gedichtje door J.


wandelend langs de oever
zoekend naar innerlijke rust
alles kijkt weg alles is ver
verward,bang en ongerust.
Ik moet zoveel verwerken
Alfabetisch alles ordenen
Dat denken te beperken,
Doemdenken te beletten.
Alleen kan ik dit niet aan
‘t Zelfvertrouwen verloren
‘t Kan alleen bergaf gaan
’t verleden toont sporen
Vrienden doen er iets aan
Helpen in woord en daad ,
Maar de diepte is ontgaan
Sommigen worden kwaad.
Je ziet ze gaan een na een,
Beu mijn angst en geween,
Ergens ja is het zelfbeklag
maar aandacht vragen mag.
Terug naar de werkelijkheid
Waarom ’t vertrouwen kwijt?
Dit is mijn start ,de realiteit,
Ik voel vechtlust en vrijheid.
Nooit zal ik het aanvaarden
een gevecht tot levenseind
Er bestaan andere waarden
Ik wil ze beleven zonder spijt.
j




















