Konijneneiland, dat de naam te danken heeft aan al de konijnen die over dit eiland zouden hobbelen, en inderdaad honderden Turkse reuzen met spikkeltjes op hun neuzen zitten zij aan zij op de rotsen en beginnen, wanneer de boot dichterbij komt enthousiast met Turkse vlaggetjes te wapperen om ons te verwelkomen …...  Wij blijven weer even stil liggen voor alweer een duik in het frisse water. Een van de jonge fransen willen stoer doen, door van de reling van het bovendek te duiken zonder zich van de diepte van het water waar men op sommige plekken de bodem en rotspartijen duidelijk ziet te vergewissen. Uw jonge gedachtespinnendevijftigster die ook maar een moeder is en geen fan van dit soort ondoordachte grappen, redt hier misschien wel een leven of erger, een leven lang met een gebroken nek in een rolstol, door hem er van te overtuigen niet te duiken. De jonge fransman stelt haar gerust en doet vervolgens “Le Dafalgan”.

 Hier, in de baai liggen een aantal luxe schepen met zonaanbidders op het dek. Uw jonge gedachtespinnendevijftigster  zucht en bedenkt dat zij blij is niet rijk te zijn. Het moet oervervelend zijn, dag in en dag uit, op een dek, in de zon, op het water.

16-05-2012 om 00:00 geschreven door Loewiesa

Door de verkopers aan de winkeldeur gespot als potentiële klanten werden wij de eerste de beste handtassenwinkel binnen geloodst. Christa die iets met handtasjes heeft was vast van plan om er zeker met twee misschien wel drie naar huis terug te keren. Het was onze bedoeling om eerst rustig rond te kijken, maar dat was zonder rekening gehouden te hebben met de verkoper die opdringerig was en bijna agressief. Toen mijn vriendin een aarzelmoment had, waar verkopers graag gebruik van maken, en mij vroeg wat ik van één van de door haar gekozen handtassen vond (een rode "Valentino" met een strikje) sommeerde de man uw jonge gedachtespinnendevijftigster met een handgebaar haar mond te houden, en toen zij dat nietvan plan was en toch iets wilde zeggen, beet hij uw jonge gedachtespinnendevijftigster toe:“She likes it!” Wij zijn die eerste dag dan ook zonder tasjes de winkel uit gevlucht.

14-05-2012 om 00:00 geschreven door Loewiesa

24april
De receptionist van het hotel waar wij niet moesten zijn vond het allemaal heel vermakelijk, wij mochten plaatsnemen op nog in plastiek ingepakte zeteltjes, het zag er naar uit dat de ontvangstruimte nog niet zo lang geleden een likje verf had gekregen. Ondertussen pleegde de man een telefoontje waarna wij een kwartiertje later werden opgehaald door iemand van het andere hotel. Bij het weggaan wenste hij ons een prettige vakantie en een welkom in Turkije.

Na het inchecken worden wij gearmband en naar onze kamers gebracht. Omdat wij vroeg hebben geboekt konden wij ieder een eigen kamer zonder extra toeslag krijgen. Mijn vriendin rookt s’ avonds voor het slapen gaan nog graag een sigaret en ik hou er niet van om uitgerookt te worden. Bovendien is het wel prettig, een paar uurtjes alleen, zonder elkaars gekakel zodat wij onze energie weer kunnen opladen voor de volgende dag. De kamer is zoals hotelkamers meestal zijn, netjes, functioneel en onpersoonlijk. Er hangt een ingelijste poster (nummer zoveel uit een serie van 100) een nachtelijke voorstelling van een bijzonder somber zeezicht met op de achtergrond een rokende vulkaan en op de voorgrond een bootje met een groepje al even sombere mensen, zijn het vluchtelingen in Siciliaanse waters? Het ding is van ene Ivan Aivazovski en is getiteld “Vezüv Yanardag” (Uw jonge gedachtespinnendevijftigster was blij dat het tegen de muur boven het bed hing en dat zij er dus niet naar moest kijken, want zij zou er van deprimeren en dat had zij ook gewoon thuis kunnen doen.)

