"Geschiedenis is van iedereen. We zijn er allemaal het product en soms het slachtoffer van. Even terugblikken op een episode zoals de Grote Oorlog zet aan tot bescheidenheid, voorzichtigheid en seriniteit. Een samenleving mag dit niet verwaarlozen."
Luc Vandeweyer, historicus verbonden aan het Algemeen Rijksarchief Brussel, Knack, 7 november 2007 en VIFF flash 26.2, maart-april-mei 2008.
De mensen van voorbij
De mensen van voorbij De mensen van voorbij, ze blijven met ons leven. De mensen van voorbij, ze zijn met ons verweven in liefde, in verhalen, die wij zo graag herhalen, in bloemen, geuren, in een lied, dat opklinkt uit verdriet. De mensen van voorbij, zij worden niet vergeten. De mensen van voorbij, zijn in een ander weten. Bij God mogen ze wonen; daar waar geen pijn kan komen. De mensen van voorbij zijn in het licht, zijn vrij!
In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen tussen de kruizen, rij aan rij, die onze plaats aanwijzen. En aan de hemel blijven de leeuweriken vliegen en dapper kwelen, tussen 't geschut beneden nauwelijks te horen.
Wij zijn de Doden. Enkele dagen geleden nog leefden we, voelden de ochtendstond, zagen de gloed van de avondzon, beminden en werden bemind en nu liggen wij, gevelden, In Vlaanderens velden.
Zet onze strijd met de vijand verder. Met falende handen reiken wij u over de toorts. Aan u haar hoog te dragen. Doet gij dit niet, dan zullen wij in deze aarde geen rust kennen, ondanks de klaprozen In Vlaanderens velden.
In Vlaamse velden klappen rozen open Tussen witte kruisjes, rij op rij, Die onze plaats hier merken, wijl in 't zwerk De leeuweriken fluitend werken, onverhoord Verstomd door het gebulder op de grond.
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij. Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken. Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.
Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand. Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel. Houd hem hoog. Weest gij de helden. Laat de doden Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch Vrede - ook al klappen zoveel rozen open In zovele Vlaamse velden.
De doden met hun ogen van aarde met handen en voeten van gras zijn de stilste doden der wereld. Zij zijn gelijk halmen en aren verbaasd zonder woede gevallen. De weerloze akker van Vlaanderen ligt van hun aanwezigheid vol.
Zij roepen hun boodschap van vrede met wrede verhakkelde monden met modderspatten en wonden. De levenden moeten het weten het nooit meer moedwillig vergeten terwijl zij ademen en eten in het heilige rijk der gezonden.
door priester-dichter Anton Van Wilderode (1918-1998)
Bekijk afloop Eerste Wereldoorlog Einde WOI herdacht
Het is negentig jaar geleden dat de Eerste Wereldoorlog ten einde kwam. Op veel plaatsen wordt dit herdacht. Het aandeel van de Amerikaanse strijdkrachten en de afloop van de oorlog werden prachtig in beeld gebracht door de nieuwsdienst van het Amerikaanse leger. Bekijk de beelden hier. Bron: VPRO Geschiedenis
Droeve Tijden
’t Zijn droeve tijden als de oorlog woedt, Als menschen men slacht ‘lijk dieren, Als menschenbloed bij beken vloeit. Als vrede en liefde liggen geboeid Als haat En kwaad, Als nood En dood Grijnzen en vloeken en tieren.
uit "Uit het Hart"
De Oorlogsblinde
Ja kleine, ik kom, ‘k zal je niet laten schreien, Bewaar jij je tranen, zoo kostbaar als goud! Ke kunt ze gebruiken in latere jaren, Als ’t kindje is groot en je vader is oud.
Wanneer ik vertel dat ik, toen je nog klein waart, De plaats van je moeder bij ’t wiegje innam Omdat ik eens vechten ging tegen mijn broeders En blind en verminkt van het front wederkwam!
Nu blijf ik te huis en je moeder gaat werken, Verdienen het voedsel voor jou en voor mij Om ’s avonds te keeren naar twee hulpeloozen; Het lichaam vermoeid, maar de ziel ó zoo blij!
Kom schat, leg je hoofdje maar tegen mijn wangen; Je vader zal dragen zijn kindje zoo licht, Ik zal voor je zingen de slaapdronken liedjes; Dan vallen je oogjes ook spoediger dicht!
Maar als dan je slaapje is uit, lieve kleine, Dan openen d’oogjes en zoeken het licht; Maar vader zijn oogen zien altijd het duister, Die blijven bij dag en bij nacht immer dicht...
Maar als je eens groot bent, mijn hulp’looze schat, Dan zijn deze oogen twee heldere lichten Voor jou in de wereld op ’t duistere pad Om beter je werk te verrichten!
Aan een moeder Haar zoon viel op het slagveld
Je hebt me gezegd: <Mijn zoon is gevallen,- jij hebt hem niet gekend, zijn voorhoofd niet, of zijn lippen niet of zijn handen; geen van allen die nu naast mij zijn, hebben hem gekend, maar enkel waar mijn zoon is gevallen,- op het veld van eer. Als ik stappen hoorde op de straat zei ik: zo zal zijn heimkeer zijn. Dat luisteren en verwachten hoeft nu niet meer. De penningen die ik heb willen besparen om hem een jas te kopen, liggen nog in de kast, naast de oorlogprentjes uit zijn jeugdjaren. Je moest voor mijn zoon een gedicht maken, dat leg ik dan naast de prenten in de kast.>
Ik weet, moedertje, je zou graag lezen: <Wapengeweld, slagveld, held,> want als een eervolle trits, heeft men je die woorden voorgespeld, en van je zoon heb je niets meer dan dat. Woorden die je troosten moeten, omdat je je zoon niet meer zult wekken; je zult zijn koffie niet meer bereiden, steeds als de klok dezelfde uur slaat, hem nooit meer nakijken als hij de straat langs gaat en nou moet je niet meer de woorden bepeinzen die je hem zeggen zou in stervensnood.
