.

 Laat het nieuwe jaar je huis binnenkomen
Met hoop, vreugde, met liefde.
En een geschenk met hem zal
groot geluk en gezondheid brengen.

Laat de sneeuw op je schouders vallen,
brilring, sterren schijnen,
en iedereen gelooft dat
het niet te laat is om zichzelf te testen.

Laten we vrienden vieren!
Anders kan het gewoon niet zijn, het
lot voor jou helder en goed
wens ik met heel mijn hart.

hernieuwt hoop,
nul mislukkingen, tegenslagen.
Laat het warm zijn in je hart
En er zal geen zwaar weer zijn.

Nieuwjaar is een sprookje en een wonder, het
geeft iedereen de vervulling van verlangens.
Moge je veel licht hebben, mogen
al je verwachtingen worden vervuld!

Geluk, vreugde, veel gezondheid,
laat je nooit vervelen.
Laat alles in het leven op volgorde gaan,
of liever, alles is precies zoals je nodig hebt!

We brengen dankbaar het jaar oud door. We blussen de 
melancholieke vuren, en we zullen een heldere hoop op het
  Nieuwe leven, en het oude Jaar herinneren met
 een hartelijk woord. Er waren veel mooie gebeurtenissen in
 hetlot deelde vaak voorschotten uit. En er zijn veel mooie
 liedjes gecomponeerd voor alle mensen en voor hun 
geliefden. Stagnatie in ons leven voorkomen, zonder
 ritmestoornissen en zonder falen, zullen we het
 nieuwe jaar wijzer maken en langs de wegen
 van het leven leiden. We zullen helderder, vriendelijker
  zijn, we zullen alle verdriet vanhet verleden vergeten.
  We bereiken ongekende hoogten. En het nieuwe jaar zal iedereen
 succes brengen. Dawn zal meer teder zijn voor mensen. 
 De natuur zal merkbaar voor ons groeien, leven zal 
jubelende vlucht geven. Laten we een nieuwe pagina 
met liefde openen:we zijn een prachtig aandeel
 waardig. Ik wens jullie een prachtig 2020.

Ik wil witte sneeuw, sneeuwbanken en sneeuwballen.
Zodat 's morgens de weg achter de veranda zou afdekken.
Dat de ronde dans rond het huis zou dansen. Ik wil witte 
sneeuw en een sneeuwcarnaval. Ik wil een sneeuwstorm
 en sneeuwval! En kerstbomen zodat in de sneeuw. Zodat 
sneeuwvlokken onterecht op hun plaats zouden verdwijnen.
Een beschutte stad met een deken van wit, alle straten, 
huizen. En het nieuwe jaar zoals wit krijt, winter geschilderd.

Laat het geweten altijd in ons leven, 
laat rechtvaardigheid leven. 
En laat het vreugdevolle nieuws 
We zullen geluk brengen. 
Glimlach om aardige mensen, 
geef ze warmte. 
En je zult 
altijd gelukkig en helder in je hart zijn .  

Begraaf ...

Ik hou van je, en verlang naar je, en bloemen groeien op het graf. 

Maar in blauw, beltonen en triomfantelijk, beefde, gezegend u.

En naar het geboorteland landde ik, en wilde je achterna.  

Maar toen ik huilde en bad, kwam je hoorbare lach naar me toe.

Begrafenistranen zijn tevergeefs. Je beeft, lacht, leeft. 

En bloemen groeien op het graf.

Wij willen hier, heel graag.
En laat de prins en niet de koning. 
Degene die ons van eenzaamheid zal redden, 
hoewel de vonk van liefde zal geven door het vuur. 
Dat de nachten niet te lang leken 
en de kinderen het opnieuw niet snappen.
Vul je leven met iets woestijn, 
zodat we het niet willen verliezen. 

De regen ritselt door de lakens, de heidense tuin verwarmt nu de dorst. 

Zoeter dan de kleuren van de geur. Vriend, wees niet bang. Met jou ben

ik niet bang. We zullen elkaar weer ontmoeten. Is het mogelijk voor ons

om onze hechte alliantie met de onweersbuien te sluiten? Geluk is niet

compleet zonder tranen. De lucht is blauw vanwege de wolken.

