Ik ben Jan, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Jean-Jean.
Ik ben een man en woon in Vosselaar (B) / La Magdeleine (F) (België / Frankrijk) en mijn beroep is Technisch leraar autotechniek/carrosserieherstelling op pensioen.
Ik ben geboren op 05/09/1948 en ben nu dus 61 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Onze drie Drentsche Patrijshonden, tuinieren, klussen, auto's repatriëren voor VAB.
Ik ben sinds 1971 gehuwd met Simonne.
Sinds 1983 heb ik gans Europa doorkruist tijdens de vakanties om gestrande reizigers en hun auto's te repatriëren in opdracht van VAB. Momenteel doe ik dit nog enkel vanuit zuid-west Frankrijk.
Dwaze belevenissen van drie prettig gestoorde Drentsche Patrijshonden Fotoreeksen van Belle & co op het seniorennet
http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/Bas
http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/Belle
http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/Bas__Belle
http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/Drentenclubmatch_2008
http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/drentenstrandwandeling_2008
http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/belles_puppies_eerste_12_weken
http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/kaawpollekeswandeling_15022009
http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/drenten_lentewandeling_2009
http://fotoalbum.seniorennet.be/jeanjean/drentenstrandwandeling_2009
http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/belles_pups_de_terugkomdag
09-02-2010
Opslag voor Maria…
Opslag voor Maria…
Maria was al enkele jaren de meid (voor alle werk) in de grote villa
met enorme tuin van een algemeen bestuurder van een groot bedrijf.
Ze vond dat het tijd was om opslag te vragen.
Ze wendde zich tot de vrouw des huizes, de echtgenote van de algemeen bestuurder.
Die was behoorlijk van stuur toen Maria opslag vroeg.
‘Waarom wil je een loonsverhoging?’, vroeg de vrouw des huizes. “Wel,’ zei Maria, ‘daar zijn drie redenen voor waarom ik opslag vraag.
De eerste is dat ik beter kan strijken dan u.’ ‘Wie heeft je gezegd dat jij beter kunt strijken dan ik?’, zei de vrouw, behoorlijk op haar tenen getrapt. ‘Uw echtgenoot, mevrouw.’ ‘Oh, zit dat zo. En wat mag dan de tweede reden wel zijn?’ ‘De tweede reden is dat ik een betere kokkin ben dat u, mevrouw.’ ‘Nonsens, wie heeft je gezegd dat jij een betere kokkin bent dan ik?’ ‘Uw echtgenoot, mevrouw.’ ‘Is dat waar? En wat mag dan de derde reden wel zijn? ‘De derde reden is gewoon dat ik beter kan vrijen dan u, mevrouw.’ ‘Wablief? Wat zeg je? Heeft mijn echtgenoot dat gezegd?’ ‘Neen, mevrouw, dat heeft de tuinman gezegd.’
Solidariteit onder hondeneigenaars…de moederloze pup’s
Solidariteit onder hondeneigenaars…de moederloze pup’s
De moederloze pup’s van de Ierse setter zijn alle “onderdak”. Deze morgen stond er een melding in de mailbox dat er nieuws over de pup’s was en we zijn dan maar dadelijk gaan kijken. Gelukkig was er meer aanbod dan noodzakelijk en heeft de Ierse Setter Vereniging in Duitsland de goede beslissing genoen van het op TV te krijgen.
Hier was het hoofdzakelijk een kwestie van tijd. 15 Pups om de twee uur eten geven wat dan telkens een kwartier duurt bij een vlotte eter… Dan heb je al een flinke ploeg vrijwilligers nodig om dat de klok rond vol te houden !
vanmorgen contact gehad met de persooon achter moederloze pups.nl, de amde van de duitse ierse setter club heeft het voor elkaar gekregen dat er gisterenavond nog een oproep op de duitse televisie is gekomen en de pups zijn allemaal in Duitsland onder gebracht bij 3 of 4 verschillende teven
Eind goed , al goed, maar wel heel spijtig van de moederhond…
Vandaag ziet uw vertrouwde nieuwsbrief er enigszins anders uit. De reden hiervoor is dat het VTM programma BOER ZOEKT VROUW dringend op zoek is naar nieuwe kandidaten en wij hen daar graag bij helpen.
Ook weer dit seizoen zoeken ze een
VLAAMSE alleenstaande BOER/IN in het buitenland.
Na het overweldigende succes van “Boer zoekt Vrouw 5 ” gaat VTM samen met Dina Tersago in 2010 opnieuw op zoek naar sympathieke boeren en boerinnen die vrijgezel zijn.
-----------------------
Dat kregen wij gisterenavond nog in de mailbox. Het baasje natuurlijk zeer vereerd want hij vindt Dina Tersago ook wel “een proper meiske”.
Waarschijnlijk is onze baas geselecteerd omdat hij de helft van het jaar in Frankrijk doorbrengt, een veestapel heeft van drie Drentsche Patrijshonden en in de Franse tuin ook nog zes rijen patatten en twee rijen tomatenstruiken heeft geplant.
Eén zaak hebben ze over het hoofd gezien… er loopt hier ook al efkes een “boerin” rond ! Wat gaan we daar dan mee aanvangen is ons baasje zijn eerste gedacht. Hij heeft zijn gedacht nog wel niet uitgesproken maar zo kennen we hem ! Wat doen we met het vrouwtje ?
’t Baasje zegt dan wel dat ‘m destijds de lotto gewonnen heeft met zijn vrouwtje, als je dan Dina Tersago voor je kan winnen merk je toch wel dat het prijzengeld de laatste jaren aardig is opgetrokken…(zacht en zo diplomatisch mogelijk uitgedrukt)
’t Baasje heeft zojuist de knoop doorgehakt, hij gaat de mensen van VTM hartelijk bedanken voor het hemelse aanbod, maar hij is content met zijn veestapel, zijn zes rijen patatten en zijn tomaten. Indien hij op VTMs’ aanbod moest ingaan dan vloog er daar ook weer zo’n dansleraar op straat, zaten wij met een vrouwtje te veel en pensioengeld te weinig ! Want ’t baasje denkt dat madammen van de TV veel geld vandoen hebben…
Of kunnen we iemand anders blij maken met het aanbod ?
Volgende oproep staat op dit moment op het Nederlandse Drentenforum. Kan er iemand in België helpen ?
Wij zoeken een Teefje die pas geworpen heeft met maar één of twee pups of waarvan de pups zelf zijn overleden. Kortom een teefje dat melk teveel heeft.
Indien je zo iemand weet nemen wij onmiddellijk contact met de dierenarts in Essen Duitsland. Voor het vervoer naar België zorg ikzelf.
Contact via reactie op dit artikel of het e-mailadres in de rechtse kolom.
Deze text heb ik net van het KlM forum kopiert, iemand hier die helpen kan?
Hallo,
heute nacht wurden in Essen per Kaiserschnitt 15 Irish Setter Welpen geboren, die Mutter hat leider die OP nicht überlebt ...
Herr Dr. Hermann und die Züchter suchen nun händeringend nach einer (oder mehreren?) Ammenhündinnen.
Vielleicht kann jemand helfen? Kontakt wird erbeten über die Tierarztpraxis Dr. Hermann, Essen Telefon: 0172 - 2143823
En flink was ik vandaag heeft het baasje mij meermaals verteld. De oefeningen die ik en ’t baasje opgelegd kreeg van Marnix werden prima uitgevoerd met uitzondering van de zit voor en blijf.In feite ging ik liever liggen en niet blijven want ik wil altijd bij het baasje zijn.
Wij waren dan ook nog eens helemaal alleen op de oefenplein, er was nog wel een “choco labrador” maar die was op een ander aan het trainen wegen spierpijnen en dus kalmere aanpak. Hoewel ik zelf ook niet veel fysieke arbeid heb moeten doen.