Slagveld, veld van eer, vaderland, en de zaak van het recht. Maar ook staat dit geschreven: Je zult niet liegen, niet bedriegen. De laatste kreet van je zoon was: <Moedertje, belieg mij niet, belieg mij niet. Mijn vaderland is dood, in de zoenegloed van mijn moeder die ik derven moet.> -
Je zoon, moedertje, viel niet voor een gerechte zaak, maar zijn bloed werd hem afgeperst door allen, omdat ons de menselike goedheid is ontvallen. Maar ik, wij, wij allen zijn de moordenaars van je zoon en elk woord als eer en held is smaad en hoon. Elk soldaat die valt in de krijg, hij werd getroffen door een sluipmoordenaar. Dit zijn wij allen, allen die het geloof verloren.
Je zoon heeft me gezegd: dit is de goede weg, en ik heb hem gewezen: ja, die weg is de ware. Wij hebben gelogen. <Demokratie>: wij hebben bedrogen.
Als je zoons zoen aan de bloednatte Aarde nu niet de waarheid heeft vrijgekocht, betaald met zijn warm vlees, dan is er weer niets gebeurd. Om je zoon, om je zoon die viel, werp de glazen kralen van je dwaze woorden weg. Als je zoon die viel, als mijn broeder die nog in de kiel staat van de loopgraven, als al de zoons en al de broers, als de miljoenen verlossers,-laatste teken van de visfiguur,- die weerom brengen de bloedige offerande op dit uur, volgens de oude wet, als de miljoenen kruisen, die zij niet te dragen hadden, dan enkel houten armpjes en rij aan rij, niet hebben vrijgekocht de nieuwe erfzonde van machtbegeren en van waan, dan wordt dit sakrifisie, volgens de oude wet gedaan, weer nutteloos.
Alles is schoonheid. -Herinner je nog je zoon toen hij tegenover je aan de ontbijttafel zat. - wij moeien ons eigen geweten, ons begrijpen bevrijden van de waanzonde.
De miljoenen zwarte fatum-kruisen zijn zwijgend, maar hun zwarte, wijd-open wonde heeft het woord gevonden: Alles is waan, alles is zonde; levenden, vergaart de kleine krachten die u nog blijven tot geloof in het levende leven. Alles is zo grenzeloos schoon, luistert naar dit ontluikend begrijpen in ons geweten.
Uit: Paul van Ostaijen - Het Sienjaal - 1918
"In memoriam" (Moederken)
Van oorlogswee ’t verdelgen Ontvluchtend, met de Belgen, Oud-moederken alleen, Ging zij met strompelschrêen
Den weg, den droeve-lange Der ballingschap. Zoo lange En bevend hield de hand Zij uitgestrekt naar ’t land
Van ’t broedervolk, dat sprekend Haar taal, verstond wat smeekend Zij bad, in deernis groot: "Heb meelij! Och ontbloot
Van ’t kroost, dat troost moest geven, Mijn weduwstaat, verdreven Van land en erf beroofd Van ’t plekje grond, waar ’t hoofd
Zoo jaren-zwaar, zoo moede Ter rust reeds neigde…." – En goede Lief-zachte hande’ om God Verlichtten ’t harde lot
Der arme. En in haar oogen Weer glansde, als uit den hooge Gezongen licht, een lach Van vrede. – Doch haar dag
Was om! De ziel heur banden Verbrak en trouwe handen Beschaduwden nog zacht ’t Gelaat, dat vredig lacht
Tot in den dood. – Wij vragen Oud-Moederken te dragen, Ten God’s-troon, om den vreê Voor ’t Vaderland, uw bêe!
Uit het ‘Geïllustreerd Zondagsblad’ van de Nieuwe Tilburgsche Courant Bijschrift: ‘Aan een arm kinderloos "Moederken", weduwe, naar Nederland gevlucht en daar overleden.’ d.d. 8 januari 1916
Motigo teller
In Flanders Fields
In Flanders Fields staan de papavers rood onder het zwart gelid der houten kruisen. De leeuwerik vliegt tegen vuur en dood gevederd in de hemel van Diksmuide en zaait zijn lied tussen schrapnels en schroot. Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden nog levenden die liefhadden en streden voor dat schoon land waarvan wij zonen waren. Nu liggen wij alleen in Vlaanderens aarde, in Flanders Fields!
In Flanders Fields staan de papavers rood tegen de grijze schilden van de zerken. De wind waait als een boom boven het groot landschap tussen Langemark en Klerken dat zich beschermt gelijk een moederschoot. Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden nog levenden met leuzen en gebeden voor dat schoon land waarvan wij zonen waren. Nu liggen wij voorgoed in Vlaanderens aarde, in Flanders Fields!
In Flanders Fields staan de papavers rood als roest gespat over verminkte graven. De blauwvoet met zijn zuivere vleugels stoot tegen de hiërogliefen van de namen, de regen leest de zwarte letters bloot. Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden nog levenden almachtig aangetreden voor dat schoon land waarvan wij zonen waren. Nu liggen wij doodstil in Vlaanderens aarde, in Flanders Fields!
Anton Van Wilderode naar John Mc Crae uit de bundel: "Zachtjes, mijn zoon ligt hier." Facet 1988
Indien u de gegevens van een verwante nog niet terugvindt laat het dan even weten via e-mail Luc.Klaps@telenet.be dan kunnen wij nakijken of de gegevens beschikbaar zijn. Wegens een computercrash op 20 april 2011 zijn er mogelijk een aantal ingezonden gegevens verloren.
Jawel, reeds van 230 gesneuvelden, die begraven liggen te Oeren, werd informatie gevonden of zijn verwanten opgespoord!
Bent u ook verwant met een gesneuvelde? Laat het ons weten!
De herdenkingen 'Oeren 2008' en 'Oeren 2010' waren niet het einde! Het zoeken naar verwanten gaat dus gewoon verder... wij maken van 'Oeren 2012' wederom een prachtige herdenking. Neem via deze weblog contact op met ons - zie rechtercolofon - en/of met de Dienst Cultuur van de gemeente Alveringem via toerisme.cultuur@alveringem.be. Bij de volgende officiële herdenking op 11 november 2012 wordt u door de gemeente Alveringem persoonlijk uitgenodigd indien wij over uw adres beschikken.
Alle gegevens over een gesneuvelde, die begraven ligt te Oeren, zijn dus van harte welkom! Wij publiceren het voor u op dit weblog.
