NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • Stilleven met bloemen
  • Klassiek schilderen met acrylverf
  • Beeldgedicht: Ma déesse
  • Beeldgedicht: Wanhoop
  • Twee gedichten van Paul Verlaine vertaald
  • Stilleven met Cobra olieverf van Talens
  • Beeldgedicht: Sonnet 116 van Shakespeare
  • To be, or not to be (vertaling van Jules Grandgagnage)
  • Beeldgedicht: Cocon
  • Beeldgedicht: Medusa
  • Lightnin' Hopkins
  • Still life with straw hat - Julien Grandgagnage, oil on canvas, 1990
  • Jack Sels, schilderij van Jules Grandgagnage
  • Stilleven in rood groen en koper-Julien Grandgagnage, 1988 Aquarel
  • Calle 1988 - Julien Grandgagnage, aquarel, 1988
  • Schilderij in acrylverf van Julien Grandgagnage (1993). 30x24
  • Stilleven met peren en kruik, olieverf op hout, 60x60 - 1993, Jules Grandgagnage
    Zoeken in blog

    Schilderen met woorden en verf
    Gedichten en schilderijen van Jules Grandgagnage
    Welkom, bezoeker! Het woord 'schilderen'geef ik hier de ruimere betekenis van in woorden en beelden voorstellen op de wijze van een dichter of schilder. In een beeldgedicht vallen die twee zelfs samen! De nadruk valt hier op eigen werk, met commentaar over werkwijze en materialen waar ik gebruik van maak.

    TIP: Bezoek ook mijn blog ”De Culturalist” met artikelen over filosofie, kunst, literatuur, esoterie.

    17-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Twee gedichten van Paul Verlaine vertaald

    Paul Verlaine, Portret van Gustave Courbet

    Paul Verlaine, schilderij door Gustave Courbet

    Van Paul Verlaine vertaalde ik twee gedichten in het Nederlands:

    1. In "Chanson d’Automne" weerspiegelt de herfst door de afbraak en het sterven in de natuur de toestand van melancholie die de dichter in zijn greep heeft. Het is dus zowel een beschrijving van de natuur als van de ziel van de dichter. Hij mijmert over het verleden en wat hij verloren heeft. Die herinneringen betekenen voor hem ook een vlucht uit de tijd. In de laatste regels van het gedicht legt hij er zich bij neer dat hij niet meer is dan een dood blad dat meegevoerd wordt met de wind. Hij voelt zich een speelbal van het lot in een hem vijandig gezinde wereld.
    2. In "Il pleure dans mon coeur" wordt de dichter overvallen door melancholie en verveling en weet er geen raad mee. Zijn verdriet heeft immers geen bekende oorzaak. Terwijl hij het landschap (de beregende stad) beschrijft, beschrijft hij tegelijkertijd de toestand van zijn ziel.

    Herfstlied

    (vertaling: Jules Grandgagnage)


    De lange snikken

    Van de violen

    Van de herfst

    Verwonden mijn hart

    In lome

    Monotonie.


    Benauwd

    En doodsbleek, als

    De klokken luiden

    Herinner Ik me

    Dagen van weleer

    En ik ween


    En ik ga weg

    Waar kwade wind

    Me heenvoert

    Van hier naar daar

    Net zoals

    Een dood blad



    Het huilt in mijn hart

    (vertaling: Jules Grandgagnage)


    Het huilt in mijn hart

    Als de regen op de stad

    Wat is dit lome wee

    Dat op mijn hart zo weegt?


    O regen met je zachte ritme

    Op de daken en de wegen

    Verruk mijn hart

    En troost me met je lied


    Vanwaar dit verdriet

    in dit moedeloze hart

    Vanwaar dit verraad

    En die rouw zonder reden?


    Dit is de ergste pijn:

    Niet te weten waarom

    Zonder liefde en haat

    Dit hart zo lijden kan

    Chanson d’Automne

    (Paul Verlaine)


    Les sanglots longs

    Des violons

    De l’automne

    Blessent mon cœur

    D’une langueur

    Monotone.


    Tout suffocant

    Et blême, quand

    Sonne l'heure,

    Je me souviens

    Des jours anciens

    Et je pleure


    Et je m'en vais

    Au vent mauvais

    Qui m'emporte

    Deçà, delà,

    Pareil à la

    Feuille morte.



    Il pleure dans mon coeur

    (Paul Verlaine)


    Il pleure dans mon coeur

    Comme il pleut sur la ville;

    Quelle est cette langueur

    Qui pénètre mon coeur ?


    Ô bruit doux de la pluie

    Par terre et sur les toits !

    Pour un coeur qui s'ennuie,

    Ô le chant de la pluie !


    Il pleure sans raison

    Dans ce coeur qui s'écoeure.

    Quoi ! nulle trahison ?...

    Ce deuil est sans raison.


    C'est bien la pire peine

    De ne savoir pourquoi

    Sans amour et sans haine

    Mon coeur a tant de peine !

    17-09-2017 om 00:00 geschreven door Jules Grandgagnage


    Categorie:gedicht
    Tags:Paul Verlaine,poëzie,gedicht,vertaling


    Archief per week
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 04/09-10/09 2017

    Over mijzelf
    Ik ben Jules Grandgagnage
    Ik ben een man en woon in Brasschaat (België) en mijn beroep is gepensioneerd.
    Ik ben geboren op 12/02/1950 en ben nu dus 67 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: schilderen, saxofoon, elektrische gitaar, schrijven.

    Categorieën
  • acryl (0)
  • beeldgedicht (4)
  • gedicht (1)
  • olieverf (0)
  • schilderen (10)
  • Shakespeare (2)

  • Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!