Dinska Bronska ( Karel van den Oever)

Gisterenavond even een heerlijk tv-moment beleeft...In de uitzending van Blokken deed een dame mee met wat Ben een heerlijke naam vond: Dinska. Je gelooft het niet, maar meteen dachten wij aan het gedicht van Karel van den Oever: Dinska Bronska.
Geen haar op ons hoofd dacht dat de heer Crabbé daar dieper op in zou gaan, maar jawel...In de gebruikelijk stijl van : " Ben je genoemd naar het bekende Vlaamse gedicht..."? De dame, een psychologe wist het niet maar ze vermoedde dat haar grootvader er voor iets tussen zat, want hij was een man met smaak. Crabbé kon het natuurlijk niet laten om nog 's een sneer uit te delen, grootvaders die namen van kleindochters bepalen, maar wij vonden dat de psychologe gelijk had: grootvader had smaak! Erger was het met de tegenstreefster, die taal en letteren had gestudeerd ( Nederlands, Engels en Russisch), bij Q-Music had gewerkt ( is al iets minder uiteraard) en nu nog een lerarenopleiding zou afmaken. Op de vraag van de quizmaster of ze het gedicht " Dinska Bronska " kende, kwam de verlossing: " Het is allemaal zo lang geleden!".Geen excuus, bij ons meer dan 60 jaar geleden toen de leraar Nederlands het voor de eerste keer voorlas. Indrukwekkend. Karel van den Oever ( 1879-1926) was van Friese origine, want zijn voorouders waren midden 19de eeuw naar Antwerpen komen wonen. Bij de humaniorastudies raakte hij bevriend met Jozef Muls met wie hij later het literaire tijdschrift "Vlaamsche Arbeid" oprichtte. Van den Oever was een humanitair expressionist of m.a.w. de mens staat centraal in zijn oeuvre. Hij bleef ook het hele, nogal korte leven, Vlaams nationalist en katholiek wat toen ook reeds voor bepaalde heren niet te vergeven was... Nochtans het gedicht " Dinska Bronska" is een pareltje. Dinska zit in afwachting op de boot naar Canada een brief te schrijven . De beeldspraak is zo verrassend en vernieuwend na de golf die de Tachtigers over ons heen strooiden. Kameelbruin als de steppe, pruisisch blauw, blauw als fjordwater. Misschien eventjes zeggen dat dit gedicht meer doet bij de lezer dan het gelul van de politiek-correcten over de vluchtelingen die hen zo nauw aan het hart liggen. Dinska was een Poolse, maar ze droomde van Canada waar de appels groter waren, het koren hoger en geler dan in Plocka. Moj Boze, oh, mijn God.
Heerlijk moment, maar toch weer met de voetjes op de grond, want waar gaan het heen met de studie taal en letteren als niet één van de klassiekers gekend is...'t Is al zo lang gelden...als dat geen blaas van een excuus is. We raden de lezer zekker aan "Dinska Bronska" te lezen? Even Googlen.


