Herdenkingspin Ter gelegenheid van de 2de herdenkingsviering met de verwanten van de gesneuvelden te Oeren in 2010 werd de herdenkingspin heruitgegeven. Deze herdenkingspin is te koop bij de gemeente Alveringem. Kijk eens op http://blog.seniorennet.be/bmb_oeren/archief.php?ID=168474.
Naar aanleiding van de eerste wereldoorlogherdenking in 2014 werkt de gemeente Alveringem momenteel aan een WO I- project ‘Alveringem 2014-18’, waarin het dagdagelijkse leven in groot-Alveringem achter het front zal worden belicht.
Voor dit project heeft de gemeente Alveringem uw hulp nodig! We zijn op zoek naar oude foto’s, brieven, affiches, dagboeken, soldatenliedjes, prentkaarten… uit de eerste wereldoorlog, die te maken hebben met Alveringem en/of de deelgemeentes (Oeren, Hoogstade, Sint-Rijkers, Izenberge, Leisele, Gyverinkhove, Stavele, Beveren a/d Ijzer).
Mocht u thuis iets liggen hebben dat het project ‘Alveringem 2014-18’ verder kan helpen of kent u of iemand uit uw familie/omgeving met een interessant oorlogsverhaal, neem dan contact op met de Dienst Cultuur, toerisme en informatie van Alveringem: toerisme.cultuur@alveringem.be telefoonnummer: 058/625531 of 058/288881
Van Slembrouck Jules M. geboren te Aartrijke op 16 juli 1887 (volgens bidprentje 16 juni) zoon van Joseph en Amelie Heindryckx
soldaat 2e klasse, mil c.s. 1916 5 Jagers te Voet / 3 Cie overleden te Kaaskerke op 16 november 1917 (volgens bidprentje 17 november) begraven te Oeren op 19 november 1917
Jules Van Slembrouck sneuvelde ten gevolge van de verwondingen door obusscherven. Zijn soldatenvriend Gustaaf Huyghe bracht na de oorlog de portefeuille van de gesneuvelde Jules naar de familie Van Slembrouck in Aartrijke. Hij maakte er kennis met de dochter Margriet, broer van Jules… en de rest laat zich raden!
De Coster Hendrik geboren te Nieuwkerken 5 september 1891 zoon van Pieter en Maria Livina De Maeyer, gehuwd te Melsele 08.07.1879 wonend in de Gaverstraat 6 te Sint-Gillis-Waas ongehuwd
korporaal V.M.P. 1911 17 Linie 3/10 overleden te Diksmuide 5 augustus 1917 begraven te Oeren op 6 augusuts 1917, oorspronkelijk graf 169
De gesneuvelde staat vermeld op het monument te Sint-Gillis-Waas.
Pauwels Hilaire Henri Marie geboren te Sint-Niklaas-Waas op 13 november 1888 gehuwd met Elvina De Boe
adjudant, mil. reserve 1908 5 Linie / 12 Cie overleden te Diksmuide op 19 juni 1917 begraven te Oeren op 20 juni 1917
Informatie: Dhr. Herman Declerck en dhr. André De Clercq.
Verwanten: Mevr. Aline Pauwels uit Meulenbroeck/Hamme en dhr. Hedwig Pauwels uit Hasselt. Er zijn meerdere verwanten bekend bij de gemeente Alveringem.
Ook de fam. De Wilde-Pauwels Ghislain en Marie-Christine uit Moregem (Wortegem-Petegem), fam. Pauwels-Jansens Hugo en Marleen uit Deerlijk en fam. Pauwels Hedwige uit Oudenaarde namen contact op met ons. Zij waren er in 2008 niet bij, maar komen reeds een tiental jaren, steeds op 11 november, naar Oeren. Vorig jaar waren ze er in de namiddag en bezochten de kerk, terwijl wij op slagveldtocht waren met de bussen.
Van Oostende Oktaaf Henri geboren te Huise op 5 december 1894 ongehuwd
soldaat 2de klas, milicien 1914 2 Jagers te Voet 3/4 overleden te Kaaskerke op 26 maart 1915 oorpsronkelijk begraven te Alveringem (midden van het kerkhof, ten zuiden van de kerk, graf 54) op 27 maart 1915 herbegraven te Oeren
"Mijn oom Oktaaf Van Oostende is gesneuveld in Kaaskerke in 1915 op de dag dat mijn vader Cyriel Remi zijn plechtige communie heeft gedaan. Het overlijdensbericht heeft de familie uiteraard slechts veel later bereikt. Oktaaf ligt op het kerkhof van Oeren op de eerste rij evenwijdig aan de kerk rechts."
Bron/Verwanten: Dhr. Jan Van Oostende uit Zoersel en familie. Mogelijk ook Marie-Christine van Oostende en familie.
Buyle Alphonsius Seraphinus (Aloïs) geboren te Sint-Niklaas-Waas op 15 juli 1892 zoon van Eduardus Antonius en Stephania Van Puymbroeck, gehuwd te Sint-Niklaas 03.11.1880 wonend in de Langhalsbeekstraat 45 te Sint-Niklaas wever
soldaat 2e klas, oorlogsvrijwilliger 22 Linie / 7 Cie overleden te Hoogstade op 10 mei 1918 om 07.15 uur begraven te Oeren op 13 mei 1918
De gesneuvelde staat op het monument te Sint-Niklaas.
Verwanten: Mevr. Nicole Coenen. Meerdere verwanten bekend bij de gemeente Alveringem.
Van Meervelde Hendrik geboren te Rupelmonde op 22 januari 1890 zoon van August en Sophie Van Steen ongehuwd
soldaat 2e klas, milicien 1910 15 Linie / 7 Cie overleden te Oostkerke op 18 juni 1917 begraven te Oeren op 19 juni 1917
Verwanten: Mevr. Miranda Minne uit Kortrijk is een achterkleindochter van de broer van de gesneuvelde. Meerdere verwanten bekend bij de gemeente Alveringem.
Poppe François (Francies) geboren te Moerbeke op 28 juli 1894 zoon van Eduardus en van Van Pottelberghe Philomena (geh. Moerbeke 29 september 1886) wonend Zandbergstraat 1, Moerbeke
stamnummer 2617 korporaal 22 Linie overleden te Stuivekenskerke op 6 juni 1918 begraven te Oeren op 8 juni 1918
De gesneuvelde staat vermeld op het oorlogsmonument te Moerbeke.