Marnix heeft ons baasje zelfs aan het lopen gekregen. Het was in de oefening “los volgen” waarbij ik vrij naast het baasje mocht lopen en het baasje dan telkens moest lopen en dan weer traag wandelen. Ik moest dan vlak tegen ’t baasje zijn been volgen. Toen was het niks anders dan lof dat ik in ontvangst moest/mocht nemen.
Het “blijf” was dan weer een catastrofe, bij “lig” ging het blijven nog, maar “zit& blijf” ging van geen kanten. Marnix heeft dan tegen ’t baasje vertelt wat hij fout deed en niet ik !
Het baasje corrigeerde mij maar gaf me dan telkens nog een streling in de nek wat ik verstond als een aanmoediging om het fout te blijven doen. ’t Baasje zelf wist niet dat hij dat deed want achteraf ging het wel goed. Het ligt ‘m in zulke kleine zaken zegt het baasje, het verschil tussen goed en fout.
Uiteindelijk ging het best behoorlijk en zowel trainer en baas waren best tevreden. Vrijdag voormiddag gaan we terug want het baasje heeft beloofd dat ik eind maart mee op jachttraining mag als ik hier op de gehoorzaamheid goed mijn best doe.! ! !
Vandaag starten we met een mop wegens wat men noemt organisatorische maatregelen...Heros start vandaag opnieuw met de lessen aan de hondenhogeschool. Hera mag niet mee wegens 't kot op stelten zetten en de reuen het hoofd op hol brengen met haar loopsheid. Straks dus hierover verslag...
De badkuip dementie test!
Tijdens een bezoek aan een verpleeghuis vroeg ik aan de directeur wat het
criterium is om een patiënt opgenomen te krijgen.
Wel zei de directeur, we vullen een badkuip met water, dan krijgt de
patiënt
een theelepel, een theekop en een emmer. Dan vragen we hem/haar om de
badkuip leeg te maken.
Oh, ik snap het zei ik, een normaal persoon gebruikt de emmer omdat die
groter is dan een theelepel of een theekop.
Nee, zei de directeur, een normaal persoon zou de stop uit de badkuip
Ons baasje heeft medelijden met haar op dit moment, terwijl Heros en ik het bos mogen onveilig maken moet Hera aangelijnd blijven wegens loopsheid.
Je ziet het helemaal aan gans haar houding dat ze staat te popelen om mee achter als wat loopt en vliegt achteraan te gaan. Het erge daaraan is dat ze nu binnen enkele dagen ook achter de reuen aangaat. Want vergis U niet zoals de reuen achter de teven aangaan, zo ook gaan de teven zich “presenteren” bij de reuen.
Op de open plein midden in het bos is ze dan toch even los mogen lopen hoewel het baasje beseft dat ‘m met vuur speelt… Hij troost zich met de gedachte dat het merendeel van onze hondenkennissen van het vrouwelijk geslacht zijn en dat de reuen ook voor de helft “geknipt” zijn. Heel veel risico loopt ‘m dus niet (maakt ‘m zichzelf wijs).
We hebben in elk geval toch weer een mooie wandeling gemaakt en achteraf was Hera best tevreden met haar ruimte met een straal van 8 meter.
Op een morgen komt een man terug van een vistochtje van verschillende uren en besluit om een dutje te doen. Ondanks het feit dat ze niet vertrouwd is met het meer, besluit de vrouw toch om de boot van haar man eens te gebruiken. Ze vaart een eindje op het meer, gooit het anker uit en leest een boek. Plots komt er een man, de terreinbeheerder langs met zijn boot. Hij vaart tot naast de boot van de vrouw en zegt, 'Goede morgen mevrouw. Wat bent u aan het doen ?' 'Een boek aan het lezen' antwoordt ze, (denkend, 'Is dat niet duidelijk ?') 'U bent in een Verboden Te Vissen zone' informeert hij haar. 'Sorry vriend, maar ik ben niet aan het vissen. Ik ben aan het lezen' 'Ja, maar u hebt al het gereedschap. Voor zover ik weet, kunt u er op elk ogenblik mee beginnen. Ik moet u een bekeuring geven en uw materiaal in beslag nemen'. 'Als u dat doet, zal ik u moeten aangeven voor seksuele intimidatie' zegt de vrouw. 'Maar ik heb u zelfs nog niet aangeraakt' zegt de man. 'Dat is waar, maar u hebt al het gereedschap om het te doen bij u. Voor zover ik weet, kunt u er op elk ogenblik mee beginnen ', zegt de vrouw. 'Nog een prettige dag verder mevrouw', en hij vertrok. MORAAL:Discussieer nooit met een vrouw die aan het lezen is. Waarschijnlijk kan ze ook nadenken.
Ze reden haast door onze voortuin, de wereldtop van het veldrijden. Gisteren was hier aan het einde van de straat, aan de Lilse Bergen, de jaarlijkse “Krawatencross”. Genoemd naar de spotnaam van de inwoners van Lille en de voorlaatste cross van de beker GvA , ofte Gazet van Antwerpen beker.
Wij moesten bij het vrouwtje blijven terwijl het baasje met drie kameraden naar het recreatiedomein trok rond de vijver die een veertigtal jaren geleden is ontstaan bij de aanleg van de E34 snelweg als zandwinning.
Midden in de bossen, rond een bevroren vijver, een prachtig decor voor een veldrit met aan de startstreep de wereldtop van de veldrijders. Het viertal kameraden arriveerde iets voor de start van de koers voor dames. Het baasje vond dat maar niets, dames met slijk in hun gezicht en zand in hun schoenen, hijgend door het mulle zand. Neen zegt het baasje, die dames hebben andere middelen om “in the picture” te komen !
Dan volgde te 14 uur de “sterren koers” een koers voor minister-presidenten op de velo, steenrijke tv-producenten, ex-coureurs op de weg alla Museeuw, ex wereldkampioenen veldrijden type Liboton en Groenendaal, kortom de “happy few” die af en toe nog eens en in de belangstelling wil komen en kan fietsen.
En dan om 15 uur is de start van de “ECHTE” koers voorzien. Kakelvers wereldkampioen Stybar tegen nationaal kampioen Sven Nys, thuisspeler Bart Wellens en afscheidnemend meervoudig ex-wereldkampioen Erwin Vervecken en de “jonge opkomende goden” Niels Albert en Kevin Pauwels. Gans het deelnemersveld opnoemen gaan we hier niet doen, daar bestaan inrichtende gazetten voor.
De koers was ditmaal ongezien spannend met het duo Stybar/ Nys die elkaar geen duimbreed toegaven, tot aan de aankomst, waar Nys het met letterlijk twee duimbreedtes in de sprint haalde van Stybar.
De kameraden hadden zich kennelijk goed geamuseerd, daar zullen de jenevertjes (tegen de koude) ook wel voor iets tussen gezeten hebben dachten wij zo. Maar ze hadeen wel degelijk goed de koers gevolgd aan de commentaren achteraf te horen !
