Nijlcruise van 01 t/m 15/09/2006.
Ben je ook benieuwd om mijn foto's te zien
en het reisverslag te lezen....
ga dan terug tot
21/09/2006
Daar start m'n reisverslag met de foto's.
Ida
Over mijzelf
Ik ben Ida
Ik ben een vrouw en woon in Beringen. Mijn geboorte-dorp is Lummen (België) en mijn beroep is Gepensioneerd ambtenaar.
Ik ben geboren op 28/01/1943 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Stamboom maken van de familie Maris, reizen, kantklossen,.
Ik ben gehuwd met André in 1965. Samen hebben we 2 lieve dochters en schoonzonen en 5 schatjes van kleinkinderen. (2 meisjes Lieze en Marie en 3 jongens Jannes, Jesse en Nico) Ik hou van gezellig samenzijn met familie en vrienden.
Het geheugen werkt vaak fotografisch Een beeld van vroeger is er plots weer. Niets beweegt erin, alsof de tijd besliste om even een korte rustpauze te houden. Moeder zit nog steeds op dezelfde stoel.
Haar gezicht kun je dichterbij halen. Dan zie je hoe over haar ogen een dun laagje vocht ligt en trilt, geen echte tranen, maar toch, iets als een pril begin van verdriet.
Haar handen liggen in haar schoot, lichtbruin, als gevallen bladeren, wegzakkend in een wolk van weemoed. En ik, nog een kind, leg het hoofd met de rode schram over de wang op de harde rondingen van haar knieën. Jaren later laat zij mij los en leer ik de eenzaamheid van de volwassenen.
Gisteren nog, was ik twintig jaar. Ik amuseerder me in het leven Ik dacht al de tijd te hebben Ik wist nog niet dat het leven soms tussen onze vingers verdwijnt, even snel als een greep zand. Gisteren nog, was ik dertig jaar. En gans mijn tijd was ik in beslag genomen door de kinderen, ons huis, het werk... De dagen gingen voorbij zonder dat ik tijd had om ervan te profiteren. Het was steeds een koers tegen de klok. Gisteren nog, was ik veertig jaar. Ik heb soms niet genoeg tijd gehad om mijn kinderen te zien opgroeien... Het werk en de zorgen van alle dagen het huishouden, de boodchappen... Wat gaat de tijd toch snel... maar waar brengt hij me ??? Gisteren nog, was ik vijtig jaar. De kinderen gingen het huis uit om hun eigen leven te leiden... en toen, werd ik grootmoeder. Ik trachtte te vertragen om mijn tijd een beetje op mijn eigen manier te beleven. ... maar nog steeds het huis en het werk, de winkel... Ik was vlugger moe, en het leven duwde me soms voort zodat de morgen aan de avond als het ware vast hing. Op zestig jaar neem ik de tijd om mijn leven te aanschouwen. Ik neem de tijd niettegenstaande ik nog werk. Eindelijk vind ik soms wat tijd om aan mijn kleine geneugten te voldoen. Ik weet dat het nu het belanrijkste ogenblik is... want morgen blijft onzeker ! Eindelijk heb ik geleerd om soms een pauze in te lassen... Dat kleine dingetje dat ik vroeger zo vaak vergeten was. Hoe mooi is de tijd als men deze kan zien als men deze kan voelen, als men deze kan knufflen, ook als we er oud door worden. We kunnen er niet zonder. Ja, gisteren nog, was ik twintig jaar... Maar nu weet ik dat mijn tijd nog slechts een uitstel is. Dat ik nu de tijd moet beleven die mij nog geleend is. Gisteren was ik twintig jaar. En nu pas begrijp ik wat tijd betekent !!!
Een man en een vrouw kijken televisie, wanneer de vrouw plots zegt: 'Ik ben moe en het wordt laat, ik denk dat ik maar eens ga slapen.' Ze gaat naar de keuken om het ontbijt voor morgenvroeg voor te bereiden, spoelt alle popcorn-schaaltjes uit, neemt vlees uit de diepvries voor het avondeten morgen, controleert of er nog cornflakes zijn, vult de suikerpot, legt lepels en zet schaaltjes op de tafel en zet de koffie klaar voor morgenvroeg.
