Berichten van 1 augustus 2019 tot 31 augustus 2019

ongevraagd advies niet welkom  

Iets waar jonge moeders zeer gevoelig voor zijn, is ongevraagd advies.
Met de nadruk op ongevraagd.
Bvb plots iets roepen als Niet Doen!

Kijk, deze moeder, haar blik zegt alles:
- Niet Doen? Het jong moet zich kunnen uitleven. 
  Waar moeit gij u eigenlijk mee …

Ze is oprecht verwonderd over de onbeschaamdheid van de uitroep.
Ongevraagd advies, zoiets wordt niet gedaan.
Ze is niet verbolgen, dat niet. Zij staat daar boven.
De onverschilligheid waarmee ze het advies naast zich neerlegt vind ik majesteitelijk.

Het jonkie in kwestie beleefde in de beslotenheid van de woonst
een zeer interessant jungle-avontuur met haar ma.
En nu is er plots commotie? Met ronde oogjes komt ze kijken waarover het gedoe gaat.

- Niet aantrekken kleintje, mama waakt,
  het is die domme mens weer, met de klikdoos.

                                                    

m – HiH-05/2017, bijgewerkt - 

uit 2003 ~ Joy riding ~ van GMA 

Op een zonnige dag reed ik naar naar de supermarkt met mijn schoonmoeder als passagier.
Zij was een oude dame, die met een stok liep.
Op de parking aangekomen stapten we uit, gingen de winkel binnen
om onze boodschappen te doen. Buiten gekomen, naar onze auto gestapt, tassen ingeladen.

Toen zag ik twee agenten uit een combi stappen en naar mij toe komen.
Stoere kerels, mijn schoonmoeder zat reeds in de auto en ik stond aan de open deur.

"Heb je aan joy riding gedaan?" vroeg de agent. "Neen, natuurlijk niet" lachte ik de vraag weg .
"Wat is dat, joy riding ?" vroeg schoonmama.
"Dat is rondjes rijden, de ramen open, heel luide muziek laten horen en veel kabaal maken."

"Er werd een seintje gegeven vanuit de supermarkt, dat er joy riding gebeurde op de parking" zei de man van de wet.
"Je hebt een lichtblauwe auto, ronde koplampen, je bent samen: met een oudere vrouw met een stok dus...dat klopt!".

"Wie doet nu zoiets, ik heb geen vijanden, geen enkele!"...                                             

"'Tja, zei de agent, als wij een telefoontje krijgen, dan moeten wij komen, vandaar.
   Dit is niet de eerste keer, hoor, zoiets gebeurt regelmatig!"　

Zij zagen in dat  het loos alarm was. Gelukkig voor ons, maar... wie doet nu zoiets?  van GMA

Volgens mij was dat niet tegen u of tegen uw schoonmoeder persoonlijk gericht.
Keken er toen hoger gelegen ramen uit op die parking?

Waarschijnlijk zat daar de telefoonpleger. Te kijken
naar wat er zou van komen, van zijn telefoontje.

Het scenario zoals ik het zie :

Een puber heeft huisarrest omdat hij ongevraagd de wagen van zijn ma of van zijn pa geleend heeft
en daarbij mogelijk schade aangericht heeft. Daar kwam dan politie aan te pas.
Hij is nijdig nu, op zijn ouders, op de politie en op de wereld in het algemeen die een jongmens geen lolletje gunt.
Hij zit uit het raam te kijken.

Hij ziet op de parking van de supermarkt twee gemakkelijke slachtoffers uitstappen :
een dame van middelbare leeftijd en een oudere dame die met een stok stapt.
Prooi. Het verongelijkt wezen ruikt prooi.

Met zijn GSM (met herlaadkaart) belt hij de politie en geeft ulle signalement.
De herlaadkaart was in 2003 nog anoniem, daardoor kon de beller niet opgespoord worden.
Maar die zat wel uit het raam te kijken. 
Zijn genoegdoening was van korte duur natuurlijk. 

Hoe het wezen zich op die saaie dag verder troostte laat zich raden. 
De situatie op de parking was een kwestie van pukkelhumor, volgens mij. 

Er zijn natuurlijk andere versies mogelijk dan deze.
Mensen in een drugseuforie?

Dat de telefoonpleger in een andere wagen op de parking zat te grinniken of te hinniken,
is ook een mogelijkheid.
Maar dat vraagt al meer lef natuurlijk, zoiets doen van ongeveer vlakbij.

Vandaar mijn vraag in het begin, keken er toen hoger gelegen ramen uit op die parking ?
Als de parking omgeven is door bomen, hou er rekening mee dat die 14 jaar geleden
niet zo hoog stonden als vandaag, dat er toen mogelijk kijk op de parking was.

m – HiH-02/2017, bijgewerkt - 

niets onverlet gelaten

De ochtendlucht zag er gisterenmorgen niet zo helder uit als eergisteren.
Er was ochtendgrijs, meer vocht.
Dat leek me al een koel vooruitzicht, maar ik dierf er niet voluit blij mee zijn
want hoe snel verdampt ochtendgrijs ? Mogelijk zeer snel.

Waterdamp, dacht ik. Ik moet water doen verdampen.
Als ik nu eens een rits waterbakjes zet op de vensterbank van het keukenraam vooraan.
Daar hebben we geen luifel, daar heeft de zon vrij spel op de arduinsteen die dan opwarmt
en pal voor het raam een gordijn van warme lucht optrekt.
Als ik daar een rij waterbakjes zet, dan is die steen uit de zon, afgedekt met een laagje water.
Dan komt er geen gordijn van warme lucht. Het water slorpt de warmte op, niet de steen!
Doen.

Er kunnen precies zes bakjes over de breedte van het keukenraam.
'k Heb ze voor drie kwart met water gevuld.
Tijdens het vullen is er geen enkel naar beneden getuimeld, alles oké.
En ik deed de gordijntjes dicht. Voor de rest van de dag.

's Avonds, toen de zon moe geworden was maar alle gevels nog nazinderden,
stond er beduidend minder water in de bakjes. Ik schat een 2cm minder.
In de keuken is het de hele dag koeler gebleven dan gisteren.
Hoeveel graden het buiten was weet ik niet, 'k ben niet gaan kijken, ik wou het niet weten.

Maar ik ging op het balkon wel regelmatig de reling en de vensterbank,
ook al hebben die schaduw van de luifel, nat maken met de verstuiver.
De luifel is zonnewerend maar niet hittewerend, daarom.

Wanneer ik de reling nat spoot zag ik het water verdampen.
Na een tweede keer sproeien koelde de reling merkelijk af.
Bij de derde keer bleven de waterdruppels eindelijk staan.

Tussen de reling en de vensterbank logeert een kleine spin in een bescheiden web.
Zij kreeg ook een neveltje water want alhier zorgt men voor mens en dier.

Op de vensterbank verdampte het water iets minder snel dan op de metalen reling.
Maar de geur van natte steen was wel meer troostend.
Dat kan ik iedereen aanraden : vernevel de arduin nat, al was het maar voor de geur.
Zo ging ik om het half uur (keukenklokje) op het balkon de reling en de vensterbank natsproeien.

- Zeg, dat water is een project aan het worden zeker ? vroeg de hij des huizes.
- Vindt ge ?
- Ge zijt er danig mee in de weer, ja. Ga zitten of ge krijgt een hitteslag. Ga wat typen. Gelijk wat.

Misschien had hij gelijk. Maar misschien hé, misschien heb ik ook gelijk, met mijn watergedoe.
'k Heb ooit een bloemenwinkel gezien met een watergordijn aan de binnenkant van het uitstalraam.
Die verticale watervlakte hield het binnen draaglijk,
tegelijk door het continu stromen én door het verdampen.

Goedgoed, mijn waterwerk is wat primitief, zeer primitief.
Desalniettemin en de hitte daar zijnde, heb ik niets onverlet gelaten,
zoals men dat vroeger welsprekend wist mede te delen.
Maw : dat LM mij laat doen of ik val in de warmte flauw van het niks doen tegen de hitte.

Wanneer ik morgen mijn waterproject verder zet hou ik Händel in gedachten. Dat geeft ietske grandeur
aan de witte plastic waterbakjes en aan mijn gedoe met het sproeiertje op het balkon.

klank aan voor een fragment
https://www.youtube.com/watch?v=Kuw8YjSbKd4
04min22

Integrale uitvoering
https://www.youtube.com/watch?v=EVAB2z1RPu4
54min12

Voor de volledigheid ook wiki
https://nl.wikipedia.org/wiki/Water_Music , zeer kort.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -  https://nl.wikipedia.org/wiki/Petrichor , de geur van natte steen

Stel, ge woont in een kasteel.
Niet in een paleis, maar in een kasteel.
Iets met vestingmuren, kantelen, wachttorens en schietgaten.
En een valbrug want rondomrond de muren is natuurlijk de slotgracht met water.
Of geen water, een droge gracht? Dat moogt ge zelf kiezen.

Het bezoek, want het is een komen en gaan van bezoekers in zo’n doening,
- herauten, vazallen, wapensmeden, ketellappers, en de groenteboer-
vraagt waar de WC is. Ja daar gaan we weer, 't is weer van pi* & ka*.
Waar zijn de toiletten in zo'n middeleeuws fort?
Die zijn bij de vestingmuren, zodat alles netjes extra-muros kan.
Zo ging dat toen.

En alles was in die stijl natuurlijk. Ja hoor : 
m – EZW-11/2014, HiH-04/2017 - bijgewerkt                  

Werk volledig en tot in alle details af waar je mee bezig bent,
voor je een nieuwe uitdaging aangaat. van P₂

Bij mij zit dat omgekeerd ineen, P₂Ke.
Ik moet verschillende dingen in de maak hebben omdat de vorige moeten rijpen.
Die laat ik efkes rusten. Die kan ik nog niet afwerken. De lijm moet drogen zou ik zeggen.
Dan pas kan ik beginnen slissen en vernissen, de afwerking van de details.
Ik moet teksten 'vergeten' om ze daarna met frisse ogen en onbevangen te kunnen lezen.
Want anders blijft een tekst mijn-kind-schoon-kind en dat mag niet.

Ondertussen werk ik de oudere stukjes af, die zijn al rijp.
En ik geef nieuwe teksten een korte aanzet, die zijn dan 'in progress' om nog eens scheepstaal te gebruiken.

Voor het ogenblik staan er 24 dingen in de steigers, allemaal
in verschillende stadia van voltooiing. Dat is de map [in de maak]. 

Er is ook een map [misschien]. Daarin staan 249 dingetjes waar mogelijk iets in zit.
Die map is het inspiratiebakje en bevat dingen verzameld in de loop van de week, de maand, het jaar
of ze dateren van nog vroeger.

Want inspiratie is iets waar men actief mee bezig is, volgens mij.
Inspiratie komt zelden toevallig, en ze komt zeer zelden op bestelling.
Inspiratie komt niet langswandelen om efkes een uitgewerkte tekst te dicteren. 

't Is maar om te zeggen dat
iets van het begin tot het einde uitwerken en dan nog van afwerking voorzien ook,
dat dat hier niet zo maar gaat.

In een atelier is de evolutie te zien van het ruw materiaal via half-afgewerkt naar gepolijst eindproduct,
het is gelijk of dat atelier nu een ruimte is met cubieke meter opslagplaats
of een laptop met opslagruimte in gigabytes, of een schrijfvloer.
Schrijven is een ambacht en er lopen verschillende projecten tegelijkertijd, zoals in elk ander atelier. 
Het kan niet anders, volgens mij. 

m -maar misschien had ge het niet over schrijven? – HiH-08/2015, bijgewerkt - 

Als je begrepen wil worden zeg dan precies wat je bedoelt  van P₂

Jawel, maar soms is duidelijk en precies zijn niet voldoende.
Vooral wanneer de gesprekspartners niet in hun eigen moedertaal praten
en dan nog eens uit onderling ver verwijderde culturen komen.

De culturele achtergrond is vaak een grotere struikelblok
dan de (gebrekkige) kennis van de tussentaal, in dit geval Engels of Frans.

Wanneer men na drie keer herformuleren, in eenvoudige bewoordingen,
voor de derde keer een antwoord krijgt dat begint met
'yes, but' of 'oui mais' en 'in my country' of 'dans mon pays'
dan begint dat danig op onwil te lijken.
Wanneer dit dag in dag uit gebeurt, wanneer het een standaardreactie is,
raakt het geduld van de spreker wel eens op. En dan vallen er woorden. Soms ook sancties.
Want we zijn niet in your country of dans ton pays, we zitten in het midden van de oceaan,
met een potentieel gevaarlijke lading, op een schip dat moet gevaren worden. NU.

Hoe precies men ook is in het woordgebruik,
de communicatie kan worden gestoord door een wering in het hoofd van de toehoorder.
En dan wordt het zwaar werken natuurlijk.
Want aan onkunde kan men iets doen,
maar defensieve onwil kan de werking en de veiligheid van het schip in gevaar brengen.

Duidelijk en precies verwoorden garandeert geen begrijpen of medewerking.

m– HiH-08/2015, bijgewerkt -

de snorkel

'k Heb zitten denken over mijn goede oude tijd.
Dat waren periodes uit de kinderjaren, zeker weten.

