gedichtje
Vechten tegen Parkinson
Ik dacht dat ik het kon
Maar P. is op een idee gekomen
En heeft een vriendje meegenomen
Dat nu mijn gewrichten vernielt
Wat die engerd toch bezielt.
In starheid en beven nu veel pijn
Het is moeilijk om steeds vrolijk te zijn
Mijn optimisme gaat op de loop
Waarin vind ik nu nog hoop?
Ik wil.ik moet.ik zal
Voorkomen dat ik ten prooi val
Aan wanhoop en aan klagen
Dan kan ik mezelf niet meer verdragen
Mijn lach is verstard, maar ik lach
Morgen misschien een betere dag?
Thea
_________________________________________
nederpark
















