingang was echter helemaal aan de zijkant, recht tegenover de schaarbeekse poort.

'De Wunderkammern – of curiositeitenkabinetten – die tijdens de Renaissance in Europa zijn opgedoken, liggen aan de grondslag van de musea voor kunst- en natuurgeschiedenis. Het waren echte verzamelaarskamers, en men vond er allerhande curiositeiten, met een uitgesproken voorkeur voor het vreemde en het ongeziene. Er werden meer bepaald kunstwerken, antieke of symbolische voorwerpen voorgesteld, maar ook voorwerpen uit de natuurgeschiedenis zoals opgezette dieren, zeldzame insecten of geraamtes. Ze gingen hand in hand met de grote universele classificeringsprojecten waar de humanisten uit die periode zo dol op waren. Vaak werden geïllustreerde catalogi uitgegeven met een inventaris van deze op zijn zachtst gezegd gevarieerde collecties. Daardoor kon de inhoud ervan verspreid worden bij geleerden in heel Europa.

Deze curiositeitenkabinetten waren dan wel doordrongen van volkslegendes en bijgeloof – men vond er immers maar al te vaak sporen van mythische dieren zoals drakenbloed of hoorns van de eenhoorn –, maar ze speelden wel een fundamentele rol in de ontwikkeling van de moderne wetenschap. In de loop van de 19^deeeuw raakten ze in onbruik en moesten ze plaats ruimen voor de officiële instellingen.'

(Perstekst)

hehe, deze tentoonstelling was helemaal mijn ding! ik maakte fotootjes en ben echt van plan mij verder te documenteren omtrent de wonderlijke objecten, tekeningen, foto's en schilderijen die ik heb gezien. ik kwam o.a. onder de indruk van de vederlichte gracieuze vrouwenfiguren die versmolten met libellen van de duitse kunstenares ulrike bolenz, de vreemde mutanten van de italiaan roberto kusterle en het doodshoofd dat een vogel bijt van jan fabre.

deze fillesbellules zijn mooi als in een droom

het haar van deze mutant, half zebra (?), half mens is zo waarachtg afgebeeld dat ik er aan wou voelen...

deze dame heeft geen haar, maar er groeien aalbessen uit haar hoofdje

er bestaan vele mythische waterwezens*, maar deze halfmens, half vispersoon is hallucinant

een doodshoofd bijt in een papegaai

* De Kruidtuin (Frans: Botanique) is een park in de Belgische hoofdstad Brussel dat werd aangelegd in 1826 als botanische tuin. Het is gelegen aan de rand van het Brusselse centrum in de gemeente Sint-Joost-ten-Node, niet ver van het station Brussel-Noord. De Kruidtuin huisvest ook een cultureel centrum van de Franse Gemeenschap van België. De "Botanique" is uitgegroeid tot een van de bekendste concertzalen in België.

* http://www.lenntech.nl/water-mythologie.htm

cultuur tentoonstelliing

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 8 oktober 2011

oeidipus

Wim Vandekeybus werd geboren in Herenthout, op 30 juni 1963 en is een Vlaamse choreograaf, regisseur, acteur en fotograaf. Door zijn loopbaan heen week hij steeds verder af van de traditionele dansvoorstelling en integreerde hij daarin woord, beeld, dans en muziek. Samen met onder andere Anne Teresa De Keersmaeker is hij mee verantwoordelijk voor de bekendheid van België in de internationale wereld van hedendaagse dans.

Bron: Wikipedia

eind september woonde ik in de kvs een voorstelling bij: oedipus/bêt noir, dans en theater. wim vandekeybus/ultima vez zorgde voor het spektakel, jan decorte schreef een eigenzinnige bewerking van sofokles' oeidipus. dames en heren, terwijl u dit leest, luister ik naar de muziek die bij het utube filmke hoort, waarvan ik de link helemaal onderaan heb geknipt en geplakt. de rillingen lopen nog over mijn rug.

link openen en kijken dus, beste lezers...

verleden jaar had ik al een voorstelling van wim vandekeybus gezien in westrand dilbeek (ik denk dat de titel nieuw zwart was), maar toen vond ik deze prestatie nogal een gewriemel en de dansers weirde acrobaten. ze smeten zich her en der op de scène, maakten bokkensprongen en botsten ei zo na tegen elkaar zomaar in de lucht, ik begreep er toen niet veel van.

maar misschien komt het door de tekst van jan de corte en het indringende verhaal van sofokles....deze keer vond ik de voorstelling adembenemend.