 Na het middagmaal waar wij voor het eerst kennis zouden maken met de zalige salades en de even zo zalige dessertjes zijn wij de omgeving gaan verkennen. Wij zijn de heuvel opgeklommen tussen de baaien van Bodrum en Gümbet waar zich een paar oude stenen molens bevinden die vroeger werden gebruikt om meel te maken voor de lokale bevolking. De molens, waarvan er eentje min of meer is gerestaureerd, vielen op zichzelf een beetje tegen vanwege de vervallen toestand waarin zij zich bevinden. Maar hier boven op de berg, waar de zon en de wind vrij spel hebben, is het uitzicht over de baaien van Bodrum en Gümbet en het binnenland prachtig en de moeite van de klim zeker waard. Een van de eilanden in de verte moet het Griekse eiland Kos zijn. Welke het precies is, weten wij niet. Wij besluiten er eentje uit te kiezen, zodat wij later tegen de thuisblijvers kunnen zeggen: “Kijk, dat is Kos”.

11-05-2012 om 00:00 geschreven door Loewiesa

Tot zover zult u het moeten doen met aantekeningen zoals: Om 4.00 hadden mijn Brugse vriendin Christa en ik afgesproken in de grote vertrekhal en na het inchecken, een kopje koffie met een croissantje, de paspoort en andere controles waar wij zonder gepiep, gebel, getoeter en geflikker moeiteloos doorkwamen, een passage langs de taxfree winkels om er de prijzen eens te checken en de aanschaf van sigaretten voor mijn vriendin die twee sigaretten per dag rookt en zij met de sigaretten die op de terugreis nog zijn gekocht de eerste paar jaar weer verder kan met zichzelf te “plezieren”. Het vliegtuig van Zaventem met bestemming Bodrum vertrok om 6.10 waar wij drie uurtjes later en één uurtje later dan dat het thuis op dat moment was aankwamen. De jarige stewardess vierde haar verjaardag gewoon thuis zodat de 20 beloofde loopings achterwege zijn gebleven.  Helemaal zonder turbulenties was de vlucht overigens niet. Toen “uw jonge gedachtespinnendevijftigster” een plasje wilde plegen moest zij terug naar haar zitplaats om haar seatbelt vast te maken. (n.v.d.r. Zij is niet gaan gillen of heeft iets anders gedaan waarvoor zij of u zich zouden moeten schamen) Na de landing begonnen de passagiers luid te klappen. Dat geeft te denken. Men doen dat nooit wanneer de treinen of bussen veilig op een bestemming aankomen. Na de controle van onze paspoorten, het aanschaffen van een visum bij de eerste knappe Turk op Turkse aardbodem (er zouden er nog velen komen) het ophalen van onze bagage, liepen wij de parking voor de vlieghaven op waar een busje klaar stond dat ons naar ons hotel in Gümbet zou brengen. Tenminste als de Turkse chauffeur zich niet zou vergissen en ons af zette bij een ander hotel met bijna dezelfde naam…

10-05-2012 om 00:00 geschreven door Loewiesa

Het vakantiegevoel nog een paar dagen vast kunnen houden. Vrijdagmorgen, in de ochtendtrein op weg naar Amsterdam, net voorbij Brussel, ergens tussen kwart over 8 en kwart voor negen, ineens was het weg.  

Vrijdagmiddag een afspraak met de ergotherapeute die verleden week met het oog op mijn vaders spoedige thuiskomst diens appartement heeft bezocht.  Er moesten wat meubels verplaatst worden, een tapijt verwijderd en ook de koelkast moest op een ander plek. De microgolfoven, die op rolstoelhoogte geplaatst moest worden, was echter een maatje te groot en te zwaar voor uw jonge gedachtespinnendevijftigster die ook haar beperkingen heeft. “Kan ik je helpen….?” vroeg mijn vaders 92 jarige buurvrouw, die mij met het tapijt naar de container had zien lopen en even kwam curieuzeneuzen, waarna zij het volgende irritante zinnetje uitsprak: “Zeg...... Weet je wat jij nodig hebt.....? Een mannetje!”

UPDATE: (naar aanleiding van de reactie van Petra.) Het “service” mannetje uit de “service” flat van mijn vader levert geen “service” tijdens zon, zater en andere feestdagen, niet tijdens de weekenden, niet tijdens weekdagen of tijdens de uren wanneer hij eet, niet tijdens het apéro. En ook niet tijdens, voor, na, achter, op of onder zijn uren en telkens wanneer het niet zijn uren zijn.  Hij levert dus ook geen “service” tijdens zijn welverdiend middagdutje, wanneer hij zijn boodschapjes doet of wanneer hij het druk heeft met heen en weer te lopen of gewoon ergens staat te lullen.