Pietje zit al weken verveeld voor zich uit te staren in de klas. De juf krijgt het op haar zenuwen en vraagt: "Pietje, wat is jouw probleem ?" Pietje antwoordt: "Ik ben veel te slim voor de 1e klas. Mijn zusje zit in de derde klas maar ik weet veel meer dan zij en dus moet ik óók eigenlijk naar de 3e klas". De juffrouw vindt dat een moeilijke kwestie en spreekt erover met de directeur. Terwijl Pietje buiten het kantoor van de directeur moet wachten legt de juffrouw het probleem aan hem uit. "Laat hem binnenkomen, dan zal ik hem even persoonlijk testen" zegt de directeur .. "Als hij ook maar èèn vraag niet kan beantwoorden dan blijft hij gewoon in de 1e klas". De juffrouw gaat hiermee akkoord en Pietje mag binnenkomen. De directeur: "Hoeveel is 3 x 3"? Pietje: "9" Directeur: "Hoeveel is 6 x 6 ?" Pietje; "36" En zo beantwoordt Pietje alle vragen die eigenlijk een derdeklasser pas behoort te weten. De directeur kijkt de juffrouw aan en zegt "Ik denk dat Pietje best wel naar de 3 klas kan gaan" Maar de juffrouw twijfelt nog steeds en vraagt of ze óók nog een paar vragen mag stellen. De directeur gaat hiermee akkoord en de juffrouw stelt haar eerste vraag; "Waarvan heeft een koe er vier, terwijl ik er maar twee heb?" Pietje: "benen" De Juffrouw; "Wat heb jij in je broek en ik niet?" Pietje: "Zakken" De Juffrouw: "Wat begint met een K en eindigt met een T, is behaard, ovaal en smakelijk?" Pietje: "een kokosnoot" Intussen zakte de mond van de directeur ver open van verbazing. De juffrouw vervolgde met: "wat gaat er hard en stijf naar binnen en komt er zacht en slap uit?" Pietje: "kauwgum" De Juffrouw: "Wat doet een man rechtopstaand, een vrouw zittend en een hond op drie poten?" Pietje; "Een hand geven" De Juffrouw: "noem een Engels woord dat begint met een F en eindigt met een K" Pietje; "Firetruck" De directeur zucht heel diep en zegt: "Laat hem maar naar de vijfde klas gaan, want die laatste zes vragen had ik al allemaal fout".
Zoals bij de reacties op het verongelukken van Ivalu al was aangegeven heb ik gisterenavond de reacties op het bericht doorgestuurd naar Gitte. Dit is haar antwoord.
Onderwerp:
Re: Ivalu
HI Jan
It is amacing, how dogowners/lovers understands and cares for eachother!!!!!! I have got so many sweet messages theese days, and somehow it helps.
Thursday I cancelled all plans, but after getting some sleep and recovering a bit, I am going to the Dogshow today as planned. Now with only one dog
One of Ivalus brothers will be there, and i will go and support them on their first show. Well Life goes on, and some day I will get a new puppy.
Voor Hera en Heros althans toch. Ik wist wel dat “het “ er was maar het interesseerde me niet zoals het er het laatste jaar bij lag !
Spreek ik in raadsels ? Wel, ‘k zal ’t eens uitleggen zie. In het bos is al jaren een kuil, ik heb hem er altijd geweten en Bas wist er ook al gans zijn leven van heeft ‘m ooit vertelt.
Den bompa, ons baasjes vader, vertelde van zulke kuilen, dat de mensen die voor de oorlog een auto hadden die in zulke kuilen verstopte tegen dat “de Duits” de auto’s kwam opeisen ! Wij hebben den bompa nooit gekend maar ’t schijnt dat die nooit loog maar nogal eens de draak kon steken met de waarheid. Zoiets als ons baasje dus…
Maar terug naar die kuil… Al meer dan een jaar staat daar al geen water meer in wegens gedaald grondwaterpeil. Dat is al zo van voor Hera en Heros geboren waren. Zij hebben dus deze namiddag de eerste keer water in de kuil gezien. Er stond eergisteren al water in maar die snotneuzen van mij zijn altijd te hevig en zijn daar telkens al aan voorbij gekoerst.
Het heeft dus alles te maken met de overvloedige sneeuw en het smeltwater dat er nu voor zorgt dat we onderweg “er eentje kunnen drinken” het is op ’t moment nog proper water ook, maar dat zal wel veranderen in stinkend brak water zoals vroeger. Toen was het baasje ook niet vrolijk als Bas en ik nog eens een bad hadden genomen in de “oorlogskuil”
Misschien staat het volgende week alweer droog zoals het afgelopen jaar…
Was jaren terug een liedje van trucker Henk Wijngaard als ik me niet vergis. Daarstraks op de wandeling heb ik tweemaal aan dat liedje moeten denken.
De eerste maal toen ik de koffer van de auto opende, Belle en co hadden Tibo zien aankomen en konden niet snel genoeg bij Tibo en Dré zijn. Dat was geen dertig tonner Diesel, dat was meer en Italiaanse sportkar. Tibo en baasje werden haast omgestormd door dat Drentengeweld. Het was ook weer al enkele dagen geleden dat we Tibo nog eens in het bos tegenkwamen, maar daar zal het pasgeboren kleindochtertje van Dré wel voor iets tussen zitten is ons gedacht.
Verder in het bos zijn ze dan weer begonnen konijnen te ambeteren. Ze zaten met drie elk afzonderlijk in een pijp naar elkaar toe te graven. Dat was de tweede maal dat ik aan de vlam in de pijp moest denken. Nu was het echt de adem van de honden die uit de pijp opsteeg ! Zo een geweld zetten ze er tegenaan.
Op de terugweg kwamen we dan ook nog Mesa en Jef tegen. Mesa is al wat ouder en een beetje schuw van Drentengeweld. Zij sjokt liever rustig achter Jef aan, ze is best tevreden als ze ons trio bezig ziet en ze zelf niet moet meedoen .
“Al een geluk” zeggen we dan “dat ze in soorten bestaan en niet allemaal dezelfde zijn…”
Een man scheurt sportief op zijn blinkende BMW motor over een landweggetje en ziet plots een klein cafeetje met enkele Kawa's, Ducati's en Honda's op het parkeerterrein.
"Leuk café!" denkt de man en besluit even binnen te wippen.
Als hij naar binnen gaat ziet hij echter dat er geen klanten zitten.
Hij bestelt een koffie met appelpunt en vraagt de bloedmooie kort gerokte tapster van wie al die motoren dan wel zijn. "Oh," zegt zij, "die zijn van mijn zoon."
De man bekijkt de jonge vrouw eens goed, schat deze niet ouder dan 24 en vraagt hoe dat mogelijk is. "Wel," zegt ze, "mijn zoon wint deze motoren door te wedden."
De man vraagt hoe dat dan wel in zijn werk gaat en de jonge vrouw vertelt hem dat haar zoon dingen doet en dat de klant die dan moet nadoen, lukt het, dan mag de klant een motor kiezen, lukt het niet, dan is de motor van de klant voor hem. De man is geïnteresseerd en vraagt naar het zoontje.
Vrolijk komt er een ventje van ongeveer 6 jaar de trap af en gaat naast de man zitten. De man gaat de weddenschap aan en de jongen begint.
De jongen staat op, loopt naar zijn moeder, kust deze op de mond en gaat weer zitten. De man springt rechtop, wandelt naar de jonge vrouw, kust haar op de mond en gaat weer zitten..
Het kereltje staat weer op gaat naar zijn moeder, wrijft deze over haar borsten, ontbloot
ze en kust ze, gaat met zijn hand onder haar minirokje, laat haar slipje zakken, heft het rokje op, streelt haar poesje, doet het slipje opnieuw aan en gaat weer zitten.
De man, door het dolle heen, doet exact wat de kleine had gedaan en gaat ook weer zitten.
De kleine staat rechtop, laat zijn broek zakken, pakt zijn slappe piemeltje in zijn hand en
Naar aanleiding van uitwisseling van “familienieuws” van onze Drentenroedel kregen wij van Carine en Ronny een mail met de uitspattingen van hun Harko. In dezelfde stijl als Carine hanteerde heb ik dan maar onmiddellijk geantwoord.
Met ontzetting heb ik daarjuist uw mail aan mij gericht gelezen. Ik kan niet anders als verantwoord fokker van hierop onmiddellijk te reageren.
Na in mijn boeken te hebben gekeken, en mijn raadsman te hebben geraadpleegd heb ik besloten om zonder omhaal dat onding van een hond bij jullie weg te halen.
Ik ga hem trachten terug op te voeden tot een braaf, volgzaam en rustig hondje. Net zoals onze drie die wij hier volgens de regels van de kunst hebben opgevoed !