Vlegels Jozef
geboren te Melsele-Waes op 7 november 1894 zoon van Carolus Lodevicus, landbouwwerkman, en Maria Van Dosselaar ongehuwd
soldaat 2e klas, milicien 1914 3 Linie 4/3 gesneuveld aan den Yzer op 23 juni 1915 oorspronkelijk begraven te Alveringem (Forthem) op 29 juni 1915 herbegraven te Oeren
Vanden Berghe Ghislenus (Van Den Berghe Ghisleen) geboren te Stekene op 9 mei 1892
soldaat 2de klas, oorlogsvrijwilliger 1914 5 Jagers te Voet / 7 Cie overleden te Diksmuide op 4 februari 1918 om 01.15 uur begraven te Oeren op 6 februari 1918
Bron: mevr. Rositta Van Havere - project Land van Waas
De Rycke Petrus Augustinus geboren te Burcht op 20 november 1893 zoon van Frans en Fidelia De Kleen ongehuwd
wachtmeester, milicien 1903 8 Artillerie / 2 Bij "Lance grenades" overleden te Diksmuide op 15 oktober 1917 om 10.00 uur begraven te Oeren op 17 oktober 1917
Verwanten: Dhr. Frans De Rycke, dhr. Louis De Rycke uit Burcht, mevr. Rita Engels uit Borgerhout. Er zijn meerdere verwanten bekend bij de gemeente Alveringem.
Alveringem herdenkt WOI met 4 herinneringsplaatsen
Alveringem
herdenkt WOI met vier herinneringsplaatsen -
31/12/2011
ALVERINGEM
- De stuurgroep voor het project Alveringem 2014 heeft vier herinneringsplaatsen
geselecteerd voor de herdenking van de Eerste Wereldoorlog.
‘Alveringem
heeft vier historische plaatsen gekozen die passen in het oorlogsverhaal', zegt
cultuurschepen Martine Rabaey (CD&V). ‘De kapelanij van Cyriel Verschaeve,
Oeren met het soldatenkerkhof, de site van de Lovaart met het mout- en brouwhuis
De Snoek en het rustoord Clep. In de kapelanij zorgen we voor een opwaardering
van de voutekamer van Verschaeve en het bijgebouw. De kerk van Oeren wordt een
multifunctionele cultuurplaats met een aangepaste parking. Er komt ook een
database over de gesneuvelde soldaten die op het kerkhof van Oeren liggen. Clep
had een belangrijk veldhospitaal dat een voorbeeld was in medische hulp en
oorlogschirurgie. Marie Curie en haar dochter bezochten het
hospitaal.'
300.000 euro
De kostprijs voor dit project is
voorlopig geraamd op 300.000 euro. Martine Rabaey beloofde ook dat de figuur van
kapelaan Verschaeve volledig belicht zal worden, ook in zijn minder mooie,
controversiële aspecten.
Opdracht: Het uitwerken van het historische verhaal van Alveringem tijdens de Eerste Wereldoorlog en tot een duurzaam cultuurtoeristisch product en de coördinatie van de culturele en toeristische projecten en manifestaties voor de herdenking van "de Grote Oorlog" in 2014-2018.
Contact: Leo Bonte Kapelanij C. Verschaeve Sint-Rijkersstraat 22 8690 Alveringem
tel.:058 62 55 31 GSM:0476 26 20 38 leobonte@telenet.beDit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
Het project 'Oorlog en poëzie' is intussen een vaste stip geworden in de agenda's van de cultuurraad, de leerkrachten en de kinderen van alle zesde leerjaren uit Alveringem. Kinderen en leerkrachten werken rond het thema 'oorlog' waarvan onze gemeente en ook het kerkje van Oeren een stille getuige blijft. Het wordt opnieuw genieten van 'jonge poëzie'.
Wanneer: 25 november 2011 om 20.00 u in het Kerkje van Oeren.
Locatie: Kerkje van Oeren
Contactpersoon: Dienst Toerisme, Cultuur en Informatie, St. Rijkersstraat 19, 8690 Alveringem
Op 11 november herdenkt de gemeente jaarlijks de wapenstilstand. Kransen
worden neergelegd bij de monumenten van gesneuvelde soldaten. De dienst
Toerisme en Cultuur en enkele verenigingen plannen een aantal evenementen.
dinsdag 8 november
‘Vluchten uit de grote oorlog’ – Gijverinkhove – 14.15 uur.
Voordracht door Marcel Denduyver uit Zevekote in het Warandehof
(Elzendammestraat 11, Gijverinkhove).
Inkom gratis! Meer weten: Hugo Vlaemynck, tel. 058/29 83 61 of hugo.vlaemynck@skynet.be
vrijdag 11 november
Muzikaal verhaal ‘Sing me to Sleep’ – Oeren – 19.30 uur.
Dries Chaerle en Jean-Marie Inion brengen in de kerk van Oeren het verhaal van
de Britse onderluitenant John Gamble, aan de hand van z’n eigen brieven naar
huis. John’s oorlogspad slingert van lief naar leed en terug en wordt gaandeweg
bezaaid met passionele liedjes.
Inkom: €2.50 (erwtensoep of grog inbegrepen) Meer weten: kaartenverkoop: toerisme.cultuur@alveringem.be
- tel. 058/28 88 81
‘Huldeplechtigheid’
voor de gesneuvelden van beide oorlogen aan het oorlogsgedenkteken op het
Alexis Decarneplein – 10.00 uur.
‘De allerlaatste getuige’– Stavele
– 10.30 uur.
In de gemeentezaal ‘De Moote’ in Stavele wordt het oorlogsverhaal van Romain
Depuydt verteld. Hij is een van de honderd (bijna-) eeuwelingen die de VRT
heeft geïnterviewd voor het herinneringsproject 2014-2018 jaar.
Eveneens loopt er in de zaal een tentoonstelling over Stavele tijdens de Groote
Oorlog.
Deze tentoonstelling is te bezichtigen op 11, 12 en 13 november, van 14.00 tot
17.00 uur.
