Berichten van 1 april 2019 tot 30 april 2019

            Er woont een vrouw in Drenthe, die heeft iets tegen lente
        door 't echtelijk gewiebel van toen haar kwistenbiebel.
        Verdorie, gij blijft binnen ! want ze kende hare sjarel
        Toen moest hij iets verzinnen. En hij heette Karel.

        Er kwam een hobby voor de pinnen: tussen de biezen en de wisse
        zou hij gaan leren vissen. Dat verzet toch wat de zinnen.
        Daar aan die waterkant was 't hem wel wat stil.
        Er kwam een juffer zeer charmant, en zij gingen van de bil.

        Het ging ook over cente, en wat hij daarmee dee.
        Want los van alle rente studeert daarvan een kind of twee 
        Hij 'koos' voor zijn gezin, zei hij dan zonder schroom
        Maar wie trapte daar nog in. Nu zit hij in een home.

        Lang na 't gedoe in Drenthe hoopt hij op de ouwe-trouw
        en natuurlijk op de cente van zijn gewezen vrouw.

'k Bedacht dat een bepaald soort kriebels ook het ineenstuiken van een gezin kan veroorzaken
en ook bijna het failliet van het huishouden.
Voor mij is het rijmsel bitter in een kleedje. Hetgeen hierboven staat is echt gebeurd. 
Nu rekent hij op haar loyauteit 'for old times sake' en 'ik ben toch de vader van de kinderen'.
Dat soort uitlatingen. Pure zelfzucht en arrogantie, zelfs 30 jaar na datum nog.

Alleen was het niet in Drenthe. Natuurlijk gebeurt zoiets evenzeer in Drenthe, maar
van dié mensen heb ik het telefoonnummer niet. 
En zo is dat rijmsel er gekomen: waar gebeurd, in een ander kleedje en niet in Drenthe.
En 't was ook niet in de lenthe.

m – HiH-04/2016, bijgewerkt 

is champagne goed voor de stembanden ? 

Dat Koen Crucke een glas champagne drinkt voor een optreden, heb ik ooit ergens gelezen. 
Of iemand van de drie tenoren dat ook deed weet ik niet.
Maar ik herinner me wel een filmke over een gezamenlijk optreden (1994),
waar de heren zich danig goed lijken te amuseren. 
 

                        
                             Vlnr : Placido Domingo, José Carreras, dirigent Zubin Metha, Luciano Pavarotti 

Eerst staan ze wat te bedisselen, alsof er geen repetities geweest zijn, alsof niet alles al vast ligt. 
Pavarotti mag dan beginnen. Het lied is per slot zijn handelsmerk sinds lange jaren.

Op 00min49 schiet Domingo in gang. Hij chargeert à la belcanto.
Het publiek apprecieert die knipoog blijkbaar en Pavarotti kan er zelf ook mee lachen.
Carreras lijkt opeens heel klein, tussen die twee vocale bulldozers 
De twee groten beslissen (01min31) dat die kleine in het midden, ook eens iets mag zingen.

De drie divo's, in de gloriejaren van hun carrière,
staan zich daar te amuseren gelijk zottekes.
Ligt het aan dat glas champagne ? Geen idee. 

Wanneer Pavarotti dan helemáál de belcanto-toer op gaat (02min12),
wanneer hij puur stem acrobatieën gaat presenteren ipv het lied te zingen,
dan gunnen de twee anderen hem wel zijn momentje van patserij,
maar ze verbergen niet wat ze ervan vinden. En dat zij zoiets ook kunnen. En even luid! 
Op 02min46 geven de twee dan volle petrol.
En Pavarotti lijkt zich af te vragen wat die twee plots bezielt. 

Waarom heel die uitleg?
Omdat ik graag vertel waarom ik dit filmpje zo speciaal vind.
Het gaat uiteindelijk over patserij. Meer is dat niet.
Over hanig gedrag. In smoking,
maar wel hanig puur natuur, onder het mom van cultuur.

Klank aanzetteuh!
Want dit is de zondagmiddag muziek van vroeger, Opera en Belcanto. 
Al is het hier eerder opera >< belcanto :
https://www.youtube.com/watch?v=ERD4CbBDNI0 
03min34 

m – HiH-04/2015, HiH-04/2016 - https://en.wikipedia.org/wiki/The_Three_Tenors , https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Drie_Tenoren

Een paar lentes geleden vond ik een klein doosje.

Om 08h30 kwam ik terug van het supermarktje op de hoek en ik zag
op het tuinpad naar de voordeur een piepklein kistje liggen. Ongeveer 4 of 5 cm breed.
Gelukkig kijk ik waar ik mijn voeten zet -ik moet wel- of ik had er op getrapt.

                          mini-werkbak  

'k Nam het bakje mee naar boven om het aan LM te laten zien. We deden het open.
Hij was vol bewondering voor de precisie waarmee de miniatuurgereedschappen gemaakt waren. 
De schaaf was scherp genoeg om een potlood te villen. (zie foto)
Iemand gaat hier naar zoeken, zei LM, iemand gaat dit missen. Dit is niet zomaar speelgoed.

Daarom hingen we een briefje aan de bel, op de voordeur én op onze brievenbus helemaal vooraan,
dat we het miniatuur-werkkistje gevonden hadden en dat we ook bereikbaar waren per telefoon nr 03/ enzovoort.

Het dinkje had ik in de blauwe rommelschaal gelegd, een keramiek die met mijn ouders ooit van Kreta meegekomen is
maar waarvoor ik tot mijn schande nooit echt een gebruik gevonden had. 
's Anderendaags wou ik het werkkistje meenemen om aan mijn schoonzussen te laten zien. Het was weg. Mysterie. 
Er had niemand aan de deur gebeld en niemand had ons getelefoneerd ivm de mini-gereedschappen. 

Het was een kabouterkistje, zei achteraf iemand die thuis is in dat soort dingen.
Had iemand van de kabouters dan gezien dat ik het opraapte?

Hoe ze zijn binnen geraakt weet ik niet, maar ze hadden hun gereedschappen terug.
Dat was natuurlijk het belangrijkste.
Én … alle scharnieren van al onze binnendeuren waren gesmeerd.

m – EZW-10/2013 – naar een idee van DSP - https://www.pinterest.com/pin/523050944203732633/?lp=true 

een tekst uit 2004 

Begin vorige week kwam ik van de krantenwinkel en zag op de terugweg dat in voortuin,
nummer zoveel, die rijen puntige tulpen eindelijk uitgebloeid waren.
Zelf hebben we geen tuin maar wij beschouwen ons wel als kijkgerechtigd
wat betreft voortuinen. Daar dienen voortuinen voor, om naar te kijken.

Drie weken geleden, toen LM en ik op weg waren naar het restaurant, hand in hand,
stonden die tulpen nog in volle bloei. Op rijen van drie.
Het zijn grote tulpen, de koppen vlammend rood met knalgeel, op een erg korte stengel.
Buiten agressieve koppen hebben ze dus ook een gestuikte gestalte. Klaar om aan te vallen.
En de blaadjes lopen uit op een punt. Een scherpe punt.
Dat zijn geen bloemen meer, dat zijn rijen bebloede dolken.
Zéér antipathieke tulpen, daarover waren LM en ik het eens.

Goed, die puntige lelijkerds zijn uitgebloeid, dacht ik, dat moet ik hem subiet vertellen. 

In een fractie van een seconde opnieuw die gapende oneindigheid, zwart.
Vertellen? Aan wie?
Vertellen aan wie?

Het enige reële was stilte.
En rauwe pijn.
Oeverloze pijn.
Oeverloos als mist en duisternis. 

Verdwenen de geciviliseerde Nep-Energie en Simili-Smile.
Verdwenen in de donkere pijn, in die oude bekende.

Heel mijn zorgvuldig opgebouwde positivo-houding van de afgelopen weken: nep, kunstmatig.
Al mijn opgewekt gebabbel: pure peptalk, vitrinetaal.
Dat idioot-energiek glimlachen: vermoeiend zelfbedrog.
Die zalvende spreuken van dertien in een dozijn, dat oppervlakkig BZN-gekwek:
namaakhouvast die wegglijdt bij het minste schokje,
ongeschikt voor dagelijks gebruik wegens niet stevig, niet echt, niet realistisch.

Ik stond daar met enkel mezelf, weer eens, nu zonder het zelfbedrog en de franje.

Ik ben thuisgeraakt. Heel traag. Op automatische piloot.
Mijn voeten kennen de weg. Mijn handen kennen de sloten. Mijn jas kreeg ik niet uit.
De pijnscheuten volgden elkaar op. Ze hebben een eigen ritme.
Door de golven van zwart ging de telefoon. Ik heb opgenomen. 

De zoveelste met 'goede raad':
ik moest er zó over denken! ik mocht het niet zús bekijken!
... een en al uitroeptekens. Positief gejodel.
Ongenadig zijn die raadgevingen over hoe ik moet. Over hoe ik niet mag. 

De situatie op de 'juiste' manier bekijken en overdenken, volstaat dat? Is het zo simpel?
Ik had het over pijn. P.IJ.N. Pijn verdwijnt niet met sussende prietpraat.
Oneindig moe wordt ik van die gedachteloze bemoedigingetjes.
Zo verschrikkelijk-oneindig-moe dat ik blij ben dat ik
zo'n lang woord tegenover niemand nog moet uitspreken.
Blij, wat een woord. 

Na dat telefoongesprek (gesprek?) heb ik de stekker uitgetrokken.
En mijn jas weggehangen.

Wat ik moet vinden is energie.
Die zal ik ergens uit mezelf naar boven pompen.
Maar dat gaat traag. Dat vraagt tijd.
In alles ben ik nu weer zo traag.
Als ik die trage tijd niet krijg, dan
neem ik hem. 

We zullen herbeginnen, de oude bekende en ik.
Dit ga ik uitzieken op mijn eigen tempo.
Deze keer zonder al die opgedrongen franje.
Deze keer met mijn ogen open.
Dus opnieuw bang.

mygod,
wat ben ik bang

…
Over bovenstaande tekst :
In 2004 heb ik die tekst ergens ingezonden en het schrijfsel was voor mij gewoon een oefening.
Wat het thema daar toen was weet ik niet meer maar ik wou toen weten hoe donker ik kon gaan.
Vrij donker, zo bleek want er kwamen een flink aantal ongeruste replieken over de inhoud,
niet zozeer over de schrijfoefening. Iemand was toen zelfs zeer verontrust. (Sorry Chris). 

Om een soortgelijke situatie te vermijden zette ik in 2016 het oorspronkelijk jaartal in de titel.  
Toen wéér een aantal mensen schrokken heb ik gedacht dat ik voor sommige vertelsels
moest stoppen met in de eerste persoon te schrijven.

Want de ik en de LM in de teksten zijn even vaak personages als personen, niet alles is waar gebeurd.
Soms zou ik beter in de derde persoon schrijven, dacht ik. Maar dan hou ik het niet pakkend.
En dat is de bedoeling van een tekst, vind ik, dat men de lezer meeneemt tot aan de slotlijn.

m – EZW-06/2004, HiH-04/2016, bijgewerkt -

Mijn ouders hadden elk een platenwinkel en vanaf  '65 kon ik helpen.
Eerst achterin de winkel, na de vier jaar muziekgeschiedenis ook in de bediening.

Ze zaten elk aan de andere kant van het muziekspectrum,
want de twee winkels hadden een totaal ander kliënteel.
In de winkel van mijn Ma was het geraden de schlagers en de hits te kennen.
In de winkel van mijn Pa was het geraden kleinkunst en klassiek te kennen.
En het religieus repertoire. En de volksmuziek. En, en, en ...

In '69 was ik 17 en er komt de zoveelste cliënt naar de Pastorale vragen.
Wijzer geworden door vorige vergissingen
en om te weten naar welke afdeling van de winkel ik me moest begeven
vroeg ik eerst
- De Pastorale van Beethoven of de Pastorale van List, meneer?
- Liszt heeft geen Pastorale gecomponeerd, juffrouwke.
- List zíngt de Pastorale, meneer.
- Ah, gezongen? ... van  Liszt?
- Ja meneer … (Ge zoudt er van opkijken hoe lief ik kon glimlachen, ooit. We wandelden richting luisterlied-kleinkunst)
- Door hemzelf zeker? (Weeral neerbuigend)
- Door haarzelf, meneer. ( Binnenpret)
  List is een vrouw hé, meneer, en ik toonde de hoes.
 

                         LP

Klantvriendelijk was mijn gedoe niet en kassa-vriendelijk zeer zeker niet. Mijn Pa had het moeten weten!
Maar ik kon het niet laten. Eindelijk kon ik die hautaine vent eens doen struikelen,
want List heeft wel degelijk een Pastorale.

de originele opname :  
https://www.youtube.com/watch?v=x5cntzEZo1w , 04min17

zoveel jaren later live : https://www.youtube.com/watch?v=h0lgoShEFQE , 04min34

m – EZW-10/2013, HiH-01/2015, 04/2016, bijgewerkt,
een korte uitleg over de dialoog tussen de zon en de aarde : http://nl.wikipedia.org/wiki/Pastorale_(Ramses_Shaffy_en_Liesbeth_List) 

de uitspraak moest vlekkeloos zijn

Wij hadden een tante die sopraan was bij het koor van nir/brt/brtn.
Zij heeft talloze anekdotes verteld, moppen, grappen en misverstanden
die iets met de muziek zelf te maken hadden, of met de repetities of met de uitvoering.  

Op een keer moesten ze een werk instuderen van Leos Janacek, een Tsjechisch componist.
Een aantal eigenaardige kinderrijmpjes. In het Tsjechisch. Het werk heet Rikadla, gecomponeerd in 1925.

