er was eens een heel mooi meisje, ze had alles en ook al heel jong park en ook na mij een dbs laten implanten,
 en ze is  nu 45 jaar en heeft haar laten inslapen,ze had het al dikwijls geschreven dat ze teveel pijn had en het zo niet verder kon .Toegegeven ze was wel negatief ingesteld, maar ja iedereen is anders ,we  hadden nooit gedacht dat zij het zou uitvoeren, daar is geweldig veel moed voor nodig, wat lees ik nu op nederpark dat er zijn die bij hevige pijn cannabis nemen misschien was daar de oplossing geweest
wiij hielden allemaal van haar en leefde met haar  mee ,maar het het hielp allemaaal niet
ik hoop voor haar dat ze eindelijk rust zal kennen
Katthy of kaatje good luck aan de overkant

Ja ja de zon scheen niet echt ,maar in ons hart wel hoor,maar wij waren superblij als men toekwam bij de stopplaats van de autocar (toegegeven het was niet de ideale plek om te vetrekken het was er te gevaarlijk , de auto's raasden daar voorbij lijk in francorchamps,en vragen dringend een andere stopplaats) de bus kwam lekker op tijd , iedereen was dan ook in form en blij mekaar al terug te zien, we kwamen aan te Nieuwpoort en alles was al goed geregeld ,wij kregen direct ons kamer en dat viel bij de meeste meteen in de smaak, ikke trok met lotgenite aanstonds het strandop en we kwamen ook in het mulle zand waar ik ni kon laten om het te kussen ,t'was wel een zachte  val, en hebben dan de wandeling verder gedaan , onder een stralende zon die s'avonds wel wegging om dan s'morgens weer op te duiken Ik was tochwel doodmoe en den bingoavond heb ik ni mee gemaakt maar sommige hebben er mooie prijzen aan over gehouden, in mijn donzig bed sliep ik dan direct heerlijken dit  verhaal gaat morgen verder

Iedereen gezwind erust uit bed, uitgerust en vol goede moed, begonnen wij na een uitgebreid en lekker ontbijt aan een uurtje tay chi , het was echt onspannend maar ik kon het niet zo goed volgen, ik was nog vergeten de sfeer daar uit te leggen, formidabel vriendelijk ; er waren verschillende vrijwilligers om ons te helpen zelf ik wierd op mijn wenken bediend  .
Na de tay chi zijn we gaan petanque , dat was ginder echt tof men voelde echt de vriendschap die enkel onder lotgenoten mogelijk is..
Daarna weer eten, en dan effen rusten hoort er ook bij, daar waren nog wandelingen voor elk wat wils, allemaal perfect geregeld ,die namiddag nam ik vrij om gaan te shoppen,nieuwpoort is daarvoor een toffe stad,en s'avonds wierd er gedanst  en gelachen op de tonen van radio parkies met dj bart en agnes nevejan en geert die danste als nooit tervoren ,ik ondertussen een aperitief en een glaasje wijn gedronken en mijn oogjes vielen dicht   ik voelde mij ontspannen en kroop in mijn nestje 
weeral lekker geslapen nu volgt den derde dag
Weeral na een lekker ontbijt gaan wandelen, shoppen en terasjes doen  en de zn die bleef maar schijnen ondertussen was er iemand zijn rollater verloren, dat is wel triest en ze hebben hem ni teruggevonden;
s'midddags terug eten en dan wachten op een bus om terug naar huis te gaan, iedereen vol goede moed met het voornemen om  terug te komen
Er was wel een minpuntje, er waren mensen die betaald hadden en niet wisten wanneer en hoe laat den bus toekwam maar daar zal men in het vervolg wat meer aandacht aan schenken ook het voorval met de foto's ttz eerst kiezen en dan toch niet werd niet bij iedereen goed onthaald, maar ja nobody is perfect en de een pluim voor de organisatoren die meer als hun  best hebben gedaan
en daarom was het zeker formidabel
liefs