Meer weten: toerisme.cultuur@alveringem.be
- www.alveringem.be - tel. 058/28 88 81
De Schepper Joseph Ferdinand geboren te Eksaarde op 1 augustus 1891 zoon van Petrus en Sidonie Marie Apere, gehuwd te Eksaarde 21.08.1889 wonend in de Kerkstraat te Eksaarde ongehuwd
soldaat 2e klas, mil. 1911 1 Grenadiers 2/2 overleden te Diksmuide op 5 oktober 1915 begraafplaats langs de weg Oude Barreel - Oudekapelle herbegraven te Oeren, oorspronkelijk graf 29
De gesneuvelde staat vermeld op het monument te Eksaarde.
De Mul Honoré Desiré geboren te Lokeren op 22 februari 1888 zoon van Isidorus en Rosalia Charels, gehuwd te Lokeren 04.05.1887 echtgenoot van Philomena Margaretha Andries vader van één kind
soldaat 2e klas, milicien 1908 Genie 4 D.A. / Cie Pionniers-Pontonniers overleden te Diksmuide op 7 juni 1915 begraven te Alveringem herbegraven te Oeren
De gesneuvelde staat vermeld op het monument te Lokeren.
De Donder Arnold Jozef geboren te Berchem (Oost-Vlaanderen) op 16 augustus 1894zoon zoon van Richardus en Romanie Sadonis.
korporaal, mil. 1914 2 Jagers te Voet / 10 Cie overleden op 27 december 1917 om 12.00 uur begraven te Oeren op 29 december 1917
Op de foto Jozef De Donder naast zijn zus en geflankeerd door twee schoonbroers, de grenadier en de man van Jozef's zus, uiterst rechts. Het is de zuster die deze postkaart verstuurde vanuit Parijs.
De gesneuvelde staat vermeld in het boek "De lange weg naar Kluisbergen : bijdrage tot de historie van Kluisbergen : Berchem, Ruien, Kwaremont, Zulzeke" door Berten De Keyzer. - ]S.l.] : s.n., 1978-1979. - 2 dln. : ill. + 4 kaarten. [prentkaart met alle slachtoffers van Berchem].
Extra informatie:
De gesneuvelde is de derde van de vier kinderen.
Antoinette, de dame die neerzit op de foto, Maria, Joseph en Maurice De Donder, de overgrootvader van Josua.
De overledene staat vermeld op het
monument van Berchem, Oost-Vlaanderen.
Ook de foto is enigszins speciaal. De kaart werd verzonden vanuit Parijs door de zus, op de achterzijde
staat "Groeten uit de oorlogsjaren 1914-15-16-17-1918". Hetgeen wilt zeggen dat de
foto verzonden is in 1918 en het is uiteraard best wel vreemd om als ouders een foto van je dochter te krijgen met daarop je
overleden zoon. Ook zal de foto ergens in 1916-17 getrokken zijn want de man
uiterst rechts heeft al vier frontstrepen. Arnould had er ook vier maar dit kun je
niet zien. En een leuk detail op de foto is de personen die rond een
tafeltje staan met daarop een fotokader. De foto in de fotokader is een foto van de
overige De Donders (Maria, Maurice met zittend de ouders Richard en
Marie.)
Verwanten: De gesneuvelde is de overgrootvader's broer van Joshua De Donder.
De Winne Joannes Baptista (Jean) geboren te Meerbeke op 1 mei 1894 aldaar wonend
soldaat 2e klas, milicien 1914 5 Jagers te Voet / 1 Cie overleden te Diksmuide op 18 november 1917 begraven te Oeren op 20 november 1917 (oorspronkelijk graf 393)
Verwanten: Er zijn meerdere verwanten bekend bij de gemeente Alveringem.
Coppieters Alfred Joseph Aloïs geboren te Lokeren op 20 augustus 1890 zoon van Felix Casemir en Melania Van Hecke, gehuwd te Lokeren 09.04.1890
soldaat 2e klas, BV 1908 1 R.A.L. (1e Zware Artillerie) / 3 Groep / 2 Bij overleden te Oostkerke op 11/14 mei 1917 om 13.00 uur begraven te Oeren op 15 mei 1917
De gesneuvelde staat vermeld op het monument te Lokeren.
Coppieters Maurice Joseph Melanie geboren te Lokeren op 30 april 1894 zoon van Franciscus en Maria Victoria Van Der Stuyft, gehuwd te Lokeren 27.07.1872
wachtmeester, BV 1912 8 Artillerie / 32 Bij overleden te Diksmuide op 27 april 1917 om 17.30 uur begraven te Oeren op 1 mei 1917
De gesneuvelde staat vermeld op het monument te Lokeren.
Gosselin Maurice geboren te Temse op 9 juni 1893 zoon van Francis Xaveer en Maria Julia Van Cleemput, gehuwd te Temse 25.04.1888 wonend in de Vierstraat te Temse schrijnwerker
soldaat 2e klas, milicien 1913 1 Genie / 2 Cie overleden te Grognie (Diksmuide) aan de Yzer op 17 april 1918 om 09.15 uur begraven te Oeren op 18 april 1918
Bron: ‘Temsche ter gedachtenis, oorlog 1914-1918’ uitgave De Landtsheer
Temsche Informatie: André De Clercq en Rositta Van Havere
Spagnaerts Hendrik Jan Baptist M. geboren te Boom op 15 augustus 1890 (de geboortedatum staat foutief vermeld op de grafsteen) zoon van Franciscus Camillus, scheepsmaker, en Virginia Gielis gehuwd met Magdalena Bosschaert
soldaat 2e klas, milicien 1910 Genie 4 D.A. / Cie pionniers - pontonniers overleden te Diksmuide op 20 juni 1915 om 06.30 uur oorspronkelijk begraven te Alveringem, graf 117 herbegraven te Oeren op 1 augustus 1922
Volgens de lijst der genodigden die de inhuldiging van het monument der gesneuvelden te Boom op 14 oktober 1923 mochten bijwonen, woonde Hendrik met zijn echtgenote sedert 1908 te Diksmuide. Zijn naam staat er vermeld als Spaynaerts Jan.
Verwanten: De gesneuvelde is een neef van de vader van Jan Janssens uit Borgerhout.
Hendrik had nog één broer Jozef - van de fietsen
Libertas te Niel - dit is de grootvader van Chris Thijs, en twee zussen Emma en Julia.
