14/10 Vagevuur wegens crematie? - Uniquely Mary

Wat zegt de Kerk over crematie en de staat van je ziel daarna? In omstandigheden waarin crematie wordt gekozen vanwege hygiënische, economische of sociale overwegingen, mag deze keuze nooit in strijd zijn met de expliciet gestelde of redelijkerwijs afgeleide wensen van de overleden gelovigen. De Kerk heeft geen leerstellige bezwaren tegen deze praktijk, aangezien crematie van het overleden lichaam zijn of haar ziel niet aantast. Het verhindert God in Zijn almacht ook niet om het overleden lichaam tot nieuw leven op te wekken.

Crematie ontkent dus op zichzelf objectief noch de Christelijke leer van de onsterfelijkheid van de ziel, noch die van de opstanding van het lichaam. Het is niet in strijd met de leer van de Kerk, maar we moeten ook de redenen begrijpen waarom iemand het doet. De Kerk blijft de voorkeur geven aan het begraven van de lichamen van de overledenen. Dat is dus de voorkeur van de Kerk. Dit zou onze eerste keuze moeten zijn. Waarom? Het verklaart omdat dit een grotere achting voor de overledene toont. Crematie kan heel gemakkelijk de neiging hebben om te impliceren dat het lichaam niets waard is, dat we slechts as zijn.

Hoewel we nu stof zijn en tot stof zullen wederkeren. Crematie geeft in zekere zin, en we kunnen allemaal begrijpen dat dit een gevoel van een lagere waarde van het lichaam geeft. We zouden er dus de voorkeur aan moeten geven om de lichamen van de overledenen te begraven. Toch is crematie niet verboden. In de geschiedenis deden de Romeinen crematie omdat ze niet vonden dat het lichaam enige waarde had. En toen het Christendom opkwam en ze vervolgd werden, cremeerden ze mensen specifiek om te zeggen: "Ha, zie je er is geen opstanding van het lichaam omdat crematie dit tegenhoudt."

Het was een manier om de Christelijke visie op het lichaam te beledigen. En daarom verbood de Kerk het jarenlang. Wanneer om legitieme redenen voor crematie van het lichaam is gekozen, moet de as van de gelovigen worden bijgezet op een heilige plaats, zoals een begraafplaats of in bepaalde gevallen een Kerk of een terrein dat hiervoor is aangewezen en zo is toegewezen door de bevoegde Kerkelijke autoriteit.

Een andere vraag die mensen zich misschien stellen, is dat je begraven moet worden op een plaats die expliciet Katholiek of Christelijk is, of op zijn minst dat de grond waarin je begraven wordt gezegend is, omdat je lichaam als relikwie van een heilige heilig is. En we hebben dit idee in de wereld van vandaag meer dan ooit nodig. Vanaf de vroegste tijden hebben Christenen ernaar verlangd dat de overleden gelovigen het voorwerp zouden worden van de gebeden en herdenkingen van de christelijke gemeenschap. Dat hun graven plaatsen zijn geworden van gebed, herdenking en bezinning.

De gelovige overledenen blijven deel uitmaken van de Kerk die gelooft in de gemeenschap van alle gelovigen van Christus, zij die pelgrims op aarde zijn, de doden die worden gezuiverd, de zielen in het vagevuur en de zaligen in de hemel, die allen samen één Kerk vormen. Het bewaren van de as van de overledene op een heilige plaats zorgt ervoor dat zij niet worden uitgesloten van de gebeden en de herdenking van hun familie of van de Christelijke gemeenschap. Het voorkomt dat de gelovige overledene vergeten wordt.

Je zult dus niet de enige zijn die voor die overledene bidt. Er zullen er nog veel meer zijn. En wanneer mensen op een begraafplaats worden begraven, word je als het ware publiekelijk getoond, zodat anderen je kunnen zien. Wanneer ik naar begraafplaatsen ga om te bidden voor de overledenen, als ze daar niet begraven waren en hun graven er niet waren met hun namen erop geschreven, kon ik ze niet zien en voor hen bidden, en jij ook niet. Het stelt dus anderen in staat om voor hen te bidden, zodat waar wij begraven liggen, plaatsen van gebed worden. Geloof me, jullie willen dit.

Nu het laatste punt, en dit is echt belangrijk. Om bovengenoemde redenen is het bewaren van de as van de overledene in een huiselijke woning niet toegestaan. Maar als iemand gecremeerd wordt en om die reden in het vagevuur is, kan het zijn dat hij of zij niet begraven is op een heilige plaats en mogelijk boete doet, omdat hij of zij daarvoor gekozen heeft of om een ​​andere reden die we mogelijk niet kennen. Alleen in ernstige en uitzonderlijke gevallen, afhankelijk van culturele omstandigheden van lokale aard, mag de gewone Bisschop, in overleg met de Bisschoppenconferentie of de Senaat van Bisschoppen van de Oosterse Kerken, toestemming verlenen voor het bewaren van de as van de overledene in een huiselijke woning.

Dus alleen als je Bisschop je toestemming geeft en het is goedgekeurd door alle andere Bisschoppen. Je zou dit nooit moeten doen. Desalniettemin mag de as niet worden verdeeld onder verschillende familieleden en moet er respect worden getoond voor de omstandigheden van een dergelijke bewaring. Kijk, als je de as van een geliefde thuis bewaart, ga je er niet elke keer dat je er langs loopt eerbied tonen. Je gaat het behandelen als een plant, en het is geen plant. Het is het lichaam van een geliefde, en dat is heilig, en daarom moet het begraven worden.