De onderzoekers slaagden erin een huidcel van de staart van een muis zodanig te herprogrammeren dat daaruit gezonde en volwassen muizen zijn ontstaan, die zich ook weer konden voortplanten. In de laboratoria van de Shanghai Jiao Tong-universiteit lopen inmiddels al muizen rond van de tweede en derde generatie.

De afgelopen jaren zijn er veel resultaten bereikt met stam­cellen, cellen die zich tot allerlei andere cellen kunnen ontwikkelen. Wetenschappers hebben daar grote belangstelling voor, omdat daarmee mogelijk tot nu toe onbehandelbare aandoeningen te genezen zullen zijn, zoals diabetes, parkinson en hart- of herseninfarcten. Tot nu toe leverden stamcellen afkomstig uit embryo’s steeds de beste resultaten op, maar dat onderzoek is ethisch omstreden, omdat de embryo’s daarbij vernietigd worden.

Het onderzoek dat gisteren in het wetenschappelijke tijdschrift Nature is gepubliceerd, laat echter zien dat niet-embryonale stamcellen, in dit geval afkomstig uit een huidcel, zelfs tot een volledig nieuw dier kunnen uitgroeien. De wetenschappers maakten 37 cellijnen en gebruikten 6 daarvan, zodat uiteindelijk 27 muizen ontstonden. De muizen zijn nu negen maanden oud en hebben meer dan 300 nakomelingen. Daaruit blijkt dat de muizen zich normaal ontwikkelen, al zeiden de onderzoekers wel dat er sommige afwijkingen te zien zijn.

Als je kind gezond is heb je duizend wensen,      
                   als je kind ziek is : heb je er maar een        

Hoe herkent u het?

• stijfheid van armen en benen (rigiditeit);
• trillen van armen en benen in rust (tremor);
• traagheid (hypokinesie);
• gemakkelijk vallen (houdingsinstabiliteit);
• langzaam uitvoeren van bewegingen (bradykinesie);
• weinig mimiek in het gelaat (het zogenoemde maskergelaat);
• moeite met opstaan (terugvallen in de stoel);
• moeite met omdraaien tijdens het lopen of in bed;
• verminderd optillen van de benen bij lopen en daardoor een sloffende gang;
• lopen met kleine pasjes;
• voorovergebogen houding met doorgezakte knieën;
• moeite met starten en stoppen van een beweging;
• voorover gebogen houding;
• minder meebewegen van de armen tijdens lopen;
• bewust moeten nadenken bij alle handelingen;
• kleiner handschrift;
• moeite met fijne vingerbewegingen;
• zachte stem en monotone spraak;
• moeilijker slikken;
• speekselverlies;
• een sombere stemming;
• geheugenproblemen;
• dwangmatigheid;
• nachtelijke onrust.

NGG EVEN IETS VOOR VERJAARDAG VAN MIJN NEEF STEPHANE

21 juli

Op bevel march een twee, een twee

Vandaag weer dat dure en mooie defilé,

Soldaten zoals robotten of majorettes

In de pas te blijven in rij het is opletten.

De Koninklijke familie is altijd aanwezig,

Het is ten slotte voor hen en hun plicht,

Maar je moet het toch doen als je er zit,

Na wat gebeurt zie Nederland,geschift.

Ik vraag mij af als democratie zou bestaan

Als wij geen Koninklijke familie zou bestaan

Ze kosten teveel wordt op de muren gezet

Dezelfde mensen die onze lasten” belegd.”

Dat beetje dat wij het Koningshuis geven,

Vergelijken wat de regeringen wegeven,

Men adellijke nazaten een beetje opdrijft

Defileren zij weldra zelf,en besparen wij I!!!

Leve België!!

Jasper

Donoghue, hoogleraar aan de Brown University in de Amerikaanse staat Rhode Island, wil de communicatie in het brein doorgronden en dan gebruiken om mensen die verlamd zijn geraakt te voorzien van nieuwe, ongekende vaardigheden. Zijn werk is een gloednieuwe en veelbelovende tak van een nieuwe toegepaste wetenschap, de neurotechnologie. Neurologen zijn al vertrouwd met een onderdeel van de neurotechnologie: Deep Brain Simulation (DBS), waarbij specifieke, zwak functionerende hersendelen door middel van implantaten worden gestimuleerd. DBS wordt al op ruime schaal toegepast tegen tremor bij de Ziekte van Parkinson, en er wordt inmiddels uitgebreid geëxperimenteerd met implantaten die helpen bij depressiviteit en dwangstoornissen.

Donoghue wil de hersenen echter niet elektrisch stimuleren maar afluisteren met behulp van een ‘neurale prothese’. Zijn eerste, echt praktische neurale prothese gaf hij de naam Brain Gate. Deze ‘toegangspoort tot het brein’ is bestemd voor mensen die aan hun armen verlamd zijn geraakt. Brain Gate bestaat uit een sensor gekoppeld aan een of meer computers. De sensor is aangebracht in het deel van het brein waar de armen werden aangestuurd – signalen die geen functie meer hebben, maar vaak nog jaren na het intreden van de verlamming gegenereerd worden. De sensor registreert deze signalen en stuurt ze naar computers, waar ze ‘gedecodeerd’ worden tot opdrachten voor diverse apparaten. Gebruikers van Brain Gate kunnen zo leren hun ‘nutteloos’ vurende en communicerende neuronen alsnog in te zetten voor diverse taken.

De eerste tests zijn inmiddels uitgevoerd, bij mensen die de macht over alle vier hun ledematen hadden verloren. De resultaten zijn verbazingwekkend. Door simpelweg bepaalde armbewegingen te ‘willen’, kunnen ze hun computer bedienen, een robotarm sturen of hun eigen rolstoel besturen. Het systeem is nog erg omvangrijk. De volgende grote stap, aldus Donoghue, is de ontwikkeling van draagbare, altijd beschikbare ‘neurale protheses’ die het leven van mensen met een verlamming zeer zouden verlichten. Dankzij neurotechnologie kunnen ze een stuk zelfstandiger worden. Maar wat daaraan voorafgaat, is het fundamentele onderzoek van mensen als Chris de Zeeuw. Naar het grote geheim van ons brein: het getwitter van onze neuronen.