Berichten van 1 juli 2019 tot 31 juli 2019

geschreven onder de kerselaar

MENSEN  

Er zijn mensen in soorten
liegers en kijvers
krenkers en katters
en ook halve garen 

Er zijn mensen met humor
ze zwanzen wat af
ze gieren en brullen
dragen een roze bril 

Er zijn mensen die pronken
met hun geleerdheid
steken als schoolmeesters
het vingertje op 

Er zijn mensen die lezen
wat anderen schrijven
soms geloven ze
wat er geschreven staat  

Er zijn mensen die zwijgen
maar beter weten
lachen om hen
die onzin bedenken

VKJ (?)

Wat een schets.
Met al die figuren zat ik ooit in eenzelfde klas,
zij het met wisselende bezetting en wisselende doseringen.

Maar we waren er wel allemaal, over de ganse periode gezien.
'k Zou naast al die typeringen zelfs onze namen kunnen plakken.
Ik kom aan 16 types. Klopt dat ongeveer?

m – HiH-07/2015, bijgewerkt - 

men is zo oud als men zich voelt - jaja ...

Die morgen werd ik wakker en ik voelde me kiplekker.
Voldoende geslapen, goéd geslapen en helemaal niet stram bij het opstaan.
Zelfs de spiegel vond dat ik er nog een tijdje mee door kon. 

In de loop van de voormiddag kwamen mijn zus Tina en haar dochter langs.
De dochter noemen we Toppié.

Het gesprek kwam op politiek en via wat kronkels op Guy Verhofstadt. 
- Die zit nu in het Europees Parlement, wist ik.
- Wat doet hij daar? vroeg Tina.
- Geen idee, hij is daar serieus aan het verbroederen met Cohn-Bendit.
- Verhofstadt ?  met Cohn-Bendit  ? Wat een bromance !
Tina schoot in een luide lach en zoiets werkt aanstekelijk dus na drie tellen
lagen we samen slap van het lachen. 

- Verhofstadt! hikte ze, met Cohn-Bendit!
- Jááá, kraaide ik. 
- Amaiamai, zuchtte Tina, dat doet deugd zo lachen.
En ze veegde voorzichtig een traan weg.



Afbeeldingen van verhofstadt cohn bendit 

Toppié, die het gedrag van haar moeder en haar tante had waargenomen met 
een zekere onthechting, vroeg rustig : "Wie is Cohn-Bendit?"
 
Wie Cohn-Bendit is? Hier zit iemand die niet weet wie die man is …?
Op slag wist ik weer hoe oud ik ben. 

m- EZW-08/2011, HiH-02/2016, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Bromance,
https://nl.wikipedia.org/wiki/Daniel_Cohn-Bendit , https://nl.wikipedia.org/wiki/Guy_Verhofstadt 

kretek ~ de blunder met kruidnagel

Woensdagmorgen, zo rond 05h was ik fris en fit alsof ik weer veertig was.
Of 52. Da's ook goed.
LM sliep nog, hij kon dus niet in mijn weg lopen en in een minimum van tijd had ik
de tafel gedekt, de ontbijtspullen gereed gezet in de keuken,
de vaatwasser gevuld en gestart, de spoelbakken uitgewassen, de aanrechten leeggeruimd en
een 4L-pot gevuld met alles wat nodig is voor bouillon.
Blokjes-bouillon, dat zeg ik er wel bij.

Buiten de zeven blokjes (eentje minder dan nodig)
gaan er ter compensatie zeven kruiden & specerijen in.
LM noemt die combinatie mijn heksenmengsel,
omdat hij niet onthoudt met welke blaadjes en korrels en poeiers ik het brouwsel afwerk.
Hij eet, ik weet. Dat is de taakverdeling als het over bouillon, soepen en sauzen gaat.

Die morgen was ik toch zo tevreden met mijn energie
dat ik nogal zwierig was met de kruiden.
Dat mag al eens, LM is daar tegen bestand.

In mijn zwier zag ik vier kruidnagels vallen ipv van twee.
Ze zonken naar de diepte van de pot.
Och, dacht ik, ik doe het al jaren met twee kruidnagels,
wie zegt dat het geen drie plus een kleintje mogen zijn?
En in mijn jeugdige overmoed van woensdag schroefde ik de pot dicht,
zette er vlam onder en kwam hier achterin wat zitten lezen wat de nacht
aan nieuwsbrieven had binnengebracht.

Een uurtje later schroefde ik het deksel van de pot open.
Het aroma dat omhoog kwam was expliciet : duidelijk een kruidnagel of twee teveel.
ow
oei
kermille
We zullen een paar Indonesische soepen moeten eten de komende dagen.

Waarom moest deze bouillon dienen voor Indonesische soepen?
Tja, 'k kan toch niet élke blunder met specerijen Chinees of Indisch noemen.
Die week heette mijn abuus Indonesisch want er was ooit al eens een blunder met kruidnagel.
Op Sumatra. Da’s Indonesië.

We gingen ruwe aardolie laden in Dumai.
In de buitenwijken van Dumai wil dat zeggen, bij Hydrocarbon Dumai, ten oosten van de stad.
Voor wie Google Earth wil gebruiken, 't is daar waar de citernen staan.

Over ons verblijf tegen de kaai heb ik ergens geprinte relaas-brieven van toen liggen,
maar ik ga er nu niet naar zoeken.

De bestuurders van de velo-taxi's aan de gates van Hydrocarbon rookten sigaretten
die een lekker aroma verspreidden. De tabak was gesausd, maar waarmee?
In de warme vochtige tropenlucht was het aroma bijna bedwelmend.
'Cloves' zeiden ze. Kruidnagel, de plant woont daar, om en rond die breedtegraad.
De tabak was gesausd met kruidnagel. Het mengsel heet kretek,
omdat de kruidnagel in de tabak knettert tijdens het roken. 

Die lucht rook zo lekker dat ik een pakje sigaretten gekocht heb.
Waarschijnlijk heb ik dat veel te duur betaald.
Maar wat is te duur. Naar Westerse normen was het zeer goedkoop.
En ik had mijn gearomatiseerde sigaretten. Voor later.

'Later' was een dag of tien later, op zee, weg van de Indonesische tropenlucht met al haar lekkere geuren.
In de steriele airco-lucht van de cabine niet afgeleid door andere aroma's zou 'k eens iets proberen.
Ik stak zo'n sigaret aan en proefde voorzichtig. 'k Rookte toen nog wel,
maar buiten het aroma kon ook de tabak sterker zijn dan ik dacht.
Dus niet inhaleren. De eerste trekjes toch niet. Daarna wel.
Het was wennen. En het werd lekker.

Een uur of wat later kwam er een defilé mensen aan de deur van de cabine.
Eerst de Chef Mécanicien, dan de Eerste Stuurman en ten slotte de Captain.
Die wilden elk weten of ík het was die die sigaret gerookt had.
Ha maar ja, natuurlijk, wie anders?
Wat een domme vraag. Ik begreep er niks van. Commotie bij de staf om dat sigaretje van daarstraks?
Tja, dat aroma zal via de ventilatie-evacuatie van de badkamer of van de alleyway
in de kokers van de luchtverversing gekomen zijn, maar toch, wat een gedoe zeg …

De stuurman gaf een streepke informatie.
Door de geur van de kruidnagelsigaret dachten ze dat er een Indonesische verstekeling aan boord zat.
En toen zijn ze beginnen zoeken, elk een andere kant uit.
Eén voor één kwamen ze bij onze cabine terecht. Alwaar ik argeloos een aroma had zitten proeven.
Toen ik achteraf  besefte waarover het ging, de omvang van het gedoe,
waarom hun onrust, waarom hun zoektocht, kromp ik ineen van schaamte.

De rest van de sigaretten wou ik inleveren bij kaptein DM,
maar dat vond hij nu ook weer niet nodig.
Aan zijn glimlach te zien vond hij dat zelfs een beetje overdreven.

Na het einde van het contract, thuis in België,
heb ik nog zo'n kretek-sigaret gerookt.
Het aroma was er weer, maar Indonesië was weg.

m - EZW-09/2015, HiH-07/2016 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Kretek_(sigaret) 

de Eeuwige Jachtvelden  

In de buurt van de Eeuwige Jachtvelden heb ik ooit graag vertoefd, veel en vaak.
'k Vond het soms jammer dat ik geen Indiaanse was, want ik las Arendsoog en Witte Veder.
Grote boeken waren dat, moeilijk om ongezien in de klas te zitten lezen.

            

De Eeuwige Jachtvelden waren interessanter dan de Hemel-met-rijstpap met
de catechismus-drill die er aan vooraf ging.

In het 4^de leerjaar bij Juffrouw Muizenoor gebeurde er iets eigenaardigs.
Muizenoor liep door de klas en ik had haar niet horen komen.
Op mijn lessenaar lag mijn schrift met oefeningen.
De oefening had ik gemaakt en ik had nu een leesboek op mijn schoot liggen.
Ineen werd ik gewaar dat ze naast mij stond.
Ik voelde het warm worden, ik voelde me gloeien,
ik dierf niet opkijken en wenste mezelf weg, zo ver als de Eeuwige Jachtvelden.

Ze tikte met een vinger op mijn schrift en deed teken dat ik de oefening onderaan niet onderlijnd had.
Dat was alles. Verder geen woord.
Geen berisping, geen straf, geen slechte punten omdat ik zat te lezen tijdens de les.
Dat voorval versterkte mijn geloof van toen in zaligheid van de Indianenwereld.

Waarschijnlijk was de lerares gewoon opgelucht
dat ik me in stilte wist bezig te houden ipv te zitten wiebelen en draaien van ongeduld.

Later werden het Old Shatterhand en Winnetou, in pocketformaat.
Pockets zijn handiger om in de klas op de schoot te houden. 

m – HiH-03/2017, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Arendsoog_(kinderboekenserie) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Old_Shatterhand 

kluns in de keuken

Vorige woensdag of de woensdag daarvoor had ik
kappertjes gekocht op de markt, eigenlijk zijn het geen –tjes.
'k Heb eens opgezocht wat het groeisel juist is:

         “Kleine kappertjes zijn ongeopende bloemknopjes van de kappertjesplant.
          Sinds enkele jaren kan je bij ons ook een grotere variant met een steeltje eraan vinden.
          Zulke zogenaamde kappertjesaugurken zijn de onrijpe, geplukte vruchten van zo’n zelfde kappertjesplant.”
            

kappertjes       steelkappertjes

Die steeltjeskappertjes zijn gepekeld en ze zijn wat te zout voor LM & mij.
Daarom laat ik ze per kleine hoeveelheden ontzilten in melk.
Spoelen onder koud stromend water, een beetje drogen en ze zijn klaar voor gebruik.

Gisterenmiddag leg ik zo'n handvol steelkappers te drogen op een propere keukenhanddoek,
ik vouw de handdoek zachtjes dicht en ga in de woonkamer de tafel dekken.
'k Had beter keukenpapier gebruikt.

Terug in de keuken zie ik die handdoek liggen,
ik vraag me af waarom hij niet op zijn plaats hangt,
gris hem van het aanrecht om …
en ineens lag de vloer vol steeltjeskappers, donkere staartdingen.
Precies beestjes die ergens vandaan gekomen waren.
Op dat ogenblik stapt LM de keuken binnen, ziet 'beestjes' en deinst achteruit : "Wat zíjn dat?",
op een toon alsof onze keuken voor de zoveelste keer een horrordecor was.


                          kikkervisjes

Kijk, aan boord hebben we dikwijls moeten meemaken dat we
de keuken en het magazijn deelden met kakkerlakken
en soms ook met ander ongedierte.

Maar ik ben opgeleid vóór de overstap naar bemanning uit de lage loonlanden
en dit is míjn keuken. Als hier op de vloer iets te zien is, dan is dat accidenteel,
omdat het gevallen is, en niét omdat het er woont.

De maaltijd verliep in absolute stilte.
En zonder steelkappertjes in de sla.

m- EZW-11/2012 , HiH-07/2016 -http://www.solo.be/nl/ingredienten/kappertjes/ 

Serval & Savannah 

LM heeft het voor katten. Hij zou liefst twee katten hebben.
Niet noodzakelijk raskatten. Als ze gestreept zijn is het voor hem al in orde.
Als ík zou mogen kiezen, gesteld dat we er de ruimte voor hadden,
ik bedoel een hectare of twee, drie, dan ging ik voor groter :
een Serval, het neefje van het jachtluipaard, de cheetah. Gevlekt.

                      

En anders een Savannah, de huisversie van de Serval.
In elk geval gevlekt ipv dat gestreept gedoe van LM. 

                                         

Dat wordt een discussie natuurlijk, ik wil gevlekt en
LM gaat op zijn strepen staan. Eens officier, altijd officier.
Het gedoe is puur theoretisch want we hebben de ruimte niet voor huisdieren.
Noch gevlekt, noch gestreept. En al zeker niet voor een Serval.
Servals en Savannahs zijn springers, zoals vossen, maar dan iet of wat anders.

                                         

Die grote opgerichte oren doen denken aan de Egyptische katten die
het ongedierte uit de graanvoorraden moesten weghouden.
Aan de godin Bastet, zegt Wikipedia.
                             

                              

Hier een dierentuin-Serval, een springkat,
klank aanzetten, eventueel Engelse ondertitels activeren:
https://www.youtube.com/watch?v=jYRn2CMCEtE
03min35, voor wie tijd en zin heeft.

Hier de huiskatversie, de Savannah, nog altijd een springer.
klank aanzetten, eventueel Engelse ondertitels activeren:
https://www.youtube.com/watch?v=5cYoyuMXpjE
02min52

Wie richting raskatten gaat kiezen mag zich verwachten aan prijzen voor de poesie-mauw.
Volgens het filmpje kan een Savannah 25.000 tot 30.000 USD kosten.
Heb ik dat goed gehoord? Dat is van 22.500 tot 27.000 €, losweg omgerekend.
Dat zijn stevige bedragen, die katten mogen 's nachts niet alleen op stap van mij.

De gedachtewisseling hier in huis blijft puur theoretisch want
wij hebben voor zo'n huisdier niet dat budget,
en wij hebben geen tuin of terrein voor zo'n levendig kattebeest,
én wij hebben er de energie niet meer voor.
Maar in mijn ideale wereld ? Ja, graag een Serval, of een Savannah, of de twee.

m – HiH-07/2016, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Serval_(katachtige) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Savannah_(kattenras) 

“Buurman en Buurman (oorspronkelijk Pat & Mat) is een Tsjecho-Slowaakse poppenanimatieserie, gestart in 1976,
van Jorrol Šafar over twee onhandige klussers. Elk van hun oplossingen schept een nieuw probleem.
Soms vinden ze zelfs geen oplossing. De filmpje waren oorspronkelijk bedoeld voor volwassenen.

In het Nederlands zijn de poppen naamloos. In andere talen heet die met de gele trui Pat, die met de rode trui Mat.
Deze namen staan op de deuren van hun huis. De houten poppen hebben een kaal kopje met een hoofddeksel op.
In de Nederlandstalige versie praten de twee buurmannen, dit is in andere taalgebieden niet het geval.”

