Het is ongelooflijk maar waar, aan deze dag heb ik geen herinneringen meer. Ook de wedstrijden en uitslagen maken mij niets wijzer. Werken op het EDSO-office in de sporthal Dilek Sabancı Antalya Spor Salonu – zelfs onze trouwe compagnons hier, de mussen, kunnen het ons niet intsjilpen - dat zeker. Ik hou het dan maar op anekdotes die ik de vorige dagen vergeten ben op te nemen in het verslag, en bedenkingen, algemeen of waarop ik geen (juiste) dag kan kleven.xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Donderdag 12 mei deelde ik bij het ontbijt een tafel van vier met drie Russen. Alleen de medisch begeleider sprak Engels (zie dagoverzicht woensdag 11 mei), de andere 2 niet. Een van hen at vlees, ik maakte hem wijs dat het vlees was van de katten die daar rond liepen. Hij lachte maar flauw. Toch wezen ze er mij onmiddellijk op dat die andere thee beter was dan diegene die ik gekozen had.

Op een avond tijdens het eten vraagt Berrak wat ik doe. Ik ‘op pensioen’, zij ‘dus dan heb je veel vrije tijd, wat dan?’ Fietsen. Zij vertaalt opgetogen in het Turks, iedereen aan het lachen. Uiteraard onbegrip bij mij. Zij heeft eindelijk iemand gevonden met wie zij over wielrennen kan praten. De volgende morgen is zij verrukt als ik haar vertel dat ik een ex-collega, met een enorme collectie wielren-attributen – hij wordt zelfs af en toe aangesproken door de VRT voor medewerking - zal opzoeken met de vraag met haar mailcontact te nemen. Hij zal ongetwijfeld wel dubbels van Tom Boonen-relikwieën aan haar bezorgen, zij biedt hem info aan over de Turkse wielerbond.  

Wat mij ook opviel was de beleefdheid van Alexander Romantsov, de leider van de Russische delegatie. Altijd een ‘good morning’ en het gebaar voor smakelijk was mijn deel. Ongetwijfeld een geslepen vos, die voorganger van Jan. Maar in het Engels, de officiële taal van EDSO, kwam hij niet verder dan die twee woorden. Toen ik hem op een bepaalde morgen aansprak voor een kleine conversatie draaide hij zich om en verdween.

Wat frappeerde mij nog?

De behulpzaamheid van alle Turken, hun vriendelijkheid, wat een verschil met hier. Altijd een teken van erkenning (goeie dag, how are you? where do you come from? …) dikwijls een praatje, en zelfs een kopje thee.

Het gemak waarmee doven en gehoorgestoorden van vele nationaliteiten met elkaar communiceren. Daar kunnen wij horenden wel degelijk iets van leren. Ook wij hebben een gemeenschappelijke taal, Esperanto, maar slechts een zeer, zeer beperkt aantal mensen kennen die taal.

De voor mij, in deze bij ons zo ongezonde allergische tijd van het jaar, zo gezonde Turkse lucht, want daar Antalya aan de zee en de bergen.

Het spelniveau dat toch beduidend hoger lag dan ik verwachtte, zowel bij de dames als de heren.

De enorme betrokkenheid van en met iedereen.

Naast Berrak, Eda – de 2 tolken – en Ali, al die andere Turkse doven van de organisatie. Dogan, Hassan en zijn vrouw, Güngör, ….

Jari,Jans assistent en onze Finse vriend, met wie ik enkel kon praten in het Engels en op papier. Hij bezoekt nog dit jaar België. Ik zie er al naar uit.