Als er maar een vreugdevolle straal zou schijnen in het midden

van de stormen.

Ach, deze nacht is zo wonderbaarlijk mooi. 

Ze kwijnt weg en betovert ons opnieuw. Oh, zeg: ik heb geen woord, 

om alles te uiten.Op zo'n nacht kun je jezelf niet beheersen, 

vanuit de borst is je hart klaar om te barsten. 

Nee, wat kan ons woord zeggen met zo'n onuitsprekelijke

charme?

Het dal van de aarde is weer vergeten, alsof ik je oproep hoor, 

en, zijn vleugels spreidend, in een oogwenk, geschrokken en levend.

Het hart vraagt ​​ook, en snelt naar die onaardse hoogten, vanwaar je 

stem snelt, daar, vanwaar je het vraagt.Oh, zing voor ons. Zing zonder

ophouden. Vanaf die hoogte, zodat ik opnieuw in dit prachtige lied van

het paradijs inspiratie kon putten.

Glimlach, noodlot en hulp, en licht in mijn ogen de lichten. 
Vertel me in het leven op de juiste manier. 
Zodat je niet halverwege het uit kunt schakelen. 
Laat alleen het goede leven overal, de 
verdwijning van haat en kwaad, 
triomferend, en liefde en geloof, 
dat het hart plotseling niet verhard. 

Leer jezelf onder controle te houden, in alles op zoek naar een goed begin. 

En ruzie maken met een moeilijk lot, weten hoe je opnieuw moet beginnen. 

Struikelen, sta zelf op, op zoek naar ondersteuning. Met een snelle opmars

naar de berg. Verlies onderweg geen vrienden. Wees niet boos, begin niet met

vergif, verheug je niet op het ongeluk van iemand anders, zoek overal alleen

maar het goede. Vooral persisteert in degenen die in de buurt zijn. Sterf niet

terwijl je nog leeft. Geloof me, alle tegenslagen zullen verdwijnen.

Ongeluk wordt ook moe, en morgen wordt een gelukkige dag.

Ze is veertien jaar oud; haar ogen als een paar rijpe kersen op de oorbel. 
Het is dun, licht, als een libel. En in de stem van haar kruiden is geritsel hoorbaar. 
Ze is altijd zorgeloos en kijkt in alle opzichten nauw, spaarzaam, zoals in het verleden. Maar hoe soms is haar lachen sluw. Ze is eenvoudig gekleed en nauwelijks tolerant ten opzichte van haar eenvoudige versieringen. 
Maar zij zou in zijde en kant hebben gelopen, en goud en prachtige stenen. 
Ze heeft nog nooit scharlaken lippen. In een liefdeskus niet samengetrokken. 
Maar haar blik is soms zo grof onbeschoft. Of zou een kus te weinig voor haar zijn? Het spijt me voor wie, haar de  ring geven, in ruil krijg je het
 recht van de eerste nacht.Ze zal haar lachen in zijn gezicht gooien, 
of iets wreeders?

Binnenkort gaat de zon helemaal weg. Kijk, pap, kijk, 
wat voor soort schip drijft op ons af. 
"Oh, jongen, het zou beter zijn als we van de kust weg zouden komen.
Kijk: het draagt ons de licht-donkere nacht. Nee, pap, kijk eens,
wat een kleurrijke vlag staat erop. Oh, wat is zijn stem hoog. 
Oh, hoe de vuurtoren is aangestoken. Mijn jongen, de sirene zingt. 
Pas op, laten we naar huis gaan. Kijk, het schip is behoorlijk blauw   
geworden.Maar de jongen huilt snikkend, de zee roept hem, 
en wil zwemmen, slapen werd werkelijkheid.



Een beetje begrip en liefde. 
Het lijkt erop dat het gemakkelijker is om te delen 
met je favoriete warmte.  
Alles bij elkaar hou je op boos te zijn, 
probeer in harmonie met jezelf te leven. 
Laat de ziel zingen en van het hart houden.
Het geweten zal kalm en stil zijn. 
Je opent de deur naar de diepten van je ziel  
daar is je vriendelijkheid de klok lang geslagen. 