         "Voor de vertoning van de rijmpjes liet Janáček zich inspireren door enkele tekeningen van 
         Josef Lada en Ondřej Sekora in de kinderbijlage van het tijdschrift Lidové Noviny.
         Janáček zou erop aangedrongen hebben om deze afbeeldingen af te drukken bij de partituur,
         en om ze te projecteren bij concertvoorstellingen, maar zover is het niet gekomen."

               originele illustratie  werd in 1975 gebruikt voor de LP-hoes 

Er kwam een Tsjechische taalcoach, kwestie van hun uitspraak in het Tsjechisch
zo wat aanvaardbaar te houden. Of liefst foutloos, want de gastdirigent zou ook een Tsjech zijn.
En er waren opnames gepland. Foutloos dus. Liefst vlekkeloos.

De coach legde zijn ziel in de vertaling : 
Een vertaling bestuderen was eigenlijk niet echt nodig, want voor de koorleden was vooral
de uitspraak van belang, niet zozeer de subtiliteiten en de tournures in de tekst. 
De vertaling was ook niet eenvoudig aangezien het over een soortement nonsens rijmsels gaat,
als ik goed begrepen heb in de boemsilila-sfeer, maar dan een lichtelijk grimmige variant. 
Na verloop van tijd bleek dat de man geen dictieleraar Tsjechisch was, maar een vertaler. Tja.

Hoeveel sessies er geweest zijn met die meneer
en hoeveel tijd er aan de 'uitspraakoefeningen' besteed werd weet ik niet
maar toen het koor een eerste repetitie had met de gastdirigent hemzelve
tikte die direct af : heel het koor had vlot en professioneel
de uitspraak van de vertaler overgenomen in de overtuiging dat die man standaard-Tsjechisch sprak.
Maar!
Die man had niet alleen een accent, hij had ook een spraakgebrek.
Heel het koor zong een soort comedy/parodie Tsjechisch.
Voor de opnames totaal onbruikbaar.
To-taal on-bruik-baar. Hoe dat opgelost werd weet ik niet. 

Een vertaler, begot. Hadden ze nu nog een tolk gestuurd …

m – EZW-06/2012, HiH-03/2015, 04/2016 –
Leos Janacek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Leo%C5%A1_Jan%C3%A1%C4%8Dek  
Josef Lada : http://greatwritersfranzkafka2.blogspot.com/2012/02/the-genius-of-josef-lada.html 

Voor wie het uithoudt (ik niet): RIKADLA. Engelse vertaling telkens onder het schermpje, de uitvoerders staan er niet bij vermeld, of ik heb er over gekeken.
http://www.youtube.com/watch?v=C4uEigfuTRs (08min19 - deel 1/2) , http://www.youtube.com/watch?v=BLNDsvGehTU (08min18 – deel 2/2)

‘t bezoek blijft plakken, ‘t bezoek buitenzetten

'k Moest dat vroeger al eens doen, gelijk mijn zus Tina ook,
alleen formuleerde ik het niet zo beschaafd als zij.
"Neem me niet kwalijk …" zo formuleerde zij dat.
Ik nam het mijn bezoek juist wél kwalijk dat ze me verplichtten onbeleefd te zijn.
"Mannekes, na dit glas zet ik ulle de deur uit!" Ziezo.
Als iemand niet uit zichzelf voelt wanneer het genoeg geweest is,
mag ik een ietske duidelijker zijn dan beleefd. Vind ik.

LM keek telkens ongelukkig wanneer ik het zei,
maar was wel opgelucht wanneer ze de deur uit waren.
En het waren telkens dezelfde twee hé.

In het begin bestond de man het nog
om een tegenwerping te maken (in ons eigen kot, begot)
- Oe? Golle zettoch oep congé…

Ja, wij hadden vrijaf van het schip. Ja, wij waren met verlof.
Maar dat betekende niet dat we met vakantie waren.
Er moeten 's anderendaags een aantal dingen doorgaan, boodschappen en huishouding.
Er zijn afspraken bij tandarts, oogarts, verzekering, garagist-&-etc.
Er zijn verplichtingen allerhande.

Een paar maanden Verlof in België, betekende niet dat we
een paar maanden vakantie konden houden.
Dat heb ik hen eens heel duidelijk moeten uitleggen,
dat verlof niet vakantie betekent.

En al betekende het vakantie, dan wou dat nog niet zeggen dat we moesten (blijven)
genoegen nemen met het gezelschap van mensen die zichzelf daarvoor prima geschikt vinden.

We zien die mensen niet meer sinds '99. Dat kwam door iets gans anders hoor.
Maar evengoed, het is wel rustig zo. We hebben hen nog niet gemist.

m – EZW-10/2012, HiH-04/2017, bijgewerkt - 

Brel / Van Altena / List

Van Altena stond mee voor kwaliteit. 

                              LP 

Eigenlijk kwamen er élk platenseizoen (sept/okt) fantastische platen uit
en met het blasé van de jeugd vond ik dat de gewone gang van zaken.
In 1967 List zingt Theodorakis (vertaling Lennaert Nijgh & Cees Nooteboom)
In 1968 Liesbet List Pastorale
In 1969 List zingt Brel (vertaling Ernst van Altena)
Ik dacht dat zoiets een eeuwigheid zou doorgaan, zoals ook fruit geoogst wordt in de herfstmaanden.
Goede muziek en rijp fruit, dat ging samen.
De productie van kwaliteitsteksten zou eeuwig blijven duren … die illusie had ik zo’n twee generaties geleden.

Wat me nu, ongeveer 50 jaar later, opvalt is dat List haar stem van toen me soms iel lijkt.
Veel minder krachtig dan ik me meende te herinneren.
Misschien ligt het aan de opnamekwaliteit van toen en aan de digitale herwerking.

"Van Altena was een zeer productief vertaler; hij is vooral bekend geworden
als vertaler van Franse gedichten en chansons. Hij heeft vrijwel alle chansons van Jacques Brel vertaald.

Jacques Brel heeft Ernst van Altena omstreeks 1967 het auteursrecht verleend
van alle bestaande en toekomstige vertalingen van zijn liedjes in Nederland,
ook als die vertalingen helemaal niet door Ernst van Altena maar door derden gemaakt waren of zouden worden.
Hierdoor werden met name de Brel-vertalers
Lennaert Nijgh, Willem Wilmink, Ivo de Wijs en Peer Wittenbols benadeeld.
Dit contract is uniek in de geschiedenis van het auteursrecht.

Andere chansonniers van wie hij werk vertaalde zijn onder meer
Georges Brassens, Barbara, Guy Béart, Gilbert Bécaud, Jean Ferrat, Charles Aznavour, Boris Vian en Anne Sylvestre;
in totaal heeft hij naar eigen telling zo'n 1500 chansons vertaald.
Verder vertaalde hij toneelstukken van onder meer Edward Albee, Molière en George Bernard Shaw,
klassieke Franse poëzie van François Villon en Charles D'Orléans,
scabreuze poëzie (verzameld in de bloemlezing Jij goudgepunte lans) en
middeleeuwse boerten (De jongeman met twaalf vrouwen) en
klassieke werken zoals de Roman van de roos en Chaucers Verhalen van Canterbury.

Opmerkelijk is het zeer grote aantal vertalingen dat hij in de periode 1985-95 gemaakt heeft, 150 titels in tien jaar,
terwijl hij zelf bij herhaling vier vertaalde boeken per jaar een goede norm zei te vinden
en zich weerde tegen de gedachte dat vertalen een gemakkelijke haastklus is ”.   

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=m5FC6IFXJjY
04min29 ~ tekst : https://muzikum.eu/nl/123-131-28999/liesbeth-list/de-oudjes-oorspronkelijke-titel-les-vieux-songtekst.html

'le muscat du dimanche ne les fait plus chanter' - het zondags glaasje port maakt niet meer dol of zot - met dank aan FIV
m – HiH-03/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Ernst_van_Altena 

’k Denk dat het meisje later zeer blij zal zijn met dit filmpje.

De grondoefeningen doen ze samen, de vader en de dochter.
Haar kunnen bepaalt het programma en ritme.

klank aanzetten :
http://www.youtube.com/watch?v=V4wRQOhM9Zs 
01min33 van uw tijd

m – EZW-03/2014, herzien - een vader is coach voor de rest van zijn leven

Xessive/Daniel Ferreira, 10/2007 - via P²

“Eet nu maar de worteltjes, dat is goed voor je,” zegt de verpleegster.
Een jong meisje met blonde krulletjes en een onschuldige blik in haar ogen, dat aan het begin van haar leven staat.
Het is haar laatste ronde en als ze klaar is kan ze eindelijk naar de Ikea.
Nog even en ze betrekt met haar vriend het pas gekochte huis en dan kan het leven beginnen,
maar dan moet ze eerst deze vervelende man zijn avondmaaltijd voeren.
Ongeduldig vist ze met een lepeltje de worteltjes van het bord en houdt het voor zijn gerimpelde mond.
Twee waterige ogen, ooit felblauw maar nu vaal en grijs, staren naar de worteltjes.
Hij houdt niet van worteltjes. Nooit van gehouden. Niet toen hij jong was en zeker niet nu hij oud is.
Hij heeft eigenlijk helemaal geen trek meer de laatste tijd. Na een paar happen zit hij vol,
maar hij heeft geen zin om dat aan de verpleegster te vertellen. Ze luistert toch niet.
Ze ziet alleen een lastige oude man die zijn worteltjes niet wil eten. Hij keert zijn hoofd af.
De verpleegster zucht en zet het bord op het dienblad dat boven zijn borst
hangt. “Dan moet je het zelf maar weten,” zegt ze vinnig en loopt de kamer uit.

Je, zegt ze. Niet u, maar je. En daar komt het uiteindelijk allemaal op neer.
Als je maar oud genoeg wordt, gaan ze vanzelf weer je zeggen.
De oude man draait zich op zijn zij en grimast even van de pijn.
Iedere beweging doet pijn. Daar had hij vroeger toch nooit last van.
Hij heeft een kamer voor zichzelf alleen in het verpleeghuis.
Betaald met het geld uit zijn eigen bedrijf waar hij zijn hele leven hard gewerkt heeft.
Mooie tijden waren dat. Zware tijden, maar mooi.
Aanzien, dat had hij, en respect, daar draait het uiteindelijk allemaal om.

Door de open deur ziet hij een aantal mensen door de met tl-buizen verlichte gang lopen. Ze lachen.
Waarschijnlijk net op bezoek geweest bij hun opa, oma, vader of moeder.
Hoe lang heeft hij zijn kinderen al niet gezien? Zeker al een maand niet. Niet dat het erg is.
Ze hebben allemaal hun eigen leven, maar hij mist ze wel heel erg.
Het zo begeerde aanzien en respect vallen in het niets bij de glimlach van je eigen kind.
Niets is zeker in het leven, helemaal niets, behalve dat je als vader je leven zou geven
als je daarmee je kinderen pijn zou kunnen besparen.

Ja, hij mist zijn kinderen, maar nog meer mist hij Elly. Samen met Elly kon hij alles aan.
Elly was de spil in zijn leven waar alles om draaide.
Ze gaf hem de kracht om iedere nieuwe dag met opgeheven hoofd tegemoet te treden.
Eén blik in haar ogen en alles werd bijzaak.
Vijfenveertig jaar lief en leed.
Vijfenveertig jaar samen lachen en samen huilen. Wat zeiden de doktoren ook al weer?
Haar hart wil niet meer. Haar geest is sterk, maar het lichaam is zwak. En dat was dat.
Twee zinnetjes die het einde beschrijven van de persoon waar niet genoeg woorden voor bestaan
om haar te bedanken voor alles wat ze voor je heeft betekent!

En daarna? Daarna wil je niet meer. Alles, zelfs de kleinste dingen,
herinneren je aan de tijd samen. Jonge mensen snappen het niet. Zelfs zijn kinderen snappen het niet.
Uren alleen in je huis. Niets te doen behalve treuren.
Te oud om nog iets te gaan ondernemen en eigenlijk ook helemaal geen zin om het huis uit te gaan.
De welkome afwisseling als je kinderen langskomen helpt je de weken door.
Maar na een paar maanden word je een zeur. Vinden ze dat het tijd wordt dat je verder gaat met je leven
en pakken ze hun eigen leven weer op.
Dagen alleen worden weken alleen en de weken worden maanden. Slecht slapen,
veel piekeren, heimwee naar de vrouw die je leven compleet maakte, eisen hun tol
op je oude lichaam en voor je het weet lig je aan de hartbewaking in een groot ziekenhuis.
De geest is zwak, maar het lichaam nog niet.
Meneer is te oud om nog alleen thuis te blijven en heeft constante verzorging nodig.
Moeilijke blikken bij de kinderen. Ze hebben het druk. Geen tijd voor een oude man.
Het woord verpleegtehuis valt steeds vaker en je bent terug bij af. Behandeld worden als een klein kind,
alleen nu door meisjes die jong genoeg zijn om je kleindochter te zijn.