Ik ga Harko dus bij die andere drie plaatsen en hem de volgende weken heropvoeden volgens mijn keiharde , strenge en consequente methode’s. Nadien kunnen we nog in overleg met verschillende instanties overleggen of we de dan heropgevoede Harko terug bij jullie kunnen plaatsen.
Dit alles wel met dien verstande dat jullie Harko nog wel terug willen… Wanneer jullie terug van de rust en de kalmte hebben kunnen genieten. Ik kan het niet verantwoorden dat een bij ons gefokt hondjejullie woning verbouwd tot een bouwval en ook de tuin nog eens ontsierd door aan niet vergunde mijnbouw te gaan doen.
De spreekwoordelijke druppeldie de emmer deed overlopen is wel het door gans het huis en tuin verspreiden van intieme kleding en duur schoeisel van de heer en dame des huizes. DIT KAN DUS HELEMAAL NIET ! Hier dient onmiddellijk te worden ingegrepen !
Gelieve dus Harko zijn mand, zijn dekentje en speeltjes te verzamelen en klaar te zetten tegen het moment dat ik langskom om hem op te halen.
Daar ik niet tegen tranen,en zeker niet tegen vrouwentranen bestand ben, kan U Harko beter in de tuin laten en Uzelf niet laten zien. Ik haal hem wel op zonder uw bijzijn.
Wanneer het heropvoedingprogrammavoleindigt is neem ik terug kontakt met U op, om de verdere gang van zaken te bespreken !
Geplaatst: Do feb 04, 2010 13:23 Onderwerp: Ivalu dead 3-2-2010
It has been the most horrible 24 hours!!!!
Ivalu and Mottley went on a trip on their own yesterday afternoon, and Mottley came home alone.
I searched everywhere, walking in high snow and by car. Today my husband found her dead, hit by the train. She had been chasing a hare, across the tracks. Somehow Mottley came home and she went on.
I am still in some kind of shock, but atleast i know where she is! _________________ Hilsner Gitte Becher
Verschrikkelijk…
Ook dat is het leven met Drenten ! Gitte is fokster van Drenten in Denemarken en een trouw bezoeker van het Nederlandse Drentenforum. Maandenlang volgen we haar berichten en commentaren al op dat forum, Ivalu en Mottley zijn dus ook al zo’n beetje bekenden van ons via het forum en de verhaaltjes van Gitte.
Deze middag verschijnt dan dit bericht op het forum. Het tweetal is er gisteren namiddag op uit getrokken en enkel Mottley is terug thuisgekomen. Gitte’s man heeft Ivalu deze morgen dood gevonden naast de spoorweg, aangereden door een trein terwijl ze op hazenjacht waren !
In het bericht laat Gitte weten dat ze in shock is en dat ook haar overige honden grondig van slag zijn. Wij kunnen dit best verstaan, het zou hier niet anders zijn…
We wensen Gitte en haar man veel sterkte de komende dagen…
Een groep vrienden besluit samen wat te ondernemen wanneer ze 40 worden. Eerst worden ze het niet eens wat het zal worden tot één van hen voorstelt te gaan eten in "De Kroon". Ze hebben daar een knappe serveuse en ze draagt altijd diep uitgesneden decolletés, weet hij en dus trekken ze erop uit.
Tien jaar later zien ze mekaar weer en ook dan duurt het even vooraleer ze het eens worden. Laten we toch naar De Kroon gaan, suggereert één van hen, het eten is daar voortreffelijk en op de wijnkaart staan echt enkele pareltjes. Zo gezegd zo gedaan.
Als ze 60 worden is het weer zover en ook nu wordt er heftig gepalaberd tot er weer eentje aan De Kroon denkt. 't Is daar rustig en er wordt niet gerookt, oppert hij, snel worden ze het eens.
Rond hun 70ste verjaardag komen ze opnieuw samen en overleggen ze wat te doen. Laten ons naar De Kroon gaan, zegt één onder hen, ge kunt er met een rolstoel binnen en er is ook een lift. De beslissing is snel genomen.
Onlangs zijn ze 80 geworden en vroegen ze zich af hoe ze dat zouden vieren tot er iemand op het idee kwam om naar De Kroon te trekken. Goed idee, meende één van de vrienden, daar zijn we nog niet geweest.
Het is er dan toch van gekomen, ons juffertje is wel degelijk voor de eerste maal loops, en dat na 14 maanden. Het is nu zoals ‘onze Fluppe van Laken’ destijds van zijn Liesebetje zegde “het is een vrouwtje”.
We hebben er lang op gewacht en telkens bij elke hondenafspraak moeten toevoegen “als ons Hera dan niet loops is” Nu is het zover en wel op de meest ideale datum, nog twee en een halve week voor de wandeling. Tegen dan is het ergste geleden en kan het zijn dat er nog wel een reu met een fijne neus weet te vinden waar het interessanter is dan in de kant van een Kempisch bos !
Ik heb er dus een pak werk bij gekregen want ik moet onze Heros zo wat in toom houden want daar is de “goesting” en de hormonenwerking nog altijd wel aanwezig, maar tot “afwerken” kan het niet meer komen. Een veiligheid, door de baasjes voorzien een half jaar geleden. Ik hou me er dan ook nog mee bezig dat Hera het echt heel hygiënisch houd.
Elk moment dat ze gaat liggen lik ik haar letterlijk ‘van kop tot staart” proper, ze gaan van mij niet zeggen dat ik geen goei moederke ben voor mijn puppy’s ! ! !
Daarstraks zijn we ook nog eens mee geweest naar de dierenarts voor een reeks pikuren, Hera en Heros kregen elk een spuit tegen katteziekte en zo nog wat verplichtte brol voor het buitenland en ik kreeg dezelfde plus nog een tegen hondsdolheid. Die laatste is dan wel goed voor drie jaar.
De pipetjes tegen vlooien en teken hebben we begin deze week al gekregen van de baasjes, we kunnen er weer voor een hele tijd tegen, het baasje zegt wel dat wij de laatste week “dure vogels” geweest zijn.
De voorbereiding was “pico bello” deze namiddag. We waren met vier honden. Ik Heros, Benji van Leo, en Cato en Gorky van Louis en Agnes. Belle en Nera zijnbij het vrouwtje gebleven. Belle omdat ze te ver weg loopt het bos in en dan moet iedereen wachten op mevrouwtje en Hera is thuis gebleven om haar poot wat rust te geven, en ook omdat ons juffertje vanaf vandaag een vrouwtje aan het worden is, Hera is na 14 maanden de eerste maal loops !
Op zich is dat het ideale moment met die bobbel op haar poot, ze moet nu toch aangelijnd blijven en dat gaat die poot wel ten goede komen denkt het baasje…
Ik most dus de honneurs waarnemen tijdens de wandeling want dat andere drietal kent onze bossen uiteraard niet als wij. Het baasje heeft me gezegd dat ik me uitstekend van taak gekweten heb. Ik heb goed geluisterd en ben telkens op tijd teruggekomen, zelfs zonder dat ik dat moest ! Flink hé…
We zijn twee uren in het getouw geweest met die wandeling en we hebben zelfs niets gaan drinken in café “de boskant”, het was wel de bedoeling maar het was sluitingsdag. Ik heb dus niet van ons baasje zijn Duvel het laatste kletsje mogen uitslabberen…
We zijn dus allen 100% nuchter terug thuis gekomen, geen citroenjenever of een Hasseltse graanjenever, zoals de “echte” wandelaars op 21 februari voor ons, de echte “werkers “ !