'k Weet niet vanaf wanneer ik kon zwemmen.
We lagen elke vakantie in de Middellandse Zee te plodderen
en in mijn herinnering kwam ik er enkel uit om in het zand te spelen.
En om te eten. En om te slapen. 

'k Herinner me wel dat ik eens wat ver in het water gewandeld ben.
Dat kan de zomer van '57 geweest zijn.

Een klein golfslagje bracht me nog een paar centimeter verder : diep! 
Ineens had ik geen grond meer onder de voet.
Ik had de tegenwoordigheid van geest om mijn hoofd achteruit te houden
en te zorgen dat mijn mond boven water bleef.
Ondertussen wriemelde ik met mijn tenen op zoek naar grond.
Die kwam, ik was de juiste richting uit gewriemeld, richting strand.
Want met het hoofd in de nek ziet men enkel lucht natuurlijk. En misschien een wolkje.
'k Had evengoed de verkeerde richting kunnen uit tenen en dan zat ge dit misschien niet te lezen.

Terwijl ik naar de kant teende was er plots iemand die mijn hand nam en die vroeg "ça va?"
Ik wou weg van die doe-goeder, want ik had het gevoel dat ik niks moest vertellen aan mijn Ma,
over dat stappen in het water. 't Zou maar gedonder opleveren, te ver, te dit, te dat …
De hand liet me los en ik was weer vrij.
Iemand moet toch mijn ouders ingelicht hebben want iets later
kreeg ik een snorkel en zwemvliezen. Mogelijk was dat de dag er na al.

Het was zo'n kindersnorkel, waar én neus én mond in passen en aan de tube zat een stopper,
een kromming met daarin een pingpongballeke.
Dat ding is nu compleet achterhaald wegens onveilig, maar toen was het een oplossing :
'als ze dan toch niet te houden is, heeft ze tenminste nog wat lucht'. 
Want ik wou overal komen waar ik niet kon geraken.

Snorkelen had het voordeel dat ik niet meer krampachtig deed met nek en schouders.
Ik kon met mijn gezicht in het water liggen en toch kreeg ik lucht.
Mijn armen zorgden voor de route en de zwemvliezen gaven me vaart.
Waarschijnlijk heb ik leren zwemmen dank zij de snorkel. Schátten heb ik toen naar boven gesnorkeld.
Mooie keitjes, mooie schelpen, een dood zeepaardje, stukjes afgesleten glas en af en toe een Franse cent …
schatten ! 

m – EZW-09/2014, HiH-06/2016, bijgewerkt - 

wat eten we vandaag 
       
Vannacht was er een paar keer een bui.
Dat was welkom, de lucht werd proper gespoeld. Deze voormiddag hadden we er nog deugd van.
In de namiddag was het weer om zeep : vééls te warm en voor luchtcirculatie moeten we zelf zorgen.

Vanavond koken … ? Een lapje vlees-uit-de-pan met komkommersla en brood.
Ik pas dat wel aan op het menu. 't Is in potlood, ons menu. Ziezo, klaar.

In het najaar van 2004 moest LM plots een voedingsplan volgen.
Ineens zat ik terug in 'vroeger'. Thuis heb ik niet klassiek leren koken.
Ma hartpatiënte en Pa diabetes type II, eigenlijk heb ik leren dieet koken,
met de middelen van toen, dwz : veel stomen want de microgolf bestond nog niet.
En weinig vet voor het bakken, in een gietijzeren pan. Geen AMC toen. Becel bestond al wel.

Terug naar 2004:
mits de kooktechnieken wat aanpassen zat ik vrij snel terug op het juiste spoor.
LM daarin nog meekrijgen, dat was een ander hoofdstuk.

Via de fysioloog werden we doorverwezen naar een voedingsdeskundige die ons
het belang van afwisseling en variatie inpeperde, omdat afslanken anders niet volgehouden wordt.

En toen herinnerde ik me het systeem van een kok aan boord, in '86, Dominique, een jonge Waal.
Om de twee weken riep hij een vergadering bijeen in de matrozenmess en
zat klaar met een blok ruitjespapier om de menu-suggesties te noteren.

Vrij snel kregen de jonge officieren lucht van die vergaderingen en na verloop van tijd de staff ook.
Maar Dominique gaf geen krimp toen de heren van de hoogste verdieping verschenen.
Hij noteerde de voorkeuren en wensen van iedereen in een gans eigen systeem en volgorde.
De lichtmatroos kreeg zijn kalfsstoofschotel mét look er in,
maar dat laatste hielden we stil voor de bovenste verdieping. Iedereen eet wat de pot kookt,
dat was het devies van Dominique. En de captain kreeg zijn gegratineerde bloemkool.
Maar alles op tijd en stond, in de schikking die hij opgeschreven had.
Beurt afwachten. Geduld is de boodschap. Oui Chef.

Een speciaal manneke hoor, die Dominique.
Zijn menu-vergaderingen waren het enige democratisch gebeuren
in het hiërarchisch systeem dat een schip is.

Toen het gesprek met de voedingsdeskundige/diëtiste Mevr. V van Klina
afgelopen was vroeg LM op weg naar de uitgang:
- Hebt gij dat allemaal onthouden?
- Ja hoor!
- Zal dat lukken?
- Ja, maar dan heb ik vandaag nog een blok ruitjespapier nodig.

Hij was zo verbaasd over mijn antwoord dat hij geen vragen stelde.
En twee jaar later was hij 15kg kwijt. Zonder hongeren.

m - HiH-07/2016, bijgewerkt -

waar anderen ontmoeten, zelf geconstateerd

 

een moeder zonder agenda …
 
(…) 25 jaar geleden hadden ze  (de vrouwen)  nog gene agenda,
maar ikke wel, ik had zo'n druk leven dat het niet anders ging. 
Toen ik een afspraak wilde noteren in die agenda, kreeg ik van een trienette de opmerking
"Ik, ik heb een moeder zonder agenda"
Ik was toen stilletjes in mijn gat gebeten. Zo erg dat ik het nu nog weet.  IFP

En waarom waart ge in uw achterzijde gebeten door de opmerking van de trienette?
’t Doet vandaag nog zeer. Vertel, want ik benieuwd naar de omstandigheden van het verhaal
over het agenda en over gebeten. En andere mensen misschien ook.

''t Was natuurlijk een trienette van een tiener, ik denk zo'n 17 jaar, heel braafkes opgevoed, 
en ik was verwonderd dat die mij durfde op mijn plaats te zetten, dus was ik in mijn g....gebeten, beetje geaffronteerd. 
Ik had haar namelijk uitgenodigd om met mij naar Limburg te rijden voor een bloemendemonstratie,
en dan krijg je zo’n antwoord.” (…)

Stel dat de moeder van het meisje een neurotische chaoot is.
Natuurlijk is het meisje dan braaf, zelfs braver dan braaf. Niet omdat ze zo opgevoed is, maar uit zelfbehoud.
Haar moeder is het ene moment een zotte Pipi Langkous en het volgende ogenblik een echte Cruella.
Zonder duidelijke aanleiding springt haar gemoed van te zot naar te bot.
Voor dat meisje zijn er geen adempauzes, tenzij buitenshuis. Dat kind leefde op de tippen van haar tenen.
Misschien dacht ze dat een agenda wat meer structuur zou brengen in het hoofd van haar moeder
en dan, tijdens de rit naar Genk -een adempauze voor haar- gooit ze het er uit omdat ze u wél vertrouwde,
iets dat ze tegen nog niemand gezegd had : Ik … ik heb een moeder zonder agenda.

'k Ben zeker dat het scenario ver naast de realiteit ligt,
maar het is plausibel en dat is toch weeral stof voor een vertelsel.
Maar eerst moet ik het idee wat tijd geven om te rijpen. 

Misschien komt er ook poëzie van (door kundiger mensen dan ik)
Over leegte in wat een warm nest had of zou moeten zijn.
Over onrust  & chaos in wat een veilig nest had of zou moeten zijn.

“Ach, maart, haar mama was eerder een perfecte moeder, leerde haar kinderen perfect Nederlands praten,
en leerde ze gezond vegetarisch eten, zo danig dat een van haar dochters precies een van Buchenwald was, zo mager.
Dus een echte moeder zonder agenda, eentje van huisje, tuintje, kinderen."

Owee, dát soort moeder. 
De vrouw die uitsluitend leeft voor haar kind/kinderen en alles perfect wil doen.
Want optimaal is niet genoeg, ze wil het perfect hebben.
Mogelijk heeft ze zelf iets meegemaakt en zij zou het 'anders' doen.

Ondertussen krijgen de kinderen niet de gelegenheid om te leren met vallen en opstaan, met gissen en missen.
Er is geen ruimte voor zelfontplooiing en op de duur is er zelfs toelating nodig voor af en toe een eigen gedachte.
Ze versmacht het eigen denken en het eigen initiatief van een jong wezen dat recht heeft op ademruimte,
op haar begeleiding, niet op onderdrukking.
De moeder is altijd daar, altijd aanwezig, alomtegenwoordig ook als ze niet thuis is.
In deze context krijgt de verzuchting van de dochter weer een andere betekenis.

         ‘Ik ..., (moedeloze zucht) ik heb een moeder zonder agenda.’
            Deed mijn moeder maar eens iets dat haar hoofd efkes met iets anders vulde,
          had ze maar een passie of een hobby. Had ze maar een agenda.

Daar zit ook een verhaal in. Daar zitten heelder romans in. Maar die zijn al geschreven.
Misschien eerder over dominante moeders dan over perfectionistische moeders, dat kan. 
Maar 'k ga er over ophouden, of ik zit er morgen nog over door te drammen, over de cipier-moeders.

m, naar gegevens van IFP - HiH-08/2015, herwerkt -

de giechel van DVL

1992. DVL was derde stuur aan boord en 24j.
Ze was leeftijd dat giechelen charmant kan genoemd worden al een tijdje voorbij.
Volwassen vrouwen die giechelen, heten giechelgeit, en
worden niet helemaal au sérieux genomen,
worden helemáál niet au sérieux genomen, zelfs al zijn ze piepjonge volwassenen.
Vooral in een hiërarchische werkomgeving.
On ne pardonne plus, on tue : giechelen is vragen om afgemaakt te worden.
En ze had geen geluk met deze kaptein ookni.

'k Had in de mess en in de smokeroom vaagweg gemerkt dat ze soms lachte op momenten
dat de situatie of de conversatie niks grappigs bood, maar ik had mijn eigen werk (veel),
dus besteedde ik daar verder geen aandacht aan.
Op een dag stond ze aan onze cabine en tot mijn verbazing kwam ze uithuilen.
Letterlijk. Uithuilen over haar lachen.

Bleek dat ze niet alleen in haar vrije tijd giechelde maar ook tijdens haar beroepsactiviteiten,
dus tijdens haar wacht op de brug en haar overtime aan deck.
Hoe moet het dat tijdens de stand-by, was mijn eerste gedacht.

Over deze kaptein (een marginaal geval) hoorden we later
van een superintendent die aan boord kwam : 'hij is niet meer onder ons'.
Ik schrok en vroeg of hij overleden was.
Nee, hij was niet meer bij de rederij, wegens niet representatief voor de stijl van het huis.
Afgedankt dus.

Jaa, maar ondertussen had hij DVL wel de grond in geboord ivm haar giechel en haar nog zenuwachtiger gemaakt
en het meisje werd in zijn evaluatierapport totaal onbekwaam verklaard.
Door een marginale die oa de librium en de valium van de scheepsapotheek had opgebruikt.
Moet er nog zand zijn?

m - HiH-08/2016, bijgewerkt -

de geldkraan ging dicht

                       O taterend, snaterend winkelding met zwarte bottinekes aan
                gij plundert uw vaders rekening en ziet hem verder niet staan.

                Gij loopt en gij date en gij leeft zo snel, ge kost hem een arm en een been.
                Gij feest en gij zwiert en gij fuift zo fel, gij zuipt en gij snuift als geen een.

                Soms gaat g’ in de kost in zo’n rehab-gedoe, ge waart zo’n slim kopke en fijn.
                Hoe moet het nu verder, zeg mij nu hoe, dat wachten doet schrikkelijk pijn.

                Ge denkt dat spiegelend water u draagt, dat facebook uw leven kan vullen.
                Oké ik heb nu genoeg gezaagd, hier stop ik dan met lullen.

                getekend,
                Uw pa die zo graag weer uw glimlach zou zien, de olijkheid in uw gelaat
                Ik stop met de centen, Katrien. Ge zijt er niet mee gebaat.

                                                    Kom naar huis …

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - naar "vader is er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul" Annie M.G. Schmidt, 1967
verder naar Guido Gezelle, 1857 en vooral met dank aan VDL, 08/ 2016

de giechel van SV ~ en de bisschop

1966 ~ We waren 14 jaar.
In de klas zat een meisje dat erg last had van giechel. Extreem zelfs.
We gebruikten het woord extreem nog niet, wij dachten : zo ís SV gewoon, giechelachtig.
Ze had al wel verteld dat ze dat zelf niet wou, lachen, maar dat het iets was waar ze niks kon tegen doen.
Want wij verwarden giechelen toen nog met lachen. Terwijl er bij giechelen soms weinig te lachen valt.