Dan stopt ze de was in de droger, een nieuwe was in de machine, strijkt een hemd en naait er een knoop aan. Ze ruimt de kranten en het kaartenspel dat nog op tafel ligt op en legt het telefoonboek op zijn plaats. Ze maakt de wasmanden leeg en legt de handdoeken gespreid om te drogen. Ze geeuwt, rekt zich uit, en wanneer ze richting badkamer gaat, stopt ze bij het bureau, schrijft een briefje voor de leraar van haar zoon, legt er geld bij en neemt een boek mee dat op een stoel lag. Ze tekent een feestkaartje voor een vriend, schrijft er het adres op en plakt er een postzegel op. Daarnaast maakt ze ook nog haar boodschappenlijstje. Ze legt de kaart en het briefje naast haar tas en schrijft nog 3 dingenop het briefje die ze morgen nog moet doen. Ze gaat naar de badkamer, brengt een nachtcrème op haar gezicht aan, poetst haar tanden en doet haar nagels. Haar man zegt: 'Ik dacht dat je ging slapen!' 'Ja ga ik ook.'antwoordt ze. Ze vult de schaal met water voor de hond en zet de kat buiten, dan controleert ze of alle deuren dicht zijn. Ze loopt nog eens langs de kamers van de kinderen, geeft een hoestpastille aan het kind dat hoest, vervangt een lamp, legt de sokken in de wasmand en praat nog even met een van de grotere kinderen dat nog zijn huiswerk maakt. Eenmaal in de slaapkamer stelt ze de wekker in en legt haar kleding voor morgen klaar. Terwijl ze dit doet, zet haar man de televisie af en zegt doodleuk: 'Ik ga ook slapen'. Hij gaat naar de slaapkamer, stapt in bed en gaat slapen.
Doet dit alles je denken aan iemand die je kent??? Bovendien moet ze altijd mooi en sexy zijn, altijd lachen en goedgezind zijn en zeker niet chagrijnig!
Zo zie je maar wat voor een SUPERRAS wij vrouwen zijn!
Er leefde eens heel lang geleden een boertje werkzaam en tevreden, aan weelde was hij niet gewend, een spiegel had hij nooit gekend .
En eens toen hij aan het spitten was vond hij een stukje spiegelglas. Hij nam't in zijn vereelte hand 't zat onder't vuil en onder't zand.
Hij veegde't aan zijn broekspijp af en keek er in, en stond toen paf. Mijn vader zei hij, sapperloot, die is al vele jaren dood .
Mijn vader, och die goeie man, hij is het en hij kijkt me an . Hoofdschuddend stak hij 't in z'n zak, en bekeek het thuis op zijn gemak.
En hij begon te overleggen, wat zijn vrouw ervan zou zeggen. Ze was wat bazig zijn Katrien en zou er wel om lachen misschien .
En omdat hij daar zo bang voor was, verborg hij 't onder zijn matras. Maar telkens ging hij er weer heen. "Mijn vader," zei hij dan tevreên.
Dat wekte argwaan bij z'n vrouw die ‘t hare er van weten wou, en zodra hij weer de deur uit was, zocht en vond zij 't spiegelglas.
Wat moet hij daarmee, peinsde zij, er moet iets niet in orde zijn! Zij wantrouwde zo haar goede Hein, dat ze 't omkeerde en keek, doch raakte toen geheel van streek.
Daar heb je 't nou, ik dacht het wel, er is een andere vrouw in 't spel. Mijn man, hij heeft geen hart in 't lijf, waarom houdt hij van zo'n lelijk wijf ???