Hij opent zijn ogen. Het bord met de worteltjes is weg.
Weggehaald terwijl hij sliep. Hij slaapt te veel, het leven glip door zijn vingers, maar er is ook niets anders te doen.
Door de deur op de gang klinkt muziek. Verbaasd slaat hij de dekens terug en stapt uit bed.
Op blote voeten loopt hij naar de deur. De vloer is koud. Hij merkt het niet.
Muziek in een verpleegtehuis? Dat is heel erg vreemd.
De gang is verlaten. Zelfs het bureau waar altijd de nachtzuster zit is leeg.
De muziek komt uit de recreatiekamer waar de tv staat en tijdschriften liggen.
Waar hij af en toe stil voor zich uit staart en net als alle andere patiënten zijn tijd uitzit.
Hij loopt de ruimte in. Er is een feestje aan de gang. Veel mensen in feestkleding. Ze praten en lachen.
Vrolijke gezichten. Aan de zijkant van de kamer is een bar verschenen en muziek klinkt uit twee grote zwarte boxen.
Niet die herrie die ze tegenwoordig produceren, maar mooie klassieke muziek.
De muziek waar hij altijd van heeft gehouden.
Het duurt even voordat hij doorheeft dat hij iedereen in de kamer kent.
In de loop der jaren uit het oog verloren, maar allemaal mensen die ooit iets hebben betekend in zijn leven.

Daar staan Hans en Gerrit, vrienden met wie hij in de tweede wereldoorlog samen heeft gevochten.
Ze zien hem en zwaaien. Hij zwaait schuchter terug. Nu ziet iedereen hem en ze komen op hem af.
Ze schudden zijn hand en groeten. “Hoe gaat het?” zeggen ze, en “lang niet gezien.”
Hij schudt de hand van Kees, zijn jeugdvriend. Van Margaretha, zijn eerste liefde.
Meer en meer bekenden komen op hem af en een warm gevoel overspoelt zijn oude lichaam.
De pijn waar hij al zo lang mee leeft dat ze een deel van hem is geworden, is weg.
En daar, daar bij de deur ziet hij haar.
Hij loopt langzaam op haar af. Bang dat als hij te snel loopt ze weer verdwijnt.
Tranen van geluk stromen over zijn wangen.
“Elly,” zegt hij zachtjes, “Elly, ik heb je zo gemist,” en hij neemt haar in zijn armen.
In de recreatiekamer gaat het feest nog lang door.

De verpleegster op de ochtendronde komt zijn kamer binnen met het ontbijt en ziet meteen
dat ze deze keer geen lastige man hoeft te voeren. Ze loopt de gang weer op en belt de hoofdzuster.
De familie moet ingelicht worden en een berichtje gaat naar de administratie, simpel en kort:
kamer 315 is vrij.

Xessive/Daniel Ferreira, 10/2007 - via P², HiH-04/2016 - https://forum.fok.nl/topic/1089423/1/999

In het huis van Laura en D moest de stilte al eens georganiseerd worden,
het was iets waar afspraken over gemaakt werden.
Soms werd het stilte aan tafel.
Soms werd het een stille namiddag.
Hoe dat in de praktijk van elke dag verliep weet ik niet, maar de intentie was er in elk geval.
Vooral wanneer de kinderen ouder werden en er gestudeerd moest worden was stilte belangrijk.

Lien had een neus voor de besognes van haar oudste broer
en zij hield de andere gezinsleden daarvan op de hoogte.
Ze denderde de keuken binnen en meldde luid en duidelijk
dat we stil moesten zijn omdat Pieter iets aan het voorbereiden was voor zijn stage.

De kamers liggen aan de andere zijde van het gebouw,
maar ze kwam aan deze zijde van het huis alvast zeggen hoe het ginder moest.
- Hoe weet ge dat? vroeg Laura.
- Ik was bij hem, hij heeft het gezegd.
- Waar is Steven, vroeg Laura.
- In zijn kamer.
- Maakt hij lawaai?
- Nee.
Aan Steven kon het dus niet liggen …

Lien was buiten adem van bezorgdheid over Pieter en zijn stage
en alles wat er mee te maken had, want hij zou
voor drie maanden naar Zweden gaan en dat schikte haar niet echt.

Uma (da's de jongste) stond appeltjes te snijden voor een taart en liet zich ook horen.
- Ge moet hier zo niet komen binnenstormen en iedereen doen schrikken, zei ze. Dat is niet stil.
- Maar hiér moet ge niet stil zijn! Gínder moet ge stil zijn! riep Lien en ze wees naar de andere kant van het huis.
- Hier ook, antwoordde Uma.
- Hier ook?
- Ja, antwoordde Uma kort.
- Ja? Waarom?
- Om-dat-dat-bé-ter-is, schreeuwde Uma plots.
Zo verdedigde zij haar Zen-moment met de appelschijfjes.
Gebelgd verdween Lien uit de keuken. Met slaande deur.

Uma is veel rustiger van aard dan Lien,
maar iemand die ietofwat keukenmes in de hand houdt
zou ik niet doen schrikken door roepend binnen te komen.
Ik keek naar Laura.
- Zo wordt hier stilte georganiseerd, zei ze laconiek.

Toen ging de telefoon. 

m – HiH-04/2017, bijgewerkt

'k Vraag me af hoe dames in tropische regionen hun kapsel goed houden. 
Gedurende 31 jaar heb ik mijn haar kort tot ultra-kort moeten dragen
omdat ik er anders na verloop van tijd uitzag als een vogelverschrikker. 

LM & scheepsgezellen raakten geleidelijk aan gewend aan het zicht, en ikzelf ook,
maar eens tegen de kaai merkte ik aan de reactie van de mensen uit de bewoonde wereld
dat er iets niet klopte, bovenop mijn hoofd. Daar stond dan al een yucca rostrata te pieken.

                              

Daarom hield ik mijn haar beter zeer kort,
anders schrokken die mensen zo, in elke haven van de wereld. 
Naarmate het contract vorderde mocht het wel groeien maar tegen einde-contract
leek ik dan op een ongebreideld enthousiaste chlorophytum capense.

                               

Na aankomst in België werden we verondersteld ons binnen de 48 hrs te melden bij de rederij.
Waarom dat zo was weet ik nog altijd niet, die 48 hrs.
Op kantoor kon men dan aan het kapsel zien wie de zeelieden waren die kwamen om aan te monsteren
en zij die terug kwamen van zee. Het verschil was duidelijk: de bohemer-kapsels kwamen van zee.

"Ge kunt toch eerst naar de kapper!"
Oja? Wanneer men op een donderdag of vrijdag toekomt in Zaventem,
krijgt men bij geen enkele kapper nog een afspraak.
Daarbij, we wilden eerst de jetlag uit ons lijf slapen.
First things first.

m – EZW-04/2014, voor FIV - https://www.plantdelights.com/products/yucca-rostrata , http://www.cadelia.info/chlorophytum/ 

een blijspel voor vier dames (en vier heren) 

Als eens een stilte horen groeien?
De stilte groeide aan het uiteinde van de tafel waar de vier heren zaten.
Bij hun dames bleef het gesprek doorkabbelen.

- Waar ligt dan het Sint Paulus pleintje ? vroeg iemand van ons.
- Van waar komt ge? vroeg een andere.
- Van de Ankerrui.
- Parkeer ergens aan het Falconplein en doe de rest te voet.
- En dan?
- Op het Falconplein de eerste rechts, dat is de Verversrui en
  de eerste links, dat is de Oudemansstraat. Zo komt ge op de Sint Paulusplaats.

Bij de heren werd het stil. En het bleef er stil.
Met geen woord hebben zij zich gemengd in die uitleg.
Zij die gepassioneerd konden discuteren over de elvendertig afritten op de Parijse Periphérique
gaven over de Verversrui en de Oudemansstraat geen kik.
Zij leken in overpeinzingen verzonken, zij keken diepzinnig in hun bord dat leeg was.

- Zo loopt ge wel door 't Schipperskwartier, zei iemand van de dames.
- Ja, maar 't is de kortste weg, zei de andere.
- Ik ga gewoonlijk ook lang daar, zei nog een andere.
- Ge zoudt er van verschieten wat er op de Ankerrui allemaal geparkeerd staat over de middag.
- Ja, firmawagens ! lachte de ene.
- Met het logo er op en al !
- Die gaan daar over de middag hun boterhammekes opeten !

Hilariteit aan ons uiteinde van de tafel.
En stíl dat het bleef bij de heren ... onnozel stil.
Hun slecht gespeelde argeloosheid was bijna beledigend.
Alsof wij niet beseften dat zij heel goed wisten waar de rosse buurt van Antwerpen ligt.

m – HiH-10/2016,bijgewerkt - 

gered zonder afscheid

Februari, nog vroeg op de avond maar toch al donker.
De baby aan de andere kant van de muur lag weer te huilen,
maar deze keer was ze voorbereid. Ze had babyvoeding in huis.

De moeder kwam bellen, en vroeg weer geld te lenen om eten te kunnen kopen voor de kleine.

Ze gaf haar een paar briefjes en zei "Weet ge wat, ik heb hier nog wat pudding,
ik zal hem wel efkes bijhouden. Ga gij gauw eten halen."
De vrouw verdween met het geld, zonder omzien naar het kind.
Na de shot zou ze een aantal uren van de wereld zijn. Dat was zeker.
En zo lang zou het kind dan gehuild hebben. Van honger. Dat was ook zeker.

Ooit was het anders in de woonblokken.
Er woonden sukkelaars en dompelaars, maar er woonden toen geen junks.
Nu wel. En junks zijn erger dan dronkaards. Dat wist ze.
Op de sofa lag haar ma haar tweede roes van de dag uit te slapen.

Het kind sabbelde driftig elk lepeltje voeding binnen. Uitgehongerd.
Het zweeg.
Ze hield hem recht, het hoofdje op haar schouder.
Zo bleven ze een tijdje zitten.
Het kind viel in slaap.
Ze legde een deken in een wasmand en een jas.
Ze legde het kind in de jas en ritste die dicht. Ze legde er een handdoek bovenop.

Niet wakker worden nu, bad ze, nu niet wakker worden alstublieft kleine …
Ik moet er anders uit zien, ik moet er anders uitzien, misschien hangen er camera's.
Ze trok de jas van haar ma aan, ze zette een muts op en ze nam de kruk van wijlen haar grootvader mee.
Dat kon moeilijk worden. Én het kind, én de kruk.

Ze nam de lift naar de garage. Het kind lag toegedekt, geen licht in de oogjes.
Ze zette de wasmand op de achterbank, ze haalde de gordel er over en wrong zich achter het stuur.
Naar de stad.

Ze reed niet door de Helmstraat maar parkeerde iets eerder.
Ze stapte tot n° 93, moeizaam, met de kruk en met de wasmand.
Ze legde het kind in de vondelingenschuif.
Ze mankte verder, uit beeld.

Twee dagen later, in de ochtend, werden de kruk en de wasmand geplet met het restafval.
Twee dagen later, rond de middag, toen de moeder kwam bellen, vroeg ze "Voor wat is 't?"

De politie kwam erbij natuurlijk. Of ze iets wist.
Nee meneer, zei ze tijdens het gesprek.
Vroeger woonden hier enkel sukkelaars, meneer, geen junkies, meneer.
Die vrouw is een junk. En ge weet toch hoe junkies zijn, hé meneer.

Soepel kwam ze recht om hen uit te laten. Ze keek door het raam tot ze wegreden.
Ze nam een kussen uit de zetel en smoorde haar stem.
Hij is gered – hij is gered – hij is gered !

Natuurlijk kwam later de politie opnieuw, en opnieuw,
maar het kind was nu in goede handen. 

m – HiH-04/2016, herwerkt -https://nl.wikipedia.org/wiki/Vondelingenluik

1975, ongeveer 

Toen Toppié nog een Toppiéke was logeerde ze regelmatig bij mijn ouders.

Ze was de peuterstoel al ontgroeid en een kleuterstoel was er nog niet.
Voorlopig zat ze op een gewone stoel, bovenop de twee telefoonboeken en een kussen.
Ze bleef enkele dagen, de telefoonboeken werden intensief gebruikt.
Die dag was ik oppas.

Op een bepaald moment komt père briesend de woonkamer binnen:
"Wie heeft de telefoonboeken niet op hun plaats gelegd,
’t is altijd hetzelfde in dat huishouden hier!"
Mijn mond viel open om zoveel onverstand.
De kleine schrok, begon te wenen en het was gedaan met eten natuurlijk.

Ik stond op, nam de kleine van het kussen
en deed hem teken naar de telefoonboeken die daar al drie volle dagen dienst deden.
Ik stapte naar het bureau, daar stond de telefoon,
wachtte tot hij ging zitten met zijn kostbare telefoonboeken
en zette de kleine op zijn schoot.
"Los het op. En zorg dat ze gegeten heeft."
Met jas en tas trok ik de voordeur achter mij dicht.

Een snikkende kleinkind op de schoot
vertelde hem meer over zijn gedoe en gedrag
dan ik ooit met een zinnige uitleg had gekund.

Dágen stilte in huis, vertelde ma later.
Tot zijn volgende uitbarsting natuurlijk. 

m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

Hou nooit op met dromen,
maar laat je dromen je leven niet beheersen. van P² 

Een droom afschaffen, er definitief een kruiske over maken, is een vorm van afscheid hé. 
Zo hadden LM ik ooit het plan opgevat om vóór ons 50^ste eens een paar maanden verlof
op de Azoren door te brengen. In plaats van in België zouden we eens
op de Vlaamsche Eylanden gaan uitblazen van het afgelopen contract. 

       “Vanwege de kolonisten uit het graafschap Vlaanderen
       die in de vijftiende eeuw voor het bevolken van de eilanden werden aangetrokken, 
       werden de Azoren tot in de zeventiende eeuw ook wel Vlaamse eilanden genoemd,
       alhoewel de eilanden altijd Portugees gebleven zijn.” 

Waarom het de Azoren moesten zijn weet geen van ons beiden eigenlijk nog.
Misschien vanwege het klimaat, niet te warm. 