Later heb ik een glimp opgevangen van haar thuissituatie. Maar dat was later.
Nog later is haar moeder uit het leven gestapt met een dosis pillen.
Daar moest ze niet ver voor lopen, haar man was apotheker.
SV is ook apotheker geworden.
Maar ik dwaal af.

Op een dag tijdens de les geschiedenis zag de lerares dat SV haar schrift niet bij had.
Dat schrift zat al in mijn boekentas, ik had beloofd het voor haar bij te werken, want
ze liep hopeloos achter met haar notities.
Oorlogen met wisselende coalities en vredesverdragen met steeds wisselende datums
waren haar ding niet.
Zij was een meisje van de wetenschap. Voor haar mocht het strak en helder zijn.
Daarom had ik voorgesteld haar notities bij te werken.
Niemand zou het verschil in handschrift zien, de notities werden nooit opgevraagd,
maar SV had ze wel nodig voor de examens.

Wij waren een samenwerkende vennootschap, SV hielp mij met fysica en wiskunde.
Ik hielp haar waar ik zo’n beetje kon. Beetje. ’k Was al blij dat ik eens iets voor haar kon doen.

SV zat aandachtig de les te volgen -want haar best deed ze wel- zonder schrijfwerk.
Ipv iets op een blad te noteren, of minstens te doen alsof!
Vandaar de vraag van de lerares natuurlijk : Moet gij niet noteren? Waar is uw schrift?

En SV schoot in een zenuwlachje, de gevreesde giechel weeral.
De lerares bleef aandringen en SV bleef slapjes giechelen.

- Dat is van de zenuwen, zei ik tegen de lerares, dat is van de zenuwen …
- Heb ik u iets gevraagd ?
- Nee Juffrouw, maar het is van de …
- Gij, zei ze tegen SV, naar de directrice!
  We zullen eens zien of ge haar ook in het gezicht durft uitlachen.
  En gij, zei ze tegen mij, gij zult nog eens wat zien.

- Ja patat! zei ik halfluid.

Die uitdrukking is Brabants, mogelijk zelfs Brussels, en betekent iets zoals : daar zult ge het hebben.

Nu wil het toeval dat de bijnaam van die lerares Petatje was.
Niet patat met een A, maar Petatje met een E.
Ze was klein en rond en ze had een dopneus.
Of de bijnaam er gekomen was door haar gestalte of door haar neus dat weet ik niet,
dat is een vraag voor de generaties scholieren vóór mij.

In elk geval ze hoorde iets dat op haar bijnaam leek en ik kon op de gang gaan staan.
’s Avonds ging ik naar huis met het gevoel dat er iets niet klopte met dat mens,
maar goed, het zou wel overwaaien. Dacht ik.

’s Anderendaags bij het eerste lesuur zei de lerares Frans dat ik niet moest gaan zitten,
ik moest me gaan aanbieden bij klas B. Ik werd verplaatst van klas.
De lerares geschiedenis wou me niet meer zien.
Compleet overdonderd deed ik wat de lerares Frans zei en ging een lokaal verder, naar klas B.
Daar was ook de les Frans aan de gang.
Ik zei dat ik moest komen vragen of ik binnen mocht.
De lerares deed democratisch en legde die vraag aan de klas voor.
Alsof die leerlingen nee zouden antwoorden.
Alsof die al niet ingelicht waren.
Alsof ik haar theatertoontje niet gehoord had.
Er was al een lessenaar bijgezet en ik kon achteraan gaan zitten.
Eigenlijk een ramp, want ik zit liefst in het midden, aan alle kanten omgeven door anderen.
Maar als banneling heeft men niks te verzoeken natuurlijk.

Achterin kwam ik naast ND te zitten, een nichtje van Monseigneur D, toen bisschop van A.
Tijdens de speeltijd van 10h ging ik op zoek naar SV, met ND in mijn kielzog.
SV vond het verschrikkelijk wat er gebeurd was, ik iets minder en ND, de rebel,
vond het allemaal machtig  & prachtig, zij vond het een evenement.
Ik trachtte SV te troosten door te zeggen dat Petatje misschien wel veel van geschiedenis kende
maar niks van lesgeven en van leerlingen.
ND had dat gehoord en het tamtamsysteem deed de rest, tot bij de Nonkel Bisschop.

Tegen het einde van het schooljaar was er een ouderavond en toen mijn Ma terug kwam
wist ze te vertellen dat de betreffende lerares discreet haar verontschuldigingen aangeboden had.

Ja, patat! wat had ik daar aan.

m – HiH-08/2016, nagekeken -

lachen in periodes van donkerte  van 11/02/2004

                                  

In een donkere periode die maar bleef aanslepen, zat ik eens mee te kijken naar een lachfilm.
Het was een luchtige komedie, La Folie des Grandeurs, met Yves Montand en Louis de Funès (uit 1971).
Ineens besefte ik dat ik óók zat te schateren, samen met de anderen.
Die film heeft het probleem niet opgelost natuurlijk.
Maar het idee dat ik nog kon lachen gaf wel moed.

Dat plots besef heeft me achteraf leren genieten met kleine hapjes. Voorzichtige stapjes.
Een passage uit een boek, een fragment van een film,
een refrein van een liedje op de radio,
het onwijs gedribbel van een jong hondje, de 'wijsheden' van jonge kinderen ...
met kleine beetjes, naargelang die kleine situaties zich aandienen.

Een ganse dag genieten zou toch maar te vermoeiend zijn, denk ik.
Tussen de genietinkjes moest wat stilte zijn voor mij, dan had ik er precies meer aan.
Anders werd het maar drukte en gedruis.

m – EZW-02/2004, HiH-08/2016, bijgewerkt -https://fr.wikipedia.org/wiki/La_Folie_des_grandeurs#Résumé, 

Een vriend van ons had zo'n toestel toen hij nog studeerde
en mij Pa was er helemaal weg van. Van de Hasselblad en van de studies.
'k Heb Hasselblad eens opgezocht en het systeem heet spiegelreflexcamera. 


                                                   

                                    https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Hasselblad_500C.jpg 
                                     Eénogige spiegelreflexcamera, Single Lens Reflex, SLR

Het bekendst zijn de vierkante negatieven en dia's die er mee gemaakt werden,
6x6 cm of middenformaat.
De combinatie hanteerbaarheid, groot filmformaat en hoogwaardige objectieven
zorgden ervoor dat veel fotografen voor deze camera kozen. 

Een ander merk was Rolleiflex.    

                    
                     
                      Afbeeldingen van rolleiflex , de tweeogige spiegelreflexcamera, Twin Lens Reflex, TLR

Ziezo, sinds zaterdag mag men mij alles vragen over spiegelreflexcamera's want:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Spiegelreflexcamera

'k Heb dat artikel ongeveer uit het hoofd geleerd, maar de uitleg brengt me geen stap dichter
bij het verhaal dat ik probeer terug te vinden. Een verhaal van WTL. 

Wat ik onthouden heb is, dat het over hoogwaardig fotomateriaal gaat en dat het 'lichtdrukmaal'
op een 6x6 veel langer bewaard blijft dan op een gewoon filmrolletje.
Wanneer men een filmrolletje (kleinbeeld, 35 mm) na 10 jaar laat ontwikkelen
is de kans zeer groot dat er niet veel meer op staat.

Omdat middenformaat (6x6 cm) film een grotere oppervlakte heeft dan kleinbeeld,
is de resolutie ook veel hoger, dit resulteert in fijnere details en levendiger afdrukken. wiki 

Misschien daarom ook dat het beeld op de lichtgevoelige plaat zoveel langer bewaart?
Of bewaarde de plaat de afbeelding beter louter omdat het zwart-wit was?

m - HiH-08/2015, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Hasselblad , https://nl.wikipedia.org/wiki/Middenformaat , https://anfluquefoto.wordpress.com/2013/01/23/fotografos-con-rolleiflex/ ,

Wit zwart foto

Ik vond eens op een rommelmarkt
een verweerde foto in wit en zwart
waarop een vrouw me aankeek
die sprekend op mijn moeder leek
lang had ik niet aan haar gedacht
of een bezoek aan haar graf gebracht
een mens is altijd druk bezig
in mijn gedachten nooit aanwezig
tot ik die oude foto zag
waarop die vrouw met zachte lach
en telkens als ik op die markt passeer
dan denk ik aan mijn moeder weer.

Majumau

Heel knap vind ik. Een heel marktplein als aandenken, haar toebedacht.
Dat is een mooi beeld. En niet zo eigenaardig,
wij zijn niet de enigen die straten en pleinen bevolken.
Ieders herinneringen ademen en leven daar ook. Alleen zien we ze niet van elkaar.

Sinds eergisteren ben ik aan het denken aan een gelijkaardig verhaal,
maar ik kan me niet herinneren waar ik het gelezen of gehoord heb.

Het ging ongeveer zo : 
Tijdens een opruimbeurt komt een man een oud foto-apparaat tegen. Een erfstuk van zijn vader.
Het was zo'n toestel waar men langs boven moet inkijken.

                              
                             De houding van de handen, om het licht
                             uit de zoeker te houden herinner ik mij heel goed.

Er zat nog beeld in de camera, een 50 jaar na de laatste opname.
Verdere details van het verhaal herinner ik me niet. 

Die foto werd ontwikkeld en het was een opname van hun moeder.
Toen de jongste tien was is hun moeder overleden en
elke foto van haar, kenden ze uit het hoofd, konden ze dromen.
Nu kwam daar ineens na zoveel jaren, een nieuwe, ongekende foto bij.
Wat een schok en wat een cadeau.
Want ik vermoed dat het een schok is, wanneer men plots zo'n vondst in handen houdt.

'k Vind het een speciaal verhaal : hun engelbewaarster is nooit ver weg geweest,
al die jaren woonde ze thuis in de camera.

m - HiH-08/2015, herwerkt - https://anfluquefoto.wordpress.com/2013/01/23/fotografos-con-rolleiflex/

Op het schoolplein, het was eind augustus, ik had een herexamen achter de rug.

- Goeie morgen zuster. (altijd met twee woorden spreken)
- Goede morgen meisje, en? Herexamen gehad zeker? vroeg ze verstrooid.
- Ja zuster.
- Voor welk vak?
- Voor fysica, zuster.
- Door het rekenwerk zeker? (nog even verstrooid)
- Nee zuster! Juist niet! Door een theorie-vraag!
- Hoezo?
- Door de buis van Toricelli!
- Ah? Was die ook gebuisd? 

Dat antwoord kleurde mijn dag, want nu wist ik dat daar iemand die een nog erger sukkel was dan ik, 
zonder brandmerk en vrij kon loslopen.

                

m – 08/2019 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Evangelista_Torricelli ,

Het heeft vannacht gul geregend.
Niet te geweldig, niet te flauw, mooi tussenin : gul. 

Goed voor de lucht, alle stof wordt weggespoeld.
Goed voor de grond, alle gewassen krijgen drinken. 

Maar het groen van de bomen is flets gebleven.
Hun sap trekt weg, de aarde in.
Vannacht glansden de bladeren omdat ze nat waren.
Nu zijn ze weer dof. Omdat het tijd wordt.
Bomen weten wanneer half-augustus voorbij is. 

Toen ik kind was hoopte ik dat mijn grote mensen het verschil niet zouden zien.
Ze zagen het niet.
Maar toch werd het elke keer weer september. 

m – HiH-08/2015, herzien -

Dit is een verhaal van Anaïs.
Toen ik haar blog tegenkwam maakte mijn hart een sprongetje.
'k Heb haar gecontacteerd, maar tot op vandaag geen antwoord.

14-04-2007, van haar blog geplukt

Mijn moeder!

Toen mijn vader in maart 1999 overleed, bleef mijn moeder na een aantal jaren van zorgen voor
een man met longkanker alleen achter.
Vermits mijn man en ik de gewoonte hebben om telkens met periodes van zeven à acht weken
in Spanje te verblijven, wist ik eigenlijk niet of ik dat nu ook wel zou doen.
Kon ik mijn moeder zo maar achterlaten en blijgezind naar Spanje vertrekken. Ik vond dat het niet kon.
Maar zij zei mij : Waarom zou je niet gaan? Je kan hier toch niks zitten doen. Ik trek mijne plan wel.
Maar ik wou niet. Dus er werd afgesproken dat zij in de maand juni een tijdje bij ons in Spanje op bezoek zou komen.

Alhoewel mijn vader altijd tegen dat verblijf in Spanje was geweest: “Wat is er daar zoveel beter dan hier?
Groeien de patatten daar met hun wortels omhoog misschien? Pff als het hier 30° graden is vind ik het veel te warm.”
waren een aantal van zijn opmerkingen. Maar ik wist dat mijn moeder wel eens graag zou komen kijken in Spanje.
Dus ik stelde haar dat voor. Ja maar, zij had nog nooit een vliegtuig genomen.
Ze ging dat in hare oude dag ook niet meer doen.

Vermits ik geen broers of zussen heb, is mijn nicht eigenlijk zo goed als mijn zus.
Haar moeder en mijn moeder zijn zussen. Mijn nicht ging wel zorgen dat mijn moeder in Spanje kwam.
Tot slot werd het zo geregeld dat niet alleen mijn nicht en mijn moeder kwamen,
maar ook de twee zussen van mijn moeder, dus mijn nicht haar moeder en nog een tante van ons.
Mijn nicht dus op stap met de drie Gratiën. Drie dames in de leeftijd van 76 tot 80 jaar toen.
Zij was dan de chauffeur van de gehuurde auto, de gids in de luchthaven en de hulp van de stewardess op het vliegtuig.
Ge kunt u dat voorstellen. 

Toen ze hier toekwamen waren ze alle drie zeer opgetogen en ik genoot van mijn moeder haar gezicht te zien stralen.
Mijn moeder die steeds hard gewerkt had en eigenlijk nooit eens op vakantie was geweest genoot met volle teugen
en wou koste wat het kost in het zwembad gaan alhoewel zij niet kon zwemmen en geen badpak had.
Dus hare combiné geruild voor een badpak van mij, haar zussen ook nog een badpak aangemeten van mij,
en ik dan maar in mijn blootje in het zwembad.

De dames konden niet zwemmen en wij wisten dat er in de film van De Witte van Zichem
gezwommen werd met varkensblazen, maar wij hadden hier geen varkensblazen.
Wat hebben wij dan gedaan? Wij hadden hier wat lege jerrycans staan
voor water dat wij destijds moesten gaan aanhalen
vermits er hier geen drinkbaar water uit de kraan kwam,
dus de drie dames met elk zo een lege jerrycan onder hun oksels het zwembad in. 

’s Avonds werd er aperitiefje gedronken terwijl mijn nicht en ik aan het fornuis stonden.
Mijn man vulde rijkelijk de glazen, weliswaar onder beleefd protest van de dames, maar ze dronken het toch op.
Het smaakte zelfs goed, alhoewel wijn … dat had hen eigenlijk nooit niet zoveel gezegd.
Ja, het had hun dan wel eens wat moeten zeggen!
Na het eten en nog een kaartje leggen achteraf vielen de dames doodmoe maar blijgezind in bed.
Zo is dat tien dagen doorgegaan. 

De verhalen die ik toen gehoord heb van mijn moeder en van haar zussen zullen mij altijd bijblijven.
Ik heb zelfs in die periode vernomen waar ik geconfectioneerd ben. Ook mijn nicht vernam waar zij geconcipieerd werd.
Mijn moeder werd terug jong. Ik heb vaak gedacht aan dat liedje over meisjes van dertien! Giechelmeiden waren het.
In die periode werd mijn moeder van ‘Mijn moeder’ ‘Mijn vriendin’. En dat is nog steeds zo. 

Toen wij dan terug thuis waren zag ik mijn moeder veranderen. Ze fleurde op. Ze ging wekelijks naar de kapper.
Er werd een kleurtje op haar haar gezet, bescheiden weliswaar, maar het stond haar goed.
Iedereen noemde haar vroeger Stien, maar eigenlijk is haar naam Christine, als jong meisje was ze Christine,
en ze begon er op te staan om terug die naam te dragen. Mijn moeder werd terug Christine. 

Tijdens de ziekte van mijn vader kreeg hij altijd bezoek van een vriend van hem, die weduwnaar was.
Tijdens de begrafenis van mijn vader had ik die man gevraagd om zijn bezoeken te blijven voortzetten.
Het was niet omdat mijn vader overleden was dat hij mijn moeder nu niet meer mocht bezoeken.
Hij protesteerde met de opmerking dat de mensen daar zeker over zouden gaan roddelen.
Ik stelde hem gerust met de opmerking dat als ik als dochter er niet over viel,
de andere mensen er geen zaken mee hadden.
Dus hij hield woord en bezocht wekelijks mijn moeder met verse groenten uit zijn tuin,
en vooral met rozen die hij zelf kweekte. Mijn moeder bloeide open als een roos. 

Op een bepaald ogenblik kwam Jef, de fameuze vriend, bij mij thuis op bezoek, alleen.
Hij kwam eens praten met mij. Ja, Jef was eigenlijk een beetje verliefd geworden op mijn moeder.
Alsof ik dat nog niet gezien had.
Maar als ik daar bezwaar tegen had, zou hij onmiddellijk stoppen met zijn bezoeken.
Ik had nooit gedacht dat ik nog ooit eens een verzoek zou horen van een man
die mij de toestemming kwam vragen om mijn moeder graag te zien.
En de liefde, of is het genegenheid, was wederzijds. 
Toen Jef na een zware operatie uit het ziekenhuis kwam was het normaal dat hij bij mijn moeder ging wonen
zodat zij hem kon vertroetelen totdat hij weer aangesterkt was.
En geloof me maar dat hij daar nogal wat pappekes en bouillonnekes heeft moeten naar binnen werken.
Jef woont nu reeds vier jaar samen met mijn moeder en ik, en ook Jef zijn kinderen, vinden dat een hele goede oplossing.
Tot slot van ons verhaal kan ik vertellen dat wij er allemaal beter zijn van geworden. 

Was dit nu een verhaal over relaties? Ik weet het niet en ik lig er ook niet wakker van.
Aan iedereen die alleen is wil ik dus zeggen, goede moed iedereen,
mijn moeder was 76 toen zij weduwe werd en Jef was 78,
zij wonen nu al vier jaar samen en ik hoop van harte dat ze mogen honderd worden.

Groeten, Anais  -  14-04-2007, van haar blog geplukt, https://blog.seniorennet.be/gobincoenen/

Van zondag tot nu heb ik nog wel iets gevonden over fruitpluk,
op deze foto's is de pluk bezig.
'k Vind het spectaculair dat die mannen hun ladder stevig weten te plaatsen
tussen al dat gebladerte door. Dan moet men een boom toch echt kunnen lezen denk ik. 
Voor dat soort kennis van zaken heb ik een enorm respect. Ontzag, eigenlijk.
Die gasten wisten wat ze deden. 

http://www.hetvirtueleland.be/cag/items/show/49107 , deze site is een kijkje waard  

m – EZW-2014, met dank aan JdB, https://www.pinterest.com/pin/317363104965340921/?lp=true , Der Obstbaumwärterkurses 1920, Biglen, Zwitserse Alpen

        “Mijn kleinzoon van 10 heeft een klein stukje tuin mogen gebruiken voor eigen kweek,
         had aardbeien, courgettes en rode kool geplant.
         Hij had twee plantjes rode kool te veel en nu staan hier in onze klein tuin 2 rode kolen in een pot,
         bezig aan een verwoede poging om kool te worden.”  BBa 

Dat vind ik zo'n roerend beeld, BBa. Dat die kleine jongen twee overblijvende plantjes in potten gezet heeft.
Niks levends laten verloren gaan.

Kolen in potten, 'k heb het opgezocht, het kán. Wie had dat gedacht.
Van sla en tomaten wist ik dat het kon. Maar kool lijkt me ingewikkeld.

Rode kool

Een ruimteverslinder op het balkon maar goed te telen in de pot.
De plant geeft wel mooi kleur aan het balkon.
Vroege rassen kun je eind februari zaaien zodat de kool rond juli te oogsten is.
Dan heb je weer plek vrij om wat anders te telen. 

Rode kool heeft wel veel voeding nodig en vraagt om een ruime pot. (45cm diameter) 
Hoe meer ruimte, hoe beter de rode kool zal groeien.
Als de plant aan het groeien is deze voldoende water geven.
Als de kool volgroeid is matigen met water geven daar de kool anders kan barsten. 

Een rode kool heeft een grote maat pot nodig (veel ruimte = veel grond = veel voeding = goed groeien).
Zorg dat de grond niet uitdroogt als ze nog groeit.
Als de kool eenmaal volgroeid is moet je juist wat matigen met water;
niet helemaal droog maar teveel vocht kan er voor zorgen dat de kool barst
(dan kun je haar trouwens nog wel eten maar moet je dat wel binnen 1 of 2 dagen doen).
Rode Kool staat graag in de zon maar halfschaduw kan ook prima.

Als ik dat allemaal zo lees, hoe simpel het is, dan kriebelen mijn vingers om er aan te beginnen.
Een kool van elke kleur. Maar daarvoor is het nu wat laat op het jaar zeker?
En volgend jaar is het dan weer wat anders. 'k Zal het maar zo laten.
Kolen  doen bollen zonder barsten zal uiteindelijk toch niet zo eenvoudig zijn.
Bij mij gaan zelfs sanseveria's kapot.
Nee, de toekomstige kolen zijn beter af als ze niét bij ons komen te staan.  
En er zijn nog andere onvoorziene omstandigheden, mogelijke verrassingen.
Nee, ik plant liever geen kolen op ons terras :    
                  foto Anne Geddes - Australia

m – HiH-08/2015, bijgewerkt - http://plazilla.com/page/4295040262/groenten-op-het-balkon-van-radijs-tot-sjalot,
http://bonnieplants.com/library/choose-right-container-plants/ , http://www.mooiemoestuin.nl/tuinieren-overig/tuinieren-in-potten/groenten-in-potten/  

de jobstudente en de rode kool

        Het is het seizoen van de rode kool en
        het is de periode van de jobstudenten.
        Wat is het verband?

Liefst doe ik de boodschappen buiten de piekuren en indien mogelijk het eerste uur van de werkdag.
Dat is het uur van de gerichte boodschappers, zonder de winkelaars.

De gerichte boodschappers werken hun lijstje af, al dan niet in marstempo,
stappen naar de kassa, laden uit,
leggen de kortingsbons samen met de klantenkaart bovenop de koopwaar,
laden weer in, betalen van zodra de rekening gemaakt is, pakken verder in
en zijn weg. Binnen en buiten in 20 minuten of minder.
Geen zegeltjes nodig, geen spaaracties met stempeltjes.
Zij zijn de gemakkelijke groep, de crème van het cliënteel.
De dagen dat ik vroeg op de dag kan gaan boodschappen, reken ik mezelf daar ook bij. 

De andere dagen niet,
dan voel ik me tussen het geslenter & het getreuzel & het gedoe van de piekuren
eigen-schuld-dikke-bult-dom. 

En omdat wij, die van de vroege ochtend, toch zo'n toffe types zijn,
doeners zonder drukte, mensen met mores,   
worden er jobstudenten aan de kassa gezet tijdens de eerste twee uren.
Ons durven ze die kinders wel toevertrouwen, wij zijn immers klanten zonder kuren. 

Op een vroege keer was ik naarstig mijn caddie aan het inladen,
de betaalkaart zat al gereed in het betaalbakske, wachtend op het totaal,
toen de stroom artikelen stopte. Een panne?
Ik keek op en zag de jongedame turen naar haar scherm,
en bladeren in haar groentemapje, in de andere hand hield ze mijn rode kool. 

- Is er iets? vroeg ik ongerust.
Want oponthoud veroorzaken tijdens het uur der vroege vogels is zeer schadelijk voor mijn ego. 
- Eh, wat is dit? vroeg ze al zoekend.
- Een rode kool, zei ik.
- Róde kool? deed ze ongelovig.

Ah, 'k snapte het. Waarschijnlijk kende zij rode kool enkel in zijn bereide vorm, op een bord.
Op een bord en versneden en róód. De purperen bol in haar hand leek daar in de verste verte niet op. 

De dame achter mij schoot ter hulp en gaf wat uitleg over zuur en kleur.
Toevoeging van zuur kon met appeltjes, maar ook azijn, liefst gegiste azijn, geen gedistilleerde azijn.
Maar appeltjes waren toch het beste, liefst zure appeltjes natuurlijk.
En voldoende appeltjes! Zijzelf deed ongeveer half-en-half.
En dat men de rest kon invriezen in porties, niet veel werk en zoveel lekkerder en goedkoper dan bokalen of diepvries …

De jobstudente luisterde geïnteresseerd en zo overschreed ik mijn 20 minuten limiet.
Ik vroeg de rekening.
De jongedame kwam met een glimlach terug op aarde en zei : dat wist ik allemaal niet.
En ik nam al mijn stille bedenkingen terug.
Is er thuis geen ma of oma die dat soort dingen vertelt en uitlegt aan het meisje? En voordoet ?

Eigenlijk is er 's morgens juist wél tijd voor een babbeltje met de kinders,
vermits er geen haastigen mee staan aan te schuiven. Er is nog niet de druk van de drukte.

En 't is een supermarktje hé, geen luchthaven. 
De 20 minuten limiet, waar was ik mee bezig …

m – HiH-08/2015, bijgewerkt -

we schrijven om te leren

Een paar dagen geleden wou ik een mail naar een Engelstalige correspondent afsluiten met de formule
"met genegenheid en vriendschap".

Maar hoe is dat nu weer in 't Engels … with tender friendship, of zoiets ?
Opzoeken. Nee geen tijd.
With Tender Friendship dan maar, 't zal wel duidelijk zijn, en ik sloot af : WTF,
Wist ik veel dat die afkorting al in gebruik was voor …, voor iets anders.

* HiH-08/2016, bijgewerkt –WTF = What the fuck, Engelse krachtterm die ook in het Nederlands gebruikt wordt: uiting van verbazing en soms ergernis

de trulli bij Brindisi 

'k Ben al een paar dagen aan het rondsurfen in de hak van Italië en ’t is daar precies mooi.
En interessant. Demonteerbare huizen gebouwd met gestapelde stenen heten trulli.
Niet omdat de bewoners een trekvolk waren, nomaden gebruiken lichtere materialen.
Telkens stenen vervoeren is gewoon ondenkbaar,
het zou teveel tijd en energie vergen van de mensen en van de lastdieren.
Daarbij, het is landbouwgebied. Waarom zouden boeren hun grond achterlaten…

Waarom moesten die woonsten dan theoretisch afgebroken kunnen worden?
Ontmanteld is een beter woord.
Volgens Wikipedia omdat alzo de taks op immobiliën werd omzeild.
Een stenen huis dat niet gemetst is, is immers niet immobiel.
Wat een achterpoortje! Die redenering doet me glimlachen tot achter mijn oren.      

Een constructie in gestapelde stenen vergt kennis en kunde en feeling, kortom vakmanschap.
Het regenwater via het dak tussen de muren opvangen & filteren en opslaan onder het huis … ingenieus.

Men moet wel iets weten en kennen over stenen stapelen natuurlijk,
of de woonst is een kant en klare grafzerk. Dat zal ook wel gebeurd zijn, ooit, in den beginne.
                  
                    http://web.tiscali.it/alberobello/Immagini/trullosezgrande.JPG, klik om te vergroten

Maar hoe vindt ge het als idee van belastingontduiking als achterpoortje.
Toen al, in de 16^de E. Het klinkt vertrouwd.
Het klinkt zelfs een beetje Belgisch: geen 'immobiel' verblijf, kadaster omzeilen en zo …

“De trullo is rond het jaar 1500 ontstaan.

                          
                                  https://it.wikipedia.org/wiki/Trullo#/media/File:Trulli_stellati.jpg

Verhaal gaat dat de bewoners van de trulli deze huizen zonder cement bouwden,
omdat ze dan ook snel weer afgebroken konden worden.
Dat was handig, omdat er dan minder belasting betaald hoefden te worden.
Heden ten dage zijn de meeste trulli opgeknapt en extra verstevigd.” 

          
          https://www.dolcevia.com/nl/italie-reizen/vakantiehuizen-in-italie/2386-verblijf-in-puglia-in-trulli-vakantiehuis-mogelijkheden-bij-alberobello

De trullo links op de foto is er volgens mij nog een zonder cement of andere uitwendige versteviging.

        Zelf ben ik niet echt fan van Italië, behalve van de Italiaanse keuken dan.
        En van één zanger/componist/musicus, Branduardi.
        Al was het maar omdat die man dat hees gedoe uit zijn stem weg houdt.
        De Italiaanse knars, de modieuze korrel in het delicaat raderwerk dat stem produceert,
        daar doet Angelo Branduardi niet aan mee. Hij houdt zijn stem melodieus.
        Hij is een 'minstreel met luchtige muziek'. Klank aanzetten voor zijn kunnen,
        https://www.youtube.com/watch?v=fB24_kIPIB4 , 04min33 &
        https://www.youtube.com/watch?v=2_rODMSSOeU , 05min19


m – HiH-08/2016, bijgewerkt - Afbeeldingen van trullo mét interieurs, https://nl.wikipedia.org/wiki/Trullo , https://nl.wikipedia.org/wiki/Angelo_Branduardi 

Boer zoekt werkvolk ~ door Rocor, 08/2009

In de straat waar ik mijn jeugd heb doorgebracht was het weggetje, ongeveer 1 kilometer lang.
Er waren tien boerderijen. Nu, 60 jaar later, zijn er nog drie.
Ik moet zeggen, de mensen die dat deden zijn intussen overleden en hadden geen opvolgers,
toch geen jongens die het wilden verderzetten. Men zag het niet zitten, er was geen toekomst voor.
Enkele hoeven die nu nog zijn overgebleven, zijn generaties lang altijd van vader op zoon geweest.

De landbouwers dokkerden met paard en kar over het oneffen kassei wegje in de straat,
met ernaast brede grachten, er stonden geen woningen voor burgers.
Tussen de boerderijen lagen de akkers, maar ook de weiden en de boomgaarden.
Dan moest men met de dieren niet ver gaan om te laten grazen. Auto’s waren toen nog zeldzaam.
Trouwens: als een boer met een kar oogst van de akker naar de hoeve kwam, had hij het ganse baantje nodig
en moest er gewacht worden om elkaar voorbij te laten gaan. Nu is het een tweevaksbaan met fiets- en voetpad
en zijn alle grachten dicht en staan er verkeerslichten en kun je zien hoe mooi de voortuin is bij Roger. 

De boer recht tegenover mij is een harde werker en runt samen met zijn vrouw het bedrijf. Ze zijn altijd bezig.
Ze krijgen hulp van hun kinderen, maar er is geen opvolger bij. Ze hebben ook alle moderne machines,
maar het blijft hard werken voor hen beiden. Toen de meesten stopten met boeren kwam er bouwgrond te koop,
waarvan ik dankbaar gebruik maakte, samen met vele anderen.
Nu zijn er veel nieuwkomers, jonge mensen, stadsbewoners met kinderen die niet weten
dat de melk uit de ijskast komt van een koe, en die denken dat eieren in de supermarkt groeien.

Nu onze overbuur. Ze hebben koeien en varkens en die laten soms wat vallen.
Dat komt samen in een aalput die wordt verspreid over de akkers, drijfmest, en dat stinkt!
Hij houdt wel rekening met de wind, zodat de geur niet dikwijls tot bij ons komt.
Soms mislukt dat, mij stoort het niet, ik ruik liever eens een keertje koeienstront,
dan gans het jaar de verraderlijke dampen van de chemische fabrieken van Linkeroever.
De nieuwkomers denken daar anders over.
Nochtans, als u over een boer komt wonen die meer dan drie generaties een boerderij heeft,
weet ge dat er soms geurhinder is. 

Om u een voorbeeld te geven over de vervuiling van die zogezegde propere chemie:
ik vang het regenwater op om mijn serre te voorzien van water.
Verschillende keren per jaar drijft op dat water een 5cm dikke groene schuimlaag.
Ik schep dat schuim eraf, maar ben er niet gerust in.
Men stelt ons altijd gerust, sluit je ramen en alles is voorbij. Niet met mij hé,
geef mij maar den beergeur van den boer zijn beesten, daar weet ik van dat het EERLIJKE stank is. 

door Rocor, 08/2009 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1249077600&stopdatum=1251756000

Wanneer een pechvogel en een geluksvogel mekaar ontmoeten gebeurt er iets magisch.
Vooral als dat in San Francisco gebeurt.

in de straten van San Francisco 

De ene heeft alsmaar tegenvallers, dat is op den duur deprimerend,
de andere kent enkel meevallers, dat is op den duur ook niet plezant meer.
En dan lopen die twee mekaar tegen het lijf.

      

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=mLxKnFEv1jg
03min32 

m – 04/2019  

de beroepsmisvorming van een telefoonlarf ~ van P₂

08/2016 : Maandagavond is een vriendin overleden.
Haar man zit met al de paperassen en kan er niet wijs uit worden.
Hij heeft één zoon, maar die ziet hij alleen als er geld te rapen is.
Daarom ik bood aan om wat mee te ordenen in de dingen die direct moeten gedaan worden.
Zo ook het GSM-abonnement opzeggen van mijn vriendin.

Ik belde naar de betrokken dienst en na een aantal toetsen indrukken
kwam ik na tamelijk lange tijd toch op de juiste dienst terecht.
Ik kreeg een jongeman aan de lijn, enfin ik hoorde het aan zijn stem dat het een jeugdig iemand was,
en na veel vragen en antwoorden was het in orde.
Tot de jongeman als laatste zegt: en hebt U nog tijd voor een kleine enquête?
Pfppf, diplomatischer kon het niet zeker?
Ik heb heel beleefd geantwoord dat bij een overlijden wel meer dringender en belangrijker dingen te doen zijn
dan op ‘t gemakske een enquête te gaan zitten beantwoorden.
Ik zal maar aannemen dat het beroepsmisvorming was zeker? van P₂

'k Kreeg kippevel van verontwaardiging toen ik uw mail las.
'k Zou die telefoongast nogal zijn levieten gelezen hebben.
Eerst vriendelijk zijn naam vragen natuurlijk, achteraf pas de nekslag.
Nee, neenee. Wat ik nu vertel is prietpraat,
ik zou in de verontwaardiging van het moment dat larf afgeblaft hebben.
En iemand afblaffen in het bijzijn van de getroffen echtgenoot kán niet natuurlijk.
Gelukkig voor iedereen en vooral voor de telefoonsukkel aan de andere kant van de lijn, zijt gij een beleefd iemand.

Het is een rustige gedachte voor de echtgenoot dat hij op u kan rekenen voor paperasserij.
Een verlichting, een steun in een moeilijke periode.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -

to match or not to match van TP  

(…) Toevallig die avond op Canvas een stuk van een filosofische uitzending over
verliefdheid en de zoektocht naar de ware liefde.
Filosofische uitzending, nou ja, omdat er enkele academici uit te doeken deden
wat mijn brokje boerenverstand uit zichzelf weet.
Maar ja, zoals altijd, het kind moet een aparte naam krijgen of er kijkt geen kat naar.
Hoor ik daar een jonge vrouw lamenteren over haar talloze pogingen om een ‘match’ te vinden via Tinder
– sla me dood wie of wat Tinder is –
want nu kan je pas in de verre verte aan verliefd worden denken als het iets of wat ‘matcht’.
Hoe serieus moet je zo’n “matcher” vinden als je via zo’n smoelenboek of -site op zoek gaat?
Zelfs een flapdrol profileert zichzelf als the best you can get?
Het kind ging zelfs slapen met haar telefoon, het vinden van een zo’n match werd een obsessie.
Dat heeft ze trouwens zelf toegegeven na overleg met twee jonge kerels die
elkaar de loef afstaken met hun aantal matches.
Waar gaan we naartoe? Hoe moet mijn kleinzoon ooit…?
“Door constant te vegen over dat schermpje te vegen, zoals dat mieke daar deed, hoe anders?”

Over verliefd worden door te slowen op een tegel, of een coup de foudre ervaren,
of een pastoor als potentiële bemiddelaar vragen is volgens mio marito uit de tijd. Nu moet je eerst matchen.
Eigenlijk vindt hij dat niet zo slecht gezien, het geeft iemand de mogelijkheid om toch
het kaf van het koren trachten te scheiden. Eenieder die ogen in zijn hoofd heeft kan toch tussen de regels lezen,
tenware de hormonen meteen op drift raken wat vaak het geval zal zijn bij het zien van de foto van een knappe bink
of een grietje goed voorzien van oren en poten.

Goed voorzien van oren en poten, hoe durft hij! Meteen einde verhaal. Ciao. TP

hormonen op drift en … mismatch

In de amoureuze context is het woord match misschien nieuw,
maar de gedachte is er al lang, het heette : verliefd worden op de juiste. 

En de tegenhanger, de idee mismatch is er ook al lang.
Al zeker sinds 1951, volgens mijn informatie. Alleen werd het toen nog zo niet genoemd,
het heette : verliefd worden op de verkeerde.

In geval van match : gejubel à la 'ze zijn gemaakt voor mekaar'
wanneer het ging over mensen die goed bij elkaar pasten, mensen die mekaar gevonden hadden.

In geval van mismatch : … … volgde er stilte,
want drie maanden na de bruiloft was het wittebrood op-de adrenalineproductie neemt af-
en nam het dagelijks leven over en was er die zwangerschap.

Ook van een mismatch kwamen en komen kinderen en
ook dat werd en wordt een gezin genoemd. Nu zou het een disfunctioneel gezin heten.

De benamingen match en mismatch zijn er eindelijk,
en ze zijn relatief nieuw, en ze komen uit een andere taal,
maar de situaties zijn niet nieuw, die bestaan al lang. 
Het werd tijd dat die situaties  benoemd werden.
Dat schept een grammetje helderheid in de mensenjungle.
Maar gelijk in welke taal, het is zoals ge zegt, to match or not to match, daar draait het om.

m - HiH-08/2015, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Tinder,

foto Donna McCoy                     

Haliclystus auricula : 2,5 cm hoog, diameter weet ik niet

voor meer over de kwal : Meer afbeeldingen (heel mooi!)
voor meer van McCoy : http://www.mccoyphoto.com/ocean.htm (ook mooi)

m – HiH-08/2015, ongewijzigd 

De D-T affaire

En 's avonds, gezellig bij 't open haardvuur,
maakte ik een wandeling doorheen de literatuur
en kwam enkele mooie werkwoorden tegen
die ik met het grootste plezier heb vervoegd
maar een bejaarde D maakte mij verlegen
was over mijn spelling zeer misnoegd.

Vaak word ik ten onrechte met T samen gezien
of verkeerdelijk van T gescheiden
wilt u voortaan als het kan misschien
proberen dergelijke roddels te vermijden

majumau

Af en toe leest men iets over die twee ja, da’s waar.
En ik volg dat eigenlijk ook, de affaire D & T. En ik probeer dat dan te onthouden. 

Want het  zijn niet zomaar roddels, zoals D beweert, de sloeber.
Er is zelfs een Vaste Commissie die zich met D & T bezig houtd.
Dat is de Overheid hé, vaste commissies …
Ze hebben ook een noodnummer, in geval het de spuigaten uitloopt :
Taaltelefoon 078 15 20 25 (gewoon tarief)
elke werkdag van 9 tot 12 uur, elke schoolwoensdag ook van 14 tot 16 uur
https://www.taaltelefoon.be/ , https://www.facebook.com/Taaltelefoon/ ,
https://twitter.com/taaltelefoon ,https://www.taaltelefoon.be/taallink.

Volgens mij zijn het geen roddels, over die D-T-affaire, het is de Naakte Waarheidt. Mijn gedachdt.

m – HiH-08/2015, bijgewerkt - 

over complimenten verkopen en over een verpakt compliment

Complimenten vind ik een ingewikkeld sociaal ding. Gecompliceerd en compliqué.
Wanneer is een compliment gemeend lovend, wanneer is het vleierij?

Mij lijkt het soms wisselgeld, dat degene die een compliment geeft
er ook een in ruil verwacht. En wel onmiddellijk.
Ik had een groottante die daar sterk in was.

Wanneer ze iets zei over mijn jas, of tas, of schoenen of kapsel,
nam ik dat aan als kennisgeving : dit is iets dat haar bevalt en zij laat dat weten.
In ruil gaf ik dan informatie over waar de jas/tas/schoenen/kapsel vandaan kwamen.
Dat leek me vanzelfsprekend, het uitwisselen van informatie.

Achteraf kreeg ik via mijn Ma te horen dat ik 'zo nooit eens iets zei'.
Wat bleek : wanneer ze iets gezegd had over jas/tas/schoenen/kapsel,
ik óók iets vleiends moest zeggen over haar jas/tas/etc. Het was dus een ruil.
Dat had ik niet door. 'k Had daarvoor een pilletje moeten nemen
maar dat is niet meer nodig, de groottante is overleden.

Ik 'verkoop' geen complimenten, vleierijen.
Behalve misschien bij jonge kinderen, omdat ze moeten aangemoedigd worden.
Hetgeen men in ruil bekomt is dat ze blijven proberen en ondernemen tot er iets te loven valt.
Wat de bedoeling was.

Want er is ook het compliment als woordje-van-lof.
Het woordje-van-lof rolt er bij mij vanzelf uit als er iets gepresteerd wordt
of wanneer ik iets zie waarvoor ik bewondering of verwondering voel.

Er is ook het verpakt compliment, dat is
een simpel, gewoon zinnetje waar het compliment in zit.

Het verhaal :
in '79 was ik op een schip waar ene BDS aangemonsterd werd als aspirant.
Aspirant deck, een stuurman in spe op Zijn Eerste Schip.

Hij zette de eerste morgen zijn patrijspoort open, omdat dat iets is
dat welopgevoede jongemannen doen: raam openzetten zodra ze opgestaan zijn.
Jawel.
Maar-in-hemelsnaam-niet-op-een-schip-dat-steenkool-aan-het-lossen-is!

Alles in zijn cabine zat onder zwart vettig kolenstof.
Alles. Plafond, wanden, meubels en beddengoed, alles.
Zwart en vettig. Alles vettig en zwart.
Tot zelfs de kraantjes in de badkamer, en die deur was nochtans gesloten gebleven.

Ik bleef daar kalm onder, zij het met een zenuwlachje, omdat ik me kon voorstellen
dat hij dat op pensionaat zo geleerd had en vermits hij aan boord een goede indruk wou maken,
had hij dus braafjes zijn 'raam' open gezet.
"Dat heet patrijspoort jongen!"

De collega en ik hebben een onvoorzien aantal uren gewerkt
om die cabine uit te wassen en weer leefbaar te krijgen.
De slungel wou helpen, maar met al zijn armen en benen liep hij danig in de weg.
Zitten en braaf zijn. Hij moest ons vooral laten werken.
Dus zat hij op zijn seat schaapachtig te kijken hoe wij in uptempo opkuisten wat hij veroorzaakt had.
Hij bleef stil, wij vergaten ongeveer dat hij er was en praatten over job en werkschema.
De uren die hij daar gezeten heeft, hebben wel opgebracht.
Het vent zag ons doende en had ook oren aan zijn hoofd.

Wij hebben daarna, voor de rest van ons contract de meest
vriendelijke, beleefde, behulpzame aspirant gehad die een mens zich maar kan indenken.
In die paar uurtjes zitten & luisteren had hij een zicht op onze job gekregen.
Hij had niet alleen oren aan zijn hoofd maar ook hersens in zijn kop.
Hersens zaten in de familie, zijn pa was de walkaptein.
Nu zou men zeggen de CEO van de firma. Toen was een rederij nog een rederij. Walkaptein dus.

Negen jaar later moest ik monsteren in Durban.
Op mijn contract stond dat het schip als kaptein BDS had.
Ach ja, sommige aspirantjes worden ooit kaptein. Zo is dat.

Toen ik aan boord kwam, doodmoe van de 36hrs onderweg
en van de bruuske klimaatovergang,
ging ik me boven melden, zeemansboek en contract in de hand.

Hij zou het allemaal niet meer weten, na negen jaren andere en belangrijker dingen aan zijn kop.
Ik klopte.
- Binnen.
- Dag kaptein, ik ben de nieuwe …
- Waar waart gij al die jaren, m? onderbrak hij met een vage glimlach.

En ineens herinnerde ik me dat men het Eerste Schip
eigenlijk nooit vergeet. Hij dus ook niet.

Waar waart gij al die jaren, m?
Dát, lieve mensen, was een verpakt compliment.
Hij had in die negen jaar tussentijd al andere dingen
in de huishouding van een schip meegemaakt/moeten meemaken.

In drie weken tijd had ik het kasteel zoals hij het hebben wou : shipshape.

m – nu zou me dat niet meer lukken, met mijn stramme gewrichten - EZW-05/2013, HiH-07/2016, bijgewerkt -

Je zult maar een ééndagsvlieg zijn en je dag niet hebben. van P² 

Tja, dat is een existentieel probleem hé.  Daar wordt een heel bestaan in vraag gesteld.
Maar er zijn oplossingen. Regelmatig een minuut van een of andere psychotherapie. 

Psychoanalyse zou ik als eendagsvlieg niet doen.
Dat kan wel oplopen tot uiteindelijk 20 minuten of langer en zelfs véél langer, 60 minuten.
Dat is voor een eendagsvlieg een langlopende kostelijke zaak en de uitkomst is zeer onzeker.

m – HiH-04/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Psychotherapie ,
http://www.woorden.org/woord/psychoanalyse , https://nl.wikipedia.org/wiki/Psychoanalyse 

van Den Helder tot Den Briel

In mijn jonge jaren (in de pre-LM periode)
had ik eens voorgesteld om een voettocht te maken, van Den Helder tot Den Briel.
Holland is vlak, geen bergop-bergaf gedoe.
En om de cadans er in te houden konden we dan zingen van Jan Klaassen de Trompetter.

- Hoe lang is die tocht?
- Heel Holland door.

Dat was dom van mij.
'k Had moeten zeggen : twee provincies maar, kleintjes.
Achteraf mocht ik met cijfers afkomen,
in vogelvlucht een 120 km, langs de weg amper 170 km
langs de wandelpaden weet ik niet maar we spreiden het over twee weken,
kunnen ook stukken met de bus doen … niks gebaat,
'k kreeg mijn volk niet meer warm, want "ze wil héél Holland door".
Alsof ik hen door de jungle van een land met slangen had willen jagen.

Hét argument :

- Ze  tappen hun bier in colaglaasjes.
- Ook dat nog, ja. Héél Holland door serveren ze pils in colaglaasjes. 
  Dat maakt een voettocht ondoenbaar.
  Voor dat soort gebieden is een helikopter meer aangewezen?  #^¡]o!*&!!

Die tocht had moeten doorgaan ergens tussen '79 en '89 (pre-LM dus)
maar het is er nooit gekomen want elk verlof was er wel iets
en na elk verlof moest er weer gevaren worden voor zes maanden.
Zo verdween het plan naar de achtergrond.
Daar liggen wel meer plannen zachtjes neergevlijd.

Met het marsliedje maakt men zo'n tocht al huppelend
van het ene uiteinde naar het andere uiteinde:
klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=x5NTy-cxK78
03min15

          Jan Klaasen was trompetter in het leger van de Prins
         Hij marcheerde van Den Helder tot Den Briel
         Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
         Maar trompetter was hij wel in hart en ziel

         Het leger sloeg z'n tenten op voor Alkmaar in 't veld
         En zolang geen vijand zich liet zien was iedereen een held
         De kroeg werd als strategisch punt door 't hoofdkwartier bezet
         De officieren brulden: "Jan, kom speel op je trompet!"
         Ze werden wakker in de goot in de morgen kil en koud
         Maar Jan Klaasen sliep in de armen van de dochter van de schout

         (refrein)

         De Prins sprak op inspectie tot de majoor van de compagnie
         "Ik zag hier alle stukken wel van mijn artillerie.
         Ja, zelfs dat kleine in uw kraag en dat blonde in uw bed.
         Maar waar zit dat stuk ongeluk van een Jan met z'n trompet
         En niemand die Jan Klaasen zag die bij de stadspoort zat
         En honderd liedjes speelde voor de kinderen van de stad

         (refrein)

         Jan Klaasen zei: "Vaarwel mijn lief, ik zie je volgend jaar.
         Wanneer de lente terugkomt dan zijn wij weer bij elkaar."
         De winter ging, de zomer kwam, de oorlog was voorbij
         Maar het leger is nooit teruggekeerd van de Mookerhei
         Geen mens die van Jan Klaasen ooit iets teruggevonden heeft
         Maar alle kinderen kennen hem; hij is niet dood, hij leeft!

         (refrein)

         Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
         Maar trompetter was hij wel in hart en ziel

           tekst Lennaert Nijgh , muziek Boudewijn de Groot, gezongen door Rob De Nijs - 1973

-----

Jan Claesen of Jan Klaassen is thans vooral bekend als de held van de poppenkast.
Hij zou trompetter zijn geweest in het leger van Frederik Hendrik (1584-1647),
en nadien met zijn vrouw Katrijn poppenkastvoorstellingen hebben gegeven.
Het lied is dus gebaseerd op een historische persoon.

Den Briel / Brielle heb ik later kunnen bezoeken, twee keer en telkens toevallig.
Toen ik daar was, was ik heel blij, dankbaar bijna, dat ik er kon zijn.
De geschiedenis is er heel op mensenmaat, bijna tastbaar.

En ik voelde telkens een klein kneepje  spijt over die voettocht.

In Den Helder ben ik nooit geraakt.
Nuja, Den Helder staat ook op Google hoor.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Frederik_Hendrik_van_Oranje ,van : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Klaassen_(pop)#Oorsprong

De Mama vraagt aan de kleine Suzie wat ze wil voor haar verjaardag.  
- Een broertje.
- Ja, dat zouden Papa & ik ook wel willen,
  maar dat krijgen we niet meer intijds voor mekaar hoor, antwoordt de Mama.

Suzie moet niet nadenken:
- Dan doet ge gewoon gelijk Papa in den atelier!
- ??? w-w-wat … wat bedoelt ge lieveke?
- Ge zet meer volk op de job !

m – EZW-03/2014, ongewijzigd 

vergeet niet te tekenen!

Hier in huis wordt het cijferwerk gedaan door LM, omdat ik hopeloos ben met cijfers en getallen.
Berekeningen en financiële zaken zijn dus voor Den Dierbare.
Hij doet de cijfertjes, ik doe de lettertjes.
Cijfers en Letters was ooit ons favoriet spelprogramma, omdat het de wereld zo netjes opdeelt. 

Als er geschreven moet worden :
- Stof uw klavier eens af, zegt hij dan.
- Meneer, hier op dit klavier krijgt het stof de kans niet om te vallen! 

Soms moet ik toch zelf iets betalen. Dat gaat dat per ouderwets overschrijvingsformulier,
waarbij ik als opdrachtgever cijfer per cijfer mijn rekeningnummer invul.
Daarvan word ik moe, dus ga ik wat rusten.
's Anderendaags onderneem ik een expeditie naar het bankfiliaal en laat daar
met het voldaan gevoel over de volbrachte taak het formulier in de formulieren-bus glijden. 

Op een keer was ik vergeten het formulier te tekenen. Wat was dat toen
een gedoe en een geloop om het boeltje intijds in orde te krijgen!

Wat blijkt … ’k ben niet de enige die al eens vergeet te tekenen.
Wat toch een zeer eenvoudige bewerking is, een handtekening zetten.
Maar LM zou wél willen dat ik me aan PC-banking begeef? Geen denken aan.
Ik zal eerst oefenen hoe ik een overschrijvingsformulier correct en volledig moet invullen.

m, 67j – HiH-01/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Cijfers_en_Letters#België

Werk of leef niet met oogkleppen op,
want er gebeurt van alles rondom U om van te genieten. van P₂

Een moderne set oogkleppen is de camera. Toen fotografie betaalbaar en draagbaar werd
en dus zonder driepikkel en zwart doek kon gebeuren,
ontstond er een nieuwe categorie fotografen: De Kiekjesmens.

