Hoe overleven met parkinson-google-translator pour le francais
DIT IS EEN BLOG MET EEN LACH EN EEN TRAAN ,
Vrijdag 4 december 2009
geduld
Wel ik zal nog veel geduld moeten hebben , om de rondedans te doen, de meeste mensen herkennen mij bijna niet, omdat ik vroeger altijd dyskinesiên had,( dat zijn ongecontroleerde bewegingen) wel die zijn totaal weg, das al heel veel. Maar het beven zelf is nog niet helemaal weg, en ook de stijfheid in mijn mond ( naar het schijnt niet te horen) maar voelt altijd zo aan blijft nog. Ik ben wel heel vlug moe, dat is normaal schijnt het. liefs
Hallo nu probeer ik mijn energie terug op te laden ik weet dat het een kwestie is van tijd. Nu we zien wel wanneer il terug alles kan van vroeger. Maar zal jullie nog eens de vroegere tuin van mijn dromen tonen was van een collega
den 20 november mocht ik al naar huis gaan , ik vond het wel wat vroeg, maar kom indien ze u dat zeggen ben je toch blij. nu dat eerste weekend was al niet denderend ,kreeg plotseling een panniekaanval , daar ik moeilijk kon slikken,dokter van wacht bijgeroepen, t was gelukkig iemand die er iets vavaf wist gaf mij prolopa bij mijn medicatie en ging plotseling beter; dan maandag was ik al terug in gent om aparaatje bij te sturen duurt maar half uurtje , dokter verschoot ik was terug springlevend, maar ben nu toch wat voorzichtiger, gelukkig had ik goede buren en famleden die mij biijstonden kon echt niets meer, geraakte nog niet alleen in mijn bed, enfin ik weet nu wat een panniekaanval kan veroorzaken. liefs
sorry voor het wachten , maar heb 1 dag en nacht zonder internet geweest Ik ben dus eindelijk in slaaap gedaan om mijn batterij te plaatsen wel degelijk onder mijn sleutelbeen, in den buik was te gevaarlijk dan hebben ze meer draden nodig. ik dacht al dat ik een ganse nacht geslapen had, was amper 5,30 uur als ik wakker werd, kon dan ganse nacht ni slapen, dait is wel de langste nacht van mijn leven geweest. dus toch eindelijk morgen geworden en ik beefde niet meer e,n kon mij bewegen, maar euforisch heb ik mij nooit gevoeld, voeld wel nog vanalles dat ge niet kunt thuisbrengen.Iedereen verschiet dat ik zo kalm lig; nu ga ik weer wat slapen en hopen op morgen
sorry kan de fouten moeilijk verbeteren weet niet hoe, ken dit laptopje nog ni zo goed (is niet bezoek hihi maar taart eigenhandig gebakken door oud collega)
Hallo, nu ben ik toch terug midden in de nacht bezig, wel de reden is simpel voel mij rond 9 uur doodmoe en ben dan voeg terug wakker. de operatie begint al vanaf het binnenkomen in de kliniek,,moet je nlk afkikken van je medicatie, das ni makkelijk, want al hetgeen je de voorbije jaren geslikt hebt, iemand die nog ni lang park.heeft, heeft daar minder moeite mee. Bij mij was het zoals voorspeld dat ik totaal immobiel werd; Gelukkig is dat maar twee dagen en wordt dat deels goedgemaakt door U telaten verwennen, het personneel van het az te gent is zeer vriendelijk. ik lag ook op kamer alleen dat doet veel, met mijn laptopje bij mij, ik was wel in luxe positie ik ben mij daar bewust van. dan komt de grote dag , bij mij vrijdag de 13de waar iedereen mij van overtuigde dat het enkel maa geluk brengt. Wel zo een geluk is het niet hoor, ze leggen eerst je hodfd vast met ijzers zodat je niet meer kan bewegen, toen begaf mijn moed het en ik vroeg om alles stop te zettten, dat hebben ze dan toch ni gedaan en verder in mijn hoofd geboord,dat is volslagen pijnloos,doet wel raar ondertussen moet je op vanalle vragen antwoorden, nu dit is om 8 uur begonnen en om 2,30 gestopt ,toen was ik doodmoe, het kon mij echt ni meer schelen of die electroden goed of slecht geplaatst waren. ik ga morgen verder doen e hoop dat dit niet verloren gaat anders moet ik herbeginnen en kruip nu in mijn nestje
geduld