       “De Azoren hebben het gehele jaar door een constant klimaat, met weinig temperatuurverschillen.
       De temperatuur varieert tussen 14,0 en 24,8 °C, waarbij augustus de warmste maand is.
       Het zeewater varieert in temperatuur tussen 16,0 en 22,0 °C door het jaar,
       onder invloed van de Golfstroom.” 

Of misschien omdat we de hoge en lage drukgebieden van de weerkaarten
eens in het echt wilden zien? We weten het niet meer.
Het was een droom voor OOIT. Er was geen haast bij.

In de woonkamer hangt nog altijd zeekaart n°1950 van de Britse Admiraliteit:
Arquipélago dos Açores. Dat klinkt chic, die Admiraliteit,
maar het is gewoon een afgeschreven kaart die ik meegebracht heb van aan boord.
’t Is wel een oorspronkelijke, de gravure van 1961 en nog zonder kleuren. Niet de satelliet-kaart.
Tinten van grijs op een ivoorkleurige achtergrond.
Ingekaderd in een ding van Ikea.
Onderaan rechts zit een klein dondervliegje geplet, links van de publicatiegegevens.
Misschien was dat een voorteken? De droom zou ook geplet worden in de volgende jaren.

De planning werd telkens verschoven naar de volgende verlofperiode.
Ondertussen groeide de  stapel documentatie en informatie.
En we wilden er per schip naartoe. Per vrachtschip.

En toen zouden we plots 50 worden, officieel ons limietjaar. Gaan of niet gaan. Nu?
De familiale verplichtingen wogen zwaarder. Toen hebben we een kruiske gemaakt over het plan. 
En we waren daar niet echt verdrietig om. Er waren teveel andere dingen aan de gang.
Het was al zwaar voor de anderen dat we door de job telkens
een paar maanden niet beschikbaar waren in het zorgtraject. 
Dan nog eens verdwijnen tijdens onze verlofperiode zou werkelijk zeer asociaal geweest zijn. 

Hoewel iemand in de familie het wel deed, verdwijnen.
Zij vond dat we met genoeg waren en ging elders overwinteren.
Haar planning was totaal onbespreekbaar. Ze stuurde zonnige foto’s, dat wel. 

m - HiH-04/2016, herwerkt -https://nl.wikipedia.org/wiki/Azoren#Geschiedenis, https://nl.wikipedia.org/wiki/Azoren#Klimaat

Soms ben je in je fantasie succesvoller dan in de realiteit,
dit komt omdat je dan teveel zaken ineens wil doen. van P²

Oja, dat is zo. Mijn hoofd ziet de planning gewoonlijk optimistischer dan mijn lijf.
De planning 's morgens ziet er altijd beter uit dan het lijstje van gedane zaken op het einde van de dag. 
'k Vergeet in te calculeren dat ik minder gefocust werk én dat ik telkens kleine rustpauzes moet inlassen.
Er zit dus serieus rek op mijn feitelijk tijdsgebruik en hetgeen ik eigenlijk van plan was.

In mijn planning ben ik nog altijd vlot en vaardig als een geroutineerde veertiger.
Maar rink aaneen doorwerken zoals toen is er niet meer bij.
Dat weet mijn lijf van 66, maar mijn hoofd wil daar niet goed in mee. Het loopt achter.
Misschien is mijn hoofd nog een beetje te jong voor mijn lijf ?

m – HiH-02/2016, bijgewerkt -

Toen ik als kind naar de kapster mee ging met Ma
werden in een stoel twee telefoonboeken gelegd,
daarop kwam een kussen en daar bovenop werd ik neergepoot.
Want kinderstoelen bij de kapster bestonden daar nog niet.
Die waren ook niet nodig, er waren immers de telefoonboeken.
Dan kreeg ik zo'n cape om zoals de groten en daar zat ik dan te genieten.

Thuis moest ik om in de spiegel te kunnen kijken, klimwerk verrichten.
Bij de kapper werd ik op een troon geplaatst en keek daar recht naar mezelf
en vooral naar alles wat achter mij lag en wat daar gebeurde.

Thuis hadden we zo geen opstelling, spiegels waarin zich een ganse wereld in afspeelde.
En die wereld zat vol speciale geurtjes ook.
Allemaal lekkere moleculen die de luchtwegen kapot bombardeerden
maar dat wisten we toen nog niet.
Thuis was er enkel het spiegelbeeld in de gang. Haartjes kammen en klaar.
De spiegel van de badkamer hing te hoog.
Bij de kapster gebeurde er allerlei
en dat gebeurde voor en achter
en overal tegelijk was het zichtbaar.

Bij de kapster werd het haar gewassen door iemand die wist hoe het moest,
zonder dat er prikkende ogen van kwamen.
Van op de telefoonboeken met het kussen liet ik mij dat welgevallen.

Daarna troonde ik in een andere stoel op die telefoonboeken met dat kussen
en kon ik opnieuw glorieus kijken naar het de wereld van de grote mensen achter mij.
Nu hebben alle telefoons een geheugen en het Net kan elk nummer tevoorschijn toveren …
er zijn geen telefoonboeken meer !

m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

Krupke, krup you!  

In 1961 was ik negen en ik hoorde thuis over
west saait storie hier en west saait storie daar en
die plaat met knalrode hoes ging per ton de winkel uit. 

Het heeft een aantal jaren geduurd eer ik oud genoeg was om de film te zien,
en toen kende ik alle songs ongeveer uit het hoofd. Puur op het gehoor natuurlijk.
 
                      

 Mijn favoriet nummer is nog altijd ‘Gee, Officer Krupke’, en ik weet nog altijd niet waarom.
Gezongen op de stoep van kruidenier Doc.
Een stukje maatschappijkritiek in een musical van 1957 / film 1961.
En zo vergelijkbaar met grimmige situaties vandaag. Aan het woord zijn
jongeren uit disfunctionele gezinnen, gelijk welk hun origine is.

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=j7TT4jnnWys 
04min05

Hier de tekst, in het NewYorkees van toen natuurlijk :  

        Dear kindly Sergeant Krupke,
        You gotta understand,
        It's just our bringin' up-ke
        That gets us out of hand.
        Our mothers all are junkies,
        Our fathers all are drunks.
        Golly Moses, natcherly we're punks!  

        ACTION AND JETS

        Gee, Officer Krupke, we're very upset;
        We never had the love that ev'ry child oughta get.
        We ain't no delinquents,
        We're misunderstood.
        Deep down inside us there is good!  

        ACTION:  There is good! 

       ALL

       There is good, there is good,
       There is untapped good!
       Like inside, the worst of us is good!  

       SNOWBOY: (Spoken)  That's a touchin' good story.

       ACTION: (Spoken)  Lemme tell it to the world!

       SNOWBOY:  Just tell it to the judge.  

       ACTION

       Dear kindly Judge, your Honor,
       My parents treat me rough.
       With all their marijuana,
       They won't give me a puff.
       They didn't wanna have me,
       But somehow I was had.
       Leapin' lizards! That's why I'm so bad!  

       DIESEL: (As Judge)  Right!

       Officer Krupke, you're really a square;
       This boy don't need a judge, he needs an analyst's care!
       It's just his neurosis that oughta be curbed.
       He's psychologic'ly disturbed!  

       ACTION:  I'm disturbed!  

       JETS:

       We're disturbed, we're disturbed,
       We're the most disturbed,
       Like we're psychologic'ly disturbed. 

       DIESEL: (Spoken, as Judge) In the opinion on this court, this child is depraved
       on account he ain't had a normal home.

       ACTION: (Spoken) Hey, I'm depraved on account I'm deprived.

       DIESEL: So take him to a headshrinker.  

       ACTION (Sings)

       My father is a bastard,
       My ma's an S.O.B.                            SOB = Son Of a Bitch, een feeks/een hoerejong
       My grandpa's always plastered,    plastered = dronken
       My grandma pushes tea.                 to push tea = op zoek naar sex
       My sister wears a mustache,
       My brother wears a dress.
       Goodness gracious, that's why I'm a mess! 

       A-RAB: (As Psychiatrist)  Yes!
       Officer Krupke, you're really a slob.
       This boy don't need a doctor, just a good honest job.
       Society's played him a terrible trick,
       And sociologic'ly he's sick!  

       ACTION:  I am sick!  

       ALL 
       We are sick, we are sick,
       We are sick, sick, sick,
       Like we're sociologically sick! 

       A-RAB: In my opinion, this child don't need to have his head shrunk at all.
      Juvenile delinquency is purely a social disease!

       ACTION: Hey, I got a social disease!

       A-RAB : So take him to a social worker! 

       ACTION

       Dear kindly social worker,
       They say go earn a buck.
       Like be a soda jerker,
       Which means like be a schumck.
       It's not I'm anti-social,
       I'm only anti-work.
       Gloryosky! That's why I'm a jerk!  

       BABY JOHN: (As Female Social Worker)

       Eek!
       Officer Krupke, you've done it again.
       This boy don't need a job, he needs a year in the pen.  the pen = de gevangenis
       It ain't just a question of misunderstood;
       Deep down inside him, he's no good!  

       ACTION :  I'm no good!  

       ALL

       We're no good, we're no good!
       We're no earthly good,
       Like the best of us is no damn good! 

       DIESEL (As Judge): The trouble is he's crazy.
       A-RAB (As Psychiatrist): The trouble is he drinks.
       BABY JOHN (As Female Social Worker): The trouble is he's lazy.
       DIESEL:  The trouble is he stinks.
       A-RAB :  The trouble is he's growing.
       BABY JOHN:  The trouble is he's grown.  

       ALL :

       Krupke, we got troubles of our own!
       Gee, Officer Krupke, We're down on our knees,
       'Cause no one wants a fellow with a social disease.
       Gee, Officer Krupke, What are we to do?
       Gee, Officer Krupke, Krup you!

Plezant hé. Nog eens kijken?
klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=j7TT4jnnWys 
04min05 

m – HiH-04/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/West_Side_Story

Kan iemand me helpen? Twaalf volgers …,
vanaf welk ogenblik klopte die bewering niet meer?

                                    
                                                
Tim Whyatt – Australia 
m – HiH-04/2017 - http://whyatt.com.au/cartoons/ 

Donald Duck zoals de wereld hem leerde kennen

'k Ben me hier in bochten aan het wringen om er een paas-thema in te zien, maar dat gaat niet lukken: 
kip + maïs = maïskip
kip + maïs = eieren & kuikens
kip + kuikens = Pasen?
kip + kuikens = gewoon lente. 

'k Geraak er niet hé. 'k Geraak met mijn kip en haar kuikens niet tot aan het paas-thema.
Maar 't is toch zo'n goei filmke! Lees en leef mee :

         “In het filmpje gaat een hen met haar kuikens op bezoek bij Donald Duck en Peter Pig,
         om hulp te vragen bij het zaaien en oogsten van de maïs. 
         De twee veinzen echter buikpijn, om zo onder het werk uit te kunnen komen. 
         De hen besluit daarom maar zelf, met hulp van haar kuikens, de maïs te zaaien en oogsten. 
         Als Donald en Peter later mee willen eten 
         van de maïs en de maiskoeken die de hen ervan heeft gemaakt,
         krijgen ze van haar geen maïs maar een fles wonderolie, tegen de buikpijn. 

         De Wijze Kleine Hen (The Wise Little Hen) is een korte Disneyfilm,
         waarin Donald Duck zijn debuut maakte. DD lijkt hier nog op een gans ipv op een eend. 
         De animatiefilm verscheen op 9 juni 1934 en is gebaseerd op een ouder sprookje, The Little Red Hen.
         The Wise Little Hen was een van de Silly Symphonies, 
         75 korte Disneyfilmpjes die tussen 1929 en 1939 
         door The Walt Disney Company werden geproduceerd.”

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=SZ3R6mGltUM 
07min23, goed voor de glimlach 

m – HiH, 03/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Wise_Little_Hen 

Over 'paasbest' weet ik niet veel te vertellen.
Als kind hadden wij geen paasbest. Terwijl paasbest toen nog bestond.
Wij hadden enkel schoolkledij, speelkledij en zondagse kledij.
Van elk de nodige stukken, meer niet.

         "De term paasbest voert terug op het katholieke gebruik 
         waarbij men in elk geval eens per jaar ter communie ging, met Pasen.
         De Paasmis en -communie was zelfs verplicht op straffe van het begaan van een doodzonde. 
         Men kon de communie echter slechts ontvangen in staat van genade. 
         Voordien moest men dus te biechten gaan, waarbij de dagelijkse zonden, 
         in elk geval de doodzonden moesten worden opgebiecht 
         en door de geestelijke vergeven werden.  
         Voor de Paasmis werd gewoonlijk niet alleen het innerlijk, 
         maar ook het uiterlijk in het nieuw gestoken. 
         Heel vroeger ging men soms zelfs slechts één maal per jaar in het bad, 
         en wel bij deze gelegenheid. 

         Los daarvan was het ook de tijd dat het hele huis grondig werd schoongemaakt: de voorjaarsschoonmaak.
         Het stookseizoen kwam abrupt ten einde -ongeacht het weer of de datum waarop Pasen viel- 
         en de eventuele kolenkachel werd pas in het najaar weer aangemaakt. 

         Tegenwoordig, nu al deze gebruiken bijna niet meer bestaan, 
         wordt het gezegde vooral nog in overdrachtelijke zin gebruikt, 
         en heeft het vooral betrekking op het dragen van nieuwe, feestelijke, kleding."

