Sesimbra

Zaterdag 16 mei, om 20.30 uur kwam ik in Lissabon aan. Het vliegen ging goed maar de controle in Engeland, waar ik moest overstappen en Portugal was heel streng. Jas en schoenen moesten uit en ik zelf werd van top tot teen nagekeken. Ik had op schiphol voor Henk een lekkere wisky gekocht en moest die wel 6 keer verantwoorden waar die vandaan kwam. Gek werd je ervan. Maar van overmaat tot ramp liet ik per ongeluk de fles bij de laatste controle  liggen. Ik moest ook zoveel dingen te gelijk doen.
Toen ik in het vliegtuig stapte kwam ik er pas achter en vroeg of ik terug mocht om het op te halen. Dat kan niet meer, zei de stuwardes. Zei zouden er zelf wel voor zorgen om het terug te halen. Ik zag er een zwaar hoofd in. Met 10 minuten zou het vliegtuig vertrekken.
En ja hoor, daar kwam een stuward binnen met mijn wisky. Wat een service hé?   

Na een lange reis van 13 uur heb ik voet aan boord gezet. Het weer is hier heerlijk. Zonnig met een klein beetje bewolking.
Ik was zaterdag om 6.30 uur door Roos, mijn bovenbuurvrouw naar het station gebracht en omdat ik nog een treinkaartje kopen moest had ik die tijd er wel voor nodig. 
Doordat mijn koffer erg zwaar was en ik hem oppakte om in de trein te tillen knalde het grote handvat eraf. Daar stond ik halverwege instap. Dat moet mij weer gebeuren. Gelukkig was er een aardige man die de koffer in de trein zette. 
Nadat ik Roos had uitgezwaaid heb ik me naast die aardige meneer gesettelt. Hij was niet alleen hoor! 
Zij gingen in Italie 10 dagen met een groot zeilschip (een driemaster) rond varen. Ze hadden de reis aangeboden gekregen. Het was een gezellig gesprek en we waren zo op schiphol.
   

Ik heb Henk vanmorgen gebeld en hij is nu onderweg naar 
Cangas/Baiona met weinig wind en zal de motor veel
gedraaid worden. De volgende rit is Porto en 
vaart hij maandag/dinsdag of woensdag naar Lissabon. 

Hier zit Henk in zijn eigen gemaakte zeilbootje, een schakel. 
Ik dacht dat deze foto gemaakt was in 1965.
Toen was hij al gek op zeilen.

Midden op zee en toch nog zo dichtbij.

Onderweg was het heel gezellig. Babbelen, babbelen nog eens babbelen met Romy.  Zo gaat de tijd vrij snel. We moesten toch nog zo’n 800  kilometer rijden. Onderweg hebben we contact gehouden met de mannen om te weten waar ze naar toe gingen varen. Het is afhankelijk van het weer waar ze terecht komen. Het plaatsje Grenaa hebben we doorgekregen en zijn daar naar toe gereden. We kwamen laat aan (8uur),  we hadden veel in de file gezeten. Ze hadden netjes gewacht om met ons uit eten gaan. Zo konden we met de bemanning nog even bijkletsen voordat ze naar Nederland reden. Zij hebben de auto weer terug in onze garage gezet.

Vrijdagmorgen 18 juli ben ik om 10.30uur naar Zwolle gereden om mijn zus Marion een bezoek te brengen in het ziekenhuis. Na een tijdje bij haar gezeten te hebben ben ik naar Duitsland gegaan. Daar had ik afgesproken om bij mijn zoon Remco een overnachting te doen en daar vandaan met mijn kleindochter Romy naar Denemarken te rijden.

Zaterdag om 6.15uur zijn we wakker gemaakt en hebben samen ontbeten. Matthew, onze kleinzoon ging die morgen ook op vakantie met drie vrienden naar de Oostzee en werd om 7.00uur opgehaald. Uitgezwaaid en daarna  zijn wij weggereden. Nu hadden Remco en Conchita  de vrijheid om alleen met zijn tweeën een paar dagen op vakantie te gaan. Was wel even nodig na die ziekte van Conchita.

Ondertussen had ik met Henk contact gehad hoe de race afgelopen was. Hij belde maandagmiddag om 5.35uur op dat ze al binnen waren. Dat was heel vlot. Ze hadden veel wind gehad en ook nog eens van de goede kant. Ik heb maar gelijk op het internet naar de uitslag gekeken, en ja hoor,  meneer was weer eerste van zijn groep geworden. Weer een beker erbij. Ze zijn na de uitreiking van de prijzen de volgende dag naar  Denemarken gevaren waar wij met de auto naar toe zijn gereden.