Pat & Mat bewonderen hun werk   

Volgens mij hebben ze taal niet écht nodig. 
De buurmannen hebben zich wereldberoemd geklungeld zonder woorden.
De filmpjes zijn zo opgevat dat de beelden voor zich spreken, hoewel hun gemoedelijk gebabbel
in de Nederlandse versie heel goed past bij de optimistisch achteloze sfeer van hun wereldje.

klank aanzetten - Nederlands,
https://www.youtube.com/watch?v=JQMpxcrluTI
06min41

m – HiH-10/2016 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Buurman_en_Buurman , https://en.wikipedia.org/wiki/Pat_%26_Mat , https://www.buurmanenbuurman.tv/history/

lotto op late leeftijd

Ze stond aan het raam en keek naar de lucht.
Alsof daar de zuurstof hing die ze zo nodig had.

Wat als ik die som veertig jaar eerder gewonnen had, dacht ze.
Dan had ik tóch die zaak overgenomen, tegen beter weten in.
Dan was ik failliet gegaan, wist ze.
Daar had ik dan personeel in meegesleurd. En hun gezinnen.
Iedereen ongelukkig.

Nu zal ik geen zaak meer opstarten.
Dat vond ze voor iedereen een rustgevende gedachte.
Nu zal ik enkel nog dood gaan. Ja.
Dat vond ze óók voor iedereen een rustgevende gedachte

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -

december 1946 ~ van SK

Dit keer kwam december met de gebruikelijke feesten die we nog nooit hadden meegemaakt.
Er werden Sinterklaasliedjes geleerd en gezongen, er was een pakjesavond waar iedereen iets kreeg.
Ik herinner me een boek dat ik zeker drie keer gelezen heb,
het was van Jack London en ging over een hondje dat geloof ik een wolf als vader had en een hond als moeder,
maar het kan ook andersom geweest zijn. Hij had goede eigenschappen van beide, maar kon niet blaffen,
behalve helemaal aan het eind toen zijn baas zwaar gewond was. 

Er werd ook een kerstfeest gevierd, maar die liedjes zongen we minder enthousiast,
want bij ons bracht er geen Kerstman cadeautjes.
Het ging helemaal over dat arme kindeke in die stal in Bethlehem.
Tussen die beide gelegenheden in was er ook nog een verjaardag, en wel de mijne.
Een heel verschil met de vorige keer op de kade in Semarang, want we waren veilig en hadden geen honger meer.
Ik herinner me een boek Jongens en Wetenschap, dat begon met
een slecht aflopende reis naar de maan door een professor en twee jonge vrienden.
Maar er stonden ook raadsels in, en in mijn herinnering weinig wetenschap.

Die winter ging een recordwinter worden, op de stoepen lag aangetrapt en wel zo'n 20 cm sneeuw,
waar je met een schop prachtige bouwblokken uit kon snijden, en dat is nog een heel fort geworden.
Helaas had ik mijn kleding niet geheel aangepast aan de kou, en dat kwam me op een longontsteking te staan,
die ik overigens goed doorstond.
Omdat ik alle boeken die ik kon vinden al drie keer gelezen had en ik om boeken bleef zeuren
heeft mijn vader toen nog een boek kunnen opscharrelen dat IJs met Slagroom heette en
in een zeer zomerse omgeving de avonturen beschreef van een onverzadigbare ijsmaniak die ieder karweitje
en elke weddenschap liet uitbetalen in ijzen met slagroom.
Mijn respect voor het incasseringsvermogen van de ongetwijfeld wat corpulente ijzenvreter groeide met de pagina.

SK – HiH-06/2016, ongewijzigd

dat boek over die wolfshond

'k Heb Google doen zoeken, en die brave Google apporteerde de juiste titel.

        Als ik ooit nog eens een naam voor een hond mag kiezen dan stel ik Goegel voor.
        We hebben thuis ooit een Loeki-hond gehad -lang voor Loeki de Leeuw van de STER-reclame bestond-
        en die apporteerde ook allerlei nuttige zaken.
        Zijn leiband wanneer het tijd was, zijn eetbakje … Hij had verschillende manieren om iets duidelijk te maken.

        Laura kon met Loekie verstoppertje spelen.
        Ik hield de hond bij mij, hij bleef aandachtig zitten
        en ik telde traag & luid tot tien terwijl Laura zich ging verstoppen.
        Bij tien zei ik : Waar is Laura? Zoek Loeki, zoek!
        Dan hield hij zijn neus tegen de vloer en kwispelde zich tot bij Laura.

        Als ze zich in de badkamer verstopt had bleef hij hoffelijk voor de deur zitten.
        Aankloppen kon hij niet en een heer springt niet zomaar een badkamer binnen.
        Een zeer schrander hondje. Een boerenfox.
        De wisselwerking  tussen mens en boerenfox mag van mij direct
        Immaterieel Cultureel Erfgoed worden.

        'k Dwaal af.

White Fang (in het Nederlands ook Wittand), 1906,
is de titel en het hoofdpersonage in een roman van de Amerikaanse auteur Jack London.
Het verhaal situeert zich in het Yukongebied (Canada)
tijdens de Goudkoorts van Klondike op het einde van de 19de eeuw
en beschrijft het zware leven van de wolfshond White Fang.

                           eerste uitgave 

Het boek is grotendeels geschreven vanuit het oogpunt van White Fang
en hoe hij de gewelddadige levensstijl van zowel dieren als mensen ervaart.
Het boek behandelt ook meer complexe thema's zoals moralisme en theologie.

        En gij hebt dat boek gelezen toen ge 11j waart SK? Mijn hoed af.

Bill en Henry trekken met hun sledehonden naar een afgelegen stadje in Yukon (Canada)
om er het stoffelijk overschot van iemand af te leveren.
Ze worden achtervolgd door een roedel hongerige wolven die dag-na-dag een of meerdere sledehonden vangen.
Nadat de laatste sledehond én Bill werden gedood, wordt Henry gevonden en gered door een grotere groep mensen.
Die grote groep schrikt de wolven af. Ze vluchten.
De roedel splitst op en het verhaal richt zich vanaf dan op een moederwolf en haar partner One-eye (Eenoog) .
De moederwolf werpt een nest van vijf welpen. Slechts één welp overleeft.
One-eye wordt gedood door een Canadese lynx wanneer hij diens prooi wil afnemen.
De moederwolf neemt wraak en doodt de lynxwelpen.
Dit leidt tot een gevecht tussen de wolf en de lynx. De lynx sterft tijdens het gevecht.

Op een dag wordt het wolvenwelp gevonden door vijf First Nations. * Canadese Indianen, zie onder
De moederwolf komt in actie om haar welp te verdedigen.
Eén van de mannen, Grey Beaver, herkent de moederwolf als zijnde Kiche.
Kiche was de wolfshond van zijn overleden broer. Op een dag was Kiche spoorloos verdwenen.
Grey neemt Kiche en de welp mee naar huis. Hij geeft de welp de naam White Fang. Hier begint de film.

White Fang heeft een hard leven in dat kamp: de andere jonge honden, met Lip-Lip als leider,
zien hem als een echte wolf, waardoor ze hem geregeld aanvallen. De mensen tonen ook al niet te veel interesse.
Daardoor krijgt White Fang een wreedaardig, nors, solitair en dodelijk karakter. Men zou van minder.

                                             

Wanneer White Fang vijf jaar is, wordt hij door Grey voor enkele flessen whisky verkocht
aan Beauty Smith, een man die leeft van hondengevechten.
Beauty Smith traint White Fang als gevechtshond. Hij wint alle gevechten, onder meer met wolven en lynxen.

                                                lynx

Op een dag dient White Fang te vechten met een bulldog. De bulldog grijpt hem naar de keel waardoor hij bijna stikt.
White Fang wordt net op tijd gered door Weedon Scott, een jonge goudzoeker, die de wedstrijd laat stilleggen.
Hij koopt White Fang voor een hoge prijs.

Scott benadert de wolfshond op een andere manier en wint zijn vertrouwen.
Scott beslist om terug te keren naar Sierra Vista (Arizona?) en neemt White Fang mee.
Daar moet White Fang zich nogmaals aanpassen aan de lokale omstandigheden.

Rechter Sweedon, de vader van Scott, heeft een crimineel een gevangenisstraf opgelegd.
Die man is ontsnapt en zint op wraak, hij wil de rechter te vermoorden.
Daarbij wordt de  aanvaller door White Fang gedood. Hierdoor krijgt White Fang de bijnaam 'De Gezegende Wolf'.

Het verhaal eindigt wanneer White Fang in de zon zit
samen met enkele puppies die hij heeft bij de schaapshond Collie.

Het boek werd in 1973 verfilmd. De film staat integraal op You Tube,
de Roemeense ondertiteling kan men uit zetten via het tandwieltje onderaan rechts van het schermpje.
https://www.youtube.com/watch?v=frg1G4nr7lQ
01h39min32, voor wie ooit tijd en zin heeft. Zakdoekjes klaarzetten, best de gezinsverpakking.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/First_Nations , korte uitleg & mogelijk interessant -
https://nl.wikipedia.org/wiki/White_Fang_(boek)

Soms bestaat er een wereld verschil tussen
het uitdrukken van de een en het interpreteren door de ander. van P²

Hier gebeurt dat bijna dagelijks. Eer ik een tekst inzend laat ik hem gewoonlijk nalezen door LM omdat
de spellingscontrole van Outlook niet elke fout herkent en onderlijnt.
Grammaticale fouten ontsnappen aan de controle. Stijlfouten helemaal. 

Zelf zie ik de ontsnapte fouten niet allemaal, omdat ik lees ik wat er zou moeten staan ipv wat er staat.
Een verdwaald lidwoord bvb, daar lees ik over. Selectief blind voor de fouten van het eigen kind, of hoe heet het.  
Kortom, LM is de corrector hier in huis. 

En dan is het bij momenten bijna bevreemdend om horen wat hij uit een tekst haalt.
Dan herlees ik zelf nog eens, en ja, misschien kan het schrijfsel wel
op de manier van LM geïnterpreteerd worden. Al hoop ik dan dat anderen dat niet doen …

Nu, van zodra men een tekst vrijgeeft is hij van de lezer hé,
daar heb ik me een jaar of elf geleden bij neergelegd.
Of ik zou breedvoerig en omstandig moeten meedelen wat ik bedoel.
Maar dat leest zeer onaangenaam want het geestesoog van de lezer wil ook wat.

’k Zou wel belerend kunnen schrijven natuurlijk, met het geheven vingertje, maar dat typt zo onhandig.

m- HiH-12/2015, bijgewerkt 

1988 ~ de afstandsbediening en zijn vakantiegeld

Een verhaal dat ik hoorde vertellen aan boord.

De afstandsbediening lag op de salontafel bij de ouders van een jonge zeeman.
Hij woonde nog thuis. Hotel Mama avant la lettre.
Veel zeelieden woonden ergens in of woonden thuis, dat was toen niet uitzonderlijk.

Hij had bericht gekregen, al in april, dat zijn betaald verlof toegekomen was.
Een flink bedrag deze keer. Met verlof in België repte hij zich naar de bank,
zette een nette som opzij want hij was aan het sparen voor iets, deed een paar betalingen en
hij nam een even nette som mee om te gaan vieren dat hij geld ontvangen had.
Dat vieren liep uit en 's nachts kwam de jonge zeeman hongerig thuis.
Natúúrlijk heeft men honger na zolang eh, aperitieven.

Hij maakte een uitsmijter met alles er op en er aan en installeerde zich voor de TV.
De afstandsbediening deed het niet.
Verdomme.

Hij haalde nog een pint uit de frigo, ging weer zitten, trachtte na te denken
maar de afstandsbediening deed het nog altijd niet.

Volgens zijn zeggen was hij die avond lichtjes boven zijn theewater,
maar naar wat ik van hem al aan de wal gezien had zal hij goed onder de olie geweest zijn.

Gefrustreerd zwierde hij de afstandsbediening voor zich uit.
Ze viel op de eiken salontafel met rustieke tegels, kaatste verder en viel op de tegelvloer.

Hij ging dan maar slapen. De volgende ochtend stond zijn pa aan zijn bed.
Of hij onmiddellijk de rommel kon komen opruimen.
Rommel?

In de woonkamer zag hij dat zijn bord er nog stond,
en dat er hier en daar wat eigeel mocht opgekuist worden.
En toen liep hij met blote voeten in plastic scherven.
Er stond hem vaag iets voor van een afstandsbediening ...
Eigenlijk wou hij liefst terug gaan liggen.

Het was de afstandsbediening niet. De afstandsbediening lag op haar plaats,
bij het programmablad in de krantenbak, dat zag hij in het voorbijgaan.
Wat achter hem op de vloer in gruzelementen lag was de nieuwe rekenmachine van zijn pa.
Een technische rekenmachine van TexasInstruments, een stuk van toen 20.000 BF.
De jonge zeeman was op slag nuchter. 

Hij is die voormiddag de rest van zijn vakantiegeld gaan afhalen,
om de som netjes aan zijn pa af te geven. 

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -

Michel & José

Dé Toer. Die zomer was ik helemaal in de ban. Niet van de ronde maar van het circus er rond en
dan vooral van de randinformatie van Michel Wuyts.
En ik was helemáál weg van het taalgebruik van José De Cauwer. Het was bijna idolatrie.
Idolatrie. Op mijn leeftijd?
Nu ja, 'k had hem nog maar pas ontdekt hé, 't was nog allemaal pril en nieuw.

Naar Michel Wuyts luisterde ik voor zijn rustige stem en voor de weetjes naast de baan:
wijnstreken, kastelen en andere warme stenen.
En naar De Cauwer luisterde ik voor de gebakken lucht over de wielen en de renners.
Ongelooflijk hoe die man kilometers aaneen weet te praten met uitdrukkingen van eigen vinding.

michel wuyts      josé de cauwer

Volgens Wikipedia is hij co-commentator. Volgens mij
was hij de ontwerper van een TaalWonderland. En ik was Alice.
Met de stem van de Cauwer als gids tuimelde ik
van bewondering naar verontwaardiging over wat de renners meemaakten
en ik gleed van meewaren naar weemoed: waarom mag dat taaltje niet kunnen? 't Zou moeten maggen!

Wuyts & De Cauwer zorgden ervoor dat ik
vanuit keuken, woonkamer & bureautje
drie weken pret en plezier beleefde aan Frankrijk.

Toen het 't jaar daarop juli werd dacht ik ha! Wat zou hij dit jaar brengen?
Niet de Toer maar De Cauwer.
En juli die zomer sijpelde mijn cent dat de taal en de stijl van De Cauwer
geen knappe act of goedgevonden gimmick is maar blotte realiteit.
De man kán gewoon niet anders.

Het cliché van vogeltje-&-gebekt laat ik hier weg. Wie wil kan het er zelf bij denken.

Die tweede zomer was 't gewoon meer-van-'tzelfde. 'k Had het allemaal al eens gehoord.
Wat ik het jaar tevoren taalvondsten dacht waren gewoon repertoire-items.
Tja. Dat zal me leren mijn verwachtingen zo hoog te spannen.

m - EZW-07/2011, HiH-06/2017, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_De_Cauwer , https://nl.wikipedia.org/wiki/Michel_Wuyts 

bijvoorbeeld een potvis

De instructeur had er zin in die dag : de voorrangsregels op het water,
wie van stuurboordzijde nadert, die heeft voorrang.
Bij deze voorrangsregel kwam eigenlijk als allereerste regel 'goed zeemanschap',
waarmee hij bedoelde zinnig zeemanschap. Dat wil zeggen :

- Ook al heeft men voorrang, 
  ook al heeft men het grootste gelijk:
  men vermijdt de aanvaring en dat betekent UIT-WIJ-KEN.