Weyn Karel Lodewijk geboren te Temse op 24 november 1893 zoon van Kamiel en Maria Mertens wonend in de Vlietstraat te Temse schipper
soldaat 2e klas, milicien 1913 4 Genie / Cie pionniers-pontonniers overleden te Diksmuide op 11 mei 1915 oorspronkelijk begraven te Alveringem, midden van de begraafplaats, ten zuiden van de kerk, graf 27 herbegraven te Oeren
Bron: ‘Temsche ter gedachtenis, oorlog 1914-1918’ uitgave De Landtsheer Temsche Informatie: Rositta Van Havere
Devoet Omer geboren te Ronse (Renaix) op 2 november 1893
soldaat 2e klas, milicien 1913 Genie 4 D.A. / Cie pionniers-pontonniers (divisionnaire de la 5ème div. d'armé) overleden te Fortem op 22 juli 1915 oorspronkelijk begraven op 22 juli 1915 te Alveringem, graf 141 herbegraven te Oeren
Verwanten: Roland Vandenbossche is een neef van de gesneuvelde.
Bastin Felix Julien Ernest geboren te Amay (Liège) op 24 oktober 1870
majoor-geneesheer, 1e klasse 1e bataljonsdokter 8e Artillerie overleden te Kaaskerke op 4 november 1917 begraven te Oeren op 7 november 1917
In de 'Dodengang' te Diksmuide bevindt zich ter ere van majoor-geneesheer Felix Bastin deze gedenkplaat.
Félix Bastin was vanaf juni 1914 gekazerneerd te Ath, in de provincie Henegouwen. Vanaf augustus 1914 was hij als legerdokter actief aan het front te Kaaskerke. Tijdens de medische bijstand van een artillerist werd hij dodelijk verwond door een vijandelijke obus. Volgens zijn dochter zou de gesneuvelde die ligt begraven aan de linkerzijde van zijn graf, de soldaat zijn die hij probeerde te redden (tijdens de operatie). [Graf 343: Soldaat August De Velter, ook 8e Linieregiment en inderdaad ook gestorven op 4 november 1917.]
Bron: Pascal Hyde, achterkleinzoon. Familie: Pascal Hyde, achterkleinzoon van de gesneuvelde (tekenregister 2007). Huguette Bastin, kleindochter en Bernard Bastin uit Grez-Doiceau, achterkleinzoon.
De Vogelaere Jules François (Frans) geboren te Bachte-Maria-Leerne op 5 februari 1895 zoon van Victor en Anastasia De Schampeleire ongehuwd
stamnummer 62037 korporaal 2 Linie / 8 Cie (1 D.A. / 2 Infanteriebrigade) gesneuveld op 1 juni 1918 te Kaaskerke om 16.10 uur (akte van overlijden Bachte-Maria-Leerne,15/1924) op de dag dat hij promoveerde tot sergeant begraven te Oeren op 3 juni 1918 om 10.00 uur
Frans De Vogelaere was vóór de eerste wereldoorlog een verdienstelijk wielrenner, maar ook zijn broers Abel (1892-1974) en Guido (1884-1953) waren gekende coureurs uit die tijd. Zij worden door sommigen beschouwd als de eerste beroepsrenners uit ons land. Wellicht is dit wel overdreven maar de eersten uit de streek waren zij zeker wel. Franske beschikte over nog meer wielrennerstalent dan zijn beide oudere broers. Door het sportblad “Sportvriend” werd hij reeds beschouwd als een tweede Cyrille Van Hauwaert toen hij in juni 1914 kampioen van België bij de nieuwelingen werd. Men voorzag hem een schitterende toekomst in het wielrennen. Het is vooral belangrijk de herinnering in ere te houden van deze taaie Flandriens, die in een reeds vervlogen tijd duizenden mensen in extase brachten met hun sportieve prestaties.
Verwanten: Dhr. Zeno De Vogelaere (via zijn dochter mevr. Pia De Vogelaere), dhr. Martin Caekaert uit Deinze. Er zijn meerdere verwanten bekend bij de gemeente Alveringem.
De familie is nog in het bezit van talrijke foto's van Frans en van een heel wat frontfoto's. Ook de brieven van het ministerie die het overlijden van de gesneuvelde laten weten aan het thuisfront worden door de familie gekoesterd, samen met de talrijke kaartjes en brieven die hij aan het front kreeg of naar zijn broer Zeno stuurde, die trouwens eveneens aan het front zat.
Pereau Gaspard Emile geboren te Tienen op 26 mei 1888
sergeant, milicien 1908 16e Linie 2/2 (6 Cie) overleden op 21 oktober 1917 begraven te Oeren op 23 oktober 1917, militaire begraafplaats Sint Pieterskerk
Scheerlinck Arthur Louis geboren te Appelterre op 30 juni 1888 zoon van Camille en Adèle de Meyere
gemilitariseerd chauffeur, soldaat 11 Artillerie / 11 Bij M.V.D.
overleden op 9 oktober 1917 begraven te Oeren op 11 oktober 1917
ARTHUR-LOUIS SCHEERLINCK, SOLDAAT UIT DE GROTE OORLOG
Er valt een geel herfstlicht op de grafstenen, de sobere en strakke dodenakker met soldaten wordt er bijna zacht en draaglijk door, ginds ver weg in het onooglijke Oeren bij Alveringem,de gruwel van de Grote Oorlog onder vruchtbare poldergrond weggestopt. Ik lees hun namen,bedachtzaam traag en stil, als zou ik hen wel eens kunnen storen.
Arthur Scheerlinck uit Appelterre,autovoerder, zoon van onderwijzer Camille en huishoudster Adèle de Meyere -zo leert me later het archief-, negenentwintig jong,in Flanders Fields geknakt zoals de bloedrode klaprozen van John McCrae. Samen met vijfhonderd kameraden rust hij in de scherpe schaduw van de kleine Apollonia-kerk, de heilige vrouw die in de 3de eeuw werd verbrand.
Was hij getrouwd,vraag ik me af, liet hij een vrouw en kinderen achter en voor altijd treurende Käthe Kollwitz-ouders die hem nooit meer zouden terugzien? Ach,de in ontelbare namen gevatte oorlogswaanzin van met koude medailles overladen mannen, onder de terreur van koningen en keizers bedolven. Ik, ik buig het hoofd voor Arthur en alle anderen.
