Ik word met den dag beter
het vergeten ook

http://www.frezondergrenzen.blogspot.com/

Zou dat eens moeten gewoon worden maar dat gaat niet, constant voel je iets
Terug thuis zorgen we dan voor eten maken
Indien het weer een beetje meevalt kan ik even gaan wandelen , indien mijn benen meewillen
he, heb toch constant het gevoel dat ik een ganse dag moet vechten
Het beste vanalles is nog mijn pc dat gaat heel goed en ben daarom erg blij  dat ik dat nog geleerd heb, hier breng ik heel wat uurtjes op door, zeker s avonds is chatten met lotgenoten heel fjn.
Zal toch proberen van mijn dag iets positiefs te maken
groetjes bloggers allemaal

Wij stoppen niet met lachen bij het verouderen

Maar worden oud als wij stoppen met lachen

De woensdag is voor mij een speciale dag, ik doe namelijk aan vrijwilligerswerk in het buurthuis Ommekaar, wij hebben een tweedehandswinkel, en doen daar echt voor een lage prijs kleding en spullen weg.Die worden door vriendelijke mensen binnengebracht en dan bij ons gewassen en gestreken en zijn weer zo goed als nieuw.

Dat is wel een heel goede manier om ons leefmillieu de beschermen, al die dingen die wij nog een tweede leven geven.Ook de mensen die ze komen halen zijn daar heel gelukkig mede zo hebben we twee vliegen in een klap he.
Vroeger stond ik in t praatkafe, maar kan nu geen kop koffie meer uitschenken vanwege dat beven, is spijtig maar doe het zo ook graag. Alleen het gevoel dat je je nog ergens nuttig kunt maken doet al heel veel.

Ben dan s avonds wel moe maar gelukkig want we hebben daar een leuk team medewerkers
nog lieve groetjes spinnerkeo

Een jaar of 10 geleden, mocht ik door reorganisatie mijn werk als bediende verlaten,ik was daar toen echt blij mee want de laatste jaren viel het mij op dat ik minder en minder aankon, kon mij niet meer zo goed concentreren, kon niet goed meer schrijven, had moeite met knopen van mijn jas, mijn huisdokter had al eens gezegd dat lijkt wel op parkinson, maar dat kan niet want jij bent daar nog veel te jong voor.

Toen ik 2 maanden thuis was stuurde hij mij toch  eens naar de neuroloog, daar kwam het onmiddelijke verdikt als een donderslag bij heldere hemel ik had de ziekte van parkinson, in dien tijd nog meer bekend als een oudemannetjesziekte.
Ik wist niet veel van wat mij te wachten stond, maar ze hadden toen pas een grote sprong vooruit gedaan en levedopa toepassen zou echt fabuleuse resultaten geven.
Maar ze wisten toen nog niet dat het maar een goed effekt gaf de eerste vijf jaar en dan begint dat gelijdelijk minder goed te gaan
Nu dus na 10 jaar zijn we zover ,bijna terug op starterspunt, maar zal julie daarover wel verder inlichten

Ik wens julie liefde en geluk
een gans jaar aan een stuk