Dag...boekje, Of de naam dag voor vandaag wel correct is, ik weet het niet, want ik draag nog pyjama en peignoir die ik gisterenavond aantrok, pyjama waarin ik de voorbije nacht sliep en kamerjas die ik vanmorgen weer aantrok. De tussentijd... continue werk aan website van C&bm, met ingave van alle technische artikelen van 2007, bewerking van de foto's, proberen een structuur op te stellen en die bij verdere uitbouw steeds consequent aan te passen, fouten uit teksten te halen, teksten consequent behandelen en verzorgen... zelfs dt-fouten verwijderen en namen die op diverse manieren worden geschreven. Ik heb me een paar keren afgevraagd waar ik eigenlijk mee bezig was? Commercieel een onderbouw geven om het magazine makkelijker aan publi-werving te laten doen, ja dat zeker, want ik was 8 jaren lang dag en nacht met dat ding bezig en blijf me ervoor inzetten. Verloning: nihil, zelfs mijn elektriciteitskosten worden niet vergoed. En al bij al: daar gaat het ook niet om, als ik het doe, is dat mijn beslissing, mijn verantwoordelijkheid. Overigens laat mijn statuut geen bijwerk toe, voor zover ik begrijp dat dat betalend bijwerk is. Alleen lijkt het dan pijnlijk-onredelijk als je nieuwe baas je afschiet omdat je een dag verlof opneemt (een van de kleinkinderen serieus ziek is, dochter met belangrijke werdopdracht die dag en huilend aan de telefoon omdat haar man in het buitenland zit, en zij al gans de week niet slaapt door de ziekte van haar oudstgeborene). Het wurgt me letterlijk dat hij me twee uren later in vraag te stelt over mijn thuisblijven. Daarbij een argument van ziekteverzuim aanhaalt... Of bedoelt hij soms dat ik verzuim voldoende ziek te zijn? Pas op, P, het leven bestaat niet alleen uit cijfers en slogans in jouw mondvol. Zelfs toen ik later die week op katoor kwam, en ikzelf het gesprek daarop bracht, bleef hij spelen met het argument dat hij dat niet kon tolereren ten opzichte van collega's die hadden geklaagd. Ik heb me voorgenomen elk van hen daarover een vraag te stellen, en hem er dan mee te confronteren. Dit is niet leuk werken meer. Ik weet alleen dat ik sinds die dag continue heb gewerkt om iets op poten te zetten, en dat zowel in office (bibliotheek opgeruimd; waarbij je wel moet weten dat iedereen daarmee werkt, behalve ikzelf; soms verdwijnen ook boeken, soms keren boeken terug, waarvan niemand verwittigde dat ze waren uitgeleend; hoektoren opgeruimd; magazinebakjes voor collega zelf naar beneden in haar kantoor verhuisd) maar vooral in off-office tijd heb gedaan. De mensen die de site moeten bijhouden en bijsturen, kunnen me blijkbaar niet volgen, want ik krijg geen antwoord meer en kan dus ook niet meer verder.
Ik kom uit een andere tijd, een andere wereld. Een wereld waarin werd gewerkt en mensen zich bezighielden met hun werk zonder dat een baas met een stokje stond te sturen, te wijzen en/of te bestraffen. Ben je gewoon een goeie baas, of kan je een goeie baas worden?
Zut, espeel, je had jezelf beloofd dit niet meer aan je hart te laten raken, niet goed voor je gezondheid. En ik heb vandaag gedaan wat ik mezelf had beloofd: alle technische artikelen voor het 2007 online plaatsen. Meer: ik heb er een nieuwe bladzijde bijgevoegd, iets wat ik een jouranlist al lang had voorgesteld en gevraagd, iets waar hij het mee eens was als noodzaak: een technisch abecedarium. Betekent dat ik morgen nog even mag verdergaan daarmee, via de criteria van de technische testen 2007, waar ik hopelijk nog een aantal zaken kan op terugvinden.
Rood, geel, oranjebruin, groenten van licht naar donker, de herst bereidt ons kleurgewijze voor op een te volgen winter. Eerlijk? Ik zie er tegenop. Kou is een schrikfactor bij mij, via mijn diabetes ga ik soms buiten de normale lijn en dan daalt ook mijn lichaamstemperatuur tot klappertannden toe. Het enige wat helpt, zijn ofwel een warm/heet bad ofwel kersenpitten op mijn buik en hopen dat de tijd voorbijschiet en de warmte inwerkt.
Ben ik een zaag aan het worden? Een zeur? Een 50+ met gevoelensschommelingen zonder weerga (tenminste voor mij toch), met vaginale veranderingen die me het zitten soms moeilijk maken, met nul-sexuele wensen, met twijfelogen in de spiegel, kijkend naar de persoon waarin ik aan het veranderen ben. Not fair, so not fair. Diabetes en hartsituatie laten geen medicatie toe, en vaginale droogheid met de scheurtjes kunnen enkel worden behandeld met iets dat dan weer mijn bloeddruk op een roller-coaster plaatst. De kinderen zijn bezig en leven hun leven; ik hoor hen als 't nodig is en so what, was ik dan anders zovele jaren terug? Ze hebben gelijk, maar ik mis hen toch vaak. En terwijl ik dit hier schrijf, besef ik het probleem: omdat er buiten hen, veelal niemand anders is om mee te praten, iets te zeggen of te vragen. Mijn echtgenoot komt thuis voor eten, kleding en slaap en vertrekt van hieruit naar alles wat hem bezighoudt en boeit. Komt dit nog ooit goed?
Gisterenavond zag ik een stukje film van een koppel dat zich als samen ontdekte. En ik weet dat zoiets kan en mag en OK is, maar bij gebrek aan beter als een gemis aanvoelt. Weten dat iets bestaat en kan, en het dan niet meer hebben, is een gemis. Ik heb het meegemaakt en mis het. Mis het jonge, onbevlekte gevoelen. Er kwam roest op en ondanks alle publiciteit rond bepaalde producten: roest is een hardnekkige vlek. Een herfstgevoel.
Tijd om te sluiten en bedwaarts te trekken. Pijn onderaan is verminderd, maar voel me uitgeput, na het werk aan de site en het urenlang aandachtig bezigzijn om en Nederlandstalige en Franstalige teksten juist te plaatsen, foto's internetwise te behandelen en de inhoud structureel bij te houden. Baas, durf het niet aan nog een opmerking over mijn werkaanwezigheid of -uren te maken, asjeblief!
|