Jeugd is geen leeftijd, het is een geestestoestand (Samuel Ullman)

We hebben het al vaker gezegd, we zijn een lezer van de Druivelaar...Het heeft iets met onze jeugd te maken, want Samuel heeft gelijk...jeugd is sentiment...Zo speelden bepaalde rituelen een rol omtrent de Druivelaar. Elke avond werd het blaadje na het avondeten door vader de de almanakblok geplukt...en voorgelezen...en becommentarieerd. Vooral de weer- en zeispreuken genoten de aandacht. Bij Oude Jaar was er nog een bijkomend ritueel, dan werd de nieuwe almanak met veel heisa op het het plankje gelijmd...en bovenop het 5 kilo-gewicht uit de winkel, want lijm was indertijd niet zo fel als nu...Het plankje hebben we nog . Het is van stevig donkerbruin, bijna zwart hout, met onderaan een koperplaatje : "kalender" erop. Het vormde een stel met een pijpenrek ( hebben we ook nog) en we vermoeden een huwelijkskado van vader en moeder? Het gewicht is een ook nog en doet alleen nog dienst als we iets stevig dienen vast te zetten...Dit allemaal om te zeggen, we houden nog van de Druivelaar. Lazen we vorige vrijdag toch wel op de Druivelaar: " Feest van het Heilig Hart"...Juist. Wie zou het vandaag de dag nog weten? , de Druivelaar helpt dus, zoals bij de Verzenderkesdag, Sluiterkesdag voor ouders, schoolmeesters etc...Toen we het blaadje hadden afgescheurd en vroegen aan onze vrouw," Weet je welke dag we vandaag zijn? ", wist ze het zo waar . "Feest van het Heilig hart", zei ze. We vermoeden dat ze heimelijk had gespiekt ..., maar toch. Eigenlijk besften we , bij nader inzicht, dat het indertijd allemaal nogal hard in onze kinderkopjes was ingeklopt. Maart: maand van de Heilige Jozef, mei: maand van O.- L.- Vrouw en juni de maand van het Heilig Hart...Op dat feest moesten alle kinderen van het dorp hulde brengen aan het Heilig Hart en daarom een ruiker boemen neerleggen voor het beeld. Voor ons was het geen probleem, want we waren misdienaar en waren van het bloemen neerleggen ontslagen, maar voor de rest...Amaai..., want begin juni waren er niet zoveel bloemen, buiten de rododendrons...en toch slaagden de kinderen er in bloemen te brengen al kostte het zweet, bloed en vooral tranen...Het hele geval was één van de eerste feiten waarom we ons ergerden...Des anderendaags lagen alle moeizame vergaarde bloemen respectloos op een hoop achter de kerk gezwierd . We vonden dat niet kunnen en zegden dat ook...Weet je wat de reacties waren: " Jij bent een rare"...Toen reeds en waarschijnlijk nog, want anders zou je er geen stukje over schrijven. Jeugd is wel een geestesgesteldheid...Daag...!!!