Dat illustreerde hij met een voorbeeldje van 50 ton. 

- Wanneer een potvis van stuurboord komt, dan heeft hij voorrang, dan wijkt men uit.
  Wanneer zo'n beest van bakboord komt … ook.

* HiH-05/2016

statistiekjes

Het vak Statistiek was een bijvak en toch heb ik er de allerslechtste herinneringen aan.
En de naam van de vakidioot ken ik meer dan veertig jaar later nog. 't Zit dus diep hé.
Of beter: het heeft ooit diep gezeten. Er is wel een troost, na meer dan 40 jaar sta ik
in ongeveer alle statistieken & -tiekjes. 

In de polls van SenNet klik ik ongeveer elke keer aan wanneer ik daar langs kom.
In de HLN polls ook, want bij die krant moet ik zijn om een dagelijkse portie boembaloe-nieuwtjes te sprokkelen.
En passant doe ik daar dan ook de % verspringen. Tot zover de percentages waar ik actief aan meewerk. 
Maar ook zonder dat ik me inspan wordt er over mij geschreven. 

Op gezondheidssites lees ik in cijfers hoe erg het gesteld is met mijn slaapgewoonten,
met mijn lever, mijn longen, mijn hart, mijn hersenen en met mijn generatie in het algemeen. 

In de tabellen over auto-ongevallen en bij de verzekeraars zit ik in de goede categorie :
bobonne veroorzaakt niks, haar overkomt niks, ze doet niks. Over al dat niks
worden cijfers bijgehouden. Daar verdienen mensen hun brood mee. Zo ben ik nog nuttig. 

In tabellekes allerlei: over bloemen kopen, meloen eten, auto zelf wassen,
de babyboom, auto niet zelf wassen, in solden kopen, vrijwilligerswerk doen, 
spuitbussen weigeren te gebruiken en slapeloosheid, overal ben ik bij.
Anoniem, maar wel aanwezig in al die tabellen vol cijfers en in de interpretaties die erop volgen.

Besluit: Ik ben een GG, een Gewoon Gemiddelde.
De Mie met het Hoedje is een Jeanneke Modaal.
Dat is een zeer rustgevende gedachte.
Nu dat slapen nog. 

m – HiH-07/2012, 02/2017, bijgewerkt -

de kracht van de suggestie

Suggestie, dat systeem werd aan boord ook vaak gebruikt.
In de tropen veranderde bij veel gezellen de voorkeur voor de bureaublad-achtergrond.
De schaars geklede geglooide dames verdwenen van de computerschermen.
In de plaats kwamen besneeuwde glooiingen. Ongeveer alle schermen kregen witte berglandschappen.
Of close-ups van ijspegels. Of sneeuwvlaktes, dé suggestie van koelte tot aan de einder.

De airconditioning voor de controlekamer van de machineruimte (ECR, Engine Control Room) en
de airconditioning van de Brug krijgen voorrang op die van de bewoning,
omdat op die twee plaatsen de elektronica van het schip staat.
Op tankers komt daar nog eens de CCR bij, de Cargo Control Room.
Die ligt meestal binnen de bewoning op hetzelfde deck als de mess en de keuken en de andere publieke ruimtes.
In die drie ruimtes, Brug, ECR, CCR, is 26°C de uiterste boven-limiet.
Er wordt een marge voorzien, het is er gewoonlijk 22°C, misschien een klein ietske meer.
Op de Brug waarschijnlijk wel, daar gaat al eens een buitendeur open
en dan gulpt de warme vochtige lucht binnen.

Een paar decks lager,
wanneer men langs de deur van de CCR loopt
voelt men een geut koude lucht uit het deurgat gespoten komen.
Alsof een koelkamer is blijven openstaan.
Want elders in de bewoning is het flink boven de 26°C en het contrast is zeer plots.

Het contrast is nog groter voor de deckofficieren (stuurlieden).
In haven houden zij zich bezig met het laden (of het lossen) en ze moeten van de frisse CCR al eens aan deck,
naar de cargo manifold, daar waar de leidingen van de wal gekoppeld zijn aan de leidingen van het schip.
Bij die manifold houden matrozen de wacht en er is walkietalkie contact met de CCR,
maar de deckofficieren zijn de verantwoordelijken tijdens de periode van hun wacht (6h/6h = havenwacht),
ze gaan dus vaak aan deck om ter plekke het laden of het lossen te volgen.

        nog geen walconnectie   wiki
            de vier manifold pijpen, op de foto zijn ze nog niet aangesloten op de leidingen van de wal

Aan deck is het tropisch warm, mogelijk 40°C. De staalplaat onder de voeten is ooit gemeten tot 60°C, mogelijk meer.
Vandaar dat de zolen van het schoeisel hittebestendig moeten zijn.
Bij de officiële werkbottinnen is dat geen probleem. Met ander schoeisel smelt men soms vast aan het deck.

Maar ik dwaal af.

Wanneer in de tropen iemand van deck binnenkomt en onmiddellijk weer de CCR in moet,
gaat de afkoeling van het lichaam zeer plots, te plots. Daarom hangen ook in de tropen parka’s in de CCR,
die kunnen de officieren van wacht rond de schouders hangen wanneer ze terug binnen komen.

Eenzelfde soort parka’s gebruiken de mensen van de keuken in de vrieskamers een deck lager, bij –18°C.

Op het ene verdiep (level of deck heet het eigenlijk) waar de cabines zijn, de persoonlijke verblijfjes,
hoopt men dat zelfsuggestie een beetje helpt om het hoofd koel te houden,
een deck of twee lager heeft men een parka nodig om plotse afkoeling te vermijden.

Nog iemand zin in De Tropen ? Als ik me goed herinner houden zeelieden meer van de gematigde klimaatgordels.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/Oil_tanker 

                      Voor als het mij gebeurt

                      Als ik je verlaat
                   omdat mijn leven breekt
                   en ik je niet kan vinden
                   word jij dan steeds ons beiden

                   Als ik er niet meer ben
                   jij de ogen nog wilt zijn
                   die zeggen wie ik was
                   wie wij zijn
                   alsof er nog een ons bestaat

                   Als je naast me staat
                   je handen aan de beker
                   die ik vergeet te legen
                   terwijl ik jou al niet meer ken
                   mijn haan al heeft gekraaid
                   Scheur dan jezelf in tweeën

                   Vergeet maar wie ik ben
                   Hou vast aan wie wij samen waren
                   toen ik bestond
                   een ongeschonden wezen
                   voor jou
                   voor altijd

                      © Erwin van Leeuwen, uit Wie z'n bek houdt is niet Haags

'alsof er nog een ons bestaat'

Dat vind ik zo'n schrijnende lijn. Zo pijnlijk, dat woord 'alsof'.
Maar alsof blijft niet werken, met alsof doet men geen wonderen
want er komt het moment van besef dat alsof niet meer is dan dat : alsof.

Een heel rijk gedicht, vind ik persoonlijk. 
Het gaat over een verdwijnen? In dementie, door een aandoening, door wegdeemsteren …
het gaat over iemand die nu al een verzoek heeft aan de partner die dan zal treuren.
Rauw en raak.
En ook onbarmhartig. Maar waarom ik de tekst onbarmhartig vind, weet ik nog niet helemaal.

"Erwin van Leeuwen is werkzaam in de gehandicaptenzorg als begeleider op een woonvorm
voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel.
Centraal staan zijn ervaringen in het werken met deze gehandicapten.
De stijl van zijn gedichten is langzamerhand steeds verder verschoven
naar het vormen van 'beschouwende miniatuurtjes'.

Van Leeuwen werd geboren in 1963 in Den Haag.
Hij is enthousiast 'Hagenees' in tegenstelling tot 'Hagenaar'.
Voor wie niet in dit centrum van het universum bivakkeert:
de Hagenaar bevolkt het beschaafde deel van 's Gravenhage en de Hagenees het vrolijke deel."


m – HiH-07/2015, herwerkt, http://www.poezie-leestafel.info/dichtersarchief-erwin-van-leeuwen , http://www.poezie-leestafel.info/erwin-van-leeuwen

Wees niet bang om langzaam voorwaarts te gaan,
wees alleen bang om lang stil te staan. van P² - 2016

Gisteren was het hier omgekeerd, exact omgekeerd.
Ik was bang om te bewegen en niet bang om stil te zitten.
Zo stil als Aborigines de hitte in the bush ondergaan.
En ademen was een bezigheid op zich.

Oké, vandaag is het een andere dag, ander weer en
ben ik niet bang meer om iets te doen. Langzaam iets te doen.

De temperatuur is gezakt naar leefbare streepjes en de beloofde wind is toegekomen.
Langzaam doen is nu oké.
Gisteren niet.
Gisteren bleef ik roerloos.
Zo roerloos als een hagedis.
Met dat verschil dat een hagedis in de zon blijft stilzitten, ik niet.
Dat beest zit stil om op te warmen.
Ik zat stik-stil om vooral geen energie te verbruiken en warmte te ontwikkelen.
Want die warmte moet men dan weer zien kwijt te raken.
Nadenken? Geen denken aan. Dan verhit de materie onder mijn hersenpan.
Typen? Nee hoor, niks getokkel, dat was veel te vinnig in die temperatuur.

Er was een verkoelende wind beloofd.
Een correspondente had hem aan de kust al om 15h45 al gevoeld,
wij hebben hier nog moeten wachten tot een flink eind na middernacht.
Waar waaien winden naartoe? Ze weten toch dat er mensen zitten te wachten!
Maar de beloofde regen hebben we niet gehad, evenmin bliksem en donder.
Zelfs geen troostend gerommel in de verte.

Er schoten me gisteren herinneringen te binnen over heat exposure en heat stroke.
Aan boord verschillende keren gezien, dat eerste, oververhitting.
En wat  zoiets doet met een mens.
Maar ik had niet de moed om dat gisteren te vertellen en in te zenden
wat hitte met een lichaam kan doen.

'k Dacht liever aan de reizen op de Grote Meren tussen Canada en de States, in de lente,
wanneer er nog ijsschotsen drijven en een heel schip plots koud wordt. Écht koud.
Of aan de Botnische Golf (bij Baltische zee) in de late herfst, wanneer de koude
hier en daar een actief fenomeen wordt. Als een spook.

Op Discovery Channel was er een documentaire over Alaska,
Alaska in de paar weken zomer die ze daar hebben.
Telkens een kort zomertje vol gevaarlijke hoeveelheden muggen.
Daar heb ik weg gezapt want muggen waren hier gisteren te over.
Meegekomen met de zuidwester van de kust?

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -

Pyrus Communis = perenboom, perelaar, Felix Manipulata Domestica = kat
            
                                 

          Er staat een peer voor m'n raam 
         Pyrus Communis is z'n volle naam 
         Maar ik spreek hem altijd aan met peer 
         Dat geeft onze verhouding beter weer 

         Er loopt een kat langs m'n raam 
         Felix Manipulata Domestica is z'n volle naam 
         Maar ik spreek hem altijd aan met kat 
         Want als hij dat liever heeft dan doe ik dat 

         En altijd als het lente wordt 
         Is m'n peer zo gesloten, m'n kat vort 
         En waarom ik ze mis 
         Hoor ik pas als het lente is 

         Dan ga ik voor m'n geopende venster staan
         En kijk m'n peer lang en zwijgend aan
         Totdat hij blozend door z'n bloesem zegt 
         "Waarschijnlijk over een week of drie 
         Heb ik kleine peertjes maar 'k weet niet van wie 
         Vind je me erg slecht?" 

         En dan komt m'n kat grijnzend bij m'n venster staan
         En kijkt me handenwrijvend aan
         En zegt terwijl hij lacht: 
         "Het zal nu vast geen drie weken meer duren 
         Of er zijn kleine poesjes bij al onze buren 
         Had je dat van mij gedacht?" 

         En als ik ze dan feliciteer, dan kijken ze naar mij 
         Dan vragen ze: "En jij, jij bent toch niet verkeerd?" 
         Maar als ik ze dan alles uitleg en vertel 
         Dan zeggen ze: "We begrijpen je wel 
         Wat moeilijk leven is het met een pa en een ma 
         Was je maar een Pyrus Communis of een Felix Manipulata Domestica"

           Jaap Fischer, 1961

In 1961 was ik negen jaar, ik had geen flauw benul van dat soort kriebels, de hormonale kriebels,
maar ik kende wel de tekst rats uit het hoofd. Omdat het voorlaatste lijntje ongestraft gezongen kon worden,
het kwam immers van dé Jaap Fischer. 

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=9ZrNZqq2PjM 
02min01

m – HiH-10/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Jaap_Fischer

het was de postbode

'k Stond aan te schuiven bij de kassa van een kledingketen.
'k Maak me al lang niet ongeduldig meer in zo’n wachtrijtje.
Een wachtrijtje aan de kassa is een eenheid van tijd, plaats en handeling.
Heelder klassiekers spelen zich daar af !

Voor mij stond een koppel blije dertigers met een jongetje van 7 of 8j.
Op de rolband lagen twee stoere sweaters, een mannenmaat en een kindermaat.
Wordt er eigenlijk wel zomerkledij verkocht met dit weer ?
De mevrouw stond te glunderen, de meneer stond te glimlachen.  
Mevrouw betaalde.

De kassierster pakte de sweaters in en zei tegen de kleine :

- Da's mooi hé, nu hebt ge dezelfde sweater als de papa!

Waarop de jongen, puur informatief, maar wel luid & duidelijk genoeg voor iedereen :

- Hij is mijn papa niet hoor.
  Hij is onze postbode.

Ziezo ! Nu weten wij allemaal hoe het daar thuis zit, het was de postbode.

m – HiH-07/2016 - vertelsel van RD, mijn groetjes aan die dappere man van bpost

Heeft u een huisdier? ~ door Rocor, 03/2009

Een hond bijvoorbeeld?
Zelf heb ik altijd dieren gehad, zeker toen de kinderen nog thuis waren.
Hoe bizar het ook klinkt, soms hoor ik zeggen:
“Als ik ooit alleen kom te staan dan schaf ik mij een hondje aan”, gezegd van vrouwen, oudere natuurlijk.

U weet niet waar u aan begint, zo een mormel dat jankt, dat doet zijn behoefte in huis, moet overal mee,
moet op uw schoot en soms in je bed, loopt altijd achter je gat. U kunt niet meer op reis,
U mag niet meer in het restaurant, alles hangt vol haren. Maar …
De voordelen, de vriendschap die u er van krijgt, zo een beestje kan u op den duur niet meer missen.
U praat ertegen, het gevoel dat u niet alleen bent, u kunt terug voor iets zorgen, het vlijt zich tegen u aan,
als ge er aan begint is het niet meer te missen. 

Onlangs waren we op een receptie. Er was ook een zaakvoerder met enkele medewerksters,
bij een van de jonge dames hing een tas om haar hals met een opening bovenaan,
waar een hondenkopje uitstak, een Chihuahua.
“Het gaat altijd met mij mee”, zei ze. “Overal, maar dan ook overal.” 
“Ook op de zaak?”, vroeg haar baas. “Jaja”, zei ze.
Hij had het nog nooit gemerkt, het beestje weegt 1 kilo en kan in je binnenzak. 