De beroepsfotografen en de hobbyisten vallen niet onder de benaming kiekjesmakers.
Die mensen hebben een duidelijk doel. Het gaat hen om documentatie of informatie
of om een artistiek resultaat, al dan niet in opdracht. 

De kiekjesmaker hamstert. Zeker weten, mijn zus Tina is een kiekjesmens. 
Mijn Pa was er ook ene en hij maakte diapositieven.
Na de vakantie volgden dan de obligate diavertoningen.
Wie iets anders wou doen in de woonkamer,
de krant lezen bvb, of TV kijken, werd gegijzeld met duisternis.
Hij deed alle lichten uit want gij-zult-dia's-kijken. 

Er zaten tamelijk artistieke dia's tussen.
Maar wanneer men vroeg hoe de zuilen bovenaan afgewerkt waren, dan wist hij het niet.
Terwijl er bovenop zuilen mogelijk een fronton staat hé, iets wat vertelt over het gebouw. 

Of hoe de voet van een berg er uit zag …
Als er een top op de dia staat, heeft die berg ook een voet.
Liggen daar puinkegels, of is daar weidegrond? Of beide?
Dat was niet belangrijk want … het stond niet op de dia.

De reis herleidde hij tot een aantal beelden, een aantal fragmenten.
De reis was geen beleving of een eigenheid op zich, de reis was een accessoire bij zijn eigen zelf.
Ik zou die lijn kunnen doortrekken, maar dat doe ik liever niet of mijn zussen en ik kunnen in therapie.

Mijn ouders hebben een paar verre reizen gemaakt,
maar Pa had geen absoluut geen totaal-verhaal bij de markante plaatsen.
Enkel fragmenten. Wat buiten de cadrage viel, zíjn cadrage, telde achteraf niet meer. 

En Tina is ook zo. Misschien een graadje erger. Zij vervangt mensen door kiekjes van mensen.
Te lang veelvuldige vluchtige kontakten in haar broodjeszaak.
Daarom moeten familie, vrienden en kennissen, de blijvers, te pas en ook te onpas op de foto.
Ze vraagt nooit of het schikt dat ze foto’s maakt.
Ze gaat er van uit dat elke gelegenheid moet vastgelegd worden en dat zij daarvoor de aangewezen persoon is.

Wanneer ik vraag om nu eens géén foto’s te maken en rustig mee aan tafel te blijven zitten
is het antwoord : 'doe niet flauw, doe maar voor efkes'.
Daarna moeten de foto's bekeken worden en moeten we beslissen welke opnames weg mogen.
Kan ze dat thuis niet?
En nu ze toch haar smartfoon vast heeft moeten we foto’s bekijken van toen-en-toen met die-en-die.

Zelfs sarcasme helpt niet.
"Ge zijt toch zeker dat er geen dia’s zullen uitkomen hé?"
Dan kijkt ze verstoord, omdat ze het niet snapt.
Ze snapt niet dat ze ons evenzeer gijzelt als vroeger de pa met zijn dia's.
Iets waar ze toen ongeveer zenuwziek van werd en dan stampend naar boven trok.

Ondertussen ligt het tafelgesprek helemaal plat natuurlijk,
of het evolueert een kant op die zich niet meer laat bijsturen.
"Waarover hadden we het daarstraks?"
Oh, dat niet belangrijk meer, dat was daarstraks.
Ze heeft weer foto's kunnen tonen en een monoloog kunnen houden én
ze heeft nu een nieuwe lading foto's waarmee ze bij een volgend etentje
andere mensen het gesprek kan afnemen.

'k Weet wel P₂ dat ge eigenlijk innerlijke oogkleppen bedoelde,
de innerlijke oogkleppen die een ruime kijk verhinderen en een soepele manier van denken beletten.
Maar de mensen die zich afsluiten van de omgeving met ipod en smartfoon,
hebben die niet al een soort innerlijke oogkleppen ook?

Ze hebben op voorhand een onwennig gevoel dat deze omgeving met de aanwezige mensen
niet voldoende zal te bieden hebben, of te weinig zal bieden dat voldoet qua welbevinden, vervulling, gezelligheid.
Zij huiveren voor die leegte, al dan niet bewust, want leegte maakt ongemakkelijk.

                             
            Nighthawks, 1942, Edward Hopper - USA

Sommige mensen zijn al bang van het 'rondom zich'. Echt waar.
Er zou zich zo eens een leegte kunnen voordoen.
Dan maar het eigen cocon in, liever alvast de leegte opvullen met plaatjes en praatjes
dan een gesprek aangaan waarin men bedachtzame stiltes moet overbruggen en
waarvan men niet weet waar het naartoe kan leiden.

m – HiH-08/2015, nagekeken - https://nl.wikipedia.org/wiki/Horror_vacui, https://nl.wikipedia.org/wiki/Isra%C3%ABl_Kiek

onderwijl in Canada, Quebec 

          

klank misschien zacht houden, kweeni, ’t is een muziekske
https://www.youtube.com/watch?v=_LHFfI6Rh84 
01min35

m – EZW-04/2014, bijgewerkt - https://fr.wikipedia.org/wiki/Juste_pour_rire_:_Les_Gags , https://en.wikipedia.org/wiki/Just_for_Laughs:_Gags 

volgens VKJ 

                      Wat is schrijven voor mij?
                   Schrijven is leven
                   het is ademen en op adem komen
                   en ook communiceren met mezelf.

                   Schrijven is vormen, inkerven, boetseren
                   en ongekende werkelijkheden scheppen
                   Schrijven is herinneren en bijkleuren
                   en jezelf leren kennen.

                   Schrijven is woorden sprokkelen
                   hier en daar stijlen ontdekken.

                   Schrijven is vrijen en vrijer worden.

                                               VKJ ? 

Schrijven is vrijen?

Vrijen met de taal veronderstel ik dan. Corrigeer me als ik me vergis, VKJ.
Zelf zie ik schrijven eerder als een tapijtje weven met woorden. 

Maar om in hetzelfde beeld te blijven als gij, zie ik schrijven dan als
de lezer zoetjes verleiden om mee te wandelen tot de laatste lijn van het schrijfsel.
Zeker niet de lezer bij het handje te nemen!, want dat wringt en dan wringt zij/hij zich los.

Dat is bij een verhaal zo en dat is bij een relaas zo
en bij beschouwelijk proza is dat zeer zeker zo,
want anders zou gedachtewisseling zo goed als onmogelijk worden.

                'k Kan het natuurlijk enkel over proza hebben,
                want over poëzie durf ik niet meespreken.
                In poëzie heeft taal een habitat dat voor mij ongekend terrein is,
                dat totaal verschilt van proza-hapjes.

De lezer over dat tapijtje zoetekes doen meewandelen tot aan de laatste lijn.
En dan zal ik misschien eens wuiven. En zelf verder wandelen.
Dat is het dan, schrijven.

m – HiH-08/2015, bijgewerkt 

SAIT, radio Oostende 

“Mijn zus had al op heel jonge leeftijd (ze leerden mekaar kennen toen ze 14 was, hij was 5 jaar ouder)
verkering met een zeeman. Als hij in een haven was, hadden ze wel eens radiocontact.
Mijn verliefde zus die hem dan via de radio aansprak met zijn koosnaampje
en hem overtuigde van haar liefde en trouw besefte niet dat er andere oren meeluisterden.
We moeten er nu soms nog om lachen.

Later is ze met hem getrouwd en toen de eerste baby zich aankondigde besloot hij
zijn zeemansleven op te geven. Hij wou geen afwezige vader zijn.
Hij is wel altijd in de haven blijven werken tussen al die oceaanreuzen waarop hij avonturen beleefd had.

Zijn zeemansleven speelde zich af in de jaren zestig.
Een tijd waarin je als zeeman blijkbaar ook nog wat van de wereld zag.
Nu moet alles zo vlug gaan dat de romantiek van het varen ver te zoeken is.
Hij vertelde verhalen over mij toen nog onbekende oorden.
Ik ben 8 jaar jonger dan mijn zus en die verhalen maakten dus wel flink indruk op het kleine meisje dat ik nog was.
Als ik meeluisterde dikte hij zijn verhalen dan ook flink aan. Zo zeer soms dat ik droomde over
die huizenhoge golven tijdens de verschrikkelijk stormen en over de reuzenoctopussen
met gigantische lange armen met zuignappen die je overboord trachtten te sleuren.
Of over de reusachtige spinnen die in de tropische wouden leefden. Maar we hingen wel aan zijn lippen.

En één waargebeurd verhaal is me wel bijgebleven.
Ik dacht er aan toen je die psychische stoornissen vermeldde. SCHEEPSKOLDER, tekst 641
ik herinner me niet meer waar het gebeurde maar blijkbaar waren er inderdaad zeemannen
die de wekenlange eenzaamheid en eentonigheid op zee niet aankonden en die overboord sprongen.
Dat vond ik verschrikkelijk. 

Wat die afwezige vaders betreft, ik vraag me af of zeemannen wel geschikt zijn als vader.
Mijn schoonbroer die besloot zijn zeemansleven op te geven voor zijn gezin, was een heel bijzonder man
maar de rusteloosheid die wellicht de roep van de zee bij hem teweegbracht heeft hem altijd achtervolgd.
Hij was een goede vader.  van VLD 

------

'… verliefde zus die hem dan via de radio aansprak met zijn koosnaampje
en hem overtuigde van haar liefde en trouw …'

Radioverbinding met het schip … SAIT = Société Anonyme Internationale de Télégraphie sans fil, gesticht in 1913.
En ongeveer de helft van de Belgische koopvaardijvloot luisterde mee ! Zo Anonyme was het dus niet.
Er waren toen nog marconisten aan boord, de schepen waren nog niet uitgerust met
de satellietcommunicatiesystemen. Die kwamen er pas vanaf '99, als ik het juist heb.

Oudere marconisten maakten daar zo geen spel over. Beroepsgeheim.
Marconisten waren samen met de kaptein de enige beëdigde officieren aan boord.
Maar de jonge snorren gingen ook buiten hun wachturen luisteren naar die berichten.
In de loop van de week verspraken ze zich dan aan tafel,
vertelden ze over mensen die niet eens aan boord van het schip waren.
Ik moest zwijgen, maar ik vond wel een manier om hen te laten weten dat ik hen door had.
Dat leverde dan plezierige momentjes op. Plezierig voor mij, bedoel ik.

Een marconist aan boord van de H heeft in '82 eens ongeveer heel de bovenstructuur
(monkeybridge, waar de antennes staan) verknald door de apparatuur aan te zetten tijdens een onweer.
Er kwam een enorm droog gekraak, een soort blikseminslag.
Er was bijna weeral brand. Met dat manneke aan boord heeft het schip kosten gehad.
Een snul eersteklas, over heel de lijn. Lastig in de omgang. 23j.
En het ego ook eersteklas natuurlijk.

Marconisten waren wel een soort apart.
Ze werkten alleen, er waren geen collega's om de specifieke zorgen mee te delen of te bespreken,
hoogstens eens een stagiaire, maar zeer zelden.
Ze werkten in zeer nauw verband met de brug en de kaptein.
Als die samenwerking niet klikte waren zij meestal de pineut.
En met hun specifieke problemen stonden zij dan alleen.
Nee, marconist was volgens mij niet de fijnste job aan boord.

m - HiH-08/2016, herwerkt - https://www.omroepmuseum.be/index.php/geschiedenis-radio-tv/radio 

vader, moeder, zult gij eren 

Het 4^de gebod bevreemdend in beeld gebracht door ene Marija Tiurina - UK.

Mij doet het denken aan onvoorwaardelijke liefde van de ouders.
Maar daar heeft het kind nog geen weet van. Het gaat er gewoon van uit,
het zit nog opgesloten in het egocentrisme van een bepaalde levensfase.

     
 

 m - EZW-12/2014, HiH-03/2015 - voor een woordje uitleg door haarzelf : http://marijatiurina.com/?p=590 

niksen, lummelen & dromen

Heel het Internet zegt dat niksen en lummelen gezond is.
En er is ook dromen. Ook gezond.
Volgens een kameraad die neurofysiodinges gestudeerd heeft
en dat ook geworden is, dromen we elke nacht.
Wanneer  een persoon meent niet gedroomd te hebben is dat
omdat die persoon het zich niet herinnert. Want we dromen allemaal. Elke keer. Zegt hij.
Met 'we' bedoelt hij niet enkel de tafelgenoten, hij heeft het over de hele mensheid.
Gewoon lef hé, de Héle Mensheid. En ik geloof hem, al was het maar omdat
gedurende zeven jaar zijn studies mee van onze belastinggelden bekostigd werden.

Volgens hem dienen onze dromen om onze mentale fichebak te herschikken & uit te ruimen.
Hij loopt wat achter in zijn beeldspraak, 'k weet het, hij bedoelt waarschijnlijk ons RAM-geheugen.
Tijdens het dromen ruimen we op wat weg mag en stockeren we wat bewaard moet blijven.
Dat zou bij actief niksen en bewust lummelen ook zo zijn.
In dat stockeren zou een rangorde bestaan.
Van dringende zaken naar hangende zaken.

