
Parkinson na al dat aftakelen
Wil niet bedaren na veel jaren
Hoe meer pillen ik per dag slik,
Hoe groter het gevoel: ik stik.
De fatale ziekte te aanvaarden,
Is ons het onmogelijke vragen,
Dagelijkse bewuste confrontatie
Met die ondermijnende invasie;
Bang afwachten bij het opstaan,
Hoe zal het vandaag verder gaan ,
Kan ik bewegen,is ‘t zon of regen
Dat is de keuze, dat is ons leven Een goede dag, waar ik dan lach Geeft dan weer een naar gevoel
Beschaamd,geen recht op’n lach
Op feestje een biertje doorspoel
Parkie ik ben,was een goed soldaat
Tot de dag je mij hard hebt geraakt
Zonder spijt,ja, niet eens verlegen,
De schuld wil je ook niet toegeven.
Parkie je had ons beter beschoten
Met ‘n wapen dat direct kan doden
Dat aftakelen, onvoorspelbaar lang
Die woekerende ziekte,maakt bang!!
josé