Categorie: Gedichten

De Zonnefee

Uit de aardse vuurzee
ontpopt zich de zonnefee
Haar huid is van vloeibaar goud
haar vleugels in duizend veren ontvouwd

Wanneer de hemel vol is van regenkristallen
die ragfijn naar beneden komen vallen
zweeft zij omhoog
en danst op de kleurige regenboog

Omringd door ragfijne parels van water
spreidt zij even later
haar majestueuze vleugels uiteen
en glijdt geheel alleen
door de uitgestrekte hemelvelden

Peter De Lathouwer

Ik lag met jou in hetzelfde bed.
We sliepen wel rechtop. 
Jij stak er net wat bovenuit. 
Vandaar jouw blauwe kop.

'k Was stapel op jouw lange lijf, 
dat mag je nu best weten. 
Ik vond jou echt een reuze-wijf: 
gewoon om 'op-te-vreten'.

Laatst droomde ik de hele nacht, 
aan één stuk door van jou. 
Jij werd mijn bruid, mooi in het wit, 
omdat ik van sleepasperges hou.

Plots werd mijn droom heel bruut verstoord:

ik bloedde aan m'n kuiten. 
We werden allebei vermoord 
door zo'n hovenier van buiten.

We werden in een kist gelegd 
en spoedig daarna gewassen. 
Mijn rug was krom, de jouwe recht, 
jij werd dus eerste klasse.

Wat wreed toch van zo'n hovenier 
ons zó uiteen te rukken. 
'k Heb jou daarna nooit meer gezien, 
want ik lag bij de stukken.

Weet je wat ik het gekke vind ? 
't Is eigenlijk heel stom: 
Terwijl óns leven in de grond begint 
is dat bij de mens net andersom.

Je bezorgde me slapeloosheid

maar laat me niet meer misleiden

laat me niet meer verleiden

te snel heb ik je vertrouwd

vond je echt een mens van goud

bij nader inzien niet eens van hout

aan een nieuw begin ben ik begonnen

geloof me niet onbezonnen

vraag me niet hoe en waarom

treuren doe ik nu niet meer

dan verkrampt mijn wereld weer

nu ben ik diegene die niet meer breek


bieke

Wat zal ik nu eens schrijven,

dat je altijd lief moet blijven

Nee, dat is geen goede wens
altijd lief dat is geen mens !

Elke dag veel zonneschijn
 Nee, want er moet ook regen zijn

Altijd vreugde , nooit verdriet ?
Nee,want zo is het leven niet

Wat ik toch eens schrijven zal ....

Wacht eens even 'ik weet het al ...

Het is eigenlijk mijn grootse wens

Wordt maar eens een gelukkig mens

nikki brigitta

Een lege plek
   een groot gemis
een fijne herinnering
is al wat er nog is

Waar ben je nu
  vraag ik mij af
rest enkel nog  de vriendschap
die jij mij gaf

Jou te kennenn
  vond ik zo fijn
je los te laten
dat doet pijn

k'zal je missen
in dit leven
en zal altijd
 om je blijven geven

janie b;