Bij een van zijn tochten komt koning Albert II in Nieuwpoort aan. Hij houdt halt bij het standbeeld van wijlen zijn grootvader Albert I, gezeten op zijn paard. Koning Albert II staart naar het standbeeld en droomt even weg. Plots hoort hij een stem : 'Berreke, ik heb een nieuw paard nodig.' Albert II schrikt en denkt dat hij droomt. Maar dan hoort hij de stem opnieuw en nu heel duidelijk : 'Albert, breng mij onmiddellijk een nieuw paard !' De koning rijdt vliegensvlug naar Brussel en vertelt zijn verhaal aan Yves Leterme . Deze gelooft geen woord van wat koning Albert II zegt en samen rijden ze naar Nieuwpoort. Als ze bij het standbeeld komen klinkt de stem opnieuw maar nu heel boos : 'Albert, je moet beter leren luisteren, ik vroeg een nieuw paard, geen ezel !'
Komt inderdaad zonneschijn, en wat voor één… Na de rotdag van gisteren waar we drie korte wandelingen gedaan hebben telkens met één hond, is het vandaag stralend weer.
Geen wolk te zien en een temperatuur rond het vriespunt. De grond in de tuin lichtjes bevroren en hard. Goed voor ’t vrouwtje die dan geen slijkpoten moet opkuisen en goed voor onszelf om zelf ook proper te blijven (maar da’s ’t minste van onze zorg)
Straks gaat ons baasje samen met Leo en Louis en hun honden de kaawpollekeswandeling voorbereiden. Daar is weinig werk aan maar je moet het kort voor datum nog eens volledig afstappen om alles nog eens te controleren. Nieuwe prikkeldraad kan zo iets zijn waar je rekening mee moet houden, boswegen die ondertussen een verharding hebben gekregen, boeren die op de velden bezig zijn met zwaar materiaal, dergelijke zaken weten ze liefst op voorhand.
Het gaat plezierig worden deze namiddag voor ons, nog eens rakkeren met andere Drenten in “onze” bossen. We mogen op twee plaatsen na overal vrij lopen, enkel in de gehandicapten instelling “het Giels Bos” moeten we aan de lijn omdat de patiënten daar schrik hebben van honden en daarna moeten we de Gierlebaan oversteken en dat is ook een gevaarlijk punt, dus ook daar aan de lijn. Voor de rest van de wandeling moeten we enkel zorgen dat we de baasjes in ’t oog houden…
Nu maar hopen dat het op 21 februari ook zulk mooi weer is als vandaag, toch maar eieren naar de zusters Arme Klaren brengen ?
Er komt een prostituee bij de hemelpoort. Petrus vraagt wat ze vroeger geweest is. De hoer bekent dat ze prostituee is geweest. 'Dan mag je hier niet naar binnen, ' zegt Petrus, 'ga daar maar even op het bankje zitten.' De vrouw gaat op het bankje zitten huilen. Komt er een oud baasje bij de hemelpoort met een enorme zak opzijn rug. Hij loopt naar het huilende vrouwtje op het bankje, en vraagt wat er aan scheelt. Ze legt uit: 'Ik ben vroeger prostituee geweest, en nu mag ik nietnaar binnen.' 'Is dat het ?' , zegt de man, ' Ik ben kleermaker geweest. Weet je wat ? Ik heb een zak met oude kleren op mijn rug. We gooien de kleren eruit en jij gaat in die zak zitten. Dan smokkel ik jou de hemel in !' Zo gezegd, zo gedaan. De kleermaker loopt naar de hemelpoort, en Petrus vraagt de man wat hij vroeger geweest is. 'Ik ben kleermaker geweest,' zegt de man. 'Dan mag je naar binnen,' zegt Petrus. Als de man voorbij loopt, vraagt Petrus : 'Maar wat zit er in die zak?' Zegt de kleermaker: 'O, een oud naaimachien.'
Eén blik uit het slaapkamervenster zegde genoeg vanmorgen. Het sprak niet erg aan om er eens serieus in te vliegen. Mistroostig … dat is de beste omschrijving dat je aan het weer kan geven vandaag.
Het is natuurlijk een luxeprobleem wanneer dat het enige is waarover je kan “zagen” maar prettig is anders. Dadelijk komen Belle & co terug binnengestormd met 4 slijkpoten/stuk, in een oogwenk twaalf strepen door de keuken… Zelfs daarvan wordt een Drentenliefhebber niet vrolijk, integendeel.
Morgen gaan we de winterwandeling voor bereiden, de wandeling zelf eens doen met Louis en Leo en de honden. We kennen de wandeling wel, maar soms hebben ze omleiding voor het verkeer, of zijn grote machines met graafwerken en dergelijke. Die zaken kan je beter uit de weg gaan als je toch zo’n 50 honden en baasjes verwacht. Het moet voor allen een beetje veilig blijven.
We hopen op een droge woensdagnamiddag, want voor een Drent is een regendag geen probleem maar voor de baasjes is het toch prettiger wandelen als het droog blijft. Veel invloed hebben we niet op het weergebeuren, dus zagen we maar verder over “weer zo één vandaag”.
Wij dachten dat het ons baasje was de “thuisbrenger”. Nu blijkt dat we het mis hadden want een thuisbrenger is wat ons baasje een reservewiel noemt.
Daarstraks als we van het bos kwamen hadden we al naar ons poten gekregen omdat we rare geluiden aan het maken waren, dacht ons baasje… Maar dat was niet zo, wij waren rustig aan het wachten op ’t moment dat we een andere hond in de straat zagen en dan kabaal konden maken. Maar er waren geen andere honden ! ! !
’t Baasje hoorden we zeggen tegen ’t vrouwtje “ik denk dat we plat aan ’t rijden zijn” waarop het vrouwtje “da’s de aangevroren sneeuw op straat dat je hoort”.
Een kilometer later thuis merkt het baasje dat de auto toch wel laag staat rechts achter. Inderdaad, een platte band achteraan, ’t baasje kent het nog wat er gaande is aan zijn auto. Het is echter wel sinds hondenheugenis niet meer gebeurt dat we nog een plat reden.
Dan heeft het baasje de auto maar opgekrikt en er de “thuisbrenger” opgelegd. Die “thuisbrenger is zo iets als een brommerband, ’t ziet er niet uit onder een behoorlijke auto en je mag er ook niet snel mee rijden zegt ’t baasje.
Ondertussen is het baasje al naar de “bandenboer” geweest en heeft gelijk twee nieuwe banden gekocht. Van de beste zegt ’t baasje, van dat merk dat ze in restaurants ook kennen en die sterren uitdelen als ’t goed eten is daar, Michelin dus. ’t Baasje zegt, “als ’t onder een Concorde pastte zal het onder mijn vliegmachien ook wel passen.”
Een vrouw van 46 krijgt een hartaanval en ligt in het ziekenhuis.
Terwijl ze op de operatietafel ligt, dichtbij de dood, krijgt ze een visioen.
Ze ziet God en vraagt: 'Is mijn uur gekomen?'
God antwoordt: 'Nee, je hebt nog 43 jaar, 2 maanden en 8 dagen tegoed'.
Bij het ontwaken uit de verdoving, besluit ze een facelift en een liposuctie te laten doen, haar lippen te laten opspuiten met collageen, haar borsten te laten corrigeren... Kortom: ! 'The Works'.
Nu ze weet dat ze nog lang te leven heeft, loont het ruim de moeite.
Na haar laatste operatie komt ze totaal gerenoveerd uit het ziekenhuis en wordt gegrepen door een ambulance bij het oversteken van de straat.
Dood.
In de hemel aangekomen vraagt ze aan God: 'Ik dacht dat ik nog meer dan 40 jaar tegoed had !
‘Waarom heb je me laten omver rijden door die ambulance ?'
Gisteren aan het einde van de wandeling ontdekten we hét van hét in het struikgewas. Een konijn dacht zich veilig verstopt te hebben onder de bramen en het dode hout… “Dacht” zeggen we wel want dat is buiten drie Drentenneuzen gerekend.
