|
Maandagochtend in de Bourgoyen moest ik even wachten op het goeie moment. De reiger stond al perfect, maar verscholen tussen riet en tinten werd hij bijna één met zijn omgeving. Geen spectaculaire actie, geen vlucht — alleen stilte. De Bourgoyen dwingt me telkens weer om te vertragen, te kijken, en vooral te blijven staan.

.
|