27/10 Europees 'zelfmoordpact' leidt ons richting communisme - Niburu

De EU bevindt zich op een destructief pad van buitensporige bureaucratie, schulden, een oorlogseconomie en een 'klimaatcultus' die de economie ondermijnt. 

De EU wil tegen 2040 klimaatneutraal produceren, ongeacht de kosten – via radicale de-groei (zoals in Duitsland) of het kopen van CO₂-indulgenties elders.

Thomas Kolbe is een afgestudeerd econoom met 25 jaar ervaring als journalist en publicist. Hij focust op economische processen en geopolitiek vanuit kapitaalmarktperspectief, met een filosofie gericht op individuele zelfbeschikking.

Kolbe schrijft in een artikel op Zerohedge onder andere het volgende:

Kolbe biedt een kritische analyse van de recente EU-top in Brussel. Hij beschrijft hoe de Europese Unie (EU) zich vastklampt aan een destructief pad van buitensporige bureaucratie, schulden, een oorlogseconomie en een 'klimaatcultus' die de economie ondermijnt.

Kolbe noemt dit een 'zelfmoordpact' dat leidt tot de-industrialisatie, armoede voor de middenklasse en een verlies aan concurrentiekracht. Het artikel is scherp en richt zich op de hypocrisie van Europese leiders, met name de Duitse bondskanselier Friedrich Merz, en de machtsstructuren in Brussel.

Het artikel begint met de EU-top op donderdag in Brussel, waar de nadruk lag op veiligheidsvraagstukken. De leiders willen Oekraïne helpen om de verloren oorlog tegen Rusland om te buigen naar een overwinning, en de EU moet militair paraat zijn tegen 2030.

Kolbe bekritiseert dat dit alleen mogelijk is met een sterke economie, maar Brussel lijkt dit te negeren.

In plaats daarvan bereiden ze een grote 'fiscale bevrijdingsslag' voor, die de bureaucratie juist verder laat groeien. Kolbe ziet dit als een ontkoppeling van de realiteit: terwijl de economie in landen als Duitsland, Italië en Frankrijk lijdt, blijft de EU vasthouden aan ideologische doelen.

Merz, de Duitse kanselier, wordt afgeschilderd als een hypocriet. Hij gebruikte felle taal tegen de EU-bureaucratie, zoals "een stok in de wielen steken van de Brusselse machine", tijdens een conferentie voor het midden- en kleinbedrijf (mkb). Dit speelt in op de frustraties over Kafkaëske regelgeving die bedrijven verstikt.

Echter, volgens Kolbe is dit puur mediagebaar: Merz hernoemt bijvoorbeeld 'burgerinkomen' tot 'basiszekerheid' zonder echte veranderingen, en verdedigt hij het eco-socialistische beleid van Brussel.

Ondanks een brief aan EU-raadsvoorzitter António Costa – ondertekend door Merz en 19 andere leiders – waarin ze pleiten voor een herziening van regels, minder nieuwe wetgeving en het schrappen van overbodige regulering, blijft het bij woorden. Kolbe noemt dit 'retorisch schaduwschermen': kritiek om critici te sussen, gevolgd door subsidies om ontevredenheid te kopen, wat inflatie en hogere belastingen in de toekomst veroorzaakt.

Een centraal thema is de EU's obsessie met klimaatneutraliteit. De EU wil tegen 2040 klimaatneutraal produceren, ongeacht de kosten – via radicale de-groei (zoals in Duitsland) of het kopen van CO₂-indulgenties elders. Kolbe noemt dit een 'klimaatcultus' die de economie offert. Merz blijft een 'loyale discipel' van dit beleid, ondanks zijn kritiek. Het artikel benadrukt dat kleine hervormingen worden toegestaan om druk te verminderen, maar de kernlijn – net-zero – onaantastbaar is.

Dit leidt tot hoge kosten: stijgende CO₂-belastingen, een EU-brede plasticheffing, hogere bedrijfslasten en exploderende arbeidskosten. Brussel bouwt een 'supermacht' op met klimaat als excuus, wat de auteur ziet als een sektarische samenzwering tegen rationaliteit en economische logica.

Kolbe waarschuwt voor de opbouw van een Europese oorlogseconomie, met Duitsland als motor, die de bureaucratie verder opblaast.

De EU plant een budget van €2 biljoen vanaf 2028 voor groene subsidies en militaire uitrusting, centraal gecoördineerd. In Duitsland komt daar nog €50 miljard per jaar uit 'speciale fondsen' bij, wat duizenden nieuwe overheidsbanen creëert om dit te beheren. Dit veroorzaakt inflatie en hogere belastingen, die de middenklasse uitmelkt.

De defensie- en groene sectoren vormen samen een 'verarmingsprogramma'. Bureaucratiekosten in Duitsland bedragen al €70 miljard per jaar, volgens een Bundesbank-studie. Merz' belofte om bureaucratie met 25% te verminderen en 8% van het overheidsapparaat te schrappen, na het toevoegen van 50.000 nieuwe ambtenaren in een jaar, is ongeloofwaardig zonder het groene-socialistische beleid aan te pakken.

Kolbe beschrijft hoe bureaucratie zich vermenigvuldigt 'als bacteriën in een petrischaaltje'. In de afgelopen drie jaar ontstonden 325.000 nieuwe banen in middelgrote bedrijven door regulering – banen die niets produceren maar alleen voldoen aan Brusselse eisen, zoals 'klimaatcompliance-officers'.

Dit is 'geprivatiseerde overheidsbureaucratie', gefinancierd door bedrijven en consumenten. Het resultaat: een industriële exodus. Een enquête onder 240 executives in energie-intensieve sectoren (staal, chemie) toont dat 31% productie naar het buitenland verplaatst, en 42% investeringen uitstelt of verhuist.

Oorzaken zijn hoge energieprijzen, overregulering en concurrentie uit de VS. Zelfs CEO's en vakbonden durven het EU-klimaatbeleid niet te bekritiseren.

Kolbe citeert voormalig ECB-chef Mario Draghi, die €800 miljard extra schulden voorstelt om 'productiviteit te boosten' – in feite meer centrale controle in Brussel.

Voor EU-commissievoorzitter Ursula von der Leyen is klimaatpolitiek existentieel: het voedt een 'tentakelachtig' bureaucratisch apparaat dat macht ontleent aan regulering. "Ubi Brussels, ibi Imperium" (Waar Brussel is, daar is het rijk), parafraseert de auteur.

Zelfs Amerikaanse techreuzen als X en Google ervaren Brusselse censuur om kritiek op het falende groene beleid te onderdrukken. Een open debat over de mislukte regulering is verboden, omdat de Brusselse macht op 'CO₂-paniek' rust – als die verdwijnt, stort het systeem in. 

Wat bovenstaand artikel vooral aantoont is dat het en menens is met het communisme en met een dictatuur en slavernij zoals niemand van ons die ooit heeft meegemaakt.