Op de versierde kerstboom en op de spelende kinderen kijkt
 the angel naar de opening van de gesloten deuren. 
En de verpleegster verdrinkt de kachel in de kinderkamer, het 
vuur barst, het brandt het licht. Maar de engel smelt. 
Hij doet geen pijn en is warm. Eerste, smelten chips vleugels, 
dan valt hoofd achterover, benen brokelen van suiker 
En in een plas van zoete leugen. Dan en plas opgedroogd. 
En de verpleegkundige is oude, doof, en niets herinneren. 
Schroot, smelten en te sterven, het creëren van fragiele droom 
Onder de heldere vlam van de gebeurtenissen, onder het gezoem
 van het dagelijks gedoe.  Laat maar een keer, de eerste ademen,
Een klein meisje haar hart huilt voor je om het geheim.



Wat huil je, meisje, in een droom? 
Je verbergt je hoofd op je borst. 
Angel of God. Leuk als ze lachen. Kinderen 
lijken op hem wanneer ze wakker worden. 
Je herkende me niet? Trek jezelf dicht naar me toe. 
En wat je bang maakte, het was in een droom. 

Slaap, mijn jongen! Vogels slapen. Ze voedden de leeuwinnen; 
Ze leunden tegen de eiken en vielen in slaap, in het schuwe, groene ree; 
Slapende vissen liggen onder water. Hij pocheert de meerval met grijs haar. 
Alleen wolven, uilen 's nachts zijn ze klaar om te lopen, grutten, ze zoeken naar waar te stelen, ze breken hun bek en mond. 
De lantaarn is aangestoken. Slaap rustig, liefje, liefje. 
Slaap zoals vissen, vogels, leeuwen, als beestjes in het gras, 
zoals in holen, gaten, nesten beesten liggend op hun rug. 
Het gehuil van de wolf en het geschreeuw van de uil, 
stoor de dromen van de kinderen niet!

De leraar maakte zijn les af, ik zit aan de veranda. De herder belt luid. 
Lente, de schaapjeslammeren, lammeren. 
De zon boven de heuvel is verdwenen, hij schijnt met schuine stralen. 
De lucht is vochtig, warm, witte mist achter de vijvers. 
De oude leraar zit, moe van het werk. morgen heeft hij 
veel werk en zorg. Morgen zal hij 's ochtends met school koppige
 kinderen zijn, om niet aan de pen te knagen 
en geen notitieboekje om op te schrijven.
De kudde komt eraan, de kinderen erachter zijn overal verspreid.
De oude leraar zit, zijn hoofd is grijs.

Als de zonsopgang opkomt in de afgrond, 
de ogen van een vrouw uit moeilijkheden verlost.
Red het woord tegen ongeluk, 
presenteer de vrouw met bloemen, 
wanneer de laatste bruggen verbranden. 
Wanneer haar lot wordt weggespoeld door het spoor, 
red hen de vrouw van de problemen. 
Immers, een vrouw om wedergeboren te worden, 
zo weinig is nodig: in de schemering van angst, 
soms alleen een blik. Het enige woord. 
En soms, slechts één bloem. 

Vertrouwend op de herfsttijd van verf, trok hij zich

terug en besloot te wachten. En de kunstenaar, die

niet in geluk geloofde, begon haar dromen te tekenen.

Ik heb dergelijke landschappen geschilderd, het is 

 onmogelijk om met een pen te beschrijven. Kom terug, 

een ervaren kunstenaar, we zullen je dromen missen.

Het was stromende regen, hetzelfde als gisteren,
maar op een speciale achteloosheid. Dus als druppels
 is er geen nummer. En ze zullen voor  altijd vallen. 
Ondanks dat leek he them, rain mat zoveel tijd,maar hij
  versloeg alles in mijn raam. En ik geloofde bijna in hem.

Plots verdwenen de wolken, terwijl de tranen op
 papier drogen.En alleen, in mijn handen, een 
traan scheen een splinter van vocht. En
 zo is mijn liefde voor jou. Met een 
onzorgvuldige regen weerklonk
 het. In mijn uitgestrekte hand 
raakte ze in verval en verdween. 