De Smeyter(e) Adolphus Gustavus
geboren te Kruishoutem op 21 augustus 1889 zoon van Emiel en Maria Euginia De Temmerman
soldaat 2e klas, milicien c.s. 1916 ingelijfd in het leger op 25 maart 1917 te Cherbourg 5 Jagers te Voet / 5 Cie overleden op 3 januari 1918 om 12.00 uur doodsoorzaak: gesneuveld – geweerschot in het hoofd begraven te Oeren op 5 januari 1918
Ontvangt postuum het Kruis van Ridder in de Orde van Leopold II met Palmen en het Oorlogskruis met Palmen.
Opmerking: De naam op de geboorteakte is De Smeyter. Verwanten: De gesneuvelde is een broer van de moeder van Jules De Fraeye uit Waregem.
Vervaet Eugeen geboren te Gent op 31 oktober 1888 gehuwd
soldaat 2e klas VdG, oorlogsvrijwilliger 3 Jagers te Voet 1/4 overleden op 11 mei 1915 oorspronkelijk begraven te Alveringem (midden van het kerkhof, ten zuiden van de kerk) herbegraven te Oeren
Verwanten: De moeder van Arnold Spriet uit Gent is de kleindochter van de gesneuvelde. Er zijn meerdere verwanten bekend bij de gemeente Alveringem.
Saerens Felix Frans geboren te Buggenhout op 18 april 1893 zoon van Charles Louis en Françoise De Donder
soldaat 3de Jagers te Voet 1/1 overleden te Fortem-Alveringem op 23 april 1915 oorspronkelijk begraven te Alveringem op 24 april 1915 herbegraven te Oeren
Bent u een afstammeling, een verwante, of zelfs een ver familielid van een gesneuvelde die begraven ligt te Oeren? *** Hebt u bijkomende informatie over een gesneuvelde?
Wilt u een berichtje achterlaten dat iedereen kan lezen? *** Spam wordt onverbiddelijk gewist.
Het kerkhof te Oeren is wellicht de meest pittoreske Belgische militaire begraafplaats. Ze is immers gelegen rond het kerkje uit de 16de eeuw. In Oeren richtte het Belgische leger tijdens de oorlog kantonnementen in voor troepen op halve rust. Vermoedelijk werden de eerste doden er begraven vanaf 1915.
Werk mee aan dit blog! Beoordeel ons blog. Doe mee aan de poll.
Last Post
Oorspronkelijk werd de Last Post gespeeld als afsluiting van de dag, tijdens de inspectie van de posten. Tegenwoordig wordt de Last Post vooral gebruikt bij militaire herdenkingen en begrafenissen. Sedert 24 juli 1927 wordt iedere avond om 20.00 uur onder de gewelven van de Menenpoort te Ieper de “Last Post” geblazen als eerbetoon aan de honderdduizenden gesneuvelden. De Last Post wordt geblazen door de klaroenblazers van het stedelijk brandweerkorps van Ieper.
Oeren is een plaats en deelgemeente van Alveringem, gelegen in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Oeren ligt in de Westhoek aan de Lovaart. Oeren was een zelfstandige gemeente tot in 1971 en werd toen aangehecht bij Alveringem. Het landbouwdorp heeft geen echte dorpskern, maar bestaat uit de voormalige parochiekerk en enkele verspreide hoeven. De kleinste deelgemeente van Alveringem heeft een oppervlakte van 2,89 km². Oeren verloor in 2008 twee inwoners en telt er nu nog 51 (toestand per 31 januari 2009).
De kollebloemen van Vlaanderen
Vlaanderens hart bloedt in zijn kollebloemen open, tussen de kruisjes door, die, rij naast rij geplant, het simpel teeken zijn, waaronder wij steeds hoopen, dat onze milde dood de vree werd voor dit land.
Bij rooden dagerad volgden wij in het blauwe den zoeten leeuwerik, wiens jubel werd gestoord door schroot en vloek en klacht. Tot men ons kwam houwen en op dit Vlaamsche veld ons streven werd gesmoord.
Gij, die nu na ons leeft, wij reiken u de toortsen, verheft ze naar het licht, elk roepe een nieuwen held: verbreekt gij onze trouw, dan wordt in wreedste koortsen ons 't heilig verbod te slapen in dit veld: in elken kollebloem zouden wij blijvend bloeden! In Vlaanderens velden
In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen Tussen de kruisen, rij aan rij die onze plek aangeven; en in de lucht vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend ook al hoor je ze nauwelijks te midden van het kanongebulder aan de grond.
Wij zijn de doden. Enkele dagen geleden leefden we nog, voelden de dauw, zagen de zon ondergaan beminden en werden bemind en nu liggen we in Vlaanderens velden
Neem ons gevecht met de vijand weer op: Tot u gooien wij, met falende hand de toorts; aan u om haar hoog te houden Als gij breekt met ons die sterven zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen in Vlaanderens velden.
11 november 1918: het einde van den Grooten Oorlog!
De Duitsers vluchten, het dorp is eindelijk bevrijd. Er barst een groots feest los. Zeker wanneer de verloren zonen naar het dorp terugkeren.
“Waar is nu toch mijn arme man? ‘k Verga van angst! Ik sterf ervan! Ach! wat verschil bij’t voor’ge jaar! We zaten hier zoo blij te gâar. Bij ’t wiegsken van ons jongste kind. En nu zoover door sneeuw en wind. En vorst…en dan! … Och God! Och God! Heb meêlij met mijn bitter lot!"
uit "Uit het Hart"
’t Sneeuwvlokje
Weer daalt de sneeuw in dikke vlokken neder In de enge hut, gezeten bij den haard Wiegt de arme vrouw haar lieve wichtje teder; ’t Heeft buur en vriend zich al bij ’t vuur geschaard. Is alles stil... een ieder schijnt de droomen, Elk vraagt zich af: “men hoort geen Pieter meer, Waar blijft hij toch, wat is hem overkomen?” Helaas! Hij ging en nummer keert hij weer!