Een poes dan, die heeft een vrije loop en is misschien makkelijker.
Dat zeurt niet zo en daar hebt ge ook vriendschap van.
Vroeger deden die hun boodschap buiten in de hof, nu moet dat in een bak in huis zijn, vies vind ik dat.
Dat komt ook op je schoot liggen en spint dan, zalig genietend van je lichaamswarmte.

Ik griezel er nu nog van, we waren op vakantie in een warm land en liepen op het strand. Het was er druk,
een mevrouw wandelde er met haar piepklein hondje, het liep los zonder lisje.
Plots komen er twee verwaarloosde hele grote smerige honden afgelopen, iedereen was er bang van.
Die nemen dat klein beestje in hun muil
en scheuren dat diertje in stukken voor de ogen van die vrouw en honderden omstanders.

Ik nam een stok die er lag van een strandzeil en ging er op af, de moordenaars keerden zich razend tegen mij,
met het bloed en de overschot van dat kleine beestje in hun muil.
Ik vond mijzelf laf, maar niemand hielp en met korte broek en op blote voeten in een vreemd land op vakantie…
Ik moest achteruit, ik ben er nu nog niet goed van na al die jaren.
Die mevrouw was in alle staten en schold iedereen uit voor lafaards.
Ik kreeg een klein knikje als dank, ik weet niet waarom. Haar hondje was dood en in stukken gescheurd.

Ik vertel dat verhaal nu nog aan iedereen.

Toen kwam de politie, de honden werden gevangen met een net en afgevoerd.
Het was zo angstaanjagend, ik krijg er nu nog kippenvel van.
Ik heb het overschot van haar beestje in een plastiek zak gedaan.
Het bandje rond zijn hals was in twee gebeten, het kopje lag ernaast.

Ik heb het zakje naast de wenende vrouw gezet. Ze keek niet op.

Ik voelde mij beschaamd en laf, ik had teveel aan zelfbehoud gedacht.
Als ik sneller gereageerd had dan had het hondje misschien nog een kans gehad?
Mijn gedachten werden gans die vakantie overschaduwd door dat voorval.
Zelfs als ik er nu nog aan denk ben ik er nog niet goed van. 

door Rocor, 03/2009, https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1235862000&stopdatum=1238536800

poezen en katers

Ooit had ik een kattepoes, een nachtelijk sluipdier. Een echte dus.
Dat beest wist tegen de ochtend al eens de slaapkamer binnen te raken
en ging dan ongegeneerd op mijn maag liggen ronken.
Eer ik wakker werd van haar gewicht had ik al een paar nachtmerries moeten doorstaan.
Beestige boel was dat wakker worden. 

Kater, ook een echte. Dat beest is ook af en toe op bezoek geweest. Na sterke drank. 

Gewoon stil blijven liggen, was toen de boodschap.
Hoe stiller hoe beter. Niét verroeren, niet moeven.
Ook niet, vooral niet om te kijken hoe laat het was.
De dag was toch om zeep en naar de cursus gaan, daar was geen sprake meer van.
Alleen Stilte kon ons Redden. En water. Veel water. 

Houten kop. Gueule de bois.
In het Nederlands speelt de houten kop zich af onder de hersenpan,
in het Frans is la gueule de bois te zien in de spiegel.
Tweetalige Brusselaarster zijnde betekent dat dubbele ellende.
Geheel roerloos blijven liggen was de enige oplossing die ik toen kende. 

Later gaf een goede ziel me als remedie een Bloody Mary drinken, 's ochtends bij het ontbijt.
Desnoods op de nuchtere maag. Wel, bij mij werkte dat averechts.
Ipv er bovenop te komen en toch nog een klein ietske van de dag te kunnen maken,
maakte ik enthousiast het allerbeste van een jolige dag want we waren weer vertrokken.
Eerst aarzelend, daarna met overtuiging. De zon in, de wereld in,
en twee keer de stad doorkruisen omdat ik ze mooi vond.
In een gemeenschapshuis wonen brengt gans eigen geplogenheden met zich mee.

Nu drink ik al meer dan 40 jaar enkel nog pils en water
en is het al even lang geleden dat ik nog een kater had.
Dat wakker worden na sterke drank was er toen teveel aan. 

m - EZW-12/2012 – HiH-12/2014,11/2016 - en bij feestelijke gelegenheden een half glas champagne of cava, uit beleefdheid

wat een koor kan 

Na een aantal dagen droog weer, weeral, met amper of geen drup regen.
is er gelukkig nog dit filmke, de klank van de regen. 

             

Op 01min11 wordt de zaal joelend enthousiast omdat het zo goéd gedaan is.
Omdat de donder zo goed ontworpen en uitgevoerd is. ’k Wou dat ik erbij geweest was.
'k Vermoed dat er microfoons onder de treden van het koor staan, om de donder te versterken.
 
Klank LUID zetten om het begin goed te horen, minderen kan achteraf nog.
https://www.youtube.com/watch?v=_UJy3Q-L8P8 
01min48 

m – HiH-03/2015, herwerkt - 

Lang geleden rook een nieuw boek naar Een Nieuw Boek.
Er was het papier, de drukinkt en de lijm, toen elk met
een eigen inbreng in het geurareaal van het Nieuw Boek dat een aanwinst was.

Papier, drukinkt en lijm worden nu geurloos geproduceerd.
Een nieuw boek ruikt niet meer als een Nieuw Boek.
De stilte in de winkel is ook weg, er speelt nu muzak.

De boekenwinkel is al lang van een keten met een interieur zonder hout maar in kunststof.
De uitstalling binnen ruikt naar omzet, naar kassa, naar aandeelhouders.
En nostalgie is ook niet meer wat het geweest is.

m – HiH-10/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Muzak

een kwart van de wereldbol

          Dit verhaal hebben we achteraf pas kunnen bijeen puzzelen.
          Eerst viavia en vier maanden later pas hadden we de details van DB zelf.

Het was bijna zomer.
Het schip lag in Koeweit en er zouden een aantal mensen afgelost worden,
onder wie de 2^de mécanicien SA, een Canadees.
Hij was blij dat hij naar huis kon, want zijn oudste studeerde af.
Ze zaten daar ongeveer te wachten op hem voor de graduation-day.
In Canada heet de ceremonie le Commencement, als ik me goed herinner.

De vervanger zou binnen de twee dagen aan boord zijn, ene DB, uit Kroatië.
DB en zijn vrouw hadden een zoontje van vier en een dochter van drie maanden.

Het zoontje was nogal een vinnig ventje.
Zelfs een kwieke alerte zeeman had er zijn handen vol mee.
De schoolvakantie was in aantocht en de vrouw van DB zag het niet zitten om
tegelijk met de baby, de kleine voltijds in huis te hebben. Ze had hulp nodig.
Daarom werd besloten dat haar moeder zou komen logeren
voor het aantal maanden dat het vaarcontract van DB duurde.

DB was niet zo'n fan van zijn schoonmoeder en zij niet van hem.
Dat was al jaren zo. Daar leert men mee leven.
De moeder was al toegekomen in Dubrovnik, met bagage voor drie of vier maanden.
DB bekeek zijn eigen bagage, voor de drie of vier maanden aan boord
en vroeg zich af waarom hij toekwam met één valies en de Oma er vier nodig had.

De kleine was weer druk, druk van vreugde toen hij begrepen had
dat Oma dit keer lang zou blijven en er was  weer geen zeggen meer aan het ventje.

Het was bijna etenstijd.
DB zei hem zijn autootjes op te ruimen. Dat deed de kleine niet.
DB zei het nog eens. De kleine reageerde niet eens.
En Oma zat van op de sofa met een superieur glimlachje te kijken
hoe weinig DB aan zijn zoontje te zeggen had.

Wacht maar, dacht DB, uw dochter mailt me toch elke dag
en dan hoor ik wel hoe weinig gij er van terecht brengt
na een dag of twee met ons mormel. En hij ging naar de keuken een hartversterker halen.

Hij kwam terug met een glas,
trapte op een autootje, trachtte het glas te redden en verloor zijn evenwicht.
De wijn vloog alle richtingen uit maar
er lagen tenminste geen scherven en glassplinters tussen het kinderspeelgoed,
want het glas was intact.

Zijn gewrichtsbanden waren niet intact. Zes weken rust, zeiden ze in de kliniek.
Zes weken buiten dienst. Zijn valies bleef staan waar ze stond.
En de schoonmoeder bleef ook natuurlijk. Met datzelfde glimlachje.

Het bemanningsagentschap in Kroatië verwittigde de rederij in Antwerpen.
De rederij in Antwerpen verwittigde het schip in Koeweit.
Aan boord in Koeweit kreeg 2^de mécanicien SA van de capt te horen
dat er geen vervanger was voor hem. SA kreeg ter plekke een plotse bloeddrukdaling.
De diploma-ceremonie van zijn oudste in Canada ! Hij werd zo wittekes-gevaarlijk-bleek
dat de capt ongerust werd en op slag beloofde dat hij hemel en aarde zou bewegen
opdat de rederij toch een vervanger zou vinden nog voor het schip de kaai verliet.
Binnen de 48 hrs wou dat zeggen, reisuren van thuis naar Koeweit inbegrepen.

SA wachtte af en vermeldde nog niks over deze onvoorziene omstandigheid in zijn mails naar Canada.
Zolang er geen vervanger aan boord is, kan een 2^de mecanicien niet afmonsteren.
Dat ligt internationaal vast, als ik me goed herinner.

Nu België.

De telefoon ging, ik nam af, het was de rederij. Ik deed teken naar LM en zette de foon op speaker,
want als de rederij belt na amper twee weken thuis is dat niet om ons een prettig verlof te wensen. 
Dat doen ze bij de debriefing op kantoor.
De debriefing gebeurt binnen de twee werkdagen na aankomst in België.

Of LM kon vertrekken, een noodvervanging. Wééral?
Vertrekken de dag zelf nog. Naar Koeweit.
En ik gooide me in het gesprek :
- Is er morgen geen vlucht?
Nee, via Frankfurt was er enkel vanavond nog …
- Probeer Zurich of Londen en morgenvroeg staan we klaar.
Ze zouden terug bellen.

Of de volgorde van de luchthavens klopt weet ik niet meer.
Ik weet wel dat ik ze met wat opzoekwerk wou bezig houden
om wat meer tijd te krijgen om bagage te maken.
Want wie bellen ze in geval van nood? LM.
Iemand die geen kinderen heeft, dus evenmin de sociale verplichtingen die ze meebrengen.
Geen afstuderende studenten, geen verlovingsfeesten of bruiloften.
Geen geboortes of doopfeesten van kleinkinderen op komst, geen communies met feesten ...
En we woonden nog in Antwerpen ook.

Wat dat laatste ermee te maken heeft weet ik niet,
we hadden soms beter in Zaventem gewoond.
Echt waar, zeelieden wonen best in Zaventem.

Wij waren dus een handen-vrij koppel. Daarom wist de rederij LM ook wonen natuurlijk.
Soms leek het of ze ons nummer uit het hoofd kenden.
Niks op tegen, maar onze bagage stond niet altijd vertrekkensklaar.
Als ze dát willen, moet er iets tegenover staan.

Toen de rederij terug belde was de bagage voor de helft klaar en hadden ze een andere vlucht,
morgenvroeg.
Oké, ze konden het schip mailen dat we op komst waren.
En 's anderendaags in alle vroegte stonden we op Zaventem.
De vliegtickets lagen gereed aan de balie en de contracten zouden naar het schip gemaild worden.

Aan boord glimlachte SA van oor tot oor toen hij LM zag. Hij viel LM omzeggens om de hals.

- Ge wist toch dat ik kwam, deed LM.
- Ik geloof niks meer, zei SA, tot ik mijn vervanger veilig en wel aan boord zie.
  Want op de gangway kan ook nog van alles gebeuren.
Dat is ook waar. Op de gangway kan men ook een voet verzwikken of gewrichtsbanden scheuren.

Om het noodlot niet te verzoeken had SA zijn bagage nog niet gemaakt.
- Owee, zei ik, moet gij daar nog aan beginnen?
- Dat is in een kwartiertje gebeurd, zei SA.
En dat deed hij met diezelfde brede glimlach.
Iets later ging hij  van boord, richting  Canada.

          ’k Heb het altijd een biezondere story gevonden :
          als een kleuter in Kroatië zijn speelgoed laat slingeren
          valt in Koeweit een Canadees bijna flauw en
          kan men zich in België beginnen reppen.

Dat jongetje heeft deining veroorzaakt over de helft van het Noordelijk halfrond,
dat is een kwart van de wereldbol.

m- HiH-08/2015, 07/2016, nagekeken -

de trukken van de foor  

Dit tafelblad wordt omhoog gehouden door
het gewicht van vier emmers met zand die bovenop het blad staan. 
Tafelblad + emmers worden omhoog gehouden door de takeltjes in het plafond.
Samen met de touwen dragen die takeltjes én het blad én de emmers.
   
                           

Maar ! Hoe berekent men het gewicht dat in de vier emmers moet?
Hoe berekent men de lengte van de touwen? 
En hoe begint men daarna aan de constructie? 
En wat neemt men tegen de hoofdpijn wanneer iets niet blijkt te kloppen?

Er moet niks berekend worden. Ze zijn met vijf om het te doen.
Dus niet te hard denken maar doen. Men knoopt vier touwen aan vier emmers.
Op de vloer ligt een tafelblad. De emmers plaatst men op het blad.
In de emmers giet men voldoende kilo zand, als tegengewicht voor het houten blad.
De vier touwen gaan via de takeltjes in het plafond naar de takeltjes in het tafelblad.

Met de uiteinden van de touwen hijsen nu vier personen het blad + de emmers tot de gewenste hoogte.
Een vijfde persoon controleert langs alle kanten met de waterpas de stand van het blad
en zegt wie nog wat moet hijsen en wie weer wat moet vieren.

Wanneer het tafelblad op de gewenste hoogte hangt, en zo horizontaal mogelijk,
zet die vijfde persoon met stift een markering op het touw en daar wordt het touw dan vastgeknoopt,
boven het takeltje op het tafelblad. Het overtollig touw wordt weg geknipt.
De vijfde persoon loopt weer alle zijden af met de waterpas en vult lichtjes bij of haalt weg waar nodig.

Zo is het gegaan. Of juister gezegd : zo zou ik het doen.
'k Zou wel eerst thuis oefenen met de salontafel natuurlijk.
Geen ingewikkelde berekeningen maken waar men hoofdpijn van krijgt, maar het gewoon doen.
Het kan evengoed met lege emmers hoor, maar dan is de misleiding misschien weg,
en daarmee ook het gepuzzel in de hoofden van de toeschouwers.

En nu … nu mogen de deuren van die tentoonstelling open.