In stilte vertrek ik voor een lange reis, maar ik ben niet alleen, in mijn geest neem ik jullie mee jullie allen die ik beminde vergeet mij niet.
onze oudste broer Jules echtgenoot van Adelia
Geboren te Lummen op 22 november 1933 en zachtjes van ons heengegaan in het R.Z. St.-Trudo campus St.-Jozef te St.-Truiden op 28 februari 2012
Sterven doe je niet ineens, maar af en toe 'n beetje. En alle beetjes die je stierf, 't is vreemd, maar die vergeet je. Het is je dikwijls zelf ontgaan, je zegt ik ben wat moe. Maar op 'n keer ben je aan je laatste beetje toe.
Toon Hermans (Tekst bidprentje)
Wij hebben afscheid genomen van onze broer op zaterdag 3 maart te Linkhout-Lummen.
.Nadat we zussen, broers en familieleden onze "Nieuwjaarswensen" hadden overgemaakt, begonnen de voorbereidingen voor het feest.
Met z'n allen was de klus vrij snel geklaard om er voor onze kinderen en kleinkinderen een gezellig en aangenaam weerzien van te maken.
Eenmaal de tafels gedekt waren wij ook toe aan een drink
en zoals je kon zien werd er alvast een glaasje gedronken op het "nieuwe jaar !"
En terwijl we de eersten al mochten verwelkomen werden al enkel foto's gemaakt om deze dag vast leggen.
Blije gezichten en daar een drankje bij.... wat wil je nog meer ???
Wat een drukte... En je mag zeker niemand vergeten om "een gelukkig nieuwjaar" te wensen !!!
xml:namespace prefix = o />
Het is altijd een blij weerzien en fijn om weer even bij te praten
want velen van onze nichtjes en neefjes hebben elkaar niet meer gezien sedert vorig jaar.
Alles stond netjes klaar in de koele berging.... klaar om geserveerd te worden.
En dan aan tafel, want ondertussen hadden we toch wel honger gekregen.
Smakelijk eten !!!
Het bleef echt niet bij eten alleen hoor....
en maar uitleggen en lachen maar er werden vast ook serieuze gesprekken gevoerd
Je kon zo zien dat groot en klein, jong en oud,
dat iedereen maar dan ook iedereen ervan genoot
zo weer eens samen te zijn met z'n allen. Dit is Leon het zoontje van Ben & Marie Dit zijn mijn 5 schatjes van kleinkinderen
Ben & Marie en de kleine Leon Jesse met Liam die zichtbaar genoot van de muziek
Mooi toch... beide foto's van die kleintjes
De jongeren bleven na het eten niet langer aan tafel ... nog een drankje of lekker buiten spelen want het was echt niet koud buiten
Een spelletje spelen... ze amuseerden zich allemaal.
Maar dan werd het weer tijd om huiswaarts te keren met de kleinsten
En wij, de vrouwen, mochten de afwas doen (met de machine nog wel) en de mannen de zaal opruimen !
Het was een aangename en fijne dag waar we allemaal zeker weer mooie herinneringen aan hebben overgehouden. En volgend jaar komt er weer een vervolg !!!
Aan diegenen die er nu niet bij waren... "we hebben jullie gemist" Hopelijk zijn jullie er volgend jaar ook weer bij !!!
Verbonden met elkaar met gevoel en een warm gebaar Er voor elkaar zijn is fijn dankbaar voor iedere dag dat we samen zijn Genietend leven zonder poespas ook wanneer het niet makkelijk was Familie en vrienden zijn kostbaar, maar vaak oh zo kwetsbaar Liefde, aandacht en houden van niets wat ons nog tegenhouden kan Onze band is hecht en sterk samen maken wij het ons levenswerk !!!
Alweer een nieuw jaar Valt het mee of wordt het zwaar ? Een vrolijk en gelukkig jaar Zonder zorgen weliswaar Dat wensen we elkaar Het wordt een nieuw begin We vliegen er weer in Met geluk en voorspoed Gezond en vrolijk Zien we 2012 tegemoet !
Voor de één is het werken Voor de ander is het stoppen Voor de één is het leven Voor de ander is het sterven Voor de één is het liefde Voor de ander is het verdriet. Eén ding weten we zeker wat het wordt... weten we gelukkig niet !!!