Zondagse kledij was voor Tina en mij al een ramp, laat staan paasbeste kledij.
Wij droegen liever onze speelbroek, de voorloper van de jeans.
Die broek noemden we djimmeke, want jeanske kregen we niet uitgesproken. 
Het djimmeke had toen nog de rits opzij.
Mijn grootmoeder vond het maar niks, die Amerikaanse broeken.
Mijn Ma droeg ze ook. Smalle pijpen, hoge taille en zwart. 

Wanneer we zondagse kledij moesten aantrekken hoorde Laura ons tegensputteren & jammeren
en puur uit solidariteit zette zij een keel op. Laura is een zusje op wie men kan rekenen.
Dat was toen al duidelijk.

De enige 'paasbest' die we interessant vonden was de kledij voor de Tweede Dag na de plechtige communie.
Maar dan waren we al jongedames van 12 jaar. Jongedames voor één dag, wil dat zeggen.
Na de poespas liefst weer de speelkledij aan, kledij waarin men kan bewegen.
Nu zou men het vrijetijdskledij noemen.  

Soms vond ik paasbest wel mooi om naar te kijken. Efkes. Gezien van uit de voortuin.
En dan kreeg ik medelijden met die mensen op straat en ging ik gauw iets anders doen.
Achterin moddertaarten maken met Laura. Want dat had ik beloofd.

m – HiH-03/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Paasbest 

stilte kan men dirigeren

Steven ging bij het schoolkoor en zijn pa droomde al over Wiener Sängerknaben en zo
want de koorleider had iets gezegd over uitzonderlijk toonvast en stemkwaliteiten.
Mijn zusje Laura ging onmiddellijk van de mama- naar de moeder-modus :
"dat kind gaat bij het koor om zich te amuseren, en meer niet".
De Moeder had gesprokenen het leven ging verder.

Behalve zingen leerde Steven nog andere dingen in het koor.
Onder andere dat er over richtlijnen niet onderhandeld wordt.
Een koor is geen democratisch geheel.
Zeker niet wanneer men tien jaar is en al helemaal niet omdat men Steven heet.
Dat men stilte kan organiseren. Dat men stilte zelfs kan afdwingen.
Dat was nieuw voor Steven, gedirigeerd worden.
En dan nog gedirigeerd worden met gebaren.

In het koor werden ongeveer dezelfde principes gehanteerd als thuis,
maar nu door andere mensen en ook in een andere context.

Onder andere het gebaar voor stilte heeft toen danig indruk gemaakt op hem.
Hij bracht het gebaar mee naar huis en
dat werd uitvoerig getest op telkens andere aanwezigen, of hij stilte kon dirigeren.
Dat viel tamelijk goed mee. Het gezelschap was telkens meegaand.
Ten eerste, men blijft beleefd in het huis van een ander.
Ten tweede, dit was Steven.

Het gebaar ging zo: 
beide wijsvingers geheven, één, twéé, -
beide wijsvinger duiken naar beneden - stilte.
Op 3 is er plots stilte.

Daarbij keken wij elkaar met opeengeklemde lippen zeer opgetogen aan,
om hem vooral duidelijk te maken dat wij richtlijnen konden volgen.
Waarop hij tevreden iets anders ging organiseren in zijn wereldje
en ons achterliet in twijfel of het stiltegebod ooit opgeheven zou worden.

Laura heeft het gebaar opgenomen in haar opvoedkundige trukkendoos
en dat heeft jaren gediend.
De kinderen hebben geleerd dat men iemand laat uitpraten.
Zelf blijft men dan efkes stil.

…

Dat gebaar had ik tijdens de herdenking voor mijn ma op za-01/04 ook willen zien.
Stil. Men houdt het wat ingetogen.
Bij de buffettafel was Tina haar ontreddering aan het wegwerken met getater,
met continu kiekjesmakerij en gelach en in die hoek van de zaal begon de dienst op een fuifje te lijken.

Eén, twéé, - stil ?
Het gebaar ontging haar, het gekwek ging door.
Na twintig jaar werkt het gebaar niet meer.
Of het heeft bij haar nooit gewerkt, dat kan ook.

m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

- Waarom vliegen de klokken naar Rome?
- En niet naar ergens anders, bedoelt ge?
- Ja, waarom vliegen ze naar Róme?

Dat leek me een interessante vraag.
En omdat kinderen recht hebben op een antwoord
keek ik naar LM, want aan hem was de vraag gesteld.

- Ja, waarom niet naar Istanboel of Boekarest of Timboektoe? vroeg ik.
- Och, wat zijt ge weer aan het helpen, zei hij.
- Ushuaia? deed ik bereidwillig, of het Paaseiland?

De kleine draaide een halve slag en vroeg met ingehouden adem :
- Bestaat er een paasei-land?

LM ontspande, leunde achteruit en wachtte af hoe ik me hieruit zou redden.
Dit had ik geheel aan mezelf te danken, zag ik aan zijn glimlachje.

Tja, als de Sint met al zijn helpers in Spanje woont,
en de Kerstman met al zijn elfen in Lapland, dan heeft de Paashaas ook ergens een vaste stek zeker?

Volgens mij wonen Sint & Co op Aruba, maar dat doet nu niet ter zake.

het Paasei-Land

- De klokken vliegen naar het paasei-land omdat de paashaas daar de paaseieren maakt, begon ik.
- Die zijn tegen zondag niet terug thuis, bedacht LM.
- De kleintjes wel. Die vliegen rapper, pareerde ik, door de straalstroom.

De kleine klokken vliegen over en weer van het paasei-land naar Rome.
Alsmaar over en weer, op de straalstroom, toonde ik met hoge armgebaren.
In Rome geven ze hun eieren aan de grote klokken en tegen zondag zijn ze allemaal  terug in ons land.
De grote en de kleine. Met alle eieren.

’k Was zelf bijna tevreden met mijn uitleg. De kleine leek ook tevreden.
De straalstroom uitbeelden hé. Dat werkt altijd.
Als LM nu maar niet vraagt waarom de grote klokken juist in Rome wachten op de kleine klokken. 

En toen vroeg de kleine :
- Waarom wachten de grote klokken in Rome?
- Omdat in Venetië geen plaats is jongen,
  als ge groot zijt en ge komt in Venetië,
  dan gaat ge dat direct zien. Oké?

’t Was oké. In Venetië is niet veel plaats. Als hij groot is gaat hij ginder kijken en dan zal hij dat zelf kunnen zien.

m – HiH-03/2016, bijgewerkt, in Venetië is geen plaats vanwege het overtoerisme. Zoals ook Brugge en Amsterdam daaronder lijden.

zijn fiets heeft alles mee  

vodka, wisky, gin
een fles tonic
bekertjes
ijsblokjes in de koeltas, bewonder het vernuftig en plaatsbesparend ontwerp
                        

m – EZW-04/2013, en nog steeds in bewondering

Allemaal Beestjes ~ door Rocor, 04/2010

Het Mensdom en het Dierenrijk liggen niet meer zo ver uit elkaar,
de beestjes eisen hun plaats op in de mensenmaatschappij.
Als ge nadenkt over de grote verschillen tussen mens en dier vind ik
dat die beesten aan een serieus inhaalmanoeuvre bezig zijn.

Vroeger behandelde men de dieren met wreedheid, nu met liefde en zorg.
Er zijn maar 3 soorten : wilde dieren, consumptie- en huisdieren.

Als ge als hond bij de huisdieren hoort dan zit ge goed, een eigen plaats in huis, ge wordt gewassen en gekamd,
men droogt u met de haardroger, ge krijgt de beste beetjes van de tafel.
Sommigen honden brengen het zo ver dat ze mee in bed mogen! Een jasje in de winter en af en toe naar de dierenarts.
Er is nu ook een parfum : “Chien Chic”
Alle dagen uw wandeling, men kuist het achter u op.

Ik droom dat ik een hond ben. Ik zie mij samen met een andere hond, die een stamboom heeft, aan de pispaal.
Ze noemen hem Bas, ik noem hem hete hond.
Hij wordt af en toe opgehaald en mag uit de bol gaan met een loopse teef om haar te bevruchten.
We moeten er om lachen. Ja, zegt hij ge krijgt uw jongen achteraf niet te zien, maar ge kunt ook niet alles willen hé.
Ge moet ze ook niet opvoeden. Een hondse stiel, blaft hij. 

Het is veel verbeterd voor ons, zeg ik, van trekhond tot wat we nu hebben.
Maar we hebben toch nog grieven, om u een voorbeeld te geven :
sommige opvangtehuizen of dierenasielverblijven zijn gevangenissen, dat kan niet meer.
We gaan staken of we luisteren gewoon niet meer en doen zeker die stomme kunstjes niet meer!

Wat ons ook stoort is gaan wandelen met een halsband. We vinden dat zeer vernederend,
ge komt dan onderweg een vriendinnetje tegen en ge kunt er niet aan ruiken, onbeestelijk vind ik dat!

Onlangs zag ik een andere hond die het ver had gebracht. Hij was geleidehond.
Hij begeleidde zijn baasje overal naartoe, stak de baan over als het groen was, kortom een superhond!
Als drughond begint men ons echt te waarderen. Dat zou niets voor mij zijn.
Snuffelen naar overlevenden bij aardbevingen dat zou me wel liggen.
Ik heb een vriend en die wordt ingezet bij voetbalmatchen, maar hij is dan ook een soort rambeest.

Er is nu veel vraag van oudere mensen om dieren te laten fungeren als gezelschapsdier, lijkt wel tof maar saai.
Dan zou ik liever bij een gezin met kinderen zijn. Ik zou niet met me laten sollen,
maar de vriendschap die je krijgt van kinderen is welgemeend. 

Al bij al vind ik dat we het ver gebracht hebben zonder er een beestenboel van te maken.
Ik mag zelfs meedoen aan een katten- en hondenshow! Ik kijk er naar uit.
Ge ziet daar de schoonste teefjes van de wereld! Niet te geloven! 
En het schijnt dat daar ook naakthonden zijn. Nog nooit van gehoord …  

door Rocor, 04/2010 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1270072800&stopdatum=1272664800 , Afbeeldingen van naakthond

perikelen op ’t neerhof, 1951 

Dit filmpje heeft niet echt iets te maken met Pasen,
want het verscheen in de maand januari (van 1951),
maar het draait wel om eieren en kuikens. Vandaar.

En de twee eekhoorns zijn klassiekers natuurlijk.     
Chip heeft een kleine zwarte neus, twee rechte knaagtandjes en een glad kopje.
Dale heeft een brede rode neus, zijn tanden staan anders, en zijn haar is een roefelkopke.
Chip is degene die het probeert op te lossen wanneer
Dale weer eens (vaak ongewild) voor belevenissen zorgt.   

De titel zegt : "Kip in Wording", ik denk dat daar Dale mee bedoeld wordt, want hij is
nogal onderzoekend van aard, zij het niet al te snugger, en hij heeft zich weer in nesten gewerkt. 

In het Nederlands heten de eekhoorns Knabbel en Babbel.   

                                
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=x2Iy-sFrvWU 
06min36 

m - HiH-04/2015, bijgewerkt 

levend maar niet levendig meer   

Hoelang heeft het geduurd eer we merkten dat de
sprankel en de spitsvondigheden uitbleven? 
Als die er al geweest waren.
Misschien was van onze kant het puur (kinderlijke) bewondering voor wat taalvaardigheid?

Toen de koetjes-&-kalfjes onderwerpen overduidelijk werden
wisten we niet meer waar we het hadden.
Zo loos, zo jammerlijk leeg, louter nog gemeenplaatsen :
- we staan ervoor en moeten er door
- ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is
- hoop doet leven

Plus nog wat modieus woordgebruik dat compleet afbreuk deed
aan de eerbiedwaardige bedachtzaamheid van de grijze wijze.

'k Sprak erover met iemand van het vak.
Die keek me recht in de ogen, klare taal:
- Het zal er niet op verbeteren.
- Die steriele conversaties ?
- Ja.
- Worden seniele conversaties ?
- Ja.
- Het zal nog verder verkleuteren … ?
- Ja.

m - EZW-06/2004, 05/2011, HiH-04/2016, bijgewerkt - 

pasen viel vroeg dat jaar  

’k Keek gisteren op de keukenkalender.

- Als Pasen vroeg valt dit jaar, dan was Aswoensdag ook vroeg?
- Jaja, zei hij afwezig, want hij had al zijn aandacht nodig om te roeren in iets.
- En Carnaval dan ook? Was ook vroeg?
- Jaja … 

Dat gedoe was aan mij voorbij gegaan. Een mens heeft zo haar eigen bezigheden.

- Is er zo nog een datum die we moeten in het oog houden? 

’k Dacht aan brugweekeindes en de sluitingsdagen van nuttige & andere instanties
ivm Pinksteren. En Hemelvaart. Kwestie van niet voor een gesloten poort te staan.

Met al zijn aandacht bij de saus antwoordde hij :   
- Nieuwjaar valt dan later. 
Aldus sprak de heer des huizes.

Nieuwjaar valt dan later ? Dat liet ik efkes zo,
want hij was bezig met de binding van de saus. Er zijn prioriteiten.
En met die katholieke feestdagen hebben wij niet echt een binding.

m - HiH-03/2016, de saus was lekker³

muziek op den vreemde

In 1996 lagen we met een schip in Korea ruwe aardolie te lossen, crude oil in het Algemeen Scheeps.
’t Kan in Yoshu geweest zijn, we hebben zoveel Koreaanse havens gedaan dat ik niet meer weet wat of waar.
LM & ik hadden wel eigen CD’s bij, maar die hield ik voor op zee,
want daar hadden we in de cabine geen radio-ontvangst.
In een haven probeerde ik het aanbod van de beschikbare zenders uit.
Soms viel dat goed mee. Soms viel dat dik tegen. ’t Was elke keer afwachten. Boeiend dus. 
In Korea had ik voor overdag een zender gevonden die ik min of meer doenbaar vond.
Achteraf bekeken zou het een kruising kunnen zijn tussen Klara en Arte.
Van de uitleg verstond ik geen knijt, maar hun muziek was interessant. Rustgevend ook.