Refrein: Daal, koude veder, Op aarde neder, Daal, blanke sneeuw, als troosting voor ’t verdriet! Ja, dekt de graven Van al die braven Die op het veld den eeuw’gen slaap geniet.
Weer daalt de sneeuw, de vlokken volgen elkander, Leest Rosa in haar woning ’n vroeg’re minnebrief Van hem die door de grillen van een ander Op ’t slagveld stierf –haar een’gen minnaar lief-. Bij ’t minst gerucht verschrikt zij, angstig luist’rend, Doch nutteloos, haar treuren helpt niet meer; En d’arme meid, zij stierf, zijn namen fluist’rend: “Vaarwel mijn vriend! Gij ook keert nimmer weer!”
Refrein
Weer daalt de sneeuw.. en als een zinnelooze Dwaalt Lena rond, wanhoopend, ongetroost; “Waar”, roept zij steeds, “Waar schuilt de laffe booze Die me ontnam de vader van mijn kroost?” Doch niet een straal van hoop strekt haar ten rade Haar kleinen zelf begrijpt de moeder zeer Zij schreien ook, en vragen na hun vader, Hij stierf op ’t slagveld, nimmer keert hij weer!
Refrein
Nog daalt de sneeuw... en vijf gemeene moorders Voert men naar ’t somb’re strafuitvoeringsplein, Zij waren eens de vuur’ge rustverstoorders Hun straf bereid omdat het schurken zijn. Zij die weleer voor ’t recht te velden trokken Tot ’s menschen heil, waren zij eens de tolken; Zij vielen ja, doch moedig onverschrokken Met d’heil’ge kreet voor Vaderland en Volken!
Refrein
Lied van de vrede
Kanongebulder en straatgezang. In een vuile stadsregen fiets ik door de straten, helder in 't licht van de schitterende uitstalramen. Gelaten doe ik onverpoosd mijn fietsschel gaan, en kronkel ik tussen soldaten, bourgeois en parvenu's onder glimmende paraplu's als uitgespreide vlerken van vledermuizen. Tegen de gevels van de huizen in de halve duisternis, mat van 't regenwalmen, slaan de golvende galmen uit het tumult van de vredevierende stad.
Op de grote mart, onder bengalese verlichting van de katedraaltoren, en de elektriese lampions van het kiosk, getemperd door neteldoeken regen, speelt de muziek van het tweede lansiers marseillaisen en brabanconne's, meegezongen met vervrongen mond door eene oude patriot naast me, met groenomrande brokkeltanden.
O de psyche van dat volk te voelen in de regenavend. Hoor het juichen, hoor het joelen! en 't klapperen van de natte vlaggen langs de gevels.
De nooit rustende psyche van dat volk staat bloot en massaal als een grazende koe, die maalt en herkauwt, nooit moe de wijde wei verslindend poot vóór poot. De oproerige psyche van dat volk hangt boven en in de stad, maar in de zijsteeg, die ik binnenzwenk en waar het ruikt naar ammoniak, komen de kreten verdoven en zit het weer in zijn dageliks pak.
Mijn schel blijft rustig en ik word door de laatste straten gewiegd op het stille druipen van de regen - hitteverdrijvende betting op deze straten - en 't monotone ruisen van de ketting.
Nu is de laatste lantaren voorbijgeschoven. Vóór me ligt de landelike weg. Nog even komt gerekt bazuingeschal kreunend verdoven, en ver klokkegelui sterft weg. als de klank van een vingertik tegen kristal. Nog even klinkt in mijn oor de stem van het oudje met de groene tanden.
Vóór me ligt de landelike weg, niet zichtbaar in de zwarte korelanden, niet hoorbaar in het vreedzaam ruisen van de regen. Mijn hand die schelt haakt soms in de doornen van een heg. Ik voel de weg, geleid door 't licht - als uit de duimpjessprook onder de tinnen van een verwijderd dorpskasteel... 't Is leeg! 't Is goed. Is 't niets hier niet zoveel... zoveel... En schellend fiets ik de vrede binnen...
Uit: G. Burssens - Liederen uit de Stad en uit de Sel (Nederlandsche Boekhandel - Antwerpen - 1920)
De IJzer
Eerbiedig opgedragen aan Z. M. Koning Albert
Ik weet een klein, een klein Rivierken, Rivierken in het Vlaamsche Land: 't Is krom en slom, maar wijkt geen zierken Hoe 't aan zijn oevers spookt en brandt. Het komt voor eigen Vrijheid uit: 't Rivierken weert, 't Rivierken stuit Den vloed van vuur, van grauw venijn Der duivels van den Rijn.
Dat klein Rivierken is zoo Hoezee! 't Rivierken is de IJzer!
Ik weet een klein, een klein Soldaatken, Soldaatken in het droeve oord... 't Rivierken is zijn trouwe maatken; Soldaatken wordt het hart doorboord... Rioeit op zijn graf een bloemken teer, Soldaatken leeft in 't bloemken weer, En brengt zijn Landjen nog een groet Met 't bloemken van zijn bloed.
Dat klein Soldaatken is zoo groot! Hoezee! 't Soldaatken van den IJzer l
Ik weet een Koning van klein Landje, Ik weet een kleine Koningin. Hun beeltnis straalt er op elk santje, En 't santje straalt elk harte in... De Koning en zijn Vrouwelijn, Ze waken bij 't Rivierken klein, Ze waken met 't Soldaatken mijn .., En als hij valt, ze planten 't kruis, En weenen stil in 't Duinenhuis, En plukken later 't Bloemken rein, En vlechten 't Bloemken rood en schoon In eene wondre Vrijheidskroon: Voor 't Land, als 't Land weer vrij zal zijn!
Die Koning en die Koningin! Wat zijn ze groot! Hoezee! de Vorsten van den IJzer!
J. De Maegt - juni 1918
Anton van Wilderode uit de bundel: "Zachtjes, mijn zoon ligt hier" Facet 1988
Bij avondschemer is hij uitgedragen haastig en stil als werd hij weggeroofd; de zachtste klok snikte driemaal gedoofd alsof driemaal een deur dichtviel met doffe slagen.
Achter zijn uitvaart staan de zuivere dagen des zomers puilende van groen gereed om met zacht gras, traag als het menselijk leed, de plek te dempen die zijn naam zal dragen.