Zorgeloze jongen, ik ga naar huis, ik druk mijn schooltas onder mijn arm,

ik stap met mijn voeten in het water. Geluk dan! Het is vandaag zaterdag! 

Morgen - uitgestrektheid van het spel, morgen oorlog en jacht zal in onze

tuin zijn. We maakten speren, we maakten geweren vuile sneeuwvlokken

met kogels dienen ons. Ik zal gelukkig een plan  opstellen, ik zal de vijanden

veilig slaan. En ik zal mijn glorie openen voor het wonder. Gelovend de

komende overwinning, haast ik me door de plassen naar huis. En naar de

zorgeloze buren, ik plons in het water. hoop verse sneeuw, plassen beken.

Maandag terug naar school. 

Een klein meisje huilde gisteren. 
Waarom niet elke dag de zon, zoals een diamant? 
Waarom troosten de engelen ons niet?  
Het kleine meisje 's avonds, in de schaduw, 
huilde en de engel fluisterde haar:" Slaap! 
Als een diamant zal de zon 's ochtends schijnen. 
En met jou zal ik' s avonds het spel beginnen!"
Het kleine meisje ging liggen in bed. 
Achter het raam fluisterde ze tegen haar een sombere spar. 
Slaapwel mijn spar, morgen zal de zon weer schijnen.

De herfstwind floot, zwermen vogels vliegen
naar het zuiden. Alles verandert in de wereld -
de nacht is plotseling langer geworden.
De hemel is ook anders, we dromen alleen
van zomerhitte: minder vaak is de dag goed,
vaker de regen mompelt van verlangen.
De stem van de wind is hees, een gekraak
van treurende kronen wordt gehoord.
Tijd, met een kleine jog. De
winter komt eraan.
De herfst is niet langer geliefd, paddestoel is bang
voor regen. Rowan berry rijpt onder de hemel
een trieste snik. Ongeïnteresseerde landschappen.
De hele waarheid van november zit erin.
Cijfers worden verbrand met koud roet
grijs blad van de kalender.

Ben je op zoek naar een reden om je te verheugen? Onzin,
nou, is het geen vreugde de dageraad kwam.
Aan de hemel kwam een ​​stralende zon tevoorschijn,
spelend met stralen op de ramen en daken.
Bent u op zoek naar een reden voor geluk? Waarom?
Je hebt miljoenen problemen in je hoofd gecreëerd.
Dan probeer je ze op de een of andere manier op te lossen.
Het leven is tenslotte kort en we moeten opschieten.
U zoekt God in de hemel en ziet, geen God is niet in de
hemel, hij leeft in harten. En alleen daarmee bloeit de ziel,
zonder God is het geen cent waard. Ik zal jullie een klein
geheim vertellen voor jullie allemaal, God heeft ons een
gelukkig ticket gegeven. Het is niet nodig om luchtspiegelingen
in de woestijn te zoeken, maar je moet liefhebben, je
moet geloven en leven. Het is al bij je: je loopt, ademt.
Ben je echt op zoek naar geluk? Je ziet de prachtige herfstkleur,
je hoort de betoverende wals van de wind.
Herfst verspreid onder de bladeren van het gebladerte,
nou, is het geen geluk? Ik ben hier, ik leef. We zien het
heden vaak niet. Het geheim is heel eenvoudig:
let op het mooie.

Herfst en liefde gaan naast elkaar, in een wals wervelen ze met herfstgebladerte,
alsof je er verstoppertje mee speelt, je zult het vinden, je zult het weer verliezen.
Hij zal je betoveren met verf, en hij is helemaal niet jaloers op anderen,
omdat haar niet mooier is, kussen niet zoeter. je bent gevangen genomen
 door een roodharig meisje en in de nacht niet slapen.

Denk aan haar en zucht, je weet niet hoe je zonder haar moet leven.
De blik is triest, je werd nors, dwaalde opnieuw op een maanverlichte nacht,
en ze wervelt en lacht, plotseling raakt ze zachtjes haar gezicht aan.
De herfst lijkt zoveel op de wind, het is niet mooier in de wereld,
treur niet mijn vriend, niet, herfst en liefde gaan samen.

Toen ik een kind was, inspireerde het bos van de nacht mij.

 Tot het punt van pijn was ik bang voor de night plains, de moerassen,

bedekt met witte waas. Toen mijn duizelingwekkende paard struikelde. 

Nu, een paar jaar zijn verstreken. En het leven heeft de geest gebroken.

 Ik heb genoeg meegemaakt. Als ik weer in de donkere wijk 

night loop, voel ik me soms vrolijk en gekwetst.



Die verliefd was, zal ik begrijpen. 
Liefde, als rijpe druiven. 
Tegelijkertijd, hop en honing.
Verrukking en drankje, hemel en hel. 
Je kunt het niet verzaken, 
je kunt het niet kopen, verkopen. 
Liefde is uw redding, 
zij en het kruis, en genade.





Ik kan niet meer huilen. Er is een belangrijke reden. 
Gisteren zei mijn vader dat ik al een man was. 
Mannen zijn niet bang. Geen moeder is er om te blijven. 
Mannen worden getemperd en kleden zich aan. 
Een man die heel trots is, hij is niet onbeleefd tegen een buurman, 
hij eet twee kommen pap bij het avondeten. De man kent de letters 
en de account tot tien. Ik ben papa, mijn vader staat me toe om een mensen traan te laten vallen. One! en veeg onmiddellijk af, en dan zullen ze schenken,  zodat niemand het ziet, keer je nu weg. Ik kan niet huilen. Er is een belangrijke reden. Gisteren zei mijn vader dat hij en ik mannen zijn.

Wat een vaag alarm. Verdriet in mijn hart, soms.
Welke weg zal uitvallen? 
Destiny, jij opent de kaarten voor mij. 
Ik weet het, ondoorgrondelijk. Altijd de wegen van de Heer, 
Maar toch, geef een teken, zeg bij genade, 
voor een lange tijd om te gaan. 
Ik vraag niet om neerbuigendheid, en ik bid nergens voor, 
maar weet gewoon, voor het geval, 
ik ben wanhopig in het liefdesleven.

Haat in bladeren
herscheppen, de eeuwige herfst zou komen.
Welnu, de pijn zou worden omgezet in letters,
laat de wind ze wegvoeren.

Om gemeenheid en laagheid opnieuw te maken.
In vrijgevigheid of spirituele nabijheid. Om
eeuwig verdriet opnieuw te maken
in de immense blauwe zee.

Uit de harten van eenzaam, ongelukkig
Je kunt een enorm kasteel
naar de hemel bouwen om de wolken met je 
handen aan te raken en daar dansen te regelen.

Om kogels opnieuw te maken tot boeketten
Naar de graven van de onschuldig vermoorde.
Het gebeurt helaas niet,
zodat wolken altijd vol zijn.

Zet haat om in bladeren.
Wel, de pijn zou worden omgezet in letters.
Maak eeuwig verdriet opnieuw
in de immense blauwe zee.

Gouden avondzonsondergang. Ik werd 
herinnerd aan je glimlach. Zonder jou
 kan ik geen dag leven, en met jou alsof
 in het paradijs. Ik zal je nooit vergeten. 

Je hele beeld staat bij mij onder de  
douche. Gouden ster om middernacht. 
Ik zal je herinneren aan mijn liefste.
 Ik hou van jou! Wat kan ik zeggen, 

wat kan ik nog meer bekennen? Zonder 
jou kan ik geen dag leven, en met
 jou alsof in het paradijs.

 Een nieuwe dageraad nam. Met jou achter het espenbos. 

Om middernacht ontmoetten we een uur.

Gisteravond nachtegalen nachtegalen zang soms 's nachts, 

en populier laat geurige gefluisterd in een droom tussen

henzelf. Tevergeefs liep je op het vertrouwde pad, 

je ging op een date met mij. Ik, lieflijk gehuld in

lusteloosheid, ik kon je niet bewonderen. Ik bewonderde

die nacht alleen, zwijgend en gebeden en beefde. 

Achter het nummer dat naar de nachtegaal keek, ruikte 

ik de populieren. Oh, de zoete lenteavond. Ik begreep je magische

licht. De aarde, verliefd op deze hemel, bloeide tot hem.

Van zonsopgang tot een karmozijnrood.