08-05-2012 om 00:00 geschreven door Loewiesa

Humor hebben ze ook, die Turken. In Bodrum staan ze met weegschalen en vragen ze je of je wilt weten hoeveel je weegt?

“Zalig zijn de vreeTzamen, want zij zullen dikbuikjes worden” zei Rinus, een joviale 80 jarige Amsterdammer. Toen uw jonge gedachtespinnendevijftigster  en haar vriendin zich nog eens te goed deden aan al die lekkere Turkse gebakjes...
Trouwens, Turkse kazen………!

Beloofd, Maandag begin ik……..!

04-05-2012 om 00:00 geschreven door Loewiesa

Al eens zo’n computerspelletje, als bv. Grand Theft Auto gespeeld waar je, veilig vanuit je stoel, waar je niks kan gebeuren, op de knopjes drukt en rondscheurt? Ik wel eens, lang geleden, met mijn zoon.  Zo’n spelletje, waar het meestal komt tot een crash, is de beste manier om de rijstijl van Turkse chauffeurs te beschrijven, zigzaggend van links naar rechts, toeterend voor elk obstakel en de voet constant op het gaspedaal. Turkse chauffeurs denken dat zij alleen op de weg zijn en het is aan jou, om er voor te zorgen dat je uit hun weg blijft. Zij rijden het liefst midden op de weg, waar het gemakkelijker is te telefoneren. Groene, oranje en rode stoplichten beteken allemaal hetzelfde : Doorrijden! Wanneer iemand toch stilstaat voor een rood licht wordt er getoeterd. Ze toeteren trouwens voor alles dat staat, rijdt, loopt, vliegt of kruipt. Het linkse baanvak is voor hen die rechtsaf slaan en het linkse voor als je rechts af wilt. Het middelste baanvak kan (behalve voor telefoneren) voor elke richting gebruikt worden. 

Als voetganger heb je in Turkije speciale rechten. In tegenstelling tot bij ons moet je niet tegen het verkeer in lopen, maar juist met je rug naar het verkeer. Volgens de Turkse gedachten gang kan de voetganger de auto’s dan niet zien aankomen en moeten zij dus om je heen! (n.v.d.r. dat geeft toch wel een heel veilig en prettig gevoel.)

Van ons hotel in Gumbet tot aan Bodrum reisden wij per Dolmus, dat in het Turks (vol) (gepakte bus) betekent. Het Dolmussysteem bestaat uit kleine busjes die een vaste route rijden. Langs die route kan iedereen vanaf elke plek zijn hand opsteken, meerijden en ook weer afstappen. Geen gedoe met vaste haltes, je hoeft er dus niet, zoals in onze contreien, te rennen om je bus te halen (die je dan mist om vervolgens zo’n k***e  chauffeur - die zijn maatschappelijke e/o persoonlijke probleempjes, omdat hij de vorige avond alwéér niet mocht, op de reizigers uitwerkt - met een bijna sadistische grijns op zijn smoel in de spiegel ziet kijken, want reglementen zijn reglementen en moeten gerespecteerd worden!)  In Turkije stopt de chauffeur gewoon voor jou en wanneer je er toch eentje hebt gemist, er komt zo weer een volgende. De ingang zit in het midden van het busje. Je stapt in en neemt plaats als er plaats is. Je hoeft niet, zoals hier, eerst in de rij bij de chauffeur. Er bestaan geen buskaartjes en het geld voor de rit wordt gewoon doorgegeven via andere passagiers. Ook het wisselgeld krijg je zo via weer terug. De chauffeur rijdt, zoals hier boven staat beschreven. Geen gezeur van minuten lang achter een vuilkar, in een onduidelijke file of  achter een ander obstakel te blijven zitten, waardoor je je trein op het nippertje... mist.