Het is van mij ,Belle, een gewoonte dat ik vlak voor we terug naar huis gaan nog eens het struikgewas controleer. Kwestie van alles ordelijk achter te laten ! Ik rook al dadelijk dat er iets was dat me niet zinde, een konijn zat diep verscholen onder het dode hout. In geen tijd had ik hulp van Hera en Heros. Na het uit elkaar trekken van het struikgewas, ik ben daar super in, vluchtte dat konijn de weg over, het andere bos in.
Daar is het een konijnpijp in gevlucht. Het was zo één van die pijpen waarvan wij de inkom al eens verbreed hebben en Piet Konijn moest nog niet eens vertragen om binnen te vluchten.
’t Baasje was er niet zo gelukkig mee, vooral niet toen er zo’n betweter hem kwam vertellen dat er niet mocht gejaagd worden als het had gesneeuwd. Het baasje heeft die betweter dan maar gezegd dat hij dat allemaal wel wist en die man het bos in verwezen waar wij zaten. Hij heeft hem gezegd dat ’m dat maar eens aan die drie Drenten moest gaan vertellen daar halfweg in het bos. En of hij dan die honden eventjes wilde meebrengen als ‘m er dan toch was …
’t Manneke heeft zijn neus in de wind gestoken en is ’t afgebold….
Ter overplaatsing aangeboden Naam: Ben Geslacht: Reu NHSB: 2427180 Geboortedatum: 10-12-2002 Reden voor overplaatsing: Veranderde gezinssituatie
De hond is gewend aan kinderen De hond is gewend aan verkeer De hond is niet gewend aan onweer De hond is gewend aan lange wandelingen De hond is gewend aan autorijden De hond is gewend om naast de fiets lopen De hond is niet gewend aan katten De hond is niet gewend aan andere huisdieren De hond is gehoorzaam De hond is sociaal naar andere honden De hond kan een beperkte tijd alleen zijn De hond is niet dominant De hond heeft een puppy cursus, gehoorzaamheids- en gedragscursus gevolgd De hond heeft zijn jaarlijkse entingen gehad De hond is gezond Voor informatie over de over te plaatsen honden kunt u contact opnemen met: Nel Olijve-Smitxml:namespace prefix = u1 /> pupinfo@drentschepatrijshond.org Telefoon is 00 31 (0)527-261262
Vandaag kregen we onderstaande brief in onze mailbox, afkomstig van het mede bestuurslid van de Belgische Drentenvereniging Ingrid Mestdagh.Zijen J.A.C.Orion starten eind maart een cursus voor Drentsche Patrijshonden en staande honden.
Beste Drenteneigenaar,
U bent de gelukkige bezitter van een jonge Drent en misschien heb je wel zin om met uw jachthond actief bezig te zijn.
J.A.C. Orion, een africhtingsclub voor jachthonden (groep 7 en 8 ),erkend door de K.K.U.S.H. nr. 1219 , is ontstaan uit de werkgroep van de Belgische Drentenvereniging. Meer uitleg kan je lezen op onze site. Jaarlijks organiseren we o.a. een brevettenwedstrijd voor jachthonden te Arendonk.
Als voorbereiding op deze brevettenwedstrijden geven wij ook een cursus. Hier krijgen eigenaars van jachthonden de kans zich te bekwamen in de verschillende disciplines (te land en in het water) die vereist zijn om een basis- of africhtingsbrevet te halen. De hond wordt dus getraind voor het werk na het schot. Onze contactpersoon ter plaatse is Karine Soenen, zelf eigenaar van 2 drenten. (tel. 0497/18.55.93)
Graag nodigen we u uit op onze infoavond op woensdag 17 maart om20.00u in Postelboers Hof, Wampenberg 135 te Arendonk.
Daar kan u kennismaken met onze lesgevers en krijgt u de nodige uitleg.
Heb je interesse, kom alvast eens luisteren. De toegang is volledig gratis. Stuur wel een berichtje naar het secretariaat zodat we ongeveer weten hoeveel personen we kunnen verwachten.
De cursus zal gegeven worden op woensdagavond vanaf 19.00u in de buurt van Arendonk.
Plaats van samenkomst zal later meegedeeld worden. We starten op 31 maart en gaan verder tot eind juni. Voor deze cursus betaalt u 120€ te storten op 890-5740718-95 van JAC Orion.
(IBAN BE76 8905 7407 1895 – BIC VDSPBE91)
Inschrijven kan via bijgevoegd formulier, terug te sturen naar onderstaand (mail)adres vóór 25 maart. Het aantal deelnemers is wel beperkt.
Verdere info kan je vinden op onze website www.jacorion.be of neem contact op met het secretariaat.
Met vriendelijke groeten,
xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />
Voor hen blijft de sneeuw telkens weer een reden om zich moe te maken en zich te amuseren. Of die automobilisten die de baan op moeten voor hun job dat ook leuk vinden is een ander paar mouwen . Gisterenavond waren ze in elk geval al niet meer binnen te houden en moesten ze sporen trekken in de verse sneeuw.
Terwijl ik me rustig voor de kachel leg houd ons baasje het jong geweld in de tuin in ’t oog van achter het venster. Sinds deze morgen half negen zijn ze amper een kwartier binnen geweest, en dat was dan nog alleen maar om te komen eten. Van ’t moment dat ze hun “bokes” naar binnen hadden gewerkt aan een hels tempo, waren ze weeral terug weg.
Zo dadelijk is het elf uur en dan komen ze terug binnen denk ik, ze zijn dan toch moe gespeeld en kwakken zich dan aan weerszijden van mij voor de kachel. Dat is het moment voor mij om mijn plaatske in de zetel terug in te nemen en de jeugd de kachel te gunnen.
Een man komt thuis van zijn werk. Als hij vraagt wat ze eten, zegt zijn vrouw:
'Awel,getreft het: ikheb niks klaargemaakt, want we hebben niks in huis.
De man zegt:'Laten we dan naar een restaurant gaan, dan gaan we lekker escargots eten.' De vrouw heeft daar weinig zin in en zegt:
'Gaatgijanders maar naar de winkel om escargots te halen,dan maak ik ze hier wel klaar.' De man gaat naar de winkel en koopt escargots: twaalf in een zakje. Hij stopt ze in zijn binnenzak. Onderweg terug naar huis komt hij een vriend tegen, gaat nog naareen kroegje, komt weer een vriend tegen, blijft in een ander cafe nog even hangen... Uiteindelijk komt hij met een flink stuk in zijn kraag om kwart over twee 's nachts weer thuis. Hij is zo dronken dat hij zijn sleutel niet in het slot krijgt. De sleutelbos valt op de grond. Hij bukt zich en alle escargots vallen op de grond. Uit pure ellende belt hij dan maar aan. Zijn vrouw doet de deur open en vraagt woedend:
'Awel, waar bleeftge, ik zit hier al uren op u te wachten !! Bukt de man zich en zegt tegen de slakken op de grond: 'Allee jongens...vooruit, nog een klein stukske...en we zijn er !!!'
Gisterenavond hadden we weer een taak opgelegd gekregen, huiswacht voor ons drieën.
De baasjes hadden hier op ’t blog de afgelopen week al tweemaal melding gemaakt van de benefietavond voor Haïti te Grobbendonk en waar ze reklame voor maken daar gaan ze meestal ook naartoe. Zo ook gisterenavond.
De weersomstandigheden waren nu wel niet echt om te staan jubelen, want hagel en sneeuw zorgden er voor dat er stilletjes aan gereden werd gedurende de 25 km naar Grobbendonk.
Het baasje stond er verbaasd bij te kijken wat voor een organisatie er werd verwezenlijkt in de tijdspanne van een kleine twee weken. Perfect georganiseerd, medewerking van de gemeente, van het rode kruis en tal van vrijwilligers.
De show werd gepresenteerd en vlot aan elkaar gepraat dor Hans Otten en Mies Meulders die tussen de optredens ook nog eens personen interviewden die recht of onrechtstreeks wat met Haïti te maken hebben.