De oorspronkelijke vraag was :
hoeveel zand moet er MINIMUM in de emmers als tegengewicht voor het blad.
Dat wordt rekenen natuurlijk en daar komt weer hoofdpijn van.
Komkom, denk ik dan, er is in de wereld genoeg zand voor iedereen. Ik doe niet aan minimumpjes.

https://www.chegg.com/homework-help/questions-and-answers/tableheld-upbybuckets-restingonit-table-magically-suspended-air-assume-static-equilibrium--q28908169

m - EZW-01/2014, HiH-10/2014 - herwerkt - 

De buurvrouw van de broodjeszaak heeft een nichtje.
Dat nichtje moet als vakantietaak een werk maken over camouflage.
Die taak wil ze hebben tegen eind juli, dat is wo-31/07, over negen dagen.
En of ik soms ideeën had.
Tja, camouflage, daar kan men veel kanten meer uit hé.

'k Dacht eerst aan de camouflage van gevechtskledij, maar jungle-, woestijn- en sneeuwcamouflage vergelijken
was misschien wat te militair, dat zou misschien niet de bedoeling zijn van de taak.
Misschien verwijzen naar de dierenwereld dan? Mimicry en zo …
Mogelijk ook een alinea over make-up. Of bodypaint. Of Trompe l’oeil?
Ik raakte op dreef hoor.

't Was een taak voor Nederlands.
Misschien bedoelde men eerder iets over verhullende taal ?
Over de 'politiek correcte' woordenschat van tegenwoordig, de Nieuwspraak?
Het mooier doen voorkomen van de huidige realiteiten via de bewuste woordkeuzen,
camouflage, Nieuwspraak door politici en andere correctelingen. 

- Ze heeft al iets over camouflage, zei Hannah behulpzaam en ze gaf me een usb-stick. 
  Hopelijk kunt ge hier mee voort … 
- Ha, iets om op verder te werken, dat vergemakkelijkt de zaak, zei ik en ik stak de stick op zak. 

Thuis deed ik het bestand open, benieuwd welke instructies de leerkracht zou meegegeven hebben.
Er stonden geen instructies. Er stond enkel wat het nichtje al verzameld had. 
Wat er stond was kort, 

       synoniemen camouflage : verhullen, opgaan in de omgeving
         illustratie camouflage : niks

Hiermee kom ik zeker een eind verder, Hannah! Alvast tot op dit blog.
En bedank uw nichtje voor het voorbereidend werk.

m – HiH-02/2016, herwerkt -

morgenstond bij warme dagen

De weersvoorspellingen zijn nu zo accuraat dat ik blindelings geloof wat ze zeggen en schrijven.
De weerkundigen weten bijna tot op de kilometer welk weer waar komt
en ze vertellen ons tot vijf dagen op voorhand wat we mogen verwachten.
Sommige dagen wordt het tot 30°. Celsius.
Hopelijk komen die 30°C dan 'elders in het land', want voor mij persoonlijk is 23°C voldoende zomers. 

Tot voor een paar jaar stond ik vroeger op, 04h of 05h, en deed een maximum aan werk voor 10h.
Tegen de klok bijna, want 'straks wordt het warm!' 
Als ik om 09h55 dan verhit en afgepeigerd op de sofa lag,
-het eerste uur zelfs te tam om een frisse douche te nemen-
vroeg LM wat ik nu gewonnen had, of van wie ik nu gewonnen had.
Van de zon? Ge kunt niet winnen van de zon, deed hij à la Shaffy. 

Nu gaat het zo: 
Op warme dagen blijft het werk gewoon liggen tot koelere tijden.
Zes dagen warm weer? Zes dagen het strikte minimum aan arbeid. 
Geen strijk, een strijkijzer geeft warmte af
en strijken betekent stilstaand blijven rechtstaan. Geen goed idee. 

Niet stofzuigen -de stofzuiger geeft warmte af- en het betekent ook spullen verzetten, heffen en doen.
Al doende ontwikkelt men zelf ook warmte. Lichaamswarmte die men achteraf moet zien kwijt te raken.
Laat dat stof liggen, niemand zal dat komen stelen. Wel, hier toch niet. 

Droogkast? Nee! Was ophangen. Liefst buiten. Met vochtige was bezig zijn verkoelt. 

Koken gebeurt vanuit de diepvriezer. Ik warm iets op dat er al was. In de microgolfoven.
Zo min mogelijk pottenwerk op de kookplaat, want dan wordt er weer warmte toegevoegd aan onze woonlucht. 

Alles gaat de vaatwasser in. Álles. Niet met handen en polsen in warm sopwater zitten.
Zelfs niet met handschoenen aan. Mijn polsen moeten vrij blijven, uít de rubberhandschoenen en uít het warm water,
want die twee beletten de verkoeling via de slagaders die aan de polsen bij de oppervlakte liggen. 

Haardroger? Wel, ik kan mijn haar niet drogen zonder mijn oren mee op te warmen,
en oren zijn nodig voor de koeling van de body, bij mij toch,
dus op warme dagen droogt mijn haar aan de lucht.
Het resultaat neem ik erbij, ik bind het rommeltje bijeen.
Het resultaat noem ik 'zomerse haardracht', het oogstkapsel van op enkele beroemde schilderijen.
Ik dan ook. Pittoresk kapsel. Ik ben echt een schilderijtje, op die dagen.

'k Sta nog wel vroeger op, maar nu om op het terras met een tas lekkers naar de vogels te luisteren,
of om met de ramen wijd open hier een beetje klavierwerk te doen.
Dat is veel plezanter en vele beter dan dat ijverig gedoe van vroeger. 

m - EZW-07/2014, HiH-05/2015, herwerkt

spiegelen en spiegelgedrag

Wanneer ik voor de spiegel sta blijft mijn linkerhand links en mijn rechterhand rechts. 
Maar wanneer iemand tegenover mij staat, is diens rechterhand tegenover mijn linkerkant.
Dat moest ons als kind duidelijk gemaakt worden. Dat spiegelen en spiegelgedrag niet hetzelfde zijn. 

Daarom maakte de lerares van op de trede
aan het begin dan de schooldag het kruisteken met de linkerhand
zodat wij als vierjarige snotneusjes zouden weten welke kant rechts was. 

'k Ben er aan uit geraakt, aan dat links-rechts gedoe van toen
en ik kan nu zelfs van noord naar zuid kaartlezen en tegelijk de chauffeur gidsen
maar politiek ben ik nog altijd dakloos.

m – HiH-03/2017, bijgewerkt - 

Robbe De Hert had het in Winteruur (seizoen 2015-2016) over Nicole Van Goethem,
en dat hij voor zijn film Hollywoord aan de Schelde weinig kon doen met het interviewmateriaal dat hij had liggen
omdat ‘Nicolleke’ niet goed uit haar woorden kon komen. 
Van Goethem was tekenaarster. Haar medium was tekenen, niet woorden spreken.
Ze heeft oa meegewerkt aan Tarzoon, la honte de la jungle (wereldberoemd in 1975) 

https://www.youtube.com/watch?v=LCwvnOQPa4s 
01h08min29, voor wie later eens tijd en zin heeft 

Ze kreeg in 1987 een Oscar voor Beste Korte Animatiefilm met 'Een Griekse tragedie'.
Kariatiden zijn de figuren die het dak omhoog houden. Letterlijk. Afbeeldingen van kariatiden 
Persoonlijk ken ik zo een aantal mensen, die zorgen dat 'het dak niet naar beneden komt'.

                   

Hier zijn de bekroonde kariatiden zoals Van Goethem ze zag.

                          

De idee van (versneld) verval is plots weer actueel, in Europese context dan. 
Had Van Goethem dat voorzien? 

enkel muziek en geluidjes,
https://www.youtube.com/watch?v=5Pij-SxZLeM 
06min28, meer niet 

Dat Van Goethem niet uit haar woorden kon komen is De Hert zijn probleem.
Zij had haar eigen expressievorm. 

m – HiH-02/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Kariatide , https://nl.wikipedia.org/wiki/Nicole_Van_Goethem

hittewering / zonnewering

Gelukkig hebben we een luifel aan het balkon van de woonkamer, de zuidkant.
Toen LM die wou laten installeren vond ik dat een gekke uitgave maar nu
zeg ik al jaren braafjes niks meer, omdat ik het nut van die zonnewering ondervonden heb.

De luifel intijds uitrollen, tot voorbij de reling van het balkon,
zodat de reling niet kan opwarmen en ook niet de vensterbank,
dat is het enige waaraan we moeten denken. En soms vergeet ik dat wanneer
de hitte-dagen pas begonnen zijn en ik nog niet in hitte-routine ben.
'k Kan u vertellen dat wanneer én de vensterbank én de reling van het balkon opwarmen in volle zon,
dat men de lucht erboven ziet trillen. Er ontstaat vlak voor onze woonkamer een warmtegordijn.
Alsof we daar op zaten te wachten.

Het is iets waar ik niet blij mee ben maar ik kan er wel naar blijven kijken,
naar die trillende lucht. Een micro-woestijn van steen en metaal.
De luifel gaat dan nog wel naar beneden, de trillende lucht verdwijnt uit het zicht,
maar het metaal en de steen blijven nog uren warmte afgeven.
Eigen schuld, 'k had maar intijds moeten reageren op de kleur en de geur van de lucht.
LM onthoudt de weersvoorspellingen, ik niet. Bij mij gaat het primitiever, via geur en kleur.
Hij en ik complementair? Ja hoor! Maar geen ons twee denkt de eerste hittedagen dagen intijds aan de luifel.

Overgordijnen dicht dan maar. Over heel de breedte. Maar wel de balkondeur open.
Daarvoor moet dan eerst de deur weer dicht,
het gordijn helemaal naar links, daar zorgvuldig omhoog heffen,
deur weer open en gordijn dicht. Wat een gedoe.

De buurman van nr 45 vertrekt met zijn indrukwekkend motorrijwiel.
De motor staat te draaien.
De balkondeur moet dicht, anders wervelt die wolk uitlaatgassen zodadelijk binnen.
We hebben een minuut de tijd.
Het gordijn gaat weer open, gordijn over de deur heffen, deur dicht, gordijn weer dicht.
Wat een gedoe.

Buurman vertrekt. Eindelijk.
Nog wat wachten eer de balkondeur opnieuw open kan.
Moet een motor opwarmen in dit weer?
Volgens LM moet de motor eventjes draaien om de leidingen … iets met de benzineleidingen.
Eventjes motor laten draaien.
Onze Portugese buurman vindt gelijk welk Belgisch zomerweer blijkbaar niet warm genoeg,
zelfs tussen hete stoepstenen en trillend asfalt laat hij zijn bakbeest warmdraaien.
Voor het goed nabuurschap en tegen die wolk uitlaatgassen
doen we de ramen vooraan dan een kwartiertje dicht.

-----

Waar was ik nu gebleven … Hittewering.
Rolluiken. 'k Mag er niet aan denken.
Hier (2^de verdiep) is nergens een rolluik. Dat wou ik zo.
Want als er ergens een rolluik is wordt het vroeg of laat naar beneden gelaten.
Zeker weten. En dan word ik neerslachtig.

Toen ik nog thuis woonde werden elke avond de rolluiken neergelaten zodra het donker werd.
Gelijk hoe vroeg op de dag dat mocht zijn. In putteke winter gingen die dingen al om 18h naar omlaag.
En dan moest de avond nog beginnen.
Ik werd daar heel triest en ook krikkel van. Dat het claustrofobie was wist ik niet.
Het heette gewoon 'krikkel' en ik moest maar eens leren gewoon doen.

Wat ik helemaal vreselijk vond was dat ze de overgordijnen dan niet dichttrokken.
We keken op de binnenkant van de latjes van de rolluiken.
Een aangenaam zicht was dat niet.
Van zodra ik groot genoeg was, trok ik de overgordijnen dicht om die vieze latjes niet te moeten zien.

Wat ik later wel heb kunnen afdwingen was
dat de rolluik in de keuken omhoog bleef tot na de afwas.
Maar dat is ook niet zonder slag of stoot gegaan, als ik me goed herinner.

Gelukkig waren er boven geen rolluiken. Zodra ik kon trok ik naar boven.
Na de avondtaken 'gezellig' beneden blijven was voor mij een straf.
'k Had trouwens nog huiswerk te maken.

Op zaterdagavonden kwam ik wel naar beneden voor Mannix.
En voor de Untouchables ook. En voor the Men from U.N.C.L.E.
Maar meestal zat ik 's avond boven. Met ruim zicht op de stille donkerte buiten en enkel  het bureaulampje aan.
Dat vond ik genoeglijk.

Nu nog. Gordijnen open en bureaulampje aan. Geen gedoe.

m - EZW-02/2012 , HiH-07/2016, - herwerkt

wenen als chantagemiddel

Via huilen als intimidatiemiddel en als alarmsignaal -tekst 347 in 03/2019-
dacht ik ineens aan 'wenen als chantagemiddel'.  
Jongens en mannen die niet tegen tranen kunnen worden vanbinnen helemaal week wanneer ze
een zus, hun moeder, hun lief, of later hun vrouw, een dochter, een kleindochter in tranen zien. 

Er zijn (jonge)dames die daar gebruik van maken, van die ontreddering bij de heren der schepping.
Er zijn kinderen die de ontreddering opzettelijk veroorzaken.
Volgens mij is het gokken op toegeeflijkheid. 
Voorlopig heb ik geen verhaal of vertelsel om dit te illustreren, maar misschien iemand anders wel.
Vertel?

m – HiH-03/2016, bijgewerkt - 

De dag na de bruiloft werd ze wakker met een houten kop.
Teveel heilsdronken en even teveel toespraken met gelukwensen.
Hun 'lang-en-gelukkig' zou nu beginnen, als men de kenners mocht geloven.

Ze trok iets warms aan. Ze keek naar haar man, nu haar echtgenoot.
Het viel mee dat ze geen huwelijksnacht hadden moeten houden.
't Zou er lief uitgezien hebben. Hij lag nog half aangekleed ongeveer dwars over 't bed.

Oké, dacht ze, en rechtte haar rug.
De moeders hebben hun bruiloft gehad, de poppenkast met de chichi en de chiqué.
Met haar voet schoof ze de witte hoop moiré naar de kant,
ze stapte over de stola en ging koffie maken.

Ze controleerde de thermostaat. 21°, dat zou warm genoeg moeten zijn. Koffie maken.
Hij kwam de woonkamer binnen gestesseld. Ook met iets warms aan.
- Koffie zeker?
- Ja, kuchte hij, koffie. 't Was goed hé, gisteren. 
Hij bedoelde het feest, het gedoe.
Ze glimlachte eens. Ze hadden zich geplooid naar de geplogenheden, ja.
Hij roerde in de koffie en legde zijn hand op haar hand. Ze hadden die bruiloft overleefd. 

Hij gaf haar een kneepje. Ze kneep eens terug.
Hij rechtte zijn rug.
Ze hadden toegegeven voor de bruiloft, maar het huwelijk,
dat was van hen. 

m - naar het gedicht van GMA – HiH-01/2016, bijgewerkt -

vergeten te kussen

Het was hoogzomer. Ergens eind jaren '90.
Een nichtje van LM had de mensheid verrijkt met een nieuw exemplaar
en daar horen een aantal geplogenheden bij, zoals kraambezoek en bloemen. En kussen. 