'k Volg hem niet  helemaal hoor, want van dringende zaken lig ik toch wakker. Niks dromen.
Ivm hangende zaken geloof ik hem dan weer wel. 
En er een nachtje over slapen, het bestaat. Zelf meegemaakt.
We zaten met een probleem en midden in de nacht werd ik wakker met de oplossing.
Glashelder. Klaarwakker.
LM moest toen onmiddellijk deelgenoot gemaakt worden van de oplossing die de nacht gebracht had. 
Sindsdien schrijf ik het gewoon op. Met een potlood, want het geklik van een bic ...

Buiten de fysiologische activiteiten van ons slapend brein,
zou dromen ook voor iets anders een indicatie kunnen zijn?
Kweeni.

m - HiH-08/2016, bijgewerkt -

de afwezige vaderen ~ III / III

"Een vriendin van mij, met wie ik nu nog regelmatig contact heb, we komen nog 1 of 2 keer per jaar samen
met degenen van ons klas die nog overblijven, haar vader was kapitein ter lange omvaart. Hij was haar tweede vader
en haar eerste vader was ook kapitein (overleden toen ze nog heel klein was).
Als die vader thuis ging komen zagen wij dat aan haar manier van doen en praten want 'onze pa is vanaf volgende week thuis'
en dan was het gedaan met 2 x per week met haar mama naar de cinema gaan, en alle dagen crème glace gaan eten,
en vriendinnetjes uitnodigen en rumoerige muziek opzetten en door het huis dansen etcetera etcetera...

En wij waren dan allemaal erg geïnteresseerd in haar verhalen over hoe zij en haar jonger broertje,
van wie hij wel de vader was, zich moesten gedragen om zijn humeur niet te verstoren!

Elke dag had ze verhalen over hoe het was gegaan de vorige dag en ik moet toegeven, de verhalen waren echt interessant
al waren wij  nog pubers toen, wij wilden het echt horen, niet dat hij een slecht karakter had, en
van mishandelen of zo was geen sprake maar die man was zo gewend om Kapitein te zijn dat hij thuis ook de Kapitein was ...

Ik moet zeggen dat wij zelfs een beetje jaloers op haar waren want wie van ons allemaal droeg er de eerste jeans broek?
Zij natuurlijk, want hij bracht die mee van Amerika, en ook speciale kleedjes kreeg ze,
al vonden wij die mode ietwat ouderwetser dan hier, ik weet niet waarom maar het zal dan wel zo geweest zijn,
of was het zijn goede smaak misschien ?" RSL

-----

RSL, 'k ben blij dat iemand het verschijnsel van de afwezige vaders kent,
want soms denk ik dat ik verhaaltjes over Mars vertel, ipv over het leven aan boord.

Een tijdje geleden ben ik begonnen met mijn archiefje brieven naar de thuiswacht na te lezen.
Die mappen zijn meegekomen toen het huis van mijn ouders ontruimd werd.
Veel van die relazen zijn niet bruikbaar, de brieven zijn met periodes zelfs monotoon,
maar er zitten ook dingen tussen waarvan ik denk : dit gelooft toch geen kat !
En dan gaat het niet over spectaculaire stormen of zeemonsters
maar gewoon over menselijke interacties aan boord. Die dan toch niet zo gewoon blijken te zijn.

Zoals bij kolonialen soms de tropenkolder kon toeslaan,
en in de het hoge noorden de blokhutkolder
wel, scheepskolder bestaat ook.
Alleen vind ik daar geen documentatie over op 't Net. Zelfs geen definitie.

Voor tropenkolder staat er : psychische stoornissen die kunnen ontstaan
door eenzaamheid en eentonigheid, bij mensen die in de tropen verblijven.

Voor scheepskolder staat er : niks.

Dankzij het mailverkeer aan boord is er voor de zeevarenden nu regelmatig nieuws van thuis,
iets om de bovenkamer te bemeubelen, iets dat gespreksonderwerpen oplevert
en scheepskolder zou zo voorkomen worden.

Maar de snelle mailcorrespondentie, het dagelijks contact met thuis
levert dan weer een ander soort problemen op. En zo is 't altijd iets hé.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -

Als je eenzaam bent is dat vaak door de afwezigheid van iemand anders. van P2

Dat is een feit, P_2.

Een volle zaal, een vol stadion, kan verlaten lijken, heel het bestaan kan leeg lijken
door de afwezigheid van die ene die er toe doet.

m – HiH-03/2016, bijgewerkt - 

Vergeten kan net zo belangrijk zijn als onthouden. van P₂

Al goed dat we dingen vergeten, het zou op termijn onhoudbaar worden.
Daar ben ik de laatste tijd veel mee bezig P₂ , met vergeten & onthouden.
Hoe zou het komen dat men onthoudt dat men iets vergeten is?

Daarmee bedoel ik niet het plotse besef van "owee …!"
en dan volgt een ramp (ik heb de soep laten opstaan, bvb).
Dat gebeurt in andere levensfasen ook, dat is niet eigen aan de seniorenleeftijd.

Maar eerder de kleine momenten van elke dag :
men komt in een ruimte van de woonst en … wat kwam ik hier nu weer doen?
Of in een gesprek : ik wou iets zeggen maar ik ben het kwijt.
En erger, aan het klavier : ik wou iets typen maar het is weg.

Alsof de gedachten schrikkige mussen zijn die bij de minste beweging of het minste geluid wegstuiven.
Meestal komt de gedachte wel terug na een paar tellen.
Soms ook niet en dan moet men wachten. Of kunstgrepen toepassen.
Hoe zou het komen dat men onthoudt dat er iets weg is.

Wát er weg is, weet men niet meer, dat is men vergeten.
Dát het weg is, weet men nog wel, dat heeft men onthouden.
Gek hé. Hoe zou dat komen?

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -

de afwezige vaderen~ II / III ~ ineens zijn ze daar

Af en toe kwam uit gesprekken aan boord naar boven dat zeemannen, de afwezige vaders,
zich thuis ook soms overtollige vaders voelen.
Moeders beredderen de zaak prima, zij bestieren in hun eentje de hele huishouding.
Zowel de kleine als de grote kinderen hebben hun gewoontes en ineens … staat de papa daar weer.

Na een paar dagen ebt het feestgevoel weg en niet elke zeeman stapt weer soepel in de routine van het gezin.
Hij vraagt zich al eens luidop af waarom hij als laatste over de badkamer kan beschikken.
(omdat hij de enige is die de deur niet uit moet)
Of hij weet nog niet dat de jongste niet tegen bepaalde geluiden kan. (dat is al weken zo)
Ontheemd in eigen huis.

Dat vertelden die mannen niet aan tafel, dat vertelden ze me tussendoor, quasi terloops.
Waarschijnlijk had ik er het juiste profiel voor, voor dat soort confidenties.
Klein, qua graad onschadelijk en aanspreekbaar want altijd aanwezig in de bewoning.

LL, toen 1^ste stuur, een beer van een vent, vertelde ooit
dat hij 's avonds meestal in de garage bezig was, en dan keek hij soms naar de rij rubberlaarzen die daar stond.
De grote van hem, de kleine van zijn vrouw en dan de laarsjes van de twee dochtertjes.
Dan kreeg hij een krop in de keel.
Dan zie ik ze toch zo graag, zei hij.
In de garage ? Bij de laarsjes ? Man, dacht ik, wat brengt ge uw avonden in de garage door,
ga binnen en zég tegen de kinderen dat ge hen graag ziet !
Hij wil hen niet bruskeren, was het antwoord. Hij voelde zich soms teveel in hun leventje.
Een zeer schuchter vaderschap dus. En toch had hij ooit kinderen gewild.

Op een ander schip, een andere vader, die met zijn trapeziumbaard,
vertelde met een diepe zucht dat zijn schoonouders er 'altijd' waren.
"Dat mijn vrouw hulp kan gebruiken snap ik wel, zei hij, maar ze zijn er altijd. Echt altijd."
Haar ouders waren op de leeftijd gekomen dat ze steun en oppas zochten.
En dat deden ze bij de dochter die het dichtste bij woonde, wier man 'toch alsmaar op zee zat'.
Dat was wel praktisch zo, een afwezige schoonzoon.
Dat hij ook echtgenoot was en vader, werd terzijde geschoven, volkomen onbelangrijk in hun ogen.

De derde vader, ook een Chef mecanicien, met drie dochters.
Hij had eens de jongste een uitbrander gegeven en het meisje ging uithuilen bij de oudste zus.
Hij hoorde de oudste antwoorden : "niet wenen, binnenkort is hij toch weer naar 't schip."
De verloren blik in zijn ogen toen hij dat vertelde … hij werd tijdelijk geduld?

Kortom, zeemannen hebben het soms niet gemakkelijk met het vaderschap.

Dictatoriale vaders hebben geen last van dat ontheemd gevoel in eigen huis.
Bij hen zijn het de kinderen die op de tippen van hun tenen lopen wanneer vader thuis is.

In '88 hoorde ik een kaptein aan tafel iets vertellen waarbij ik zijn zoon van 19 zag ineen krimpen.
Hopelijk niet van angst maar van plaatsvervangende schaamte.
De zoon was op bezoek aan boord. Het gesprek aan tafel ging over kerstversiering.
Blijkbaar hadden ze daar thuis een naaldboom in de voortuin staan.
Die naaldboom mocht enkel met lichtjes versierd worden wanneer de heer des huizes in België was.
Wanneer hij op zee was, geen lichtjes.
Waarom? dat vroeg ik me niet af, bij dat heerschap vroeg ik me al lang niks meer af.

"Én, vervolgde hij zijn monoloog, tegen mijn uitdrukkelijk bevel, tégen mijn uitdrúkkelijk bevel (2x)
hadden ze dat jaar toch licht gehangen in de boom. En het nog aangestoken ook."
oÔo, dat klonk als majesteitschennis.
De voortuin moest droef en donker blijven omdat meneer er niet was
en op een keer werd er toch licht ontstoken !
Dat had de oudste zoon gedaan om de jongsten te plezieren.
Ocharm-ochere, dacht ik, wat een egotripperij, enkel licht wanneer hij in België is …
In een gezin geeft men geen orders en bevelen. Of toch niet van die banale.

Hebben sommige zeemannen het moeilijk met afwezig vaderschap,
dan hebben sommige kinderen het moeilijk met hun aanwezige vader.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -

tranen op bestelling, actrices & tranen

Zodra het scenario het voorschrijft : ze tranen.
Wanneer de regisseur het vraagt : ze tranen.
De soap deint van de ene tragedie naar de andere, per seizoen zijn er liters tranen nodig. 

Er kan veel met een mengsel van water en glycerine.
Het product is ook via internet te koop.
Daarmee maken de mensen van de grime zweetdruppels en vooral de vele tranen. 

Maar échte tranen op bestelling. Hoe doen de dames actrices dat?
Marleen Merckx is daarin zo bedreven dat het haar al een imitatie door Ella Leyers opleverde.  

Een parodie op tragedie, klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=WCV2mtcVefU  
03min23 

m – HiH-03/2016, bijgewerkt 

Een beiaard …
Ik zal het geen getingel noemen. Dat is voor een klokkenspel.
Dit waren volwassen bronzen klokken. Veel.
En bij momenten : veel tegelijk. Daar zat ik dan.
Drie maanden onder de toren van de kathedraal.

Ergens in de jaren '70 logeerde ik tijdens de zomermaanden in Antwerpen.
In de Reyndersstraat. Op een scheutje van de kathedraal.
Toen nog Brusselaarster zijnde wist ik niet dat er tijdens de zomermaanden, in het toeristenseizoen,
beiaardconcerten gegeven werden.

        Wegens restauratiewerken aan de toren (2019-2020)
        speelt de beiaard niet meer sinds april dit jaar.

In mijn herinnering was hij er elke dag, drie maal per dag.
's Morgens, 's middags en 's avonds.
Of het werkelijk zo was weet ik niet meer, maar zo leek het toen.

'k Zat op een derde verdieping en had het kot ter beschikking tot einde augustus
om een project af te werken.
Op een afstand van de toren en op drie hoog tussen de achtergevels
galmde de beiaard erger dan beneden op de Handschoenmarkt of op de Groenplaats.
En het repertoire!
Ik heb daar toen de Toccata & Fuga van Bach horen vermassacreren.
Om van te schreien.
En klokken blijven nagalmen.

Voor wie de moed heeft, klank niet te luid zetten :
http://www.youtube.com/watch?v=syyXjQGZCpw
10min08
Laat ge weten of gij dit gedoe tot het einde hebt kunnen uithoren? Ik niet.

Begin deze lente was ik in de stad en het was alsof ik die kakofonie opnieuw hoorde.
Ondertussen woon ik al 20+ jaren in Antwerpen en gelukkig ken ik nu
de juiste schuiloorden tegen die pollutie van het auditief decor.

m – EZW-06/2012, HiH-08/2016, bijgewerkt – kan een beiaard vals klinken ? JA : http://www.beiaard.be/faq.htm#instr2