misschien een beetje te lang, vooral naar de smaak van n. ik was ook op een vreemde manier verbaasd dat wim vandekeybus een theaterrol had in dit stuk, hij speelde oeidipus (op glorieuze wijze!) en zijn bijwijlen brussels accent intrigeerde me danig, soms kwam hij over als een grappig ketje. het optreden van de blueslegende roland was ook fabuleus. de muziek trouwens helemaal top, bracht bij momenten ijzingwekkende spanning tussen de acts. niet te verwonderen dus, dat wim vandekeybus wereldberoemd is....

en ook niet te verwonderen, dat hij nu tot mijn favorieten behoort. hij is trouwens op mijn verjaardag geboren: 30 juni en jaja, kreeftjes lijken op elkaar... haha, grapjeeee!

http://www.youtube.com/watch?v=RGOYEpzJd60&feature=player_embedded

cultuur wim vandekeybusoedipus/ bet noir

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 5 oktober 2011

het is bijna herfst en heel wat moois komt op me af

.
onder andere dit lied van de hollandse band de kift, een songtekst die door merg en been snijdt...

Tot slot

Ik begreep dat je niet mijn moeder was,
maar mijn dochter, nu houd ik je stevig vast
en over je hoofd heen kijk ik ver
uit het raam naar daar waar ik jaren her
als snotneus rondhing, met om me heen
het gajes - en toch was ik altijd alleen,
waar ik heimelijk rookte in de wind,
je enige zoon, je geliefde kind.

Ik hoef je alleen maar steviger vast
te houden, ik moet je niet loslaten straks
in dromen land, bij regen en mist,
de enige die van mijn onschuld wist.

En wanneer je moet huilen in de nacht,
heb ik in gedachten mijn handen zacht
op je schouders gelegd en tot slot erkend
dat je niet mijn moeder, maar mijn dochter bent.

En later, veel later komt er een tijd
dat je niet in zwart-wit, maar in kleur met mij -
niet op foto's, maar in de werkelijkheid -
precies zo omstrengeld zult staan, waarbij
je rimpels verdwijnen en je weer kind
zult worden - een kind in de wind
met een wapperend lint van rood satijn.
...Als jij niet meer bent, als ik dood zal zijn.

de kift, een heel goeie band, de muziek is bij momenten heel bevreemdend, ja om kippenvel van te krijgen, bij momenten meeslepend en vooral vrolijk als fanfaremuziek, je krijgt zin om mee te zingen en te dansen. jaja, het zijn oerhollandse kerels, chapeau voor wat ze reeds hebben verwezenlijkt, hun website is ook supergrappig!

* http://youtu.be/rX-IIwRNQ8I
* http://www.dekift.nl/

cultuur de kift

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 4 september 2011

regen

bijna snakken naar het einde van deze flutzomer. de laatse weken te maken gehad met allerlei bobokes: muggen- of spinnenbeten, weet niet waarvandaan, maar ze zaten zelfs tot in mijn haar en het jeukte de hele tijd, blaasjesbroebels tussen mijn vingers als het dan weer snikheet was zoals gisteren, een tintelende rechterhand omdat ik tot stukken in de nacht pd james had gelezen en mijn vingers tijdens de slaap klem raakten onder dat dikke boek, chronische insomnia en tegelijk ook nieuwe nachtmerries in de korte slaapuurtjes in de vroege ochtend enz enz...

leve september, als het fris en koud wordt en de zon de boomkruinen omvormt tot gouden wolken...

.

tot mijn grootste consternatie ook te weten gekomen dat de met vegetatie begroeide gebouwen in warchau (van vorig bericht) nep zijn! ik had in de maand juli een mailtje gestuurd naar jaroslaw kozakewicz. op 18 juli kreeg ik antwoord:

On 2011-07-18, at 06:14, Jarek Kozakiewicz wrote:

Dear Nicole and Ward,

Thank you very much for your kind e-mail.

As far as the "Nature of/for living" is concerned, the film which is on show at BOZAR is just an artistic fiction. I was asked to present a project regarding the modernist architecture of the 60 and the 70 which still is a problem in contemporary Poland because of a-human solutions. Since I'm interested in ecology and environmental problems and I work quite often with scientists, I came up with the idea of this artistic science-fiction in order to show the urbanist and architectural absurd solution in the communist Poland in an undirect and quite an ironic way. I ment also to point out some urbanistic problems in Warsaw such as the lack of green spaces.