De vrouw van de chef mécanicien begreep niet dat ik dat soort muziek kon hebben.
Zij liep zich te vervelen en was over heel het schip te vinden, over heel het schip zocht ze aanspraak,
overal ging ze de werkende mensen van hun bezigheden houden.
’k Had nogal veel typwerk daar aan boord, dus was ik haar liever kwijt dan rijk
en die Koreaanse zender zou maar kunnen helpen.

Op een keer was ze weer de cabine binnen gestapt (ongevraagd)
en plofte ze neer op de seat. Voor een keer was ik niet aan het typen,
’k was iets aan het zoeken in een van de grote fardes in het schab naast mij.
Ondertussen deed ik mee met de muziek, pompompimpom pampampompompom. 

- Ziet ge! Ge begint die Koreaanse rommel al mee te zingen ook! zei ze,
en ze ging elders op het schip de mensen verblijden met haar aanwezigheid.
Tiens, waarom kon ik Koreaanse muziek mee pimpommen?
Awel kermille, het was een melodie ‘van bij ons’.

       voor wie ter vergelijking de westerse versie wil,
       https://www.youtube.com/watch?v=JvNQLJ1_HQ0 
       04min40

’k Heb het toen in de Koreaanse versie maar één keer gehoord
en ik dacht dat het percussie-instrumenten waren. Zo van die zachte, in hout. 
Het was geen percussie, het was een snaarinstrument, zegt You Tube.
Het is meer dan 20 jaar geleden maar ik herkende de klank wel.
Een gayageum, zo heet het instrument. Afbeeldingen van Gayageum 

      

Hier het Canon van Pachelbel geserveerd op Koreaanse wijze, de melodie helemaal uitgepuurd,
ontdaan van alles wat westers is. 'k Werd er weer helemaal rustig en pimpom van.
En ik dénk, ik denk dat een versie op gayageum ook voor piepjonge kinderen geschikt is. Écht pimpom.

klank aan,
https://www.youtube.com/watch?v=uA8l3_aZr7Q 
05min07

m – HiH-04/2016, bijgewerkt

uitzonderlijk transport 

Er circuleren op 't Internet foto’s van vrachtwagens met allerlei vracht.
Stel, ge komt achter een transport voor Jurassic Park te hangen.

De kleinkinderen beginnen te gillen en te joelen:
- Hij gaat springen! Hij gaat springen!
De achterbank verandert in een pretpark met gebrul en gestoei.
De bestuurder houdt er wat stoten in de nierstreek aan over.

En het duurt efkes eer de rust weergekeerd is, want deze voorligger raakt men niet zomaar voorbij.
Dat duurt een tijdje. En wíl men daar wel voorbij? De kinderen zijn zo blij … 
 

fake T-Rex on truck   

Ze hebben nu een echte T Rex gezien en dat is iets om thuis te vertellen natuurlijk.

m - EZW-11/2014, herwerkt - Afbeeldingen van fake t rex on truck , https://www.dailypedia.net/2015/06/dinosaur-in-trailer-angers-netizens/

Funny Little Bunnies (1934)
 
-jammerlijk vertaald als Konijntjes met Geintjes- is nummer 43 uit een reeks van 75 korte animatiefilmpjes
gemaakt door Disney tussen 1929 en 1939. De reeks heet Silly Symphonies.

Europa heeft klokken en/of een paashaas. De USA heeft konijntjes, Easter Bunnies.
In een lieflijk wonderland maken konijntjes & c° chocolade eieren en snoep,
ze vlechten en vullen de paasmandjes.

De beeldkwaliteit is niet al te best, niet scherp, maar het tekenen was toen handmatig werk.
En filmpellicule vergaat. Niks computer toen, niks digitaal.
        
                             

Naar ik ooit ergens gelezen heb kunnen die oude filmpjes gerestaureerd worden,
misschien digitaal, dat weet ik niet meer. Dat is met dit filmpje minder gelukt, denk ik.

Waarom ik dit plezant/interessant vind : het muziekje en de hele stijl van vroeger!
Het doet denken aan de wijkcinema's. Eer de hoofdfilm begon kregen we een aantal voorafjes
en de oude Disneyfilmkes waren toen mee het opvulmateriaal.

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=2ZjHD3cyb5o 
07min09 voor wat leutige larie van vroeger

m - HiH-04/2015, HiH-03/2016 - http://nl.wikipedia.org/wiki/Silly_Symphonies

Er was een periode dat ik uitkeek naar vakantie, dat ik smachtte naar vakantie,
een tijd weg uit de monotonie. 

Niet zomaar vrijaf of een dagje mee op verplicht familiebezoek,
want bij die korte periodes bleef de grauwe wolk van de volgende dag immers hangen.
Wat zeg ik, de wolk van de volgende dag? Van de komende weken. En van die daarna.
De tristesse van de sleur kreeg ik niet weg met verplicht familiebezoek of met een slappe halve dag vrij. 
Want, een kind kan geen sleur ervaren, was de idee.

Weg, ver weg en lang. Ver-en-lang-weg. Dat moest het zijn.
Anders geraakt men niet uit die grauwe wolk, uit de monotonie.
Zo heb ik er na mijn prille jaren een lange tijd over gedacht.
Tot en met 1970, de zomer van mijn 18.
Daarna niet meer. Of toch niet meer aanhoudend.

Het 'ver' was in die jaren het zuiden van Frankrijk en
het 'lang' varieerde nogal. Mijn ouders beslisten over dat alles.

Ooit heb ik toen voor het vakantiemateriaal een uitgebreide lijst gemaakt.
'k Denk dat ik toen al 12 of 13 was.
Die lijst was in groene bic geschreven op bladzijdes uit een kladschrift. 
De lijst maken vond ik geweldig. Aan alles denken, maken dat het er is.
In mijn hoofd waren we ginder al. Ginder. Ver en voor lang.
Mijn ouders hebben toen die lijst gebruikt om in te pakken.
Wat er niet op stond waren vijf vorken.

Achter elk artikel kwam een OK te staan.
Het ene jaar in het blauw, het volgende jaar in het rood, toen in potlood, enz.
De lijst heeft jaren gediend.
+5 vorken, stond er in de tafelrubriek bij gekribbeld.

Het was een goede lijst, een volledige lijst en we vonden het niet nodig
om de lijst over te schrijven op een A4, met keurige kolommetjes voor de OK’s.
Men zette een okeetje waar er nog plaats was.
Ook bij de vorken. En ook nog toen de lijst er smoezelig begon uit te zien. 

Later werd vakantie-bagage voorbereiden een van mijn taken.
Tina en ik waren ondertussen groot genoeg om het met twee te doen.
Voor Tina was dat een corvee. Voor mij was het iets anders.
De geur van het vakantiemateriaal was voor mij een troost.
De tent had een heel eigen aroma.
Een geur die men tijdens het jaar nergens tegenkwam, ook niet in de winkel met campingmaterialen.
De tent rook naar gebruikt tentzeil. Zwaar, stevig en betrouwbaar.
Uit de koffer met tentstokken kwam soms nog een lepeltje zand of
een takje van een of ander kruid … 

De tent was voor die dagen enorm, twee slaapkamers en een leefruimte. Het chalet-model.
Toen nog met de kleine raampjes in gaas en de afsluitlap aan de buitenzijde van de tent.
Eerder een bunker van betrouwbaarheid in weer en wind. Zwaar dus. Veel te zwaar.
Niet het model met de grote bungalowramen in plastic die achteraf gekomen zijn
en waarbij aan de binnenkant bloemengordijnen hangen.
Onze tent had gaas in de plaats, dus verluchting.

Onze tent leek een qua silhouet een beetje op deze afbeelding, maar dan dubbel zo diep,
met veel kleinere ramen en zonder de franje. Blauw en oranje panden.
Na één zomer in het zuiden was het feestelijk oranje verschenen tot geel, het klassieke tentengeel van toen. 

foto van 't Net  

Zo tot zomer 1970. Dat was het laatste jaar dat ik met het gezin mee op vakantie ging.
Vanaf zomer 1971 was er voor mij zelfbeschikking en waren er andere horizonten.
Vakantie was veel minder nodig want de monotonie viel weg.
Er kwamen andere kriebels. Reiskriebels, onder andere. 

m– HiH-04/2016, bijgewerkt

De winter is duid'lijk voorbij,
maart wordt april en april wordt mei.
En dan keert de zomer t'rug,
hier binnen zit al een mug.

m - naar een gegeven van LM – HiH-03/2017 

Namen onthouden is niet mijn sterk punt, maar van Miguel Wiels onthou ik de naam wel,
sinds het auto-ongeval waarbij hij betrokken was. Dat was 03/11/2008.
Die datum heb ik niet uit mezelf hoor, 'k ben hem gaan opzoeken.
En in mei 2008 was hun zoontje geboren, ook opgezocht.

Enfin, die dag hoor ik op de radio dat er op de E17 een ongeval met een vrachtwagen …
één dode … Miguel Wiels (huiscomponist van Studio 100, K3, man van Free Souffriau) 
Dat mag niet, dacht ik, die hebben pas een boeleke.
Ik stoof het Net op om te zoeken of ik de radio wel juist begrepen had.
Oké, Miguel Wiels was lichtgewond, de overledene was de chauffeur van de vrachtwagen.
Ik moest eens slikken van opluchting.

Compleet dwaas van mij, want de chauffeur van de vrachtwagen
had misschien ook een boeleke thuis, en al zeker geliefden, familie en vrienden. 

LM vroeg wat er aan de hand was, en ik vertelde ratelend
dat Miguel Wiels bij een ongeval betrokken was.

"Dat kan hé, met zo’n naam, een auto-ongeval" onderbrak mijne snuggere.
"Met zo’n naam?"
"Wheels" zei LM en hij vond zichzelf grappig.
Ik denk dat mijn mond toen bleef openhangen.

Het is door die smakeloze woordspeling dat ik zijn naam nooit meer vergeet. 
De kleur van zijn piano in de Notenclub, was het de zwarte of was het de witte,
'k heb het nooit kunnen onthouden.
Maar zijn naam staat sinds die onnozele grap van LM in mijn memorie gebrand.

2016, Free Souffriau   Miguel Wiels

m – EZW-11/2013, bijgewerkt - http://intervista.be/2016/04/11/miguel-wiels-kunnen-leven-zonder-muziek/ , http://www.freesouffriau.be/bio.php 

de paaseieren van Opa-Chocola door CC 

Dit is iets dat ik van een correspondente ontvangen heb.
Hier is haar paasverhaal : 

“Paaseieren kijken en vergelijken. Zalig. Het doet me denken aan mijn kindertijd.
Grootvader was confiseur-chocolatier, hij had een bedrijfje.   

Chocolade-eieren voor de verkoop maakten ze niet meer,
maar parrain haalde eens per jaar zijn chocoladevormen boven
om zelf paaseieren te maken voor familie en vrienden en voor zijn kleintjes.   

In onze kinderogen waren dat zeer grote eieren: in het grootste ei zaten kleine eieren,
en in die kleine eieren, zaten nog kleinere eitjes, met een crème vulling.
Het geheel lag tussen de struiken op een nest van lange witte papierreepjes.   

Puur luxe-verwennerij, maar ... wij vonden het normaal.
Omdat wij niet beter wisten, met een Opa-Chocola.   

Die paaseieren hebben me ook voor het eerst onrechtvaardigheid doen voelen.

Rond Pasen kregen we een soort taartdoos mee naar huis, om te vullen met
een deel van onze paaseieren. De doos was bestemd voor Oostpriesterhulp.    
De meeste kindjes van de klas kregen die doos voor een vierde vol.
Een overbuurmeisje en ik brachten een bomvolle doos mee.
En toen, toen werden volgens de hoeveelheid chocolade die we meegebracht hadden
goede punten uitgedeeld.

Dat bracht me van slag, ik was helemaal ontredderd want
de vader van mijn overbuurmeisje was directeur in een chocoladefabriek,
mijn grootvader was confiseur-chocolatier.
Wij twee zwommen omzeggens in de lekkernijen, onze volle doos was gewoon toeval!
Ik zal toen ongeveer 10 jaar geweest zijn.
Mijn eerste ontgoocheling over de leraressen en het systeem.”  CC

Toen ik het las voelde ik bijna haar teleurstelling over die juf. En over de situatie. 
Ge doet als kind gewoon wat er gevraagd wordt en ineens wordt ge in het zonnetje gezet
voor iets waar ge zelf geen verdienste aan hebt. 
De kindjes die zich eitjes ontzegd hadden, dié hadden verdienste.

'k Vraag mij ook af hoeveel van de artisanale lekkernijen van de Opa-Chocola
uiteindelijk de eindbestemming bereikt hebben. De goederen moesten door nog zoveel handen … 
Die eieren waren luxeproducten en de vasten was voorbij en
niet iedereen in de verzamel- en transportketen had sympathie voor Oostpriesterhulp ookni.
Als ge begrijpt wat ik bedoel. 

m - HiH-04/2015, herzien -

op de wijze van de revue 

Toon doet het publiek zingen. In een andere taal.
Natúúrlijk krijgt hij de zaal mee, kolderdebolder.