Wij waren er vroeg op de avond en zijn deels door de weersomstandigheden en de keelpijn van het baasje die maar blijft aanslepen niet gebleven “totteneinde” maar wat we gezien en gehoord hebben mocht er wezen !
Een dikke proficiat voor de organisatie en we hopen dat ze er “ne serieuze boterham”aan verdiend hebben !
De ganse dag rotzooi, regen, wind, hagel en terug regen. We hebben ieder afzonderlijk een trainingswandeling gemaakt. Als oudste mag ik Belle, telkens als eerste met het baasje mee. We zijn droog vertrokken en lopend en kletsnat terug thuis gekomen.
Even later toen het terug over was kwam Hera aan de beurt, die heeft geluk gehad. Gedurende gans haar wandeling is het droog gebleven, zij heeft dan wel meer moeten oefenen, voet , zit voor, lig, blijf, zij heeft het ganse programma mogen afwerken.
Brave Heros deed alles heel netjes wat het baasje hem opdroeg, tot het begon te hagelen en er ook nog eens flink wat wind opstak wat de hagel pijnlijk maakte. Zij waren dan ook sneller thuis dan voorzien was.
De wandeligen waren maar kort maar meer hadden wij niet nodig was onze mening. Het was geen weer om een hond door te jagen. Een geluk dat het baasje de kachel nog eens goed liet ronken. Dan weet je wel waar je ons kan vinden…
Toen een vrouw langs de slaapkamerdeur van haar dochter liep, hoorde ze daarbinnen een vreemd zoemend geluid. Ze opende de deur en zag dat haar dochter zich flink lag te verwennen met een vibrator. Geshokeerd vroeg ze: 'Wat in 's hemelsnaam ben jij aan het doen?' De dochter antwoordde: 'Mam, ik ben 22 jaar, ongetrouwd en met dit ding lijkt het een beetje alsof ik een echtgenoot heb. Ga alsjeblieft weg en laat me alleen'. De volgende dag hoorde de vader hetzelfde zoemende geluid aan de andere kant van zijn dochter 's slaapkamerdeur. De deur openend, zag hij zijn dochter gepassioneerde sex hebben met een vibrator. Op zijn vraag wat zij daar aan het doen was, antwoordde de dochter: 'Pap, ik ben 22 jaar, ongetrouwd en dit ding is zo'n beetje mijn echtgenoot. Ga alsjeblieft weg en laat me alleen!' Een paar dagen later komen de moeder en dochter thuis van een middagje winkelen, zetten hun tassen in de gang en horen het bekende gezoem uit de woonkamer komen. Ze gaan de kamer binnen en zien de vader, zittend op de bank,T.V.Kijken. Naast hem op de bank de vibrator, trillend en zoemend als een gek. Vraagt zijn vrouw: 'Wat ben JIJ in godsnaam aan het doen?'
Zegt de vader: 'Ik kijk een voetbalwedstrijd met mijn schoonzoon....
Het is jaren geleden, niemand van ons heeft het ooit al meegemaakt, we weten zelfs niet of Bas het ooit heeft meegmaakt… Maar gisterenavond is het baasje nog eens alleen, of toch bijna gaan stappen.
Hij s met twee schoonbroers naar wat hij zegt een “schoon meisje” gaan luisteren. Het vrouwtje bleef bij ons wegens “hoor ik niet graag”.
Axelle Red kwam in de Warande, voor de buitenlandse lezers hét toonaangevend culturele centrum in België. De kaarten waren al maanden op voorhand besteld en de plaatsen waren dan ook uitstekend. Op de vijfde rij, de rij na “de orkestbak” , hadden ze uitstekend zicht op Axelle en haar drie muzikanten.
Axelle Red begon met haar nieuwere nummers , in het engels, en laat dat nu juist deze nummers zijn die het baasje het minst kan smaken. Al snel kwam ze dan aan haar Franstalige repertoire en daar gaat ons baasje iets verder vooruit zitten op zijn stoel. Zijn mening “chanson moet in ’t Frans zijn” en van die mening blijken er meerdere fans te zijn.
Het meeste applaus kreeg ze dan ook voor die Franstalige nummers. Haar drie muzikanten waren ook topklasse zodat het optreden meer dan een avondje muziek was, het was gewoon KLASSE !
Neen het mag niet van het centrum tegen racisme en voor gelijke kansen (of zoiets in dat genre).Neen je mag niet lachen met een neger, je mag zelfs het woord neger al niet meer gebruiken.
Dat is nu iets wat ons baasje niet verstaat, met Hollanders mag je lachen, met Duitsers ook al is dat al moeilijker, en de Fransen lachen met ons. Maar met dat arme zwartje zoals op de foto hieronder DA MAG NIE ! ! !
Versta je dat nu ? Dit is toch om slap te vallen van ’t lachen of niet soms ? Waarschijnlijk hebben ze die fotograaf die de foto heeft genomen ook nog bijna (of helemaal) den bak ingedraaid wegens inbreuken op de privacy…
’t Was toch plezanter toen ze tegen ons nog zegden dat we “ne snotter” waren en we nog een goei lap tegen ons verstand konden krijgen. Maar ik heb nooit een lap gekregen omdat ik met een donkergekleurde medemens lachtte.
Van Hilde Bousard, secretaris van de Belgische Drentenvereniging krijgen wij een mail in onze mailbox met de melding dat de familie Fransen - De Backer , baasjes van Drent Genio en hun twee Haïtiaanse adoptiezoontjes Hans en Phil, een Benefietavond inrichten ten voordele van de heropbouw van het zwaar getroffen land.XML:NAMESPACE PREFIX = O />
Een betere garantie dat uw hulp en steun goed terecht komt is mijn inziens niet mogelijk. Daarom doen wij een oproep, om als lezers van dit blog, als eigenaar van een Drent of gewoon uit solidariteit dit initiatief te steunen. Wij gaan er in elk geval naartoe, alle andere afspraken zijn geannuleerd.
Meer inlichtingen bij de familie Fransen - De Backer:
Een zatlap loopt 's nachts over straat en belt om 4 uur 's morgens aan bij mensen. De man des huizes staat woedend op en vraagt: "Wat is dat hier, wat scheelt er?" De zatlap: "Kom me duwen! Je moet me komen duwen!" Razend zegt de bewoner: "Ik ken je niet eens, het is 4 uur in de morgen, en jij vraagt me om je te komen duwen. Bol het af jong..." Terug in de slaapkamer, legt hij zich terug in bed, maar zijn vrouw speelt hem de les: "Nu heb je toch overdreven. Het is jou toch ook al overkomen dat je in panne staat met de wagen. Je had die sukkelaar toch wel even kunnen helpen duwen." Man: "Ja, maar die kerel was strontzat." Vrouw: "Reden te meer om hem te helpen, het gaat hem nooit alleen lukken. Nee, zo ken ik je helemaal niet, ik ben zeer teleurgesteld in je." Haar man, helemaal ontdaan, kleed zich toch maar weer aan en gaat naar beneden. ! Hij opent de deur en roept: "He kerel, ik komje duwen, waar zit je?" Zatlap: "Hier in de tuin, op de schommel"
We hebben het over het bezoekers aantal op ’t blog, en niemand heeft een verklaring waar dat aan ligt …
En het is niet bij ons alleen, Myriam van de Chambres & Tables d’Hôtes “au Cercle Des Chênes” in Auradou in Frankrijk,http://www.bloggen.be/aucercledeschenes/staat verbaasd dat hun blog plots veel meer bezoekers krijgt. Zij denkt dat het aan hun Sirka, de Golden ligt die volgende maand pupjes verwacht en nu de aandachtstrekker voor het blog is.
