Berichten van 1 januari 2019 tot 31 januari 2019

1986, de pre-LM periode

'k Was gemonsterd op een klein schipke. Klein is relatief natuurlijk,
het was gewoon kleiner dan de andere schepen waarop ik al gewerkt had.

      

Een klein schipke wil zeggen dat het de rivieren op kon, Rio Grande, Orinoco,
tot ver in het binnenland om daar dan iets nuttigs te gaan laden.
Veel was er aan een jungle terminal niet te zien.
Laden en zo rap mogelijk weer weg van insecten en andere vieze beesten.

De woonruimtes waren navenant. Compact.
Later heb ik nog kleiner meegemaakt, maar dat is een ander verhaal.

Als verlichting zijn er aan boord van een vrachtschip TL-buizen.
Nu had als kind al een hekel aan dat soort licht. 'k Werd er neerslachtig van.
Op geen enkele plek waar ik ooit gewoond heb gebruikte ik TL-licht.
Al hing het er, ik gebruikte het niet.
'k Installeerde iets met witte knijpspotjes, spotjes op knijpers,
om de plek en mezelf een warmer licht te gunnen.
Die knijpspotjes waren toen spotgoedkoop bij Ikea.

Er gingen ook knijpspotjes in de bagage mee naar boord,
want aan boord was TL de alleenheerser in heel de bewoning
en ik wou mijn cabine wat menselijk hebben, niet als een hok.

In heel de bewoning TL, dwz ook in de pantry.

In alle ruimtes waar water verbruikt wordt, de keuken, de pantry & de laundry
werden waterdichte armaturen gebruikt. Zoals buiten aan deck of beneden in de machineruimte.
Die waterdichte modellen waren iets dikker dan de andere armaturen
en kwamen bijgevolg lager uit het plafond.

                                     

Op dat schipke had de pantry een verhoogde vloer. Waarom dat was weet ik niet.
Wie er binnen stapte kwam plots een 10cm dichter bij het plafond te staan.
En daar hingen dan twee (of drie?) van die plompe armaturen.

Wanneer de captain binnengestoven kwam met een hongertje of zin in koffie
of andere dringende noodzakelijkheden waarvoor men in de pantry moet zijn,
liep hij met zijn 1m90 al eens tegen de eerste lichtarmatuur, tegen de lamp.

De eerste keer was ik bezorgd.
Hij was de gezagvoerder, hij mocht zich geen hersenschudding lopen.
Wel, toch liefst niet op mijn terrein.

De tweede keer moest ik mijn lach verbijten en ik haalde het klassieke zinnetje boven:
"Ai kaptein, ze hebben hier vannacht een lamp gehangen zonder u te verwittigen?"
Over de ezel en de steen zei ik niks, want ik zag hem denken.

De derde keer haalde ik mijn schouders eens op en ik vroeg me af of hij het opzettelijk deed.
Die keer zou hij zich werkelijk pijn gedaan hebben maar ik reageerde al niet meer.
Het is geen vierde keer gebeurd.

Als ze aandacht willen moeten ze iets anders verzinnen. 

m – HiH-09/2016, bijgewerkt -

te gast bij Wim Helsen, Geert Bourgeois met een fragment uit 'Sprakeloos' van Tom Lanoye

          Toch is er maar één bloedklonter nodig, kleiner dan een luis, 
        die via uw bloedbaan naar uw hersenen schiet en daar uw spraakcentrum blokkeert en af doet sterven 
        - een paar minuten volstaan - en u raakt de draad voor altijd kwijt. 
        Eén minuscuul kloddertje, en deze woorden veranderen voor uw ogen in een beledigend spijkerschrift, 
        een slagveld van onontcijferbare krassen. 
        En één kloddertje bij mij, en ik weet niet meer waarvoor het klavier dient dat rust onder mijn vingers. (...) 
        Elk één klontertje, en we zijn voorgoed vervreemd. Van alles afgesloten wat te maken heeft met taal.