In het Frans, boem sie lie laa
in het Amerikaans, soo rool en daaj
en in het Italiaans, notte belle margarinetta
 

               

Het betekent niks, maar het klínkt juist want de uitspraak is er :
https://www.youtube.com/watch?v=ye8qW3_NHcI 
05min08

m – HiH-04/2017 herzien - http://muzikum.eu/nl/123-187-114119/toon-hermans/kolderliedjes-1958-songtekst.html#ixzz456mbIZLz 

oudere heren in de wolken

Onlangs las ik iets over een binnenlandse vlucht ergens in Canada,
die zeer aangenaam verlopen was.

De oudere heer kwam in het vliegtuig naast een juffrouw van uitzonderlijke lieflijkheid te zitten.
Ze had een natuurlijke blos, volle wimpers en een glimlach zo mild
dat elke ijsberg er vanzelf zou van smelten.
Dat alles had hij al gemerkt terwijl hij zijn handbagage nog aan het wegbergen was.
Hij was onder de indruk van zoveel natuurlijke charme
en hij had geen zin meer om dat dossier door te nemen.
Hij besloot een praatje te maken met de jongedame.

De clichés over oudere heren kennende, vroeg hij haar of een praatje wel gelegen kwam.

- Ja hoor, zei ze opgewekt en met een vriendelijke glimlach
legde ze vol vertrouwen haar handje op zijn hand.
Met het andere handje gaf ze 't kleurpotloodje weer aan haar mama.

m – HiH-04/2017, bijgewerkt

Mijn nichtje Lien is een bruisend kind en maakt na school een entree wanneer ze thuiskomt.
Mijn nichtje Uma is een bezonnen kind, ze zet eerst haar fiets weg en komt dan pas binnen.
"Anders moet ik straks natuurlijk tóch weer naar buiten om hem binnen te halen" zegt ze.
Ja. Natuurlijk.

Boekentas wegzetten:
Lien doet dit op haar eigen zwierige wijze. Letterlijk.
Uma plaatst haar boekentas tegen de muur aan de trap.
"Want hij moet straks natuurlijk tóch mee naar boven" zingt ze.
Ja. Natuurlijk.
…

Die dag kwam Lien de keuken binnengewaaid met de melding
dat ze tien interviews moest afnemen voor die-van-Nederlands. Tien!
"En tegen wanneer…?" vroeg Laura, wetend.
"Tegen morgen – en het mag géén familie zijn" voegde ze er aan toe
met een donkere blik op LM en mij, alsof wij de zitplaatsen innamen van
een aantredend peloton geschikter kandidaten.

"LM is geen familie, LM is aangetrouwd." stelde Laura vast.
Dat veranderde de zaak. LM werd goedgekeurd & ingelijfd.
Lien viste een vragenlijst uit haar boekentas,
griste een potlood van naast de telefoon
en dook met haar neus op het blad papier.
"En de andere interviews doet ge per telefoon" voorzag mijn Zus.

Toen Lien haar vracht venetiaans blond van het blad hief
stond er te lezen: LM, beroep - oom.
"Géén familie" zei Laura geduldig.
"Ja zég!"
"En verander de naam, schrijf ML. Uit Antwerpen."
"Antwerpen? Zó ver?"
"Schrijf dan Aken, dat is dichterbij."
"Ze wéét dat ik geen Duits spreek."
"Schrijf dan Aarlen" repliceerde Laura.
"Maar daar spreken ze Frans!" riep mijn nichtje wanhopig.
"Schrijf dan voorlopig gewoon A., we vinden er wel iets op."

"Wat doe ik met het adres?"
"Geen adres, dat is in strijd met de privacy,
schrijf bij de straatnaam gewoon privé." besloot Laura kordaat.
Geweldig hoe mijn Zus stand houdt in crisismomenten.

"Of schrijf Sesamstraat," opperde Uma "daar verzinnen ze ook zoveel."
Dat leverde haar een woeste blik op van de oudste.

"Hoeveel vragen zijn er?" vroeg LM snel.
"Tien" antwoordde Lien diep ongelukkig.
"En waarover gaat het?"
"Over geluk" piepte ze ellendig.
"Kom, dan doen we dat eventjes" zei LM met een blik op de vragenlijst.
"Vijf antwoorden zijn meerkeuze! 't Zal snel vooruit gaan".

Dat gaf Lien blijkbaar wat moed, ze ging stevig zitten op haar stoel,
haar ogen op het blad, klaar om er aan te beginnen.
Even terloops nog tegen mij: "Straks moogt gij ook hoor, gij zijt dan een M uit A."
'k Was zowaar gevleid, het was een hele promotie, van gewone tante naar een M-uit-A.

"Geluk ligt precies goed in de markt, zei LM tegen mijn Zus,
er zijn dit jaar twee boeken over verschenen."
Laura knikte zwijgend. Zij heeft ze ook in huis.
Veel andere mensen ook, deed ze met een polsbeweging.

"Hebt gij die gelézen?" vroeg Lien hem met ongelovig ontzag.
"Ja," zei LM "allebei."
"Gij ook?" vroeg ze mij.
"Ja hoor, 500 pagina's." rondde ik af.
En 'k ben ze nu nog aan het herkauwen.

Ze bekeek ons met een andere blik:
twee kandidaten à 500 bladzijdes over geluk, van een meevaller gesproken.

Lien & LM begonnen eraan. De vragen waren op maat van een veertienjarige,
maar 'k kreeg de indruk dat de leerkracht ook die twee boeken achter de kiezen had.
'k Hoorde onderwerpen vermelden als Gezondheid, Vast Inkomen, Toekomstperspectief ...
en dan komt nu Zelfontplooiing.
"Zelfontplooiing." hoorde ik.

LM gaf netjes alle standaardantwoorden, bondig en overzichtelijk.
En bij elk antwoord van hem keek Lien wat meer opgetogen.
Die-van-Nederlands had deze keer niet zomaar wat in het wilde weg ideetjes bijeen gegrabbeld
en op papier gegooid, neenee… Lien zag een verband tussen wat op haar blad stond en wat LM zei.

LM ging geen enkel cliché uit de weg:
geluk werd opgedeeld in tien hanteerbare modules,
geluk werd geserveerd in tien hapklare brokken.
Geluk was gewoon een taak voor Nederlands die goed zou komen.
Voor Lien was dit zeer geruststellend.
Voor mij iets minder. LM maaide me gewoon het gras van voor de voeten.

Uma zat na te denken: "Misschien zal ik die antwoorden overschrijven want
die interviews zal ik toch ook wel moeten doen." zei ze zorgelijk.
"Meisje-lief dat is pas over twee jaar!" riep ik uit.
"Ja, en dan moet ik jullie over-twee-jaar natuurlijk tóch opbellen."
Ja. Natuurlijk.

En Uma zette zich aan het schrijven.

"Hebt ge nog zo'n vragenlijst?" vroeg Laura aan Lien.
"Ja, nog eh … alle andere."
"Geef mij eens eentje."
"Ja maar! Gíj moogt dat niet invullen want … gíj zíjt … Míjn Móeder!"
Ze was duidelijk niet van plan haar moeder weg te promoveren tot ene L-uit-S.

"Geef hier, zotte mus, ik mail die lijst gewoon eventjes naar Het Werk."
Half gerustgesteld gaf Lien haar een exemplaar.
Ik volgde Laura naar het bureau.
Ze scande het lijstje, zette het in bijlage, typte een berichtje,
gaf het hele gedoe hoge prioriteit en verzond.
Veertien minuten later liep het eerste antwoord binnen.

"Wat gaat De Baas daarvan vinden?"
"Dat leg ik hem wel uit wanneer hij thuiskomt." zei Laura.
Toch makkelijk wanneer de baas Schat en Papa heet.

Na dertig minuten had ze zeventien prints.
Negen daarvan legde ze opzij. "Deze negen zijn voor
over twee jaar. Uma belt u dan wel voor het tiende interview."
De acht andere nam ze mee naar de keuken,
bovenop legde ze zorgvuldig het blad van ene D-te-L.

"Kijk," glimlachte ze "De Baas heeft er ook eentje ingevuld."
"Lien heeft er tien nodig." herinnerde ik haar.
"Zij gaat u nog interviewen hoor, de bedoeling is dat ze interviewt hé,
niet dat ze mails overschrijft."    

Hardvochtig, dat zusje van mij.

m - EZW-2006, HiH-10/2014, 04/2016 - nagekeken

Het is feest in de straat. Er wordt veel volk verwacht. Veel klein volk.

"Ja! en ze komen met een blaaskasteel!" taterde ze blij.
"Met een wat, lieveke?"
"Met een blaaskasteel, om te springen."
"En waarom heet dat een blaaskasteel?" 
"Omdat ...  " ze aarzelde, ze zuchtte.
Ze keek naar haar moeder, ze wou hulp voor de uitleg over
die 'luchtpresser' die daar beneden staat te ronken en lucht in het kasteel aan het blazen is,
maar haar moeder huldigt het principe van de zelfredzaamheid en zij knikte bemoedigend.

Toen nam kleintje een binnenwegje -ouwe mevrouwe als m vinden toch alles schattig- :
"… omdat als ge moe zijt van het springen, dan moet ge blazen."
En met bolle wangetjes demonstreerde ze hoe men uitblaast.

"Heet het ook springkasteel?"
Ook, knikte ze geruststellend.
Maar vooral blaaskasteel dus.

m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

een tekst van CC

“Dat biechtgeheim is een doorn in het oog van ieder politiemens !
Zelfs al zouden sommige priesters ertoe geneigd zijn TOCH het biechtgeheim te schenden
in geval van daden gepleegd door collega-priesters, het zou niets helpen.
Pedofiele priesters gaan te biecht bij anderen pedofiele priesters :
zo krijgen ze absolutie en zijn hun zonden vergeven door hogerhand !
Schandalig, maar mee door die manier van doen, kunnen ze ongestraft verder doen.

De laatste keer dat ik biechtte, was het tijdens een retraite toen ik ongeveer 17 was.
‘k Zat toen serieus te worstelen met zelfmoordgedachten, en vroeg die pater hoe ik daar van af kon geraken.

Antwoord: “Ik moet al die zever niet horen, het enige wat ik hier wil weten is
of je zinnens bent in het klooster te treden of niet.”
‘k Heb zijn 'zegen' niet afgewacht, ‘k ben uit die biechtstoel gestapt
en ik ben nooit meer naar de mis geweest (tenzij met mijn ouders)
en ik ben nooit meer te biechten gegaan.

Héél lang geleden had mijnheer de pastoor dankzij die biecht, een sociale controle over zijn schapen.
Een goede priester kon daar soms nuttig gebruik van maken, om hulp te bieden, of misverstanden recht te zetten 
Maar, zulke waren er maar héél weinig. 

Eén van onze priesters zit volgens mij verdiend niet ver van zijn lievelingsheilige hierboven.
Tijdens WO I werd onze stad voor 60 % vernield door de Engelsen, omdat het een garnizoensstad van de Duitsers was.
Na de Grote Oorlog was er nog lang woningnood. Men had een grote wijk in sneltempo volgebouwd met houtje huisjes.
Gelukkig maar, al waren die huisjes te klein om meerdere kinderen in te laten opgroeien : 2 kleine slaapkamerkes ...
Dus werd er vaak beroep gedaan op engeltjesmaaksters. Wat strafbaar was.
In geval er complicaties waren, riep men die pastoor erbij, en die ging dan vlug die ene dokter halen,
die de vrouw in kwestie gratis verzorgde. Natuurlijk hebben wij dat pas veel later vernomen .
Die pastoor ging ook bedelen bij de rijken voor zijn armen, een kleine Robin Hood !
Zulke pastoors maken ze nu niet meer.”  CC

m, bovenstaande tekst is geplaatst met de toestemming van CC, waarvoor dank³

op bezoek bij een kaliberke

Zo'n dertig jaar geleden, het kan ook langer geleden zijn,
was ik tijdens de paasvakantie op bezoek bij iemand
die met tien maanden tussentijd twee kinderen op deze planeet gezet had.
Haar wereld was dus op zeer korte tijd zeer goed gevuld geraakt.

De kinderen waren toen al kleuter.
Het zoontje was de jongste, maar hij was even groot als zijn zus
en ze leken ook sterk op mekaar, ze konden voor tweeling doorgaan. 
'k Kwam daar toe in de namiddag, tijdens het middagdutje van de kinderen.

Het jongetje werd eerst wakker. Hij kwam de woonkamer binnen.
Een bloem van een kind, een zonnig gezichtje. Een paasbloem.
Nog wat slaperig schuifelde hij op zijn sokjes naar zijn stoel want er was een vieruurtje.
Eten is nu nog belangrijk in zijn leven. 

Na zijn boterham moest hij me goeiedag komen zeggen van zijn mama
en hij kwam dat vol vertrouwen doen,
ik kreeg twee handjes op mijn knie en een kus met plattekaas op mijn wang. 

Zijn zus kwam de woonkamer binnen. Ook nog slaperig, maar dan op een andere manier.
Een beetje in een storm-humeur. Een bloem met pinnekes.
Ze bekeek me donker. Ik zat op de sofa met haar broertje-plattekaas naast mij. 

- Hier is het ander kaliberke, zei ik tegen de mama die efkes in de keuken was.
- Ik bén geen kalieperke, ik ben een méisje, zei ze luid en duidelijk en nadrukkelijk.

Zo is ze nu nog. Duidelijk en soms ook luid & nadrukkelijk.

- Dag Meisje, corrigeerde ik mezelf, natúúrlijk zijt gij een meisje. En hij is dan … ?
- Gewoon, haalde ze haar schouders op, een broertje. 