2011 is bijna vervlogen 2012 staat reeds voor de deur Een nieuw jaar met nieuwe dromen Alles krijgt een nieuwe kleur Veel geluk en vrede Veel liefde voor elkaar Aandacht voor je naaste Het wordt een prachtig jaar.
Jaarlijks worden wij, de 65 plussers - uitwijkelingen, uitgenodigd door de St.-Lambertus Gilde van Laren om er met hun Kerstmis te komen vieren in ons geboortedorp.
We werden verwacht om 13.00u om dan rustig een plaatsje uit te zoeken aan tafel. Voor ons niet moeilijk want broer Lucien en Magda hadden voor de familie al plaats voorbehouden.
Om 13.30u. een bezinningsmoment met Kerstteksten en -liedjes gebracht door het zangkoor van Laren.
In de keuken waren ze intussen druk in de weer.... want om 14.00u werd een lekkere diner geserveerd: Kalkoenrollade met kroketjes en assortiment van groentjes.
Na de maaltijd werden de nieuwkomers gefotografeerd
Zus Hermine Nichtje Lieve
Hermine & Jacques Lieve & Vic
.......... en deze ???
Virginie & Frans & Louis 3 flinke 80-jarigen Zus Roza ontbreekt... jammer ! (ook van de familie natuurlijk)
Even pauzeren...
en effen bijkletsen dan....
Animatie gebracht door Lucienne Tevenie
Liedjes uit de oude doos
Het viel blijkbaar bij velen in de smaak
want iedereen zong mee
Het was echt wel plezant
Daarna mochten we op het witte doek kijken naar de foto's van het vorig kerstfeest Altijd leuk om dat weer te zien !
En om het etentje af te ronden was er lekkere taart en koffie
En tenslotte de tombola om de kas te spijzigen
En om die fijne namiddag af te sluiten kreeg iedereen nog een kleine attentie.
Afscheid nemen en dan ging iedereen tevreden naar huis.
De thuisblijvers hebben toch weer een aangename namiddag gemist !!!
Ida
Met dank aan Alfons voor de mooie foto's die we doorgemaild kregen.
De meest levendige herinneringen van de voorbije kerstdagen gaan meestal niet over de gegeven of gekregen cadeautjes, maar over de geest van liefde, de speciale warmte van Kerstmis en de koestering van de kleine gewoontes van thuis !
Ik heb een wens voor iedereen, een mooie kerst met lieve mensen om je heen. Mensen die van je houden om wie je bent, en in wie je misschien een stukje van jezelf herkent. Laat merken dat je om die mensen geeft, dat je samen met hen iets moois beleeft. Geniet van de warmte die dit alles brengen kan, en maak er een gezellig en fijn kerstfeest van !
70 Lange jaren heb je bij elkaaar weten te vergaren. Ik denk dat je daar toch even bij stil moet staan... daarbij komt nog dat je het fantastisch heb gedaan !
Hoe voelt het 70 jaar te hebben geleefd, 70 jaar lang van alles te hebben beleefd ? dat is niet voor iedereen weggelegd en daarmee is eigenlijk alles gezegd.
Je jeugd, je gezin, je tijd nu in het appartement Ik hoop dat je kunt zeggen dat je tevreden bent. Van verdriet, denk ik, blijft niemand gespaard, dat komt hard aan, vooral als het betreft " je eigen haard".
Je bent een zus, zoals geen één, niet alleen voor mij... maar voor iedereen. Nu je weer een jaartje ouder bent, word je vandaag weer eens extra verwend !
Je bent jarig en vier dat vandaag met veel plezier wij wensen je nog vele mooie jaren met veel sier ! Laten we nu samen klinken en op jouw gezondheid een glaasje drinken !!!
Ida & André
Het grote feest met de hele familie is er reeds geweest maar ik weet zeker dat vandaag Alex, Patricia & Michel en de kleinkinderen Nele en Elke er voor moeke nog een fijne dag van zullen maken !
Reeds een paar maanden geleden kregen we de uitnodiging van Adrienne om samen met haar, haar 70ste verjaardag te vieren!