Which means that the modernist buildings are not covered with vegetation and this is just an imaginary situation. I chose the form of documentary film in order to make it ironic and funny.

you can find more information about "Nature of/for living" and some other projects of mine on my website: www.kozakiewicz.art.pl.

With my very best wishes,

Jaroslaw

--- the forwarded message follows ---

From: Nicole Van Overstraeten <nicole.van.overstraeten@telenet.be>

Date: 16 lipca 2011 07:20:17 CEST
To: jarek.kozakiewicz@akademie-solitude.de
Subject: Nature of/for Living (2007)

Dear Sir

We admired your project Nature of/for Living (2007) in the expo The Power of Fantasy in Bozar, Brussels.
We were all the time asking ourselves: is this thing real, or is this a product of the imagination of the artist?

In other words: can we really visit in Warsaw those magnificent buildings covered with vegetation?

And also: where can we find more info about the project, what did nature do, what did the artist do?

Once more: congratulations for this magnificent project!

Nicole & Ward
Belgium

argh! voor de zoveelste keer tot de conclusie gekomen dat ik tamelijk lichtgelovig ben. eigenlijk geloof ik alles, haha, het is zeker geen heldendaad mij voor de zoveelste keer in het ootje te nemen... soms vind ik fantasieën zo mooi dat ik wenste dat ze werkelijkheid waren. vooral als de werkeljkheid rauw, ontluisterend, grof, ontgoochelend lelijk en verwerpelijk is. dan is fantasie de reddingsboei, de opstap naar een nieuwe hemel. een van de redenen denk ik, dat ik reeds als kind onderdook in de literatuur: een paar uurtjes lezen en de saaie realiteit vernevelde in een spannend of dromerig gebeuren.

.

maar soms is de realiteit niet te evenaren, ze is dikwijls dramatischer, intenser nog dan om het even welke verbeelding.

want de zomer, die voor mij gelijk staat aan toch wel enkele weken zon, aan terrasjesbezoek, aan uitstapjes en de welige weelde van het nietsdoen, aan lezen en luieren - dus: van het dieproze vertoeven in een ingebeeld paradijs.... is een zomer van rampen geweest. niet alleen regende het constant in de maanden juni, juli en augustus, er deden zich in de wereld onvergelijkbare drama's voor. epidemieën, mediaschandalen, seksschandalen, massamoorden, vreselijke onweders met dodelijke afloop, overstromingen... we hebben het deze zomer allemaal gehad!

.

desondanks ben ik in de regenmaand juli begonnen met het schrijven van een verhaal, met de alomvattende en tegelijk nietszeggende titel: regen. eigenlijk een verhaal over de illuminati, een geheim genootschap gelinkt aan aliens en wiens doel het is de wereldorde over te nemen. ook lady gaga inspireerde mij, tegelijk ook het project van jaroslaw, dat zoveel indruk op mij gemaakt had dat ik het wou 'gebruiken' in mijn verhaal.

deed ik dit om de vervelende realiteit, de dagelijkse confrontatie (mede door de media) met die rampscenario's te ontvluchten? is het leven dat ik beschrijf in mijn verhaal mooier dan de regenrealiteit deze zomer? ja en neen.

door dit verhaal te bedenken voelde ik me niet langer overgeleverd aan actoren: mensen, dingen, gebeurtenissen.... die, vond ik mezelf teveel overweldigden (tegen natuurrampen is bijvoorbeeld niemand opgewassen). neen, ik kon ze loslaten en creëerde een klein stukje eigen werkelijkheid, een entiteit die ik zelf maakte en voor een klein deel zelf bestuurde - want natuurlijk schrijft een verhaal ook zichzelf! maar toch: terwijl ik zat te tokkelen, en ook toen ik mijn eerste versie (met veel te veel verkleinwoorden en bijvoeglijke naamwoorden) samen met een vriend las en herlas, verveelde ik me absoluut niet, integendeel: ik vond het leven plots weer spannend en interessant.

ben ik iemand die de realiteit niet aankan, ben ik een vluchthaas, een controlefreak, een verveelde vrouw, a lunatic? neen. ik vind het nog altijd gewoon heerlijk om verhalen te bedenken, terwijl ik onder mijn afdakje zit en luister naar de regen. a. steekt voor mij een paar kaarsjes aan, ik schenk me een piepklein glaasje cognac biscuit in, rook eenmalig een sigaartje met de smaak van rum en amaretto en daar vloeien mijn gedachten ineen tot ideeën, die dan de volgende vroege ochtend, door een geheimzinnige chemie in mijn hoofdje, omgezet worden in zinderende zinnen. een nieuw verhaal betekent voor mij: mezelf vernieuwen. weg met de flutzomer en ikke daar middenin. it's over... ik zeg dus: een nieuwe herfst, een nieuw geluid.

oeps!, daar floept onbewust de aanhef van het gedicht 'mei' van herman gorter door de chemie van mijn hoofdje. de verzen plots omgezet naar de herfst toe...