Opzij bij Abies kon ik in de schaduw parkeren en binnen kocht ik een boeket witte rozen, op lange stengel.
Want zij heeft daar een vaas voor.
Omdat ik de auto in de schaduw wou laten staan,
ging ik het eindje naar de kliniek te voet met het boeket in mijn arm.
Waar ik niet aan gedacht had was dat de bloemen uit de koelkamer kwamen
en eens buiten sloegen ze tilt van de warmte, ook al liep ik aan de schaduwzijde van de baan.
De overgang in temperatuur was te plots geweest.
Eer ik gezien had dat de bloemen onwel waren geworden, was ik al op de hoek van de straat.
Op slag hield ik het boeket ondersteboven om het sap weer naar de koppekes te doen stromen.
Futiel gebaar, maar als beetjes konden baten ...
Helaas, de overgang was echt te bruusk geweest. 

Wat moest ik nu doen? Andere bloemen gaan kopen?
Nee, die zouden ook een appelflauwte krijgen. 
Bezorgd en in  gedachten stak ik het zebrapad over.
Daar remde een auto.
Vlak tegen de bloemen.
’k Keek naar het stoplicht, het was wel degelijk groen voor de voetgangers.
’k Keek naar de chauffeur. De patser haalde zijn schouders op en ging zitten wegkijken.
Het koud zweet brak mij uit. Wat als … ?
Er was geen mens op straat te bekennen, er waren geen andere wagens.
Wat als die patser me aangereden had?
Hij zou doorgereden zijn, zo verstoord keek hij, omdat ik bij groen licht dierf loslopen op een zebrapad. 

In de kliniek verwachtte ik koelte. Die was er niet. Er was zelfs geen ventilatie.
Enkele bezoekers sleften naar de lift, op weg naar hun dierbare.
Het personeel aan de receptie zat te smelten achter glas. 

In de kamer van de gelukkige moeder ging het er ook niet blij aan toe.
Ze lag bezweet en ongemakkelijk op haar bed en vroeg onmiddellijk
of ik de fles water kon open krijgen voor haar.
De bloemen gingen op de tafel en ik zorgde voor water.
Voor de moeder en voor mezelf.
De zonnewering was neergelaten maar dat bracht niet echt verkoeling.
De zon stond al van ’s morgens naar de voorgevel te grijnzen
en in elke kamer lag of zat iemand te stoven.
Behalve deze boreling, zij vond alles tussen de 35° en de 37° blijkbaar prima. 

- Hoe vind ge haar? zuchtte de nieuwe mama. 

Ik zette een kus op mijn wijsvinger en legde die voorzichtig op een teentje.
Met een klein bewegingkje nam het teentje mijn welkom in ontvangst. 

- Schattig, zei ik.
  Ge verwacht nog volk, wees ik naar de glazen.
- Straks hebben we babyborrel, zei ze. JF is een ventilator gaan kopen.
- Een babyborrel hiér ? Met dit weer?
- Ge blijft toch ook ? slikte ze.
- Nee meiske, daar had ge niet op gerekend, zei ik. 

En ik ook niet, dacht ik erbij.
JF kwam binnen met een enorme doos. Daarin zat een ventilator op voet.
Als er nu maar geen verlengdraad nodig is, hoopte ik in stilte.
De draad was lang genoeg. Er viel eens iets mee die dag.
Terwijl ik de doos onder het bed schoof mompelde JF iets van blij mij te zien.
Het was te warm om blij te zijn en zeker te warm om in zo’n kleine kamer te babyborrelen.
Ik moest daar weg eer de anderen kwamen. 

Ik nam afscheid met de belofte dat ik twee weken later zou bellen, en wuifde met twee handen.
Op de gang bedacht ik dat ik beter met de trap naar beneden zou gaan.
En wie had dat gedacht, in de trapkoker was het fris.
Terwijl de deur van de traphal zachtjes dicht zoefde, hoorde ik het gezelschap uit de lift stappen.
Ontsnapt! Ik was intijds ontsnapt. Van opluchting ging ik op de bovenste trede zitten verkoelen. 

Buiten, opnieuw in de hitte, viel mijn cent dat ik de jonge ouders niet gefeliciteerd had
en dat ik hen geen drie kussen gegeven had. 

Twee weken later hebben we dat in orde gebracht.
Op een frisse ochtend in september, met opnieuw bloemen op lange stengel.
Want zij heeft daar een vaas voor. 

m – HiH-12/2016, bijgewerkt -

Waar ik echt bang van word, ben en zal blijven tot mijn einde op deze planeet
is van amateurisme. Mensen die bevoegd zijn maar niet bekwaam.
Doe daar nog een snuif ego bij en de
planning/communicatie/samenwerking binnen een groep wordt een nachtmerrie.

Van dat soort mensen ben ik bang. En niet alleen voor mezelf.

m– HiH-05/01/2017, ongewijzigd -  

op zoek naar vakantiegevoel 

Bij de zuiderse temperaturen van de warme zomerdagen hoort het vakantiegevoel.
Maar ik voel geen vakantiegevoel.

Misschien omdat de zuiderse geuren ontbreken. Wilde tijm en rozemarijn die
langs de kant van het weggetje hun aroma afgeven.
Vers gehakte look die in de slakom de olijfolie opvrijt.

Op onze breedtegraad ontbreken de geuren om de warmte aanvaardbaar te maken.
Zonder de aroma's van het zuiden is dit geen vakantieweer, het zijn gewoon de hondsdagen.
Die periode loopt van 20/07 tot 20/08 en begin & einddatum kunnen variëren. Ook dat nog.

In de hitte van de hondsdagen lijken mijn gedachte stroop.
Kan ik ze daardoor gemakkelijker in woorden gieten?
Nee, zo werkt het niet. Was dat maar zo.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - http://www.frankdeboosere.be/vragen/vraag174.php  

met wapens aan tafel ~ een verhaal uit 1984, het pre-LM tijdperk 

Behalve ooit bij een schietkraam op de kermis ben ik nooit met wapens in aanraking gekomen.
Eén keer heb ik een alarmpistool van dichtbij gezien
en ik dacht dat het een echt wapen was, 'k wist geeneens dat het niét echt was. 
Het dichtste dat ik bij echte wapens geweest ben was aan boord van een gastanker, in Venezuela.

Ik moest de vier Venezolaanse watchmen lunch serveren aan tafel, om 11h20.
Die gastjes -piepjonge militairen- bewaakten met hun vieren het schip, half-automatisch geweer op de arm.
Het zal 1983 geweest zijn, of 1984, en ik weet niet welk politiek regime er toen in Venezuela  was.

We lagen tamelijk ver het binnenland in, ergens op de Orinoco,
ver van de bewoonde wereld, en we laadden ammonia bij een onooglijke terminal
met daarnaast nog onooglijker barakken voor hun werknemers.

Dat zo ver het binnenland in een gastanker moest bewaakt & verdedigd worden vond ik toen vreemd.
Verdedigd tegen wie of wat … Tegen de libellen? 
Orinoco libellen, mooie diertjes maar het waren er heel veel, té veel.

     foto : https://www.pixoto.com/images-photography/animals/insects-and-spiders/dragonfly-orinoco-river-106636312

En dat die militairkes alle vier tegelijk en gewapend kwamen eten vond ik nog veel vreemder.
Wie bewaakte ondertussen de voorpiek, de achterpiek, de gangway en de brug
tegen die duizenden libellen? Niemand. De vier posten waren onbemand.
Heet dat niet een bres in het bewakingssysteem … wat een macho-gedoe heel die bewakingsshow.

Enfin, ze waren om 11h15 met veel vertoon & decibels de mess binnengekomen,
met hun werkschoenen recht van deck op de beige linoleum.
Ze hadden zich zonder vragen neergepladijsd en ik kon ze nog eerst van plaats doen veranderen
want ze hadden als hooligans zomaar de tafel van de mecaniciens ingepalmd. Zoiets kan natuurlijk niet.
Ze zouden eten aan het linker uiteinde van de grote tafel, de gastentafel,
zoals dat voor hen voorzien was. Dus vroeg ik hen aan dié tafel plaats te nemen.
Wat ze met gezucht en met tegenzin deden.
De toon was gezet.

En toen plaatsten ze elk hun geweer naast zich tegen de tafel, tussen hen in.
Dat kon niet, tussen die stoelen moest ik kunnen staan om te serveren.
De geweren stonden in de weg.
Dus : geweren aan de kleerhaken bij de deur, uit mijn weg.
Dat wilden ze niet, de geweren moesten naast hen blijven staan, securidad!
(Jaja securidad, tegen de libélulas zeker …)

Ik deed teken naar de kleerhaken bij de deur, wapens afgeven in de vestiaire,
geweren aan de haken of anders 'no comida', op een toon alsof ik het voor het zeggen had aan boord.
'No comida?' deden ze, dan zouden ze wel eens naar de commandante gaan.
'Commandante?', dat is maar een woord.
Ik nam de telefoon en begon een nummer te draaien, het nummer van de keuken.
Want ik kon onmogelijk rechtstreeks de kaptein bellen, dan zou ik mijn chef passeren …

'k Leg de wapen-situatie uit aan chef LD,
en dat ik bang was van die halfautomatische dingen,
en dat de watchmen allevier tegelijk aan tafel waren. Gewapend.

"Stuur ze maar naar Den Ouwe," antwoordde chef LD. "Allevier".

Ondertussen werd er aan de tafel zenuwachtig overlegd, fluisterend, alsof ik Spaans verstond.
Ik legde de hoorn neer. Ik deed teken en zei dat ze alle quatro naar arriba mochten gaan,
naar el commandante. Rápidamente.
Jamaar! Zo'n moeilijke jongens waren zij nu ook weer niet hoor!
Ineens was het No Problema! En met krampachtig-vergoelijkende grimassen
haalden ze elk de lader uit hun wapen, legden die voor hun bord, en deden dan wat lacherig.
Maar de geweren werden weer schuin tegen de tafelrand gezet en
ze stonden nog evenzeer in mijn weg.

"Bueno," zei ik genadig en serveerde zo goed mogelijk de soep.
Toen ik met de schotels voor het hoofdgerecht binnenkwam
hadden die iele mannekes de soepterrine leeggegeten
en stonden de broodmandjes van de andere tafels bij hen op tafel, zo goed als leeg.
Ik dacht dat ik iets kreeg.
Niet om de soep, soep is er altijd genoeg,
daarom had ik de terrine ook op tafel laten staan, maar om het stokbrood.

Hoe moest ik bij de 2de service, om 12h, aan 'mijn' mannen uitleggen
dat er niet genoeg stokbrood meer was voor bij de soep?

De vier leken verbaasd dat er nog een hoofdgerecht volgde.
Ik zette de schotels op het dressoir, bracht de broodmandjes in veiligheid en ruimde de soepborden af.

Bij het serveren van het hoofdgerecht
schopte ik per abuus & met een knal de eerste twee geweren omver.
Nu ze ongeladen waren dierf ik dat per abuus wel.
En ik excuseerde me natuurlijk.
En omdat er duidelijk nog eten te krijgen was
excuseerden zij zich ook voor dat wapengekletter.
De twee mannen aan de overkant van de tafel legden hun geweren al opzij, nog voor ik bij hen was.

Uiteindelijk zag het er zo uit :
de vier mannen zaten aan het ene uiteinde van de lange tafel,
de vier laders lagen tussen hen in, en
de vier geweren lagen op de andere helft van de tafel.
Al die olierommel bovenop een wit tafelkleed!

Om 11h50 hoorde ik de deur van de traphal gaan. Klokvast.
Dat was kaptein PE die naar de keuken ging voor zijn dagelijks overleg en praatje met chef LD.
Klokvast, er zijn nog zekerheden in deze wereld.

Kaptein PE (in haven altijd in full uniform)
komt langs de deur van de mess, ziet die ijzerwinkel op tafel liggen, en kijkt lichtjes vragend naar mij.
Ik doe discreet teken dat ik het ook niet weet,
waarom er aan deck geen enkele bewakingspost bemand is.
En dat ik er niet kan aan doen dat die rommel op een wit tafelkleed ligt.

Van uit de deur bekijkt kaptein PE die mannen. Zwijgend.
Traag en één voor één bekijkt hij ze. Nog steeds zwijgend.
1 stilte zegt soms meer dan 1000 woorden.

Toen zei hun hoofdman iets en ze stonden recht, namen hun wapengerei
en wrongen zich onderdanig langs kaptein PE naar buiten.
Die zette ook geen stap teveel opzij hé, van theatraal gedoe kende hij alles.

Ene van die gasten had in zijn haast zijn lader op tafel laten liggen.
De man werd door kaptein PE terug geroepen, terug geblaft eigenlijk : "Hombre! …"
Hombre kon zich weer naar binnen wringen, lader nemen en terug naar buiten wringen.
Staart tussen de poten.
Ziezo, de 1ste service was afgelopen.
Ze waren zelfs hun appel vergeten mee te nemen. En in de tropen is appel een lekkernij.

Voor het avondeten aten ze in de dutymess (de werkmess).
Dat leek me logisch ja, met werkbotinnen komt men niet in de mess, dan eet men in 'den duty'.
En naar ik gehoord had kwamen ze om beurten eten.
Dat leek me ook logisch ja, als er moet bewaakt worden, moet er bewaakt worden.
Zelfs tegen libélulas.

m - EZW-08/2013, HiH 10/2014, 07/2016 – herzien 

aangestaard door het wit blad 

In de moderne tijd heet het 'aangestaard door het wit scherm',
wanneer de inspiratie het efkes laat afweten.   
Dat wit scherm vind ik zo erg niet. Ik zie het niet echt want
tijdens het typen hou ik mijn ogen op het klavier omdat ik niet kan blindtypen. 

En op het klavier is het veel erger gesteld dan op het scherm, geloof mij.
Daar word ik met stil verwijt aangekeken door 26 zwarte lettertoetsen.
Ze zien me vandaag efkes niet graag. En de leestekens doen mee natuurlijk. Zo zijn ze.
Leestekens zijn al even rap beledigd als letters, dat is algemeen geweten. 

De cijfertoetsen en de functietoetsen staan erbij, kijken ernaar,
en grinniken en grijnzen en smalen. Als ze konden zouden ze nog dat merengue danske doen ook. 
- Ze weet met haar lieve lettertoetskes geen weg. Ha !
- Ze zit in de knoei. Ha !
- Ze weet niks te typen. Ha !
- Z' is ni goe bezig hé …   Dat laatste komt van de numlocktoets.
Die die toets doet al jaren hautain omdat ik nog altijd de cijfertoetsen bovenaan gebruik. 

En mijn arme letters zwijgen, verongelijkt en ook nukkig omdat ik
niks onderneem tegen de hooligans op het klavier.
Ze zwijgen, ze durven niet anders met het toetsengeweld rondom hen.

Een wit scherm? Erg?
Een 100-tal zwarte knoppen die balorig doen, dát is pas erg.

m - HiH-06/2015,02/2017, bijgewerkt  

de wondere glimlach

Sinds hun eerste schooldag zaten ze in dezelfde klas. Dat was nu twaalf jaar.
Dat was twee keer zo lang als zijn ouders getrouwd geweest waren.

Ze trokken al twee jaar samen op eer hij haar mee uit dierf vragen.
Een afspraakje heette dat toen nog. Hij werd 18.
Hij wou geen drukke fuif om zijn verjaardag te vieren, hij wou een etentje met haar.
Met alles er op en er aan, in een restaurant met witte tafellakens en kaarsen.
Daarvoor had hij gespaard.
Ze waren vroeg. Ze waren de enige gasten. Zijn hart klopte in zijn keel.