Waar ???
Het feest had plaats op 4 september en dit om te voorkomen dat, indien de weersomstandgheden een spelbreker zouden zijn, toch iedereen aanwezig kon zijn.
Er werd een aperitief aangeboden terwijl Adrienne iedereen hartelijk welkom heette op haar verjaardagsfeest in Zaal "De Kapetulie" in Achel.
Samen met haar echtgenoot Alex... het menu beloofde een heerlijk maaltijd met alles erop en eraan !!!
Hier dochter Patricia en de kleinkinderen
Er werd plaats genomen aan tafel terwijl er heel wat bijgepraat werd tussen de beide families
Het voorgerecht smaakte lekker
.... en maar uitleggen !!!
dan Broccoli roomsoep... Elke vond het heel plezant om ook eens een handje te mogen helpen wat haar nog heel goed lukte ook !!!
Tussendoor even poseren voor een mooie foto
Elke samen met Opa & Moeke
Vervolgens werd het warme buffet genuttigd... genieten van al die lekkere gerechten
met een lekker glaasje wijn of een frisse pint of natuurlijk frisdrank
Dan pauzeren om nog even te genieten van het zonnetje
want het was een "zomerse" dag !!!
Na de pauze werd het nagerecht geseveerd
Vanille ijs met verse vruchten of een Dame Blanche... het smaakte heerlijk met dit warme weertje !
Koffie en gebak voor de liefhebbers en drank naar keuze
Het werd hele fijne en gezellige dag en er werd heel wat bijgepraat want we zijn één grote familie en als je elkaar niet zo vaak ziet is het toch altijd weer een blij weerzien !!!
Lach elkaar toe, zomaar zonder reden Hou van elkaar, zoals vroeger toen je nog een kind was Om het even, wat de wereld je wil wil vertellen, hou het simpel en blijf bij die glimlach want het LEVEN is zo mooi in zijn eenvoud.
Tranen... een kleine golf van tranen om het licht dat langzaam dooft. Wacht, voordat je het gordijn sluit Het leven gaat verder en is zo mooi.
Hier in je ogen vol verdriet zal ik je altijd even nabij zijn als in je diepste herinnering aan mij. Bewaar onze ervaringen en dromen als kostbare herinneringen aan onze liefde voor elkaar.
Bewaar die glimlach in je ogen en merk hoe de wereld voor je open gaat. We zullen onze zorgen vergeten en denken aan een mooie dag want het LEVEN is mooi zoals het is !
Realiseer je je wel eens, dat we 't eigenlijk alleen maar leuk vinden om ouder te worden, zolang we nog kind zijn ?
Onder de 10 jaar vind je verjaren geweldig dat je denkt in maanden. "Hoe oud ben je?" "Ik ben 8 en een half!" Je bent nooit 36 en een half, maar je bent 8, wordt al bijna 9! Dan wordt je tiener; nu kan niemand je nog tegenhouden... Je springt meteen naar 't volgende getal. "Hoe oud ben je?" "Ik word 16!" En dan de geweldigste dag in je leven... Je wordt 21 !!! Zelfs de woorden klinken feestelijk... Maar dan wordt je 30.....oooooh, wat gebeurt er nu ? Klinkt al behoorlijk belegen... Wat is er veranderd? Je wordt 21..... 30..... 40. Je bereikt de 50. Je bent al 60 ! Tegen die tijd heb je al zoveel snelheid opgebouwd, dat je al snel de 70 raakt. Daarna begin je de maanden, weken en dagen te tellen. Je haalt de 80.... en daar houdt 't nog niet op. In de negentiger jaren begin je terug te tellen..... Ik WAS pas 92 ! Als je over de 100 gaat, gebeurt er iets vreemds. Je wordt weer een kind; "Ik ben 100 en een half..."
Veel ouders komen tot de ontdekking dat een schouderklopje vormend werkt voor het karakter van het kind - als-ie tenminste vaak genoeg, en vroeg genoeg wordt gegeven !