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bourgeois in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a48/ 
10min45

Over Geert Bourgeois : https://nl.wikipedia.org/wiki/Geert_Bourgeois
Over TomLanoye : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tom_Lanoye 
Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sprakeloos_(boek) 

Toen ik nog te jong was om zakgeld te krijgen was ik rijk.
Er was een veilig nest en er waren speelkameraadjes en een zusje.
Een spaarpot had ik niet. We hadden er wel een, maar
die lag in de blokkendoos, hij diende als kasteeltoren.

Geld kende ik enkel als wisselgeld,
iets dat ge  thuis afgeeft als ge een brood of melk waart gaan halen. 

Na mijn eerste communie was het uit met de rust want toen werd ik de wereld van de financiën binnengeleid.
Vanaf toen kreeg ik elke zondag één frank. Die frank was veel meer dan een frank want
hij had ook toegevoegde waarde, opvoedkundige waarde.
Ik werd nl. verondersteld te leren 'omgaan met geld'. Ik zou leren 'besteden', niet zo maar uitgeven. 
Zo stond ik 's zondags na de mis bij de groten (de zes-plussers) in het kruidenierswinkeltje aan de kerk.

Het winkeltje werd gehouden door de vrouw van de koster.
Dat zij zich niet aan de zondagsrust moest houden vonden wij heel gewoon,
als vrouw van de koster was zij toch al zeker van een plaatsje in de hemel.
Meid van de pastoor leek me ook een interessante post. Maar ik dwaal af.

Door de open deur zag ik mijn moeder en zusje naar huis stappen.
Ik stond er dus alleen voor. Zelf een snoepje kiezen, helemaal alleen.
Er was zoveel keuze dat ik er duizelig van werd.
Wat als ik met het verkeerde snoepje thuiskwam?
"Ge moogt zelf kiezen" had mama gezegd. Maar hoe weet ik of ik het juiste kies? 
Voor andere kinderen was het zondags snoepje een trakatie,
voor mij was het een opdracht, een taak die ik moest volbrengen.

En eens het snoepje gekocht, moest ik het dan onmiddellijk opeten, zoals ik andere kinderen had zien doen?
Of moest ik het eerst thuis laten zien (niet snoepen voor het eten) en het pas na de middag opeten?
Maar 's zondagsnamiddags kwam de ijsjesman. Zou ik wel een ijsje krijgen als ik nog een snoepje had?

"Ge kunt de cent ook sparen" had mama gezegd.
In mijn ogen was sparen die frank in de blokkendoos gooien.
Dat zag ik niet zitten, dan zou mijn zusje hem in haar mond steken en inslikken,
hoe kon een mama zoiets stoms zeggen ...

Ik kon voor die frank ook drie zuurtjes kopen.
Dan zou ik eentje opeten onderweg naar huis en de twee andere laten zien aan mama.
Ik kon de cent ook bijhouden en na drie zondagen kon ik dan een stuk chocolade kiezen.
Maar misschien mocht dat niet. Nú een snoepje kiezen had mama gezegd.
Hoe het die eerste zondag afgelopen is weet ik niet meer.

Wat ik me wel herinner is dat ik na verloop van tijd al zenuwachtig werd nog voor we thuis de deur uitgingen.
En tijdens de mis ging ik in gedachten de rij bokalen af. Ik kreeg er klamme handen van
en wachtte elke zondag in de kerk zuchtend en teneergedrukt op hulp van hogerhand.
Die kwam niet en dat was mijn eerste geloofscrisis.

Toen werd er een nog zusje geboren en bleven we zondagsvoormiddag thuis.
De snoepcent geraakte in onbruik. En ik kan me zelfs niet herinneren of ik dat toen erg vond.

In financiën ben ik nog altijd geen held en snoepen doe ik nog altijd niet.
En het geloof ? Laten we zeggen dat ik zeker niet de vrouw van de koster geworden ben.

m - EZW-01/2012 - bijgewerkt 

te gast bij Wim Helsen, Tinneke Beeckman met een fragment uit 1984 van George Orwell

       
          Hij zou graag verder hebben willen vertellen over zijn moeder. Afgaande op wat hij zich van haar kon herinneren, 
        veronderstelde hij niet dat zij een bijzondere vrouw was geweest en nog minder een intelligente vrouw; 
        en toch had ze een soort edelheid bezeten, een soort van zuiverheid, eenvoudig omdat 
        de normen waaraