------ wat wasser ?

het duo Ruth en Eve Oosterman, Canada ~ 
een samenwerking tussen moeder en dochter (toen 2j)

 van 't Net   

Ruth's devies is : deel uw passies met de volgende generatie.
En Eve doet daar graag aan mee. Eve begint en daarop bouwt Ruth verder. 

Bovenstaand werk heet de Droom van de Boekenwurm. Op het einde wordt duidelijk waarom.
In de droom worden geen bomen meer omgehakt om boeken te drukken want
de boeken groeien rechtstreeks uit de boom.
klank zacht houden
https://www.youtube.com/watch?v=N253Hph2xNA 
01min08 

Nu de omgekeerde werkwijze : eerst Ruth, dan pas Eve. En Ruth werkt verder af.

         

        De uitleg van kleine Eve : "Mr Giraffe heeft blauwbessen gegeten
        en dan ging hij zeepbellen blazen en de zeepbellen waren blauw."  

Maar dat hadden wij al begrepen hé. 
Ter info : na een schildersessie moet Eve in bad en na het eten van blauwe bessen eigenlijk ook.

                                

m – HiH-08/2015, voor FIV - http://themischievousmommy.blogspot.be/2014/09/mr-blueberry-giraffe.html, http://themischievousmommy.blogspot.com/2014/09/thank-you.html 

Shakespeare ~ Laurence Olivier ~ Peter Sellers ~ The Beatles (in die volgorde)

Eén van de voordelen van slecht slapen is dat men 's nachts interessante documentaires tegenkomt op TV.
Afgelopen week zag ik een carrièreoverzicht van George Martin, de vijfde Beatle, de producer van al hun platen, -1.

In 1955, zomaar een gewone dag, wat liept ge dan te doen. In welke fase van uw leven waart ge dan?

Zelf werd ik toen drie. De eerste helft van het jaar '55 was er een zusje op komst,
vanaf de tweede helft van het jaar was ik grote zus en slopen de taken mijn leven binnen.
Van The Beatles was nog geen sprake, John en Ringo waren 15j
en George en Paul liepen waarschijnlijk nog in korte broek.

De buitenwereld beperkte zich tot de kleuterschool, het park en de weg heen- en terug.
Van veel interessante dingen had ik toen geen notie. Zo wist ik niet
dat Laurence Olivier dat jaar schitterde als Richard III in een film waarvan hij
de regisseur, én de producer én de hoofdacteur was. Een ambitieuze onderneming.
De rol zou hem een Oscarnominatie opleveren.  En ook :
'de film heeft waarschijnlijk meer gedaan om Shakespeare terug tot bij het publiek te brengen dan enig ander project'.
                            Sir Laurence Olivier  foto van 't Net

Laurence Olivier 1955: Richard III, "Now Is the Winter of Our Discontent", de openingsscène.
Ge moet niet het hele fragment uitkijken hoor,
'k zet het hier enkel om de setting te tonen en de intonatie & interpretatie van Laurence Olivier.
https://www.youtube.com/watch?v=jmWtynh2Xwc
04min30 

Of die stijl van vertolken vandaag nog zou kunnen, daar heb ik geen idee van.
In elk geval, toen in 1955 waren misschien al een aantal jonge wolven rond de interpretatie aan het cirkelen,
om er iets mee te 'doen'. Peter Sellers was toen 30. (Yep, dié Peter Sellers)

In 1965, waren we met drie. Laura 6j, Tina 10j en ik 13j. We staken alle drie boven de tafel uit,
de wereld was al wat ruimer. En er waren de Beatles.
klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=zx2TFk0vh1I
02min34

John & Ringo waren 25j en de twee anderen gedroegen zich navenant.
Peter Sellers was toen 40j en had iets beet dat bruikbaar was.
Hij zou een liedjestekst brengen als monoloog. Moet kunnen, denkt men dan,
van het podium naar de scène, van gezongen naar voorgedragen. Omgekeerd bestaat toch ook!

En de dag na de documentaire over George Martin heb ik dat curiosum van Sellers opgezocht.
En hoe meer ik erover te weten kwam, hoe meer ik onder de indruk raakte.
Dit was niet zomaar een speriebonen-grapje, dit was ernstig humoristisch werk.

Van Lennon & McCartney, de stukken tekst die Sellers gebruikt heeft :

         It has been a hard day's night, and I have been working like a dog
         It's been a hard day's night, I should be sleeping like a log
         But when I get home to you, I find the things that you do
         Will make me feel alright

         You know I work all day to get you money to buy you things
         And it's worth it just to hear you say you'll to give me everything
         That's why I love to come home, ‘cause when I get you alone
         You know I feel OK

         When I'm home everything seems to be right
         When I'm home feeling you holding me tight, tight

         It's been a hard day's night, and I been working like a dog
         It's been a hard day's night, I should be sleeping like a log
         But when I get home to you, I find the things that you do
         Will make me feel alright

En dan volgt nu A Hard Day's Night, gebracht door Peter Sellers, op de wijze van Laurence Olivier.
Dezelfde toonhoogte, hetzelfde accent, dezelfde stembuigingen …
de imitatie is zo raak, dat ze een eerbetoon aan Sir Laurence wordt.

Peter Sellers :
http://www.filmdetail.com/2011/05/24/peter-sellers-does-the-beatles-a-hard-days-night-shakespeare/

Let op hoe Sellers telkens het laatste woord van de strofe neerlegt.
Het gaat niet meer over de hardwerkende jongeman die thuis opgelucht zijn das uittrekt en een flesje bier opentrekt.
Sellers geeft een gans andere betekenis aan het thuiskomen.
Hij doet dat zonder één onvertogen woord te gebruiken, hij houdt zich aan de tekst.
Hoe vaker ik het filmpje bekijk, hoe meer ik onder de indruk raak van zijn kunnen.
Zelfs het feit dat hij op het einde van de tweede strofe gaat verzitten heeft in deze vertolking een betekenis.

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=zLEMncv140s
01min55

Met deze voordracht heeft Sellers de Engelse hitparade gehaald, zegt Wikipedia.
En ik heb dat toen allemaal gemist. Nuja, in '65 zou ik toch te jong geweest zijn om het te snappen,
Zoveel jaar later vind ik het driedubbel amusant, door de gelaagdheid van de vertolking.
Het lijkt wel bladerdeeg. Het lijkt luchtig maar het zit vol met … oei, mijn vergelijking loopt vast. Laat maar.

Dat is een voordeel van slecht slapen, er zijn 's nachts vaak interessanter dingen op TV dan overdag.
Van Shakespeare vertolkt door Olivier naar Sellers in een vertolking van een Beatles-nummer,
wat een knap stukje kruisbestuiving.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/George_Martin_(producer) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Sellers,
https://nl.wikipedia.org/wiki/Laurence_Olivier ,https://en.wikipedia.org/wiki/Richard_III_(1955_film) 

de Vlinder en de Dwarsfluit

09/2014 – Een speciaal moment in Odense (Denemarken) tijdens de Muziekwedstrijd Carl Nielsen.

De Japanse fluitiste Youkie Ota kreeg tijdens haar proef,
gelijk een echt Disney-prinses, bezoek van een vlinder. Op haar voorhoofd.
Het diertje leek de Sonatine voor fluit en Piano van Sancan wel mooi te vinden.
Mevr Ota liet zich niet van de wijs brengen door het gekriebel. Sterke zenuwen!

                

klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=5I60gr0ZQfw
01min33

Haar hoofdbeweginkje op het einde! : 'maanden oefenen en dan … dan landt er een vlinder'.

m – EZW-09/2014, HiH-04/2016 
http://nl.wikipedia.org/wiki/Carl_Nielsen , http://nl.wikipedia.org/wiki/Odense , http://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Sancan 

'k Heb nog een verhaaltje over goud.
Bij de eerste lessen scheikunde werden we ingewijd in het systeem van Mendeljev.
Het zal het schooljaar '67-'68 geweest zijn.
De tabel hing al jaren tegen de wand, we waren vertrouwd met de schikking,
een mozaïek met veel lege plekken. En met lettercombinaties.
Thuis ging ik al eens enkele opzoeken in de Elsevier.

In ongeveer elk lokaal hing een tabel van Mendeljev.
Dat zal niet zo geweest zijn, maar zo herinner ik het mij :
er hing overal een kruisbeeld boven het bord (om de leerkracht te behoeden voor vergissingen),
er was de kaart van België en af en toe ergens een kaart van Europa, naargelang het lokaal,
en er was Mendeljev.
Dat waren de rolplaten waarmee we vertrouwd moesten raken.

In lokalen waar de ramen te hoog stonden om naar buiten te zitten dagdromen
en waar geen kaart van Europa hing om te zitten wegdromen
keek ik dan maar naar Mendeljev zijn universum.
Veel van de elementen van toen ken ik nog steeds ratsklats uit het hoofd.
Heel handig bij quizvragen op TV, dan doe ik luidop mee.

In het begin van ons eerste jaar scheikunde hadden we een les over de groep van de edelmetalen.
De lerares had ons verteld dat hoe zuiverder het goud, hoe makkelijker het vervormd raakt.
Als verduidelijking bij haar uitleg :
ringen die een edelsteen moeten bevatten zullen eerder 14 kt zijn, zo zal een dure steen niet wegspringen,
ringen zonder steen kunnen hoger dan 18 karaat gaan.
Gesteld dat men lichtjes op de rand zou bijten, zou men voelen dat goud een zacht metaal is.

Wikipedia formuleert het als volgt :
'Van alle bekende metalen die bij kamertemperatuur vast zijn,
is goud, na lood, het makkelijkst te buigen en te vervormen'.

Lucia, de kleinste van de klas,
een vinnig springeding met grote bruine ogen en een paardenstaart die op en neer wipte terwijl ze sprak,
kwam in de loop van die week met een verhaal de klas in.
Ze had de uitleg over goud thuis aan tafel herhaald
-wat hebt ge vandaag op school geleerd, zeg het eens flinke meid. Wat zij dan deed.
Haar broertje van tien luisterde met grote oren want hij had zoals zijn zus wetenschappelijke belangstelling.

In een rustig moment toog hij naar het nachtkastje van zijn Ma,
nam daar de trouwring van haar grootmoeder, van zijn overgrootmoeder.
Hij beet er in, de ring vouwde dicht.
Ja hoor! Puur goud! Opgetogen ging hij dat beneden vertellen.

In de commotie volgde een pak rammel voor de jonge onderzoeker en vermits la Mama temperament had
deelde Lucia in de klappen.
Dat was haar welkom in de wereld van de wetenschappen.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Goud 

Eigenlijk heb ik geen juwelen meer. Behalve twee ringen.
Maar die zijn in zilver. Of zilver mee telt als juweel weet ik niet.
Zilver oxideert.
'k Heb wel een heel mooi glad vierkant doosje in geoxideerd zilver.
Het vraagt geduld om de zuurstof in de lucht en het zilver van het doosje
een paar jaar hun gang te laten gaan. Oxideren op natuurlijke wijze.
Tot hier toe ben ik tevreden. De tekening van de oxidatie begint heel Japans te lijken.
LM is veel minder tevreden. Hij vraagt zich af waarom ik een mooi doosje laat oxideren.
Het antwoord was en is nog altijd zeer simpel : omdat ik dat wil.

-----

Enkele zomers geleden was ik in de slaapkamer een kast aan het opruimen
en in een doosje met 'juwelen' zaten dingen die ik al twintig en dertig jaar
niet meer gedragen had.

Dat kwam deels door de job.
Ringen zijn niet zo handig als men vaak rubberhandschoenen moet aan- en uittrekken.
Halssnoeren en kettingen … wanneer zou ik ze gedragen hebben.
Toch niet om aan de wal te gaan, dat is vragen om overvallen te worden.
Juwelen dragen was voor later. Ooit zou ik dat wel doen.
Dat ik die dingen niet droeg kwam ook omdat veel van die spullen in goud waren.
En ik vind dat goud soms toch zo luid kan blinken.
Ik heb liever de zachte glans van zilver.

De gouden dingen had ik in de loop der jaren geërfd en gekregen,
zeker niet zelf gekocht.
Een mens verzamelt nogal wat spullen. In de loop der jaren.

Er waren oorbellen bij die ik gevonden had toen LM & ik de kamer bij een neefje van hem gingen herinrichten.
Ze lagen tussen het bed en de muur, bovenop de plint. Toen ik ze liet zien aan de neef, verschoot hij van kleur.

- Doe dat weg, doe dat weg! zei hij gejaagd.

Het waren oorbellen van zijn vorige vriendin.
De huidige vriendin mocht die oorbellen niet zien en al zeker niet weten waar ze gevonden waren.
's Avonds belde ik hem om te vragen hoe ik die oorbellen kon terugbezorgen aan de ex-vriendin.

- Ge moogt ze houden, fluisterde hij. Da's voor de moeite.

Zo stond ik naar die dingen te kijken
Ik herinnerde me dat ik iets gelezen had over de goudprijzen.
Dat er geld gegeven werd voor oud goud. 
Dus heb ik op het Net opgezocht waar ik daarvoor moest zijn
en de dag erop heb ik de hele mikmak uit de kast gehaald en samen met de oorbelletjes
binnengebracht bij de mensen die van goud hun werk maken.
'k Heb 300 € gekregen voor het boeltje.

Met dat geld wou ik iets kopen dat ik echt mooi vind. Eén stuk. Maar dan iets heel moois.
Een ontwerp dat tijdloos is en nooit gedateerd zal raken.
Eventueel  kon ik nog 300€ bijleggen, dan had ik het juweel eigenlijk nog aan halve prijs.

Maar het was zo warm die dag dat ik recht naar huis gekomen ben.
Mijn favoriete zilverwinkel (Reyndersstraat) zou ik wel op een andere keer gaan bezoeken.

Ondertussen zijn we drie zomers verder, of vijf en
ik heb nog altijd niet naar het stuk van mijn dromen gezocht.
Maar ooit hé, ooit zal het er van komen.
Dat ene juweel dat op mij ligt te wachten zal op een dag mijn pad kruisen.
Dan maak ik een foto en dan zend ik die in.

En anders zijn er nog altijd de micro-investeringen, de geitjes van Oxfam.
Misschien is dat uiteindelijk zinniger dan mijn gemekker over 'ooit'.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - 

Is het om te spelen dat de hond zo doet ? Een kajak is niet echt een frisbee hé. 
Als die hond zijn baasje niet wil laten vertrekken, heeft hij misschien gevaar geroken.

                     

Misschien ligt er een alligator op de loer en
niemand weet dat, alleen de hond. Maar die krijgt het niet gezegd …  

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=TZ3ouZCivhQ 
00min20 

m- HiH-08/2015, herzien 

Bij Mark Muldoon is het soms feest in de keuken. Wel, voor sommigen dan.   
Muldoon is degene die zingt, buiten beeld. Links in beeld een zij, rechts in beeld een hij.
De conversatie tussen de twee gebeurt in lichaamstaal.

00:25
- Daar gaan we weer, zucht zij.
- Komaan schatje! Danst gij niet graag?
- Nee dank u. Niet met patsers.
- Komaan!

00:45 
- Nee, geen goesting. Stop. Laat mij met rust. Nú!
- Oké, oké, maar deze song is een héle goeie hoor … 

01:40 
En hier komt mijn beste stuk! Kíjk! Zie mij doen! Zie mij doen! 

Ze verdwijnt uit beeld. Ze heeft zijn gedoe nog lang verdragen vind ik.
Moja, als dame blijft men zo lang mogelijk beleefd natuurlijk. 

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=CEQuDyuQFKE#t=39 
02min26 

m – HiH-05/2015, nagekeken

De mooiste kunstwerken en de beste uitvindingen zijn vaak  bedacht
door mensen die soms heel eigenwijs anders durfden te zijn.  van P²   

Wanneer het over uitvindingen gaat heb ik een grenzeloze bewondering voor de uitvindingen van
onze vroege voorouders. Zij moeten geniën geweest zijn of ik zat nu niet te typen en gij zat dit nu niet te lezen.
De mensheid had het niet overleefd zonder de knappe koppen van toen.

De eerste mens die een steel aan een hamer bond en daarmee de slagkracht vergrootte,
was de allereerste werktuigbouwkundige.
Waarschijnlijk een vrouw die voldoende noten moest kraken voor een aantal mensen.
Zij was de eerste ingenieur. Wat achteraf met hamers gedaan werd is een andere zaak natuurlijk.
Mekaar de kop in slaan en zo. Maar dat waren mannen. Vanwege het testosteron.

'k Zou graag eens de personen ontmoeten die zo'n 5000 jaar of langer geleden
een tegengewicht aan de dwarsboom van een paal vastgebonden hebben.
Of hoe moet ik dat uitleggen. 'k Zal er een vertelselke van maken, ga zitten.

Vader, zoon en kleinzoon, 48j, 32j & 16j, zo ging dat toen.
En puberteit bestond niet. Men werd als kind rechtstreeks volwassen.
En een waterput was letterlijk een put, een gat in de grond. Meer niet.
Met een paaltje ernaast om het leidsel van de emmer aan vast te maken,
kwestie van de putemmer niet te verliezen.

----- nu dat vertelselke

5000 jaar of nog langer geleden kwamen 's morgens vroeg drie mannen naar huis van hun nachtshift bij het veld.
Samen met anderen.
De heuveltoppen in de verte zagen al roze. Het zand onder hun voeten was nog donker.
Ze hadden bij het irrigatiesysteem hun aantal uren water geput om de kanaaltjes te voorzien van water.
Een veld aan de Nijl of de Tigris, of de Eufraat, ge moogt zelf kiezen. Of nee, doe toch maar de Nijl.

Na één shift water putten lagen hun handen open en hun rug stond in brand.
(ter hoogte van de lumbaal wervels)

De kleinzoon liep met zijn handen in zijn lendenen
mompelde iets lelijks en deed klaaglijk : "en dat is nu élk jaar zo hé"
De vader keek filosofisch en zei gelaten : "Ja, elk begin van de lente is moeilijk"
De grootvader prevelde een dankzegging aan de god van Stroom & Water en zei :
"Het is altijd zo geweest. Het doet pijn, maar er is water."

Het is altijd zo geweest ... dat moest hij nu juist zeggen waar de kleinzoon bij was.
Broeierig kwam de kleinzoon thuis, helemaal gereed om nog voor het ontbijt een potje te zagen.
Daarna moest hij heel de voormiddag in de tempel een shift rechtsgeleerdheid gaan volgen en
zijn rug deed pijn en het duurde nog tot de middag eer hij kon gaan liggen
chot... wat was hij het allemaal beu vandaag. En vanavond nog ambachtshift.

Zijn vrouw was al wakker,
legde een kruidenaftreksel op zijn handen en wond er doekjes om.
Soms moet dat bij mannen, soms moet men er doekjes om winden.

Hij vertelde over het water hijsen.
- Wij doen dat anders nu, zei ze. Wij hebben een dwarsboom.

En ze vertelde over het systeem aan de drinkwaterbron.
Aan de drinkwaterbron komen enkel vrouwen en kinderen,
hij wist dus niks van de vernieuwingen daar.
Trouwens, welke man ging er nu met goed fatsoen naar de vrouwenbron!
Enkel de rechters met hun gevolg en zover was hij nog niet. Bijlange nog niet.

Naar wat ze vertelde zag hij wel iets in die dwarsboom.
- We kunnen morgen vóór uw watershift eens gaan kijken, zei ze.
Dat vond hij goed. Dan was het nog donker. Dan zou niemand hem zien.

Toen ze daar kwamen zag hij dat het paaltje vervangen was
door hoge opstaande boom die bovenaan eindigde in een vork.

- Wie ..., begon hij ...

Wie heeft die hoge paal geheid, dacht hij, met een enorme steek van jaloezie.
Want die nieuwe paal rechtzetten was duidelijk mannenwerk geweest.
Welke man komt hier aan de drinkbron werken uitvoeren
terwijl alle anderen elders in hun shiften bezig zijn...

En in die vork rustte de dwarsboom.
Daarmee konden de vrouwen de emmer hijsen ipv hem op te trekken met de hand.
Het andere uiteinde van de dwarsboom rustte nu op de grond.

Ze glimlachte zwijgend en keek hem zelfs niet aan.

Hoe zijn ze aan dat hout geraakt, ging het door hem heen.
Die vraag had ze gevoeld.
Ze keek hem aan, wreef traag en met een oeroud gebaar
over haar zwangere buik en met haar donkere ogen
keek ze recht in de puttekes van zíjn donkere ogen.

- Dat zeggen we niet.
- Ik kan het gaan vertellen hoor, van die nieuwe dingen hier.
- En zeggen dat ge hier geweest zijt?

Weer die glimlach. Wat is ze slim, dacht hij met een week gevoel. Slim. En mooi.

- Die steen, wees ze, die steen gebruiken we om op het uiteinde te leggen.
  Dat is een idee van de kinderen.
  Maar nu zouden we hem graag vastmaken aan de dwarsboom.

Hij zag waarvoor die steen moest dienen.
Hij zag wat er moest gebeuren en hij legde zijn hand op haar hand.

Twee dagen later hing de steen vast. En nog twee dagen later stond
een gelijkaardig bouwsel aan het water bij het veld.
Zoon en kleinzoon waren zeer tevreden.

             
             Afbeeldingen van shadoof system ancient egypt

- Die nieuwigheden, jammerde de grootvader, die nieuwigheden verstóren!
- Vader, zei de zoon, hout is er altijd geweest. En die steen lag hier al sinds de Aarde de Zon gezien heeft.

Toen de opa voelde hoe die nieuwerwetsigheid zijn lumbalen spaarde bond hij in,
eerst min of meer, daarna iets meer. Maar hij bleef pruttelen en jammeren
om zich te verontschuldigen tegenover de god van Stroom & Water
dat hij met dat nieuwerwets gedoe enkel zijn oude botten wou ontzien.

---- 

Die mensen zou ik dus graag eens ontmoeten, indien een hiernamaals mogelijk zou zijn.
Want ze zijn misschien niet gekend,
maar naar mijn idee zijn ze wereldberoemd geworden met hun sjadoef.
Die jonge vrouw en de kinderen, bedoel ik.

Later kwam een heel sjadoef-systeem om het water naar de velden te tillen.

shadoof system

m - EZW-09/2011, HiH-06-2016 - bijgewerkt , http://www.grouporigin.com/clients/qatarfoundation/photos/chapter2/photo_46_big.jpg 

van zijn blog geplukt, iets uit 2006 
         
                      Spiegel

                      Ik keek in de spiegel
                   en heb mezelf gezegd:
                   mooi ben je niet echt
                   en heb de spiegel stuk geslagen
                   daarna had ik spijt
                   de scherven gaven mij gelijk en

                   ik heb een nieuwe gekocht
                   en mezelf verzocht
                   me anders te bekijken
                   en ik moet u eerlijk zeggen
                   dat ik me meer en meer mocht
                   omdat ik op mezelf begon te lijken.

                        Majumau, 30/11/2006

m – HiH-03/2017, ongewijzigd - http://www.liefdesgedicht.nl/gedicht/17039/spiegel.html 

eerlijke vinder 

"Oei Maart, ik zou dat direct naar het politiebureel doen, of in een plaatselijke krant zetten.

Mijn vader heeft twee keer geld gevonden;
De eerste keer een portefeuille met geld, paspoort enz.
Ik heb direct naar die mensen gebeld en die waren dol gelukkig.

De tweede keer een envelop met loonbriefje en het loon er bij.
Het was een enveloppe van de Mivas hier in Lier, een onderneming waar gehandicapten werken.
Ik heb eerst met de naam in het telefoonboek gezocht en bij de tweede poging was ik aan het juiste adres.
Die moeder was ook zo blij dat ze mij 100 frs wilde geven. Ik heb gezegd, dat is heel vriendelijk mevrouw, maar
mijn vader heeft het gevonden en die gaat dat niet willen aannemen.
Maar steek het gerust in de spaarpot van uw zoon, zijn handicap is al zwaar genoeg voor jullie,
dus zijn loon terug geven doen mijn vader en ik echt met een heel blij gemoed en gevoel.

En ik zelf heb eens een portefeuille gevonden op de grote markt hier,
het geld was er uit, de papieren staken er nog allemaal in.
Ik kon dat gerust aan mijn ventje meegeven, die werkte  bij de politie, dienst opsporingen,
maar daar ik het paspoort had heb ik die  jongen gebeld.
Hij was  achttien en niet eens blij, want zei hij, 'Ik had liever mijn geld terug gehad'.
Ik zei dat hij al blij mocht zijn dat hij al zijn papieren terug had, waarop hij zei, pfpf dat betaalden mijn ouders toch.
Wel heel ondankbaar vond ik maar ja, ik kon er ook niet aan doen dat het geld verdwenen was.

En deze winter heb ik een paar kinderhandschoentjes gevonden in onze hall hier beneden.
Ik dacht misschien van één van de kleinkinderen van mijn buurvrouw.
Ik heb de wantjes op de brievenbussen gelegd en die hebben daar twee weken gelegen.
Ze waren van niemand. Ik heb ze dan maar buiten op het vensterbank gelegd en de volgende dag waren ze weg.

En twee jaar terug was mijn ventje zijn huissleutels kwijt, die moesten uit zijn zak gevallen zijn met uit de auto te komen
en onze Nebo in zijn armen te nemen. Direct aangegeven bij de politie.
En ook direct ander slot laten steken want wij moesten de volgende dag voor een hele dag weg.
Twee dagen later belde de politie ons dat mijn sleutels daar waren afgegeven.
Met dank aan de eerlijke vinder, maar ik wist niet wie... "  P₂

De armband naar het politiekantoor brengen, daar heb ik toen heel efkes aan gedacht P₂KE,
Heel efkes maar.
Behalve het geslagen goudmerk stonden er geen kentekens in de armband,
niks gegraveerd.
Qua schakel had hij ook geen speciale kenmerken.

Hem binnenbrengen naar de baas van het etablissement vond ik niet nodig,
het was een groot baancafé waar veel reisbussen stoppen.
De armband naar het politiekantoor ter plaatse brengen vond ik ook niet nodig,
de eigenaar/ster kwam misschien van de andere kant van het land.

'k Vond het wel eigenaardig dat tussen de grijze kiezel van de parking
nog niemand dat hoopje geel goud had zien liggen. Misschien was het een kwestie van lichtinval.
De zon was aan het zakken en ik zag van ver dat dit hoopje op een andere manier blonk
dan klein zwerfvuil zoals karamelpapierkes of biercapsullekes.

De armband lag in mijn hand, we stonden er met vier op te kijken
en ik heb hem in mijn jaszak laten glijden.
Om een of andere reden wou ik hem niet in mijn handtas.
's Avonds thuis heb ik hem dan aan mijn schoonzus gegeven.
Voor LM en mij had hij eigenlijk geen waarde.
Behalve dan dat het gebeuren achteraf informatieve waarde had over iemands waardesystemen.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - 

goud en geld en zo 

Ongeveer vijftien jaren geleden heb ik eens
een zware gouden armband gevonden op een parking.
Eigenlijk vond ik het vreemd dat degene die zoiets draagt niet voelt dat het ding lost.
Môja, wat weet ik van armbanden …
En dan nog in goud. 'k Heb het  meer voor zilver. Die glans is zachter.
Goud kan toch zo schitteren hé. Eigenlijk vind ik goud een luide kleur.

'k Steek die armband op zak. Thuis bekijken we het ding eens goed.
Jawel, slotje kapot maar echt goud.
Noch LM noch ik dragen goud. Met dat ding konden we dus niks doen.
Een zus van LM zat erbij en haar ogen blonken. Omdat ze die armband mooi vond, dacht ik.
We hebben haar die armband gegeven. Waarom niet? Zij draagt goud, wij niet.
Toen blonken haar ogen ook van blijdschap. Dacht ik.

Vier jaar later werd het appartement van hun Moeder verkocht en
de verkoopsom zou onverdeeld blijven staan zodat niemand van de kinderen
zou moeten bijleggen om het verblijf van hun Moeder te bekostigen.
Dat was de mondelinge afspraak tussen de zes kinderen onderling.

Achteraf werd die afspraak betwist door de armband-zus,
ze wou haar deel van de verkoopsom.
Wekenlang agitatie en gemekker!
En ik herkende de blik. 
Ineens vielen een paar dingen op hun plaats. 
Hebzucht. Pure hebzucht.
Al eens hebzucht gezien in iemands ogen? Akelig. Echt akelig.

De volgende armband breng ik naar 'oud goud' en met dat geld
sponsor ik bij Oxfam microprojecten met geitjes. In stilte.

m – EZW-11/2011, HiH-08/2016 – bijgewerkt, 

niét op ’t klavier !

Met zachte hand en met veel geduld hebben ze de poes geleerd dat ze niet
op het klavier mag zitten of liggen. Niét! En dat is gelukt.
Ze ligt of zit niet meer op het klavier.  
Ze doet nu aan schermbeveiliging tegen ... tegen de muis?

                

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -

over babbelcultuur en laméren

In de familie aan vaderskant werd alles op tafel gegooid.
Ondergeschoven kinderen, oorlogsverledens, trouwerkes-van-moeten,
financiële en andere schelmenstreken, het werd allemaal luidop meegedeeld.
Of er nu klein grut met grote oren rondliep of niet : het leven werd verteld zoals het is.
Heel die wijk was zo.
Over geldelijke meevallers waren mijn grootouders opvallend minder openhartig.
Misschien is dat eigen aan zelfstandigen.

Over bevallingen en aandoeningen werd er niet geheimzinnig gedaan,
alles werd uitgebreid tot zeer uitgebreid verteld, varianten en remedies incluis,
met al de misvattingen van een verhaalfolklore die terug gaat tot vóór de kindertijd van mijn grootouders.

Niet dat problemen bespreekbaar gemaakt werden of dat er taboes doorbroken werden.
Helemaal niet.
Het waren gewoon mededelingen die werden uitgesponnen en als verhalen werden opgediend.
Een overblijfsel uit de tijd dat radio voor rijke mensen was en de TV nog niet bestond.
Want in die tijd en in dat milieu zijn mijn grootouders opgegroeid. Men maakte zélf de soaps.
En die manier van communiceren hebben ze zowat heel hun leven gehanteerd,
over alle onderwerpen, met de clichés en de dooddoeners die erbij horen.
Ik denk dat mijn grootouders 'streetwise' waren.

Van hun kinderen (negen) waren er een paar zeer zwijgzaam.
Misschien zijn ze in die bende nooit aan het woord geraakt en hebben ze het dan maar opgegeven?
En een paar zijn nu nog altijd grote tateraars. Maar ze vertellen niet alles meer.
Er is nu meer oog voor privacy, alhoewel … één tante heeft nog altijd
een zeer levendige belangstelling voor 'het leven zoals het is'.

Iets waar mijn Pa absoluut niet tegen kon was
de openheid waarmee zijn Moeder over aandoeningen en ziektes vertelde.
Daar kreeg hij het danig van op zijn heupen.
Maar eens voorbij een bepaalde leeftijd deed hij zelf juist-klak-exact hetzelfde als zijn moeder
met alle ongevraagde details en op de meest ongeschikte momenten.
Wanneer we hem er op wezen, dat hij dat vroeger zelf niet verdroeg,
viel hij uit de lucht, dan waren wij het die weeral overdreven. Weeral …

Die babbelcultuur en dat lameren heb ik enkel daar gekend. In die wijk, Ter Eiken.
Men leefde er luidop mee en de mantel der liefde betekende daar
het verhaal van de beklagenswaardige doorvertellen.

De familie aan moederskant was bijlange niet zo. Daar ging het gans anders.
Dat is voor een andere keer.

m, ooit klein potje met grote oren – EZ-04/2013, HiH-08/2016, herzien -

Op vakantie in Spanje rond Pasen ~ door Rocor, 08/2007

Het weer viel tegen, terwijl het in het vaderland zalig weer was. Plezierig is anders, maar niet gezeurd,
onbezorgd niets doen kan ook leuk zijn. We hadden dan meer tijd om naar de medemens te kijken,
zeker in het restaurant van het hotel, dat in buffetvorm was opgesteld.
Wat mensen op hun bord leggen en door elkaar eten is niet te geloven.
Ik die dacht dat er regels waren om gerechten samen te eten, bijvoorbeeld gehaktbrood met krieken.
Aan het ontbijt frieten met plakjes kaas, een ei met donuts.
Ge stelt uw schotel zelf samen, ge eet zoals ge wilt, maar op de middag zag ik paling met ijscrème eten.
Er zijn grenzen aan smaak. Dat zoiets bestond, niet te geloven … 

Toen kwam er een reisbus toe met mensen. Die avond bleven zij eten en ze bleven voor een overnachting.
Als ontbijt voerden zij een aanval uit op dat buffet, borden werden volgepropt, alles door elkaar,
waarvan ze niet de helft opaten. Dat bleef gewoon op de tafels staan, en werd er opnieuw een ander bord gevuld.
Een chaos van eten en drinken, het was niet om aan te zien, wat een verspilling!
Ik dacht nog: daar moest straf opstaan dat bleef bijna allemaal onaangeroerd achter. Hoe zouden die thuis eten? 

De verantwoordelijken stonden er sprakeloos naar te kijken bij zoveel gemors met al dat goede eten.
In een mum van tijd hadden die mensen er voer van gemaakt, en blijkbaar vroegen die reizigers zich niets af,
ze hadden er toch voor betaald zeker? Alles belandde in afvalcontainers.
De verblijvende hotelgasten stonden er sprakeloos bij. Dat doe je toch niet, fatsoen is anders. Er zijn mensen die zich ongemakkelijk voelen als ze een botertje teveel hebben genomen en het gaan terugbrengen,
iedereen weet toch: met eten wordt niet gemorst! 

Een mens mag niet altijd terugvallen op vroeger, maar toch, ik zag ooit hoe een Afrikaanse vrouw in de Congo
maniok plette in een holle boomstronk. Ze was er uren mee bezig. Ze bood me aan wat te nemen met mijn vingers,
het smaakte heel goed. Voor haar was dat het eten voor een ganse dag met haar gezin en ze wilde dat delen met mij.
Als ik daar aan denk en haar vergelijk met die onbeschofte mensen in dat hotel waar véél nóg niet genoeg was,
denk ik: mijn god, het is toch niet eerlijk verdeeld! Maar wat doen we eraan? Niets zeker … 

door Rocor, 08/2007 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1185919200&stopdatum=1188597600

fruit chemisch bekeken

Als men de tekst onderaan leest zou men denken dat een perzik vol chemisch spul zit.
Wel, nee, ja, tja, het is gewoon de chemische samenstelling van een perzik.
Gemaakt in De Natuur. En zo bestaat er nog wel een paar afbeeldingen.

m - EZW-08/2013, bijgewerkt - http://projetutopia.info/poisons-naturels/ ,
https://jameskennedymonash.wordpress.com/2014/07/12/ingredients-of-an-all-natural-peach/ 

een ponseltje voor kattemenoel 

Sinds LM en ik elke ochtend op TLC dat kattenprogramma kijken
herinner ik me meer en meer over kattezaken van vroeger.
Hier iets uit '67.
De klas liep toen zot van alles wat Annie M.G. Schmidt schreef, gelijk wie het zong of bracht.
Haar beschrijvingen waren raak en fijntjes.
Naar mijn gedacht stonden vertolkers van topniveau bij haar aan te schuiven om een tekst.

Hier:
een kattenmoeder koestert haar kattenjong, het kattemenoeltje.
Mevr. Schmidt heeft het ook over een ponseltje. Woorden van eigen vinding die
evengoed een gevoel overbrengen, misschien zelfs sterker ... Mevrouw Schmidt
was geniaal in het  brengen van niemendalletjes en in het hanteren van eenvoud :

vertolking door Leen (Leendert) Jongewaard 1967, klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=nclgj72R48c
02min12

                      Ik zal je leren blazen tegen het grote kattenkwaad
                   Ik zal je leren blazen tegen het grote waf-woef-waf
                   Het grote waf-woef-waf dat altijd door de wereld gaat
                   En als je dan goed, blazen kan dan blaas je 't van je af
                   Kattemenoeltje, Kattemenoel
                  
                   Ik zal je leren spelen met je eigen mooie staart
                   Of met een heel klein plonseltje of met een pluisje touw
                   Wij amuseren ons met niks, dat ligt in onze aard
                   Die arme mensen ach, die amuseren zich niet gauw
                   Die hebben daar Wim Kan voor nodig  liefje - op z'n minst
                   Wij katten kunnen zonder hem en dat is onze winst
                   Kattemenoeltje, Kattemenoel              
                  
                   Ik zal je leren krabben tegen bloemetjesbehang
                   En lekker met je nagels langs de mooie nieuwe stoel
                   Daar zijn de mensen razend om, dat weten we al lang
                   Die arme dwazen kennen niet dat zalige gevoel
                   Kattemenoeltje, Kattemenoel
                  
                   Ik zal je leren stelen uit de wiebelende pan
                   Ik zal je leren kopjes geven aan de goeie man
                   Ik zal je leren zwerven op de smalle daken 's nachts
                   De  helle groene koplampen die schijnen onverwachts
                   Kattemenoeltje, Kattemenoel 
                      
                   Ik zal je leren lopen op een blad met twintig glazen
                   Zonder een te breken en ik zal je leren blazen
                   Ik zal je leren blazen tegen 't grote kattenkwaad
                   En tegen het grote waf-woef-waf dat door de wereld gaat
                   En dan ben jij een goede kat, zo een als ik bedoel 
                   Kattemenoeltje, Kattemenoel

                      Harry Bannink / Annie. M. G. Schmidt

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -
https://nl.wikipedia.org/wiki/Leen_Jongewaard, https://nl.wikipedia.org/wiki/Harry_Bannink, https://nl.wikipedia.org/wiki/Annie_M.G._Schmidt 

een legende ~ via IFP

“Vrouw Barbara was weduwe geworden: haar 5 kinderen werden aan het werk gezet om niet te vervallen in armoede.
Bijna dag en nacht draaide het spinnewiel in het huis. Serena, de oudste dochter deed flink haar best,
maar voelde goed aan dat het harde werk niet voor een blijvende oplossing kon zorgen.
Daarom bad zij elke avond in stilte tot de Heilige Maria en deed een belofte: indien zij haar familie zou helpen,
dan zou zij afzien van elke vreugde en hoop die zij in haar hart koesterde. 

De lente breekt aan. Om te bekomen van het harde werk krijgt Serena een vrije dag
en zij gaat een wandeling maken met haar jeugdvriend, Arnold.

Terwijl ze uitrusten, gebeurt er plots iets heel bijzonders.
Een legertje spinnen, strijkt neer op het hoofddoek van Serena
en met verbazing stellen zij vast dat uit het heen en weer geloop van de diertjes
een web geboren wordt met figuren, vogels en bloemen.
Plots verdwijnen de spinnen: het ragfijne werk blijft achter als bewijs dat het geen droom was.
Voor Serena is dit duidelijk een teken van God. Als eenvoudige spinnen zo'n werk kunnen maken,
dan moet een mens daar toch ook toe in staat zijn? Arnold maakt met enkele takken een houten raamwerk
waarop het doek met het web werd vastgemaakt en Serena neemt het mee naar huis. 

Diezelfde avond nog zet zij zich aan het werk.
Wanneer Arnold haar de volgende morgen komt opzoeken, zit ze hopeloos in de war met al de fijne zijden draadjes.
Hij stelt voor de draadjes te bevestigen aan houten stokjes.
Het over en weer brengen van de stokjes, de eerste kantklosjes, verloopt eerst nog wat onhandig,
maar na enige tijd is het als het ware kinderspel geworden. Het eerste kantwerk was er.
Arnold tekent dan andere motieven en de eerste werkjes worden aan rijke kooplieden verkocht.
Weldra wordt het kantwerk een veel gevraagde en duurbetaalde waar.
Het is voor Serena een hele opgave om aan de vraag te blijven beantwoorden en daarom
leert zij het kantklossen aan haar zusjes aan. De welstand komt terug in het gezin.

Een enkele maanden later is Arnold erin geslaagd zijn meesterwerk klaar te krijgen
dat hem toelaat erkend te worden als volwaardig beeldhouwer.
De jeugdvriendschap met Serena is bij hem uitgegroeid tot echte liefde en hij vraagt haar ten huwelijk.
Groot is echter zijn verwondering als hij door haar wordt afgewezen, terwijl zij toegeeft van hem te houden.
Voor Arnold breekt een moeilijke tijd aan. Het jaar verloopt en het wordt weer lente.

Om de verjaardag van de wonderlijke gebeurtenis te vieren trekt Serena, ditmaal alleen,
weer naar de plaats waar haar een goddelijk teken werd gegeven.
Daar denkt zij terug aan Arnold en vraagt de Heilige Maria ervoor te zorgen dat hij niet langer zou lijden.
Plots zijn er terug de honderden spinnen. Evenals het jaar voordien
beginnen zij op haar zwarte hoofddoek een bijzonder web te spinnen. Aandachtig kijkt ze toe. Het is een bruidsboeket.
De spinnen blijven doorwerken met een ongekende ijver en rond het bruidsboeket verschijnt een tekst
die pas leesbaar wordt als de spinnen weer verdwenen zijn: "Serena, ik ontsla je van je belofte."
Serena barst in snikken los. Het zijn tranen van dankbaarheid en vreugde. 

Arnold was haar gevolgd en had zich verscholen gehouden in het struikgewas.
Haar snikken doet hem evenwel zijn schuilplaats verlaten en hij snelt op Serena toe.
Zij toont hem het nieuwe web en vertelt dan van haar vroegere belofte. Voor Arnold wordt alles nu duidelijk.
Er staat niets nog hun geluk in de weg en korte tijd later wordt hun huwelijk ingezegend.” via IFP

Oef. 't Loopt goed af.
’k Dacht al : wat moeten meisjes het toch weer verduren in legendes.
Maar ze mag trouwen met haar beeldhouwer.
En hun kinderen waren natuurlijk beelden van kinderen.

m – HiH-08/2015, bijgewerkt – overgenomen van http://www.volksverhalen.be/Brugge_Serena_BrugseKant,

Soms hebben mensen nieuwe gedachten nodig,
maar hoe raak je de oude kwijt? van P₂ 

Gelijkaardig probleem met een boemerang :
men heeft een nieuwe, hoe gooit men de oude weg?

Sommige gedachten / herinneringen zijn boemerangs.
In een andere context heten ze demonen.
Hoe verjaagt men definitief ongewenste herinneringen, demonen?

Kán dat eigenlijk wel, gedachten definitief buiten houden,
herinneringen verwijderen, demonen verjagen voor altijd?

Misschien blijven ze voor altijd boemerang.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - 

Ocean City, Maryland (US) - ma-20/07/2015

Donkere lucht, schuimkoppen op het water … dat wordt storm hé.

          

Deze jongens wonen aan de Atlantische Oceaan, werken op het strand,
en zij zien het slecht weer niet aankomen? Moeilijk te geloven.
Ze hadden gewoon geen zin om intijds in gang te schieten,
om het strandmeubilair in veiligheid te brengen. 

Wanneer de wind in kracht toeneemt is het te laat natuurlijk,
dan zien de parasollen als eerste hun kans om te gaan dollen en
hun steel met puntige voet wordt dan een levensgevaarlijke spies.

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=MMVBU5JxN8o 
01min50

Tussen de commentaren onder het filmpje zitten weer pa-rel-tjes.

Leedvermaak? IK? Vanzeleve ni!
Gewoon benieuwd wat hun baas ervan zal vinden,
van de beachcombers die hij dit jaar in dienst heeft. 

m – HiH-08/2015, nagekeken -