Mei

Een nieuwe lente en een nieuw geluid:

Ik wil dat dit lied klinkt als een gefluit,

Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht

In een oud stadje, langs de watergracht-

In huis was 't donker, maar de stille straat

Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat

Nog licht, er viel een gouden blanke schijn

Over de gevels in mijn raamkozijn.

herfst

een nieuwe herfst en een nieuw geluid:

ik wil dat dit lied klinkt als de regen

die ik vaak hoorde in een zomernacht

in mijn achtertuin.

in huis was 't donker, maar het stlle terras

vergaarde schemer, op de trapjes flakkerde laat

nog kaarslicht, er viel een gouden blanke schijn

over de muurtjes over de struiken

jaja, nu moet ik natuurlijk verder dichten, maar dit blogbericht is al te lang geworden. ik voeg hier twee links aan toe, eentje over de illuminati, eentje over herman gorter.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Illuminati_%28orde%29 en

http://www.cambiumned.nl/poeziegortermei.htm

(met daarbij een utube-filmpje, getiteld women in art. helemaal zoals ik mezelf zie: de kameleonvrouw!)

cultuur jarekregenmei

Geschreven door nicole2 om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 17 juli 2011

the power of fantasy

bozar, tentoonstelling hedendaagse poolse kunst, in het kader van het poolse voorzitterschap van de raad van de europese unie.

bevreemdend, absurd, surrealistisch, magisch, waanzinnig, dat zijn de adjectieven die ik wil gebruiken om deze avantgardistische tentoonstelling te omschrijven. jeetje! een eerste schilderij, Strange Garden van Józef Mehoffe, waarbij een reuzengrote libel de idyllische wandeling van een elegante dame en een lief cherubijntje verstoort, zette ons reeds op weg.

volgden nog een in wit en roze katoen gehaakte rij reusachtge woonblokken, een vreemd geel mannetje met twee lege bierflesjes in de handen, dat zegt: I won’t leave the World Alive (W?odzimierz Pawlak1986) en een weird filmpje van een groepje naakte mensen die tikkertje spelen in de gaskamer... en onze fascinatie was compleet!

maar wat mij het meest zal bijblijven is het gefilmde project van Jarosław Kozakiewic*.

gedurende enkele jaren filmde hij de metamorfose van een reeks woonblokken in het hartje van warschau. wij vroegen ons af of dit fictie was of realiteit.

toch denk ik, dat deze zeer ongewone en originele stadstuin echt te bewonderen is in het centrum van de poolse hoofdstad!

'in het centrum van warschau werd in de periode 1965-1972 een woonproject gerealiseerd, het za żelazną bramą. negentien residentiële woonblokken bestemd voor 25000 bewoners. za żelazną bramą was bedoeld als symbool voor het welvarende en vooruitstrevende polen. maar na de val van het communisme werd dit project bekritiseerd om de chaotische inplanting in het volle centrum van de stad. ook het bekrompen design van de appartementen werd gelaakt: kleine kamertjes, keukentjes zonder raam, lange donkere corridors, het geheel van dubiueze kwaliteit.

toch waren deze woonblokken niet opgetrokken met behulp van de gehate prefab betonnen en toxische bouwtechnologie, maar eerder in oorspronkelijk stevig monolitisch gegoten beton. wat echter niet kon verhinderen dat na enkele decennia deze woonblokken begonnen te vervallen en een urbanistisch probleem werden in het centrum van de stad.

maar door de stijging van de temperaturen door de ‘global warming’ voltrok zich een wonder: micro-organismen als cladosporium en stachybotrys hadden de structuur van het beton zodanig gewijzigd, dat vegetatie, tot dan toe alleen aanwezig in parken en botanische tuinen, een ideale ondergrond vonden in de poriën van de muren van de woonblokken, die door deze vorm van isolatie een stabiele temperatuur kregen. lege appartementen werden kleine groentetuintjes en het centrum kreeg uiteindelijk 14 hectare biologische oppervlakte bij, die jaarlijks ongeveer 65 ton dioxide omzetten in zuurstof.'