Een kaliberke dus, die zus.

m - HiH-04/2015, 03/2016, nagekeken

zeilschepen in de haven van Triëste

De rimpeling van de golfjes weergeven als lijnen in het water, alsof het contouren zouden zijn 
dat doet me denken aan het werk van een striptekenaar,
maar ik vind niet welke ik bedoel of waar ik die manier van tekenen gezien heb.
De striptekenaar in kwestie zal dit werk wél goed kennen, denk ik.
Het is van Egon Schiele (1890-1918)
Over de speciale levensloop van Schiele, een paar alinea’s : http://nl.wikipedia.org/wiki/Egon_Schiele#Levensloop 

hij was toen 17 jaar  Segelschiffe im wellenbewegtem Wasser, 1907, Egon Schiele

m - EZW-11/2014 via CC, https://nl.wikipedia.org/wiki/Hafen_von_Tri%C3%ABst , https://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Egon_Schiele_072.jpg 

Een oud-IJslandse lofzang in het station van Wuppertal.

Waarom in een stationshal?
Waarschijnlijk omdat de akoestiek er formidastisch is. 
Waarom Wuppertal?
Misschien omdat de groep Arstidir ( °2008 http://www.arstidir.com/ )
op tournee was, daar in Wuppertal een trein moest nemen en
vanwege de mooie galm in de stationshal een optredentje weg gaf. Zomaar, voor eigen plezier.

        Kolbeinn Tumason (1179-1208) schreef "Heyr, himna smiður".
       De muziek werd gecomponeerd in de 1970s
       door Þorkell Sigurbjörnsson (1938-2013),
       een van de belangrijkste hedendaagse IJslandse toondichters.   

      

klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=e4dT8FJ2GE0 
03min39 

De Nederlandse vertaling heb ik niet gevonden, wie het proberen wil, graag,
in afwachting is hier de Engelse versie van de IJslandse tekst :   

       Listen, smith of the heavens,
       what the poet asks.
       May softly come unto me thy mercy.
       So I call on thee,
       for thou hast created me.
       I am thy slave,
       thou art my Lord.
       God, I call on thee
       to heal me.
       Remember me, mild one, (or mild king. This is a pun on the word mildingur)
       Most we need thee.
       Drive out, O king of suns,
       generous and great,
       every human sorrow
       from the city of the heart.
       Watch over me, mild one,
       Most we need thee,
       truly every moment
       in the world of men.
       send us, son of the virgin,
       good causes,
       all aid is from thee,
       in my heart.

m – EZW-10/2013 , HiH-04/2016 – nagekeken, maar niet echt

jengelbel, Huldebiet & zebrahondje

(… ) “Nou jengelen aan de orde gesteld is - ik aarzelde om dat onder tranen te rubriceren,
want men kan uitstekend jengelen zonder dat er gedruppeld wordt -
komt me een kleine ervaring in herinnering.
Zoals ik al vaker aangegeven heb zat ik meestal met mijn neusje in de boeken,
en toen moederlief mij zeer dringend opdroeg
om mij naar een happening te begeven die voor de jeugd was georganiseerd had ik daar helemaal geen zin in.
Gestaag mopperend begaf ik mij naar het daarvoor bestemde gebouw waar ik al bij aankomst
ontvangen werd door een groepje leeftijdgenoten die "Jengelbel, jengelbel" zongen,
althans zo verstond ik het. Ik betrok dat op mezelf en corrigeerde mijn gedrag ijlings.
Uiteindelijk werd het nog een heel leuke avond waar men de film "Sneeuwwitje" in de versie van Hollywood naspeelde,
en het liedje van Sneeuwwitje als ze het huishouden doet kan ik nog zo nazingen.
Pas een dozijn jaren later, of misschien nog meer, maakte ik kennis met
de traditionele kerstzang van het Engelstalig deel van de mensheid... waar Jingle Bells een belangrijk deel van uitmaakt.”

Miguel Wiels, de huiscomponist van Studio 100, noemt dat verschijnsel ‘mis-luisteren’, 
verkeerd gehoord, verkeerd verstaan, een mondegreen in het Engels.
wiki : Een mondegreen is het verschijnsel dat
een niet begrepen gedeelte of verkeerd verstaan gedeelte van een tekst
door het brein automatisch ingevuld en aangepast wordt tot een kloppend geheel.
De luisteraar begrijpt dus andere woorden dan er eigenlijk gezongen of gezegd zijn.
Het verschijnsel kreeg de naam van een niet-bestaande dame.

           “They have slain the Earl of Murray / and they laid him on the green” werd
         “They have slain the Earl of Murray / and the Lady Mondegreen”
 
Tijdens een koorrepetitie, gezang 473 in het Liedboek voor de Kerken:
'Neem mijn stem, opdat mijn lied / U, mijn Koning, hulde biedt'
"Juf, vroeg een zangertje na afloop, wie is koning Huldebiet?"

Op een Nederlandse radiozender heeft of had het verschijnsel
een eigen rubriek, Mama Appelsap bij Timur Perlin en Rámon Verkoeijen.
De naam van het programma komt uit een nummer van Michael Jackson.
Hier een korte opeenvolging van een aantal auditieve mistverstanden,
de misvatting in het Nederlands komt geschreven in beeld natuurlijk.
klank voldoende luid zetten en efkes volhouden,
https://www.youtube.com/watch?v=C2gHgDQhsa4
01min17

Hier nog eentje voor de dapperen onder ons.
Op 03min33 komt de lambada met 'waar is toch dat zebrahondje voor'.
Zebrahondje zou een titel kunnen zijn voor iets zoals Woestijnvis.
Die naam is ook uit een abuus ontstaan.
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=NEQcl2x898U 
06min54

2012, in Mechelen zou het kerstspel een groot succes geweest zijn,

        “Zowat overal werden kerstvieringen gehouden.
         Wij zijn gaan kijken in Mechelen, in de St-Romboutskathedraal.
         Daar heeft een dertigtal kinderen een kerstkinderviering voorgedragen.
         De kinderen speelden zelf een moderne versie van het kerstverhaal.
         De kerk liep mooi vol en de kinderen deden het feilloos.”  VTM 12/2012

Priester Jan klopte zich zo wat op de borst en vertelde hoe hij de kinderen
na weken goede voorbereiding en repetitie in hun rol zag groéien en voor een deel
engel of herder wórden. (woordelijk) 
Toch liep er iets mank met de feedback van die goede voorbereiding,
want een meisje wist na weken nog niet echt waarover te tekst ging en zij
bracht voor de camera wat ze als engel moest zingen, heel charmant:

        Gloria, In Excelsis Deo werd
        Gloria, T-Rex Elsis Deo 

Een T-Rex mee de kerststal in, oecumenisch gezien moet dat kunnen.

m – EZW-12/2012, HiH-03/2013, 03/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Mondegreen , Afbeeldingen van t rex

gek én goed, zes clowns aan het werk

        “Ze komen uit Sint-Petersburg, traden op met Cirque du Soleil,
        houden een voorstelling lang hun mond, maar ondertussen
        ontgaat het publiek niets van de tragikomische gebeurtenissen op het toneel. 

        De zes Semianyki-clowns  (allen mannen?)  kennen hun Russische klassiekers:
        hun melancholie is gestileerd, aan hun koddigheid kleeft een tragisch randje. 
        Vader drinkt, moeder zwangert
        en om hen heen krioelen vier geschifte, fantasievolle pestkoppen,
        die hun ouders met hun onvolkomenheden om de oren slaan.”
 

In het begin voelt hun optreden een beetje vreemd aan,
maar eens men mee in die sfeer en in dat ritme duikt, volgt men vanzelf.
Het is gewoon surrealisme. En daar zijn wij Belgen goed in hé.

      

klank aanzetten,
http://www.youtube.com/watch?v=O-EsvT4HFDE  
12min58

m – EZW-04/2014 – met dank aan JdB -
http://www.lefigaro.fr/theatre/2013/11/12/03003-20131112ARTFIG00348-la-famille-semianyki-clowns-pas-tristes.php
https://www.luxortheater.nl/94-825-Semianyki-The-Family , http://semianyki.com/en/about ~ voldoende scrollen

pasen met Oma

Het was mooi weer met Pasen, mooi genoeg om  de paaseieren in de tuin te verbergen. Dus deed mijn Ma dat.
Het lijstje over wat waar lag hield ze op zak.
Op het einde van de zoektocht moest wat buiten gegaan was ook terug binnen in de schaal op het tafeltje liggen.
Al dan niet ingeknabbeld door Tina en mij.
Laura deed dat nog niet, knabbelen aan de trofeeën. Ze had het te druk om te knabbelen.
Zij hobbelde opgetogen met elke vondst helemaal van uit de tuin
naar het tafeltje in de woonkamer en dribbelde dan bedrijvig weer de tuin in.
Dat ze in haar andere hand een klein mandje hield was bijzaak.
Elk ei bracht ze rechtstreeks naar de schaal op het tafeltje.

Dat weekeinde logeerde Oma bij ons en
zij had zo het een en ander meegebracht voor haar drie kleindochters.
Op het einde van de zoektocht lag er veel meer in de mandjes
dan wat Ma in de tuin uitgelegd had. Ma interpelleerde haar Moeder. 

Nu, de relatie tussen mijn Ma en haar Moeder kennende
zal dat eerder een voorzichtig vragen geweest zijn dan een interpellatie. 
En ja, Oma had ook chocolade dingen in de tuin verborgen, alleen had zij niet genoteerd hoeveel en waar.
Was alles dan wel binnen?

In de weken nadien kwamen we af en toe nog een gewezen paasei tegen tussen de struiken,
verregend en vervormd en helemaal niet feestelijk meer.
Weinig lollig. Eerder drollig.

m – EZW-03/2013, HiH-04/2015 -

lentekracht ~ groeikracht

Achter het ouderlijk huis lag een verwilderde boomgaard.
Die was ons speelterrein. Bereikbaar door een gat in de tuindraad.
Dat gat werd elk jaar groter, naarmate wij groeiden.

Dichtst bij de tuin stond de kleine oude pruimelaar.
Die hing zo scheef dat we zelfs mijn jongste zus Laura er in gehesen kregen.

Bij de pruimelaar naar rechts keek men op een zeer rustige, landelijke dwarsstraat.
Daar stond een rij hoge populieren die als windscherm diende voor alle kleine fruitelaars beneden.
Bij de pruimelaar naar links helde het terrein af en kon het al rennend plezierig snel gaan.
Vooral wanneer het nieuw gras hoog stond.

Beneden werd de gaard afgezoomd door een rij knotwilgen.
Er achter lag weiland. De knotwilgen hielden de situatie daar beneden droog.
De draad tussen de knotwilgen was roestig en bros. Hij verpulverde zodra men er naar keek. 
Achter de knotwilgen stond blinkende prikkeldraad aan gans nieuwe paaltjes.
Om de avontuurlijke kalveren van de ene boer weg te houden uit de wilde gaard van de andere boer.

De oude prikkeldraad lag er nog, maar die wisten we te ontwijken,
omdat we het terrein kenden. Door en door.
Dat we niet zomaar meer het weiland op konden was een beperking van onze persoonlijke vrijheid.

- Maa-maa! Wettewa! Ze hebben pinnekesdraad gezet voor De Wei.
- Ja, dat kan, die wei is van Boer Greef hé. En de boomgaard is van Boer Bekkerzeel.
- Maar die zijn er nooit! NOOIT hoor … (en wij elke dag)

De paaltjes stonden daar vrank en met de bovenzijde zichtbaar blank. We konden de groeiringen tellen.
De lente daarop was de bovenzijde meer verweerd van kleur. Grauw en grijs.
De derde lente hadden sommige paaltjes botten staan. Zomaar.  
Ergens in het hout van die paaltjes had nog leven gezeten.

De paaltjes wisten dat eerst zelf ook niet, dacht ik. 
Uiterlijk hebben ze twee jaar staan paaltje zijn.
Innerlijk waren er enorme stille krachten aan het werk.
Stil, maar wel enorm. En enorm stil natuurlijk.

In die twee jaar tijd hadden ze wortel gevormd, voldoende wortel om de derde lente bot te tonen.

Dat een paar paaltjes weer bomen konden worden, vond ik als kind gewoon, gewoon een feit.
Nu vind ik het een wonder. Want mensen kunnen het ook, iets te boven komen.

m – HiH-04/2016, herwerkt -

afgedwongen voornemens 

Dit meisje heeft moeten beloven wat vaker, nee, elke dag
haar oefeningen te doen, ipv te zitten dromen. Piano. Omdat het moet van thuis.

In haar hoofd drijven de meest wonderlijke verhalen voorbij, die zou ze willen opschrijven.
De verhalen hebben klank en kleur en geur. Haar vingers willen schrijven. 
Maar elke dag is er de piano. Dat staaltje huiselijk geluk. Omdat het moet van thuis.

                 

Die piano is zo dwingend rood dat ze het niet meer kan aanzien.
Ze heeft zelfs Czerny niet bovengehaald. Of was het vandaag Clementi … 
Haar hoofd zit weer vol verhaaltjes. 

m - HiH-04/2015? 04/2016 – kunstenaar? - Girl sitting at Piano/ a dollop of domestic icing 
Czerny : http://nl.wikipedia.org/wiki/Carl_Czerny , oefeningen van Czerny, klank aanzetten : https://www.youtube.com/watch?v=E3lDcnlyhJo ~ 05min07 
Clementi : http://nl.wikipedia.org/wiki/Muzio_Clementi , oefeningen van Clementi, klank aanzetten : https://www.youtube.com/watch?v=oR-15_4BmaQ ~ 07min12