 Het is een geweldig systeem waar onze busdiensten nog een puntje aan kunnen zuigen. Waarschijnlijk zou uw jonge gedachtespinnendevijftigster met deze manier van rijden nooit meer ergens te laat zijn! J

03-05-2012 om 00:00 geschreven door Loewiesa

Weer terug in de realiteit, na een geweldige veel te korte week met “Sun, Sea and Sex on the Beach” (een drankje) Sightseeing, Shopping and Swimmingpool. Smeren met Suncrème en andere crèmes om onze huidjes Soepel te houden en niet te veranderen in uitgedroogde en lelijke leren lapjes. Genoten van de Slijmerige maar ach….…..(het is vakantie)..... Ooooh zo leuke complimentjes van heel galante en hele mooie Turkse mannen. Iedereen blij….. bij het weer naar buiten gaan van een winkel met een mooie handtas, een portemonnee of een prachtige leren jas, wanneer het marchanderen zonder al te veel moeite is gelukt. Omdat de broer van de charmante verkoper toevallig met een Vlaamse is getrouwd en vlakbij de Nederlandse grens woont, zodat wij eigenlijk van dezelfde familie zijn! Of je krijgt je prijs.... gewoon: “Just to make you happy and just to see you Smile!”

02-05-2012 om 00:00 geschreven door Loewiesa

Nog anderhalve dag en het is zo ver. Mijn oudste dochter had, toen ik vertelde dat ik op vakantie zou gaan, spontaan aangeboden mij naar Zaventem te voeren, zij zou die dag gewoon vrij nemen. Toen zij echter hoorde dat wij ons om 4.00 ’s nachts, wanneer elk normaal mens, die niet aan slapeloosheid lijdt, of noodzakelijk iets moet doen, nog lekker ligt te slapen, al bij de incheckbalie moesten melden, krabbelde zij een ietsepietsie terug. “Waar moet ik van de ring af? Staat dat daar allemaal wel goed aangegeven?” Vroeg zij, die overal naar toe rijdt, met een quasi benauwd gezicht. “De plekken waar vlieghavens zich bevinden staan nergens aangegeven, want Ze willen liever niet dat iedereen daar van op de hoogte is en daarom worden die plekken geheim gehouden ….!” antwoordde mijn leuke schoonzoon op een serieuze en samenzwerende toon. Gelukkig behoort mijn schoonzoon tot de uitverkorenen die wèl zijn ingewijd in deze…

Ik ga op vakantie en neem mee... kleding voor elk weer type, want- je- weet- maar- nooit…. maar hoofdzakelijk  kleurige zomerdingetjes en zonnecrème met een hoge beschermingsfactor die mijn huidje zal beschermen tegen schadelijke zonnestralen, althans dat beloven ze toch. Vanavond en morgen de hele dag, ben ik nog oppasoma en dan volgt er een rare, veel te korte en tevens lange nacht.

 De Do en Don’ts lijst voor de zoon is alleen nog maar in mijn hoofd gemaakt en opgeschreven….

22-04-2012 om 13:21 geschreven door Loewiesa

Een tijdje geleden besloot ik dat ik toe was aan vakantie, even de meters op nul. Misschien kon ik wel weer eens naar een van de Waddeneilanden gaan.  Ik hou wel van de brede zandstranden, de ongerepte duinen en graslanden, de heide, de bossen en de kwelders. Texel is vanuit Amsterdam het gemakkelijkst te bereiken. “Belle Maman.. à Texel.. t’es seul” grapte een van mijn schoonzonen met een kleine woordspeling. En gelijk had hij, want hoewel ik wel van de stilte daar hou, ik ben geen kluizenaarster. En stel dat het elke dag regent, dan zit ik daar, in mijn up, zonder computer, met dezelfde nergens toe leidende gedachten als thuis. Alleen, ben je het best met z’n tweeën. Al kun je met z’n tweeën ook best heel alleen en eenzaam zijn.  

Toen kreeg ik mijn Brugse vriendin aan de telefoon. Ook zij had behoefte aan even er tussenuit en dacht daarbij aan Turkije waar zij al een paar keer was geweest en waar het haar goed was bevallen. En zo spraken wij af om samen te vertrekken. Wie had dat ooit gedacht? Ik, die altijd riep dat die grote hotels in drukke toeristische badplaatsen niets voor mij waren. Maar nu het moment van vertrek steeds dichterbij komt, vraag ik mij toch een beetje benauwd af (n.v.d.r. Uw jonge gedachtespinnendevijftigster is namelijk bang van terroristen, van dronken piloten, van vogels in de propellers, van metaalmoeheid en defecte hoogtemeters, van luchtzakken en andere turbulenties)…..moest dit nou zo nodig?

19-04-2012 om 00:00 geschreven door Loewiesa