- Waarom? vroeg ze, terwijl ze rond keek.
- Waarom wat? vroeg hij.
- Waarom een etentje op uw verjaardag? Dit etentje?
- Omdat ik al van mijn tiende verliefd ben op u, zuchtte hij.

Het was er uit voor hij het wist. Domweg. Dom, gruwelijk dom.
Dat had hij anders gepland, dat had anders gemoeten!
Zijn tenen verkrampten en hij wenste dat hij elders was.
Hij bleef onbeweeglijk zitten, versteend.

- Ja, zei ze.

Nu gaat ze weg, dacht hij. Ze gaat weg en ze komt nooit meer terug.
Maar ze bleef zitten.
Hij keek op.

- Ja, zei ze nog eens.
- Ja? deed hij warrig.
- Ja, ik wil met u trouwen, zei ze ernstig.

En toen kwam op zijn gezicht een aarzelende, voorzichtige glimlach
die hem mooi maakte als een engel.
Het was de wonderlijkste glimlach die ze ooit gezien had.

Acht jaar later zag ze opnieuw die wondere glimlach,
toen hij hun boreling in zijn armen hield.

m, naar een gegeven van RF - HiH-07/2016, bijgewerkt -

de computerstoel in zijn recuperatie-gedaanten

Onze eerste computerstoel in 1992 was zo'n klein blauw zwenkgevalletje.
Eigenlijk was het een stoeltje voor een tienerkamer. En op een dag heeft het luchtpompje het begeven,
het stoeltje was niet meer in de hoogte verstelbaar. Het bleef in de laagste stand staan.
Eigenlijk was het een miskoop, want het stoeltje was gewoon veel te licht voor volwassenen.
En uit protest ging het kapot. Maar ik wou het niet kwijt.
Daar werd LM ongedurig van.
Hij ziet gewoon wat er staat (in dit geval een kapotte stoel)
niet wat het moet worden (een voetenbankje op wieltjes).

'k Heb de rugleuning en het verbindingsstuk er afgevezen
en toen hadden we een lage tabouret. Op wieltjes. Op zwenkwieltjes! 

Een tijd later zag ik bij de verzekeringsagent dat zo'n lage tabouret op wieltjes
gebruikt werd om zittend in de laagste archiefkasten te kunnen werken.
Om de jongste bediende niet met de mappen over de vloer te laten rondkruipen,
was dit laag wielstoeltje een elegante oplossing. 

Ik deed LM teken dat mijn tabouret-idee nog niet zo gek was,
dat er nog mensen waren die voor kapotte stoelen een tweede leven konden bedenken.
En dat het te zot was om zo’n onderstel met zwenkwieltjes naar het containerpark te brengen. 

- Jaja, maar thuis hebben we geen archiefkasten …
- Nee, maar we hebben wel lage kasten en lage schabben.
- Daar kunnen we in zonder tabouret!
- Wacht maar. Wacht maar af … 

Veel later (2005?) heb ik gelijkaardige dingen gezien aan boord van een schip.
Daar was zelfs de zit van het onderstel gehaald en op de vlakke plaat die dan rest
had men een houten kist gemonteerd. Zo had men materiaalbakken op wieltjes.
Wanneer het pirrewitje in gebruik is, kan men niet voor elk wizzewasje de palettransporter van stal halen newaar.
Vandaar de drie materiaalbakken op wieltjes. 

Opgetogen, zeg maar triomfantelijk, zong ik lof over die materiaalbakken met hun onderstel op vijf zwenkwielen,
en dat het te zot om zo'n onderstel weg te doen terwijl er nog zoveel mogelijke toepassingen … 

- Jaja, 't is al goed hé! 

Enige dagen later zag ik LM achter zo'n shipsmade materiaalkarretje naar voren gaan,
samen met de aspirant. Ze hadden het model een upgrading gegeven.
Achteraan stond een T-model stuurstang aan de bak, en vooraan was een trektouw voorzien,
helemaal met de apenvuist en al. (de bol aan het einde van het touw, gemaakt door de matrozen)

Nog een paar dagen later was de houten bak geschilderd.

En zo hadden de drie materiaalbakken op zwenkwieltjes, door de stuurstang
een eerste upgrade gekregen door de mannen van Het Machien,
waarna er door de mannen van Deck verder aan gewerkt werd in de vrije uren.  
De rijdende materiaal bakken waren de dada van de matrozen geworden,
want Filippijnen zijn enorm goed in mooi maken.
En in lapmiddelen ook, 'voorlopige' oplossingen, daar zijn ze ook goed in, maar dat is een ander hoofdstuk. 

- Ze zijn er iets moois van aan het maken hoor, zei LM.
Tja, hij had hun creativiteit op gang gebracht met een stuurstangetje en een trektouw.
En toen kwamen zij op dreef met kleuren en tekeningen. Na een aantal dagen
zagen de bakken er uit als riksja's. Jammer dat ik er geen foto's van heb. 

De drie materiaalkarretjes bleven eigendom van deck.
De mensen van 't Machien mochten de karretjes gebruiken wanneer er werk was aan de deck machinery,
maar ze mochten de karretjes niét mee naar beneden nemen. De karretjes bleven geparkeerd in de decklocker.
Daarin was de bootsman formeel. Voet bij stuk. Been stijf. 

Veel later ... 

Begin juli 2012 ging LM door zijn knie, finaal. Het gebeurde aan boord van een schip.
En nu heeft hij een beetje een stijf been, ondanks de knieprothese en al wat er op volgde. 

Mijn idioot laag tabouretje op zwenkwieltjes dient sindsdien
om zijn knie op te laten rusten tijdens het TV-kijken, en op te zitten tijdens
het de diepvriezer uit kuisen,
de onderste schabben in de bureaukasten op ruimen,
de onderste draden van de droogtoren leeg maken,
en om in huis nog een aantal jobkes te kunnen blijven doen. 
Hurkend of knielend gaat het niet meer. Zittend dan maar, op dat laag tabouretje met zwenkwieltjes.
Op een mooi groot kussen met afhangende tippen. 

Die wieltjes hebben de afgelopen jaren tamelijk wat kilometers afgelegd hier in huis.

m – EZW-11/2013, HiH? - https://nl.wikipedia.org/wiki/Apenvuist ,

omdat het ‘kiebelde’

De snotneus was twee en zeer zelfredzaam ook al dribbelde hij nog. 
- Geef eens een kus, zei de mama. 

Kus, dacht hij. Kus!
Zijn snuiteke verhelderde en onmiddellijk dribbelde hij mijn kant uit.
Ik was gevleid door zoveel bereidwilligheid, blijkbaar inspireer ik vertrouwen,
klein grut voelt zoiets aan newaar …. Deze en andere glorieuze gedachten verblijdden mijn hart.

Met zijn twee handjes nam hij de mijne. Ô, wat was ik gecharmeerd,
hij kon zelfs niet wachten tot ik hem op de schoot genomen had.
Ik zou zowaar een handkus krijgen … Wat een schatje!

En toen grondig, in twee bewegingen, veegde hij aan mijn hand zijn neusje af.
Daar ging mijn zelfbeeld.
Hij had een 'kiebel' in zijn neus en die moest weg, meer was dat niet, zei de Oma.

De mama keek wat gegeneerd en kwam met een zakdoekje.
De Oma stelde haar gerust en zei dat maart daar wel tegen kon.
En ik zat te schudden van het lachen, met al mijn glorieuze gedachten …

Op dat ogenblik kwamen Opa en zijn tweede echtgenote binnen.
Niet echt oma-materiaal, die echtgenote. Te jong ook.

De dribbelaar zag een andere hand binnen bereik en ik wou de kleine tegenhouden.
Er kwam een knipoog van de mama dus liet ik hem gaan,
jawel, neusje afvegen.
Er volgde een gilletje.
Haar hand was niet bestand tegen snotneusjes. 

m - HiH-12/2016, herzien - 'kiebel' © SK 

In verband met zorgzaamheid wordt mijn scherm overspoeld met afbeeldingen en tekeningen.
Onzinnige, op het randje af rommel maar ook zinnige, als kleine filosofietjes.

Zorgzaamheid hoort ook bij menselijk gedrag.
Ik herinner me een zinnetje uit de geschiedenislesjes in de lagere school,
over het Steentijdperk : "en zij begroeven hun doden".

Dat kon ik toen niet plaatsen.
Want, tja, wat zou men anders doen met doden dan ze begraven? Dacht ik toen.
Later pas werd een en ander duidelijk, bredere context en zo.
In afwachting was het begraven van de doden een maatstaf voor menselijkheid ofte menselijk gedrag.

Vandaag zorgzaamheid dus.

Niet de hormonaal gestuurde zorgzaamheid van ouders die maakt dat we als kind
de leeftijd van de zelfredzaamheid halen, maar de haast groothartige zorgzaamheid.

Vorige winter hadden LM en ik op een morgen een meningsverschil over iets dat waarschijnlijk
een bijzaak was maar kapitale afmetingen had aangenomen. 'k Denk dat het over het avondmenu ging.
LM maakte zich klaar om boodschappen te gaan doen
en toen hij de deur achter zich dichttrok waren we er nog niet aan uit.
Ik dacht : lastig manneke, klein kind, de frisse kou zal u helpen nadenken !
De bel ging. Ik dacht : hier, meneer is zijn sleutels vergeten ook nog.

- m, als ge buiten moet zijn, wees voorzichtig want dat ligt hier spiegelglad.
- Waar? Niet op de rijbaan, ze hebben vannacht gestrooid.
- Hier, op het tuinpad, en op de oprit. Glad.

Daar werd ik op slag stil van. Zijn zorgzaamheid had het overgenomen van zijn 'grootste gelijk'.
Aan zijn bekommerde toon hoorde ik dat hij zelf niet besefte hoe grootmoedig hij was op dat moment.

- Kom dan misschien terug naar boven als het daar zo gevaarlijk is.
  Die boodschappen kunnen straks nog, wanneer het boeltje gesmolten is.
- Jaa …, misschien is dat beter.

Natúúrlijk is dat beter, dacht ik, maar dat zei ik niet,
men laat de grootmoedige in zijn waardigheid.

m – HiH-02/2017, bijgewerkt - wat we dan gegeten hebben die avond weet ik niet meer

een wimpel om te werven

banner --> banier, vaandel ~ wimpel 

'k Heb het woord banner opgezocht. Omdat ik zo vaagweg het idee had
dat er een Nederlands woord voor bestaat. Ja dus : wimpel.
En als ik iets gevonden heb op het Net,
dan apporteer ik dat braafjes, want zo zit dit mens ineen.

Wikipedia vraagt om de zoveel tijd een vrijwillige bijdrage,
om reclame-vrij, dus ongesponserd en vrij van verplichtingen te kunnen blijven werken.
Toen ik die melding voor de eerste keer zag verschijnen dacht ik, tja
vrij onderzoek en zo … onafhankelijkheid heeft zijn prijs.

Alleen, ik heb geen betaalsysteem op mijn laptop omdat ik dyscalculie heb.
Het komt er op neer dat ik mezelf niet kan betrouwen met cijfers.
Jaartallen gaat nog, meestal, en datums ook.
Maar met lange cijfergegevens loopt het regelmatig mis.
Ik kan nog geen telefoonnummer foutloos overnemen. Laat staan een rekeningnummer.
En storten op de verkeerde rekening, dat ben ik niet van plan, nooit geweest.
Daarom heb ik geen betaalsysteem. LM doet mijn betalingen. 

Dat vind ik een prima regeling, maar feitelijk mag ik me te pletter doneren,
LM ontvangt de bedankmailtjes. Dat is oké hoor, dat is niet erg.
Alleen blijven ze míj dan porren dat ik wel eens over de brug zou mogen komen, als veelvuldig gebruiker.
En ik kan hen niet verwittigen dat ik al lang gestort heb via LM.
Telkens het equivalent van een krantenabonnement, want ik raadpleeg Wikipedia nogal vaak. 

Nu zat ik te rekenen, ik ben sinds 2003 bij SenNet.
De eerste paar maanden op de chat, toen nog maar 1 chatroom groot,
en later bij een mailgroep gedurende 10 jaar, later een andere.
En nu hier in september twee jaar.
Alles bijeen ben ik ongeveer dagelijks op SenNet te gast. 

Want men is te gast op SenNet hé, er werd nog geen lidgeld gevraagd.
Terwijl heel de infrastructuur toch serieus wat geld moet kosten.
Elke maand moeten er facturen betaald worden. De beveiliging alleen al …

Hoog tijd om eens een bloemetje mee te brengen voor de gastheer,
ook al zijn er reclame-inkomsten.  
Zouden die dan niet meer volstaan? Écht niet? 

Als ik mijn verblijf bij SenNet reken aan 1€ per dag,
ongeveer zoals een e-krantenabonnement, dan kom ik aan 365 x 16 =
5840 dagen à 1€ per dag, dat is 5840 €. Eh, dat heb ik vandaag niet in huis liggen.
En zelfs met een serieuze seniorenkorting van 50%, blijft het 2920 €. 

'k Wist niet dat ik zo'n dure hobby had. 

m – HiH-07/2015, cijfers bijgewerkt 07/2019

alles onder controle

Een jonge moeder gaat voor het eerst na vele, vele maanden een dagje weg.
Een welverdiend uitje, zou men denken.
Even ontspannen met de vriendinnen, onder volwassenen,
heel eventjes weg van het gebrabbel, de luiers en de reflux. 

Ze kan het toch niet laten naar huis te bellen en
overstelpt de (dure) professionele oppas (van een erkend agentschap)
met zoveel controlevragen dat het ongeveer beledigend wordt : 

- Tot hoe laat heeft hij geslapen?
- Hij hééft toch geslapen?
- Heeft hij goed gegeten?
- Ge hébt hem toch eten gegeven?
- En hij heeft alles opgegeten?
- Hebt ge zijn luier ververst?
- Heeft hij geweend?
- Zou ik niet beter naar huis komen?
- Ge hebt hem toch dat broekje aangedaan dat ik gereed gelegd heb?
- Hij heeft het toch niet te warm?
- Geeft ge hem toch genoeg drinken?
- Misschien zou ik toch best naar huis komen …

De oppas blijft geduldig en professioneel en beantwoordt alle vragen,
de soms zelfs beledigende vragen van de jonge moeder.   
En ondertussen kijkt ze glimlachend naar dit:

'Ga eens de wereld verkennen, klein bazeke, vandaag kan het eventjes.'

m - EZW-07/2014, bijgewerkt - https://www.rover.com/blog/dog-doors/#  

op de fiets bij Pit

Toen ik nog jong kind was en rot vertroeteld werd  -niet verwend, wel vertroeteld-  
reed mijn grootvader Pit regelmatig met mij van Borgerhout naar Brasschaat,
naar het Peerdsbos. Op de fiets.
Hij liet me kiezen tussen 't Peerdbos in Brasschaat en 't Rivierenhof in Deurne.

En ik koos telkens voor 't Peerdsbos, naar men zei.
Waarschijnlijk omdat ik Peerdsbos gemakkelijker uitgesproken kreeg dan Ri-vie-ren-hof.
Volgens mijn Ma reed die brave mens dan telkens met mij naar 't Peerdsbos in Brasschaat.
Het resultaat was wel dat Pit een aantal kilometer verder te trappen had.
Het was dan zo'n 20km, heen en terug.