x

Ik kwam toe met een half uur vertraging wegens file, ja daar was natuurlijk al iemand anders op operatietafel , ik was daar om 10 30 uur en heb dan tot 4 uur gewacht ,zonder eten en zonder drinken, dan legde ze mij op de operatietafel en na een hallfuur begon het, ik had gevraagd om mij enkel lokaal te verdoven,wel ik kreeg een doek voor mijn ogenik voelde plotseling een mes dat sneed in mijn vel kreeg iets om in te ademen , en herinner mij niks ik had een verband onder mijjn nek ,en dan zei er iemand ze hebben u van da spul teveel gegeven ,ik voelde mij ni goed beefde verschrikkelijk en had alsmaar krampen, ze zeiden K. gaat je komen herinstellen, maar dat duurde geweldig lang volgens mij toch , daarna zei hij je dbs toestel is stuk ,dan zei is ni waar hij kon er ni goe aan uit  maar kon zeker ni naar huis kon  ni uit mijn bed ,dus moest ik een nachtje in de klinek blijven ,want hij zou de zaterdag ok komen ,terug heringesteld en t ging veel beter ,ik ben thuisgekomen maaar voelde mij nog moe, ja ik denk dat het bij jongere mensen beter gaat, en nu is het hetzelfde als vroeger ,in den dag goed en de rest maar beven gans den avond ,kan niet anders dan terug naar gent gaan om mij nog maaar eeens aftestellen

Maandag had ik samenkomst van de praatgroep en moest normaal de leiding geven maar ik kreeeg niets niemendaal over mijn lippen , iedereen was daar supervriendelijk voor mij t’was tof maar voelde mij
 ni goed en nu nog maar afwachten en  hopen dat het   betert
liefs

Waar

Een Wil is, is een weg.

Waar een weg is, daar wil ik naar toe.

Van het veranderen van je leven,

Wordt ik nooit moe, ik hou van dat gedoe.

Gert

Sorry maar het gaat er bij mij niet in. We kunnen hier twee kanten op, of je hebt gebrek aan AANDACHT, of je weet te weinig van het leven af om er een eind aan te, mogen, maken. (heb je alles al meegemaakt?)

Ik heb er zo mijn mening over en wil (ben bereid) die te ventileren.

Ik ondervond het, samen met mijn broers en zus om het proces mee te mogen maken, mijn moeder had besloten zich in te laten slapen. Ze was een trotse en verwende vrouw.. ze leed al jaren aan botkanker, de ziekte van Kahler. Ze wilde de gehele aftakeling niet meemaken.. Dus besloot ze ERVAN TUSSEN TE KNIJPEN.

Ik vond het achteraf een egoïstische daad. Zeker als ik de “film”voor mijn ogen afdraai. Wij zitten er nog steeds mee, als haar kids.. Na een leven als hypochonder gesleten te hebben, en altijd te klagen over hoofdpijn of buikpijn, of  alleen maar te klagen om aandacht te krijgen, speelde ze haar ultieme spel. Als een van ons had gezegd, ma, ik wil niet dat je het doet, had het niet doorgegaan. De arts die de inslaapspuit moest zetten, keek ons vertwijfeld aan.. immers, zijn eed was “het levensreddende werk”. Aan de morfinepomp liggend, naar de kapper geweest, nagels keurig gelakt en mooi opgemaakt, lag ze te lachen. . nee, niet mijn pakje aan.. Dokter kunt u de ader niet vinden, zei ze .. grappend.

Bah. Wat een nare vertoning. Ik weet zeker dat ze deze procedure volgde uit wraak, jegens haar kinderen, omdat ze haar lieten “vallen”. (in haar ogen dan). Niemand van ons wilde of kon haar in huis nemen.. Ons moeder was een verbitterd mens. Ik begrijp dat er angsthazen  zijn die de “long mile” niet willen lopen, maar gezien mijn eigen ervaringen tot nu toe, durf ik te zeggen, Euthanasie, NEE. Not my cup of tea. Wil je erover praten? Mail mij dan. Privé naar yopper@zeelandnet.nl zo, AVE , Jan Welling.