Nog enkele anekdotes, bedenkingen, algemene of waarop ik
geen (juiste) dag kan kleven. Een aantal beslommeringen van na onze
terugkeer.
De shuttledienst, handig, zeker als je zoals wij ook af
en toe een Vipwagen met chauffeur ter beschikking krijgt.
De gebeden vanaf de minaret om kwart voor vijf s
morgens.
Evrim, conditietrainer van de Turkse heren, die altijd
een gesprekje wilde aanknopen in het Engels, steeds zeer beleefd. De andere
trainers van de Turkse heren die altijd veel, maar dan uitsluitend Turkse noten
op hun zang hadden.
Ali, met wie de communicatie zo moeizaam verliep vanaf
het moment dat de tolk verdween. Ik heb uren samen met hem doorgebracht in stilte
op het Edso-bureau, hij begreep en sprak veel te weinig Engels. Ik heb toch gesnapt
dat hij vroeger handbal speelde, en hij toonde op internet Turkse
muziekinstrumenten die ik nog nooit gezien had.
Edas afkeer van Jans sigarettengeur.
Het kamermeisje in de badkamer dat zo schrok toen ik binnenkwam.
Berrak en Eda. Die toch, hoe ongelooflijk voor ons hier
in België, zo enorm persoonlijk waren in hun conversatie, met mij dan toch.
Zeer goede vriendinnen geworden.
Eda die mij verklapte dat zij absoluut niet wou lijken op
haar moeder, wegens veel te
(voor jullie een raden, voor mij een weet).
De niet-gespeelde verbazing van Berrak (wonende in
Ankara) en Eda (Izmir), toen ik hen mijn fotos toonde en vertelde dat er op
dat ogenblik in Antalya een theaterfestival doorging, je hebt zo veel meer
gezien dan wij. Maar Berrak haatte Antalya.
Berrak die uitlegt waarom je in Turkije bij een begroeting
elkaar 2 keer kust en niet 3 keer zoals wij of 1 keer; en die er op staat 2
keer gekust te worden. Anders zal je niet trouwen!
De knopjeshistorie. Bij internationale wedstrijden is het
verplicht voor het aanvragen van time-outs en vervangingen een zoemer te
gebruiken. In de sporthal in het oude centrum van de stad staken de knopjes van
die zoemers aan de zijkant van de tribunes. In de sporthal op wandelafstand van
ons hotel daarentegen werd de zoemer bediend via een mobiel toestelletje. In
die sporthal verwittigt de zoemer op een bepaald moment de 2e
scheidsrechter. Die draait zich om en vraagt aan de (dove) coach wat hij wenst.
De coach is verrast, hij weet van niets. De zoemer doet nog steeds zijn werk.
De 2e scheidsrechter dringt dus aan bij die coach, die volhardt, ik
wens noch een time out, noch een vervanging. Het geluid is inmiddels gestopt,
het spel wordt dan ook maar hernomen. Na een tijdje precies hetzelfde. Wat
bleek? Die coach zat op het mobieltje (waarschijnlijk lag een trainingsvest of
iets dergelijks op zijn stoel, waardoor hij het apparaatje niet voelde) en door
een of andere beweging met zijn achterste bracht hij de zoemer af en toe tot
leven!
En dan de Russische damescoach. Op momenten dat het niet
goed draaide, en dat gebeurde meer dan hem lief was, achtte hij het af en toe
nodig een speelster te vervangen en
haar een ferme tik op haar gezicht te
geven. Ik had al van een Amerikaanse coach van Joodse afkomst gelezen
(toevallig ook bij dames?) die daar behoefte aan had, ik had het zelf nog nooit
meegemaakt, tot nu dus. Onvoorstelbaar!
Het leuke sleutelhangertje, een soort talisman, als
geschenk van die ene scheidsrechter na de mannenfinale.
Maandag na onze terugreis begrafenis van Marinas en Jans
tante Hélène Goossens.
Het zeer langzame fysieke herstel na de reis bij ons
drieën. Dinsdagmorgen dacht ik zelfs de hele morgen dat het namiddag was.
Een rugzak en T-shirt als geschenk.
Vrijdag 27 mei, Berrak in haar mail zeer opgewonden omdat
Mark Van Hamme haar zal contacteren, verklapt tegelijkertijd dat zij zich niets
meer herinnert van de finaledag. Hoe zou dat komen?