't Rivierenhof in Deurne was maar 4 km heen en terug,
misschien zelfs minder, gewoon de Turnhoutse Baan volgen.
Toen was dat nog vlot te doen, op de Turnhoutse Baan fietsen met een jong kind erbij.
Hij had met mij evengoed naar 't Rivierenhof kunnen rijden
en me wijsmaken dat dit het Peerdsbos was, maar dat deed hij niet.
't Moest zjust zijn. Vals spelen, dat doet men niet, muzikant zijnde.

Ik zat vooraan op de stang, op een rood zadeltje met twee voetsteuntjes, eentje aan elke kant.
Telkens wanneer hij dat rood zadeltje monteerde stond ik te kijken op het wonder.
Dat zadeltje veranderde de fiets van een groot zwart gedrocht in iets dat getemd was,
iets waarop ik mee kon.
Dat zadeltje maakte ook dat de wereld er plots anders ging uitzien. Groter. Weidser.

Misschien hebt ge ons ooit zien langsrijden,
een grootvader die aan het pronkfietsen was met
zijn kleindochter die de wereld verkende.

Maar misschien ook niet. Waarschijnlijk niet.

m – HiH-05/2015, bijgewerkt

koosnaampjes aan boord

Toen LM & ik mekaar een tijdje kenden noemde ik hem Poopy.
Omdat hij zo'n strakke achtersteven had.
Zoals het schip waarop we mekaar leren kennen hebben. 

Mijn cent viel vrij vlug dat men zo'n naampje best niet in het openbaar gebruikt en
in het openbaar werden dus geen troetelnamen meer gebruikt.
Eerst nog wel verkleinnaampjes, maar dat klopte niet.
Ik hou niet van een verkleinnaampje voor mezelf
en LM is te groot van gestalte voor een diminutief.
Troetelnaampjes en verkleinnaampjes raakten in onbruik.
Vooral in de buitenwereld, en in de buitenlandse situaties en omstandigheden. 

Eerst en vooral aan boord, zijn mannen zouden te hard lachen als ze aan tafel
troetelnaampjes hoorden en ze zouden zeer waarschijnlijk
de naampjes achter zijn rug beginnen gebruiken.
Zo'n situatie kon het schip niet hebben, de werksituatie aldaar is een tamelijk strak hiërarchisch systeem.

        De rederijen werkten toen al met lagere bemanning uit Aziatische goedkope loonlanden,
        ontwikkelingslanden zeg maar, en daar zaten bij momenten flink wat marginalen tussen. 
        Door hun aantal voerden ze bij momenten de boventoon. 
        Dat is in orde gekomen. Op verschillende manieren. 
        En nu, een twintig jaar later, herhaalde zich die geschiedenis, 
        omdat de rederij qua lagere bemanning aan het overstappen was 
        van Filipijnen, die zich ondertussen (prima) aangepast hadden 
        naar Bulgaren, die goedkoper zijn. 

        Alle integratiewerk kon herbegonnen worden.

        Waar de Filipijnen ooit een clan vormden aan boord, waren Bulgaren een maffia,
        waarschijnlijk al van vóór de aanmonstering. Dit terzijde.

Dus LM & ik hadden onze koosnaampjes afgeschaft, toen in '92.

In '96, aan boord van de M/T J. deed de echtgenote van de Chef Mécanicien een reis mee.
Toen heette die graad nog Chef Mécanicien ofte HWTK, Hoofdwerktuigkundige, de rechtstreekse baas van LM.
Later werd de voertaal aan boord Engels, en die functie heette vanaf dan Chief Engineer.

Zij noemde haar man, de Chef, iemand met dezelfde graad als de Captain, 
consequent 'chou' en bij momenten 'chouchou'.
Na drie dagen was chouchou zijn bijnaam en alle Filipijnen wisten wat het wou zeggen.
Dat ze daardoor dag-in-dag-uit het gezag van iemand met vier strepen ondermijnde, zag ze niet in. 

En Neptunus weet dat we geprobeerd hebben het haar duidelijk te maken,
de capt, LM en ik, dat ze haar man beter bij zijn voornaam zou noemen
dat ze naar haar Chou in het openbaar beter niet Chouchou kon noemen, en
dat ze dat zeker niet door de alleyways moest gillen à la Castafiore. Tevergeefs.  

                    

Vond de Chef dat zelf ook? Dat weet ik niet.
Die had denkelijk andere prioriteiten met zijn Castafiore.

Het resultaat was wel dat een hoop volk het over Chouchou had, wanneer de opperbaas bedoeld werd.
Dit lijkt misschien anekdotisch,
maar het mens had met haar zelfgenoegzaam gedoe wel een bres in de hiërarchie geslagen.

Wanneer men meevaart als scheepsgezel, dus niet als bemanningslid, heeft men zich te plooien.
Ik heb de twee situaties ervaren.
In de 13 jaar als bemanningslid had ik niks te zeggen, maar ik had wel iets te piepen,
binnen het sociaal weefsel in de huishouding van een 20 à 25-tal mensen.
In de 17 jaar als scheepsgezel, had ik niks meer te zeggen en zéker niks te piepen.
Men bestaat enkel nog via de graad van de echtgenoot. En dat had Castafiore niet door.
Door haar gedoe maakte ze van hen beiden een mikpunt. En dat kan niet.
Men maakt van een Chief Engineer geen mikpunt.

m - EZW-07/2012, HiH-07/2016 – bijgewerkt -

kinderwoorden

Mijn zusje Laura had cijfers leren lezen. En vanaf toen las zij
de cijfers op de wegwijzers luidop voor, vanop het midden van de achterbank.

- Vijf!
- Vijf wat? vroeg iemand dan plichtsbewust.
- Vijf killemojter!
Als er twee cijfers waren ging ze rechtop staan in het midden tussen de twee voorzetels.
'Ga zítten' - ik heb het ma honderden keren horen zeggen.
In '64 waren er nog geen autogordels. 

Maar Laura was soms te opgewonden
- Eén zés! knalde ze blij in mijn ouders hun oor, het linkeroor van ma en het rechteroor van pa.
- Zestien, zei dan iemand plichtgetrouw.
- Zestien, herhaalde Laura dan.
- Zestien wat? omdat ze het van ons verwachtte en wij haar snuiteke zo graag zagen als ze het woord uitsprak.
- Zestien killemojter, zei ze en haar wimpers gingen op en neer bij elke lettergreep van dat moeilijk woord. 

Het woord killemojter is nog een 25 jaar meegegaan. Wel, af en toe werd het nog eens gebruikt
in vaste uitdrukkingen zoals 'miljoen killemojter', als iets echt ver weg was. 

De uitdrukking is pas bewust achterwege gelaten toen Laura's oudste leerde praten.
En het dook terug op toen die oudste stages begon te doen. Ver weg. In Zweden en zo.
Dat was ver voor het moederhart van Laura, miljoen killemojter ver.

m - EZW-02/2012, HiH-11/2016 - bijgewerkt 

op het Net snuffelen & surfen = snurfelen

'k Was op zoek naar een illustratie van een perpetuum mobile
(die hangende glanzende metalen bollekes die botsen)
en al snuffelend & surfend kwam ik dit artikel tegen:

                                                    Waarom een perpetuum mobile onmogelijk is,
                                                    07-07-2009 door Etienne Vermeersch
                                                    Leestijd : 5 minuten
Leestijd : 5 minuten !?!

Dat vind ik eigenaardig, dat men bij een tekst een leestijd aangeeft. Vooropstelt.
Dat men op You Tube bij elk filmpje de kijktijd geeft vind ik fijn.
Daarom vermeld ik ook telkens bij een link naar een filmpje de duur ervan.

Kijktijd is objectief meetbaar.
Of men die tijd er aan wil besteden, is dan weer subjectief, dat beslist de kijker zelf.
Er zijn misschien dringender zaken in het leven dan een filmpje van You Tube, newaar.

Leestijd is niét objectief meetbaar.
Wat als ik het artikel niet verhapstukt krijg binnen de vooropgestelde vijf minuten?
Want het artikel gaat over fysica, het is van Etienne Vermeersch én het staat bij Skepp.
Bínnen de zoveel minuten … alsof de Prof niet een lectuur aanbiedt, maar een examen oplegt.
Zeer waarschijnlijk zal ik 3 x 5 minuten nodig hebben om het te vatten
en nog eens 3 x 5 minuten of meer om er een klein ietske van te snappen. 

Oké, die leestijd van vijf minuten is een richtlijn. En toch …
Ik vind het vreemd: leestijd , zoveel minuten. 'k Vind het elitair ook.
Wie meer tijd nodig heeft is een dummie?
Mijn goesting was op slag over, mijn interesse was weg,
ik heb het artikel zelfs niet gelezen. Sorry Professor! 

m – EZW-01/2013, herwerkt - http://skepp.be/nl/wetenschappen/fysica-astrofysica/waarom-een-perpetuum-mobile-onmogelijk 

van JPW - 2016

“Verleden week waren wij even aan zee,  en in een taverne-ijssalon in Blankenberge 
stond op de achterkant van de menu-kaart, onderstaande tekst.
Met toestemming van de uitbater hieronder die tekst die ik wel de moeite vond.
Ik heb zelfs een half uurke gepraat met de uitbater. Hij vertelde mij ook o.a. dat hij maar 4 maanden per jaar open is
maar dat hij voor alles een jaar moet betalen. Zoals Sabam-rechten zei hij, die moet ik voor het hele jaar betalen.
Ik vond het wel even de moeite om dit te lezen.”  

           "Onze prijzen zijn inclusief: BTW + Dienst (41 %), RSZ, Sabam, jaarlijkse vakantie, eindejaarspremie,
        gewaarborgd maand- en weekloon, vervoers-kosten, onroerende voorheffing, pensioen voor zelfstandigen,
        brandverzekering, verzekering arbeidsongevallen, verzekering storm-, hagel- en waterschade,
        verzekering voor zelfstandigen, verzekering glasbraak, verzekering burgerlijke aansprakelijkheid,
        verzekering winstderving, verbruik van water, gas, elektriciteit, algemene milieubelasting,
        bijdrage hernieuwbare energie, bijdrage warmte - krachtkoppeling, distributiekosten, transmissie-kosten,
        federale bijdrage, bijdrage voor de gemeente, brandstof, telefoon, lidmaatschap beroepsverenigingen,
        lidmaatschap handelaarsbonden, donaties aan sportverenigingen en clubs, advertentie en reclamekosten, 
        onderhoudskosten, inkoop grondstoffen en bijhorigheden, herstellingskosten, aankopen glas- en vaatservies, 
        onderhoud linnen, professionele wasserij, moderniseringskosten, inrichtingskosten, lonen,
        geneeskundig onderzoek personeel, gemeentetaksen op tewerkgesteld personeel, taks op reclameborden,
        onderhoud motoren, taks op verkoop aan venster, taks op riolen, verzekering BA onder aanneming,
        bijdragen bestaanszekerheid, bijdragen sluiting onderneming,
        heffing van het Vlaams Gewest ter bescherming van de oppervlakte wateren tegen verontreiniging,
        aanvullende crisisbijdrage, billijke taks op muziek, provincie taks West Vlaanderen, neonreclames, 
        gemeente taks op vuilnis ophaling, administratiekosten, inkomstenbelasting, herziening inkomstenbelasting, 
        polderbelastingen, publiciteitskosten, verzekering objectieve aansprakelijkheid, beheersbijdragen sociaal secretariaat,
        ECO-cheques, aankoop geregistreerde kassa, opleidingen, handelshuur, nalatigheidsintresten,
        maandelijkse bijdrage elektronische betalingen en ... ons salaris om U bestendig en beter te bedienen."

Lang geleden, nog voor er sprake was van rookverbod en witte kassa,
zei iemand uit de financiële sector me
"Wie nu nog iets in de voeding of in de horeca wil beginnen, die is getikt.
Van alle zelfstandigen wordt de horeca het meest uitgeknepen."
En blijkbaar is het nog altijd zo. Misschien is het zelfs erger geworden.

Dan vraag ik me af, de mensen die nog iets in de horeca willen ondernemen,
"wie zijn zij, wat doen zij, wat drijft hen …" ;o)
Vooral dat : wat drijft hen in 's hemelsnaam?
Er moet toch iets tegenover staan dat het de moeite waard maakt?

Horeca, en dan zeker seizoens-horeca, is één groot mysterie voor mij.
Het is plezierig dat de etablissementen er zijn, liefst in elke prijsklasse,
en ik heb ooit met voldoening een jaar in de horeca gewerkt.
Horeca vervult een sociale functie volgens mij.
Maar zelfs als werknemer met zeer beperkte verantwoordelijkheden, was één jaartje wel voldoende.

Persoonlijk snap ik niet dat iemand zich in die sector nog als zelfstandige wil vestigen.
Men moet al soliede achtergronden hebben en stevige troeven eer iets op termijn blijft bestaan.
'Als dit maar niet erger eindigt dan Kaas van Elschot' denk ik soms.
Maar dat zal de leeftijd zijn.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Kaas_(roman)

te warm om te dromen ?

Die dag was het te warm voor mij.
Het enige waaraan ik kon denken was pootje baden.
En dan liefst in zout water. Een wandeling op nat zand, dat masseert de voetzolen,
met aan de enkels verkoeling door het zeewater. Dat leek me die dag het toppunt van zaligheid.
Liefst bij hoog tij, want anders zijn we te ver van de bewoonde wereld af,
in geval iemand een sanitaire stop wil houden.

En een parasol, want men heeft schaduw nodig.
En een wandelpartner om mee te praten.
En iemand om die parasol te dragen.
Nu zijn we al met drie. Is die parasol dan wel groot genoeg?

Sanitair, parasol, het wordt ingewikkeld.
Waarom kan ik niet meer kommerloos dromen.
Over pootjebaden, énkel over pootjebaden.
Waarom komen bij mij praktische bezwaren onmiddellijk de dromerij bederven.
Was het zelfs te warm om te dromen ?
'k Was nochtans goed begonnen.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -

Is dit een onbekende Miró? Een pas ontdekte Kandinsky?

 
 

Niks van.
Herinner u de stoeipartijen als kind in ondiep zeewater.
Dan kreeg men al eens een slok water binnen.
Of men likte al eens een druppel van de lippen.
Dat smaakte zout. Maar zeewater bevat niet louter zout. Zeewater is een habitat.

Bovenstaande foto is een 25x vergroting van één druppel zeewater met zijn bewoners : 

'n krabbenlarve    cyanobacteriën   kiezelwieren        

schaaldierlarfjes   pijlwormen (die lange)   viseieren  

                                                          borstelwormen  

Dat slikten wij toen binnen. En andere mensen(kinderen) nu nog.   

Een vergroting van een druppel zwembadwater heb ik niet gevonden.
Maar ik weet niet óf ik die wil vinden.

m – EZW-05/2014, HiH-07/2016, bijgewerkt - http://dive-shield.us/infonewspages/Underthemicroscopejustasplashofseawater.html ,
http://dive-shield.us/infonewspages/Underthemicroscopejustasplashofseawater.html