Bij ons doen zich ook rare zaken op ’t blog voor. Gemiddeld hebben wij zo’n 150 bezoeken per dag, vorige week waren dat er plots enkele dagen na elkaar meer dan 350 ! Toen waren er plots 19 bezoekers op ’t zelfde moment aanwezig . En bij ons zijn geen pupjes op komst (denken wij toch niet)! En dan enkele dagen later valt dat bezoekers aantal plots terug onder het gemiddelde, naar 120 gisteren.
Niet dat we er over piekeren, het is een hobby en we gaan er ons geen punthoofd over piekeren. Maar toch is het raar zo’n blog. Op zijn minst gezegd kunnen we het grillig noemen, ’t lijkt wel vrouwelijk zo’n blog zegt ’t baasje ….
Er liep een echtpaar te wandelen op de Kemmelberg. Ze gingen een restaurant binnen om een hapje te eten. Toen de ober kwam zei de vrouw: "Mijn man heeft hier in de oorlog gevochten op de Kemmelberg." De ober was onder de indruk en vertelde zijn baas het verhaal. "Breng deze mensen wat ze willen eten en drinken, alles is voor hen gratis!" zei de baas van het restaurant(nog een échte patriot). Het echtpaar liet het zich goed smaken. Bij het weggaan draaide de man zich om en riep naar de ober:
Neen het is niet één van zijn overgrootvaders, een zekere Pieper Fan de Lauwers Poel, het is gewoon een piepspeeltje. We hebben er alle drie eentje gekregen om geen “ambras in ’t kot “ te krijgen maar enkele Heros benut het speeltje ten volle.
Van het eerste moment kende hij het systeem, hoe harder je op dat balletje of bootje of poppetje bijt hoe meer herrie hij kan maken en sindsdien loopt hij hier als een luidruchtige astmalijder door het huis.
Aanvankelijk met zijn bek, maar dan ging het grommen en blaffen niet zo goed, daarna met zijn twee poten kreeg hij het speeltje aan het piepen. Met een hupje springt hij met zijn twee voorpoten op dat balletje. Dat geeft dan zo’n hevige piep dat de baasjes bang zijn (of hopen) dat het fluitje uit de bal springt.
Even later is ook Belle aan het piepen gegaan met haar speeltje, nu is het al een sectie van een orkest voor twee fluitjes, wel twee piccolootjes maar ze zijn twee”stemmig”. Nu is “stemmig” wel een verkeerde woordkeuze als het over muzikaliteit gaat. Maar het was nog maar de eerste avond dat ze aan hun opleiding bezig zijn.
We zullen toch onze tante Ella, de zus van “ons moe” maar eens raadplegen, die gaat alvast meer muzikale ondervinding hebben opgedaan bij muzieklerares Ingrid en Johan. Daar zullen de fluitjes wel blok- of dwarsfluit heten denken wij zo…
Vier jaar is het vandaag geleden dat ik bij de baasjes kwam wonen. Het baasje is daar vorige week achter gekomen toen hij binnen moest blijven met zijn keelpijn. Hij heeft toen de tijd gehad om nog eens terug te bladeren op ’t blog.
In het eerste berichtje van onze hand/poot, waar wij ons in voorstellen als Bas & Belle hebben wij geschreven dat Bas een vriendje kreeg, ik dus, dat hij zelf was mee mogen gaan kopen.
Op 25 januari 2006 in de namiddag kwam er inderdaad een koppel met een hond in een Mitsubishi Pickup in Affligem “onze” oprit opgedraaid.
Ik weet het nog alsof het gisteren was. Ik lag met ons moe Freya en mijn zus Ella op een karpetje voor een rood gloeiende kachel. Bloedheet was dat daar, en ik denk dat ik het daar heb opgedaan die zin voor lekker warm.
Dat ik bij de baasjes terecht gekomen ben dank ik aan het feit dat ik sneller bij Bas was dan ons Ella, die bleef voor de kachel liggen. Ons moe en ik, wij moesten die andere Drent toch eens gaan inspecteren hé. Wij twee zagen wel iets in Bas, hij was wel merkelijk ouder dan wij maar toch nog “ne knappe gast”.
Ons baasje zag ook dat het klikte tussen ons en daarom viel de keus op mij. Vanaf dan was ik niet meer Elle Bockstal, maar in een oogwenk was ik Belle Faes geworden.
Er is in die vier jaar veel gebeurt en de laatste twee jaren heb je dagelijks ons lief en leed kunnen delen hier op ons blog. En zoals Jos Ghijsen destijds zijn programma afsloot zo ook zeggen wij “dat we bij leven en welzijn “ nog lang willen blijven verhaaltjes neerpennen op deze “bladzijden”
Op de ring van Brussel staat een jongeman in de file richting Waterloo.
Terwijl hij in de file staat, klopt er plots iemand op zijn venster.
Hij doet zijn venster open en vraagt: ‘Wat is er aan de hand?’
De andere antwoordt: ‘Terroristen hebben Pieter DE CREM, Madame NON, Yves LETERME, Laurette ONKELINCKX, Jean Luc DEHAENE, André FLAHAUT, Michel DAERDEN, Stefan DECLERCK, Etienne SCHOUPPE, Olivier MAINGAIN en Elio DI RUPO gegijzeld.
Ze vragen 2 miljoen Euro voor het einde van de week! Anders worden de gijzelaars overgoten met benzine en gooien ze er een lucifer in. Dus, begrijpt u, vragen we aan elke chauffeur die voorbijkomt een bijdrage.’
De jongeman vraagt: ‘En … hoeveel geven de anderen?’
Dat hangt er van af, zegt de man: meestal tussen de 5 en 10 liter…’
Dank zij de winter zijn wij terug voorbeeldhondjes geworden. In de ogen van ’t vrouwtje toch.
Een “frisse” -6° C heeft er voor gezorgd dat de tuin terug bevroren ligt en dat er geen slijk meer tussen onze tenen blijft hangen. Dat blijft r enkel tussenhangen tot we binnen zijn en dan…. Dan hebben we er van !
Slijksporen van in de keuken tot in de woonkamer zijn dan het resultaat waar het vrouwtje echt niet “happy” van is. Vandaag dus niet meer en wij zijn terug die brave hondjes met hun propere poten !
Dan komt Frankske van ’t één weer vertellen dat het tot na het weekend nog zal winteren. Goei vooruitzichten voor ons want de koude stoort ons in generlei mate, ons pelsen frakske is voldoende om ons lekker warm te houden.
We kunnen nu ravotten zo lang we willen in de tuin entoch niet naar onze vuile poten krijgen. Laat die mensen maar klagen over de koude, wij voelen er ons uitstekend bij !
Begonnen als Bas & Belle blog is de hoofdrolspeler Bas noodgedwongen vervangen in de cast . Bas was de oudste met zijn vijftien jaar en toen hij overleed op 6 november ’08 stonden we in twijfel. Houden we de naam als Bas & Belle of gaan we hem aanpassen aan de actualiteit ?
In samenspraak met de lezers hebben we dan besloten het blog met dezelfde naam te laten voortbestaan als hulde aan die fijne kameraad die Bas steeds geweest is.
Nog geen week na het overlijden van Bas heeft Belle een prachtnestje gekregen met zes prachtpup’s. Vier reutjes en twee teefjes behoorden vanaf 12 november tot onze roedel.
In2008 moesten alle rashonden een naam krijgen die begon met een letter H. Zo kregen we een Hercule, Heros, Hera, Hadise, Harry en Harko. Hierbij zijn Hera en Hadise de teefjes.
Hera en Heros zijn bij ons gebleven zodat we het blog het Belle, Hera en Heros blog zouden kunnen noemen. Dat gaan we echter niet doen… Het is Bas & Belle en het blijft zo. Wat we wel gaan doen is de ondertitel aanpassen. “Dwaze belevenissen van twee prettig gestoorde Drentsche Patrijshonden” gaan we aanpassen naar “drie prettig gestoorde” en dat prettig gestoord”is met die twee jonge nieuwkomers niet eens overdreven…
Ik ben Jan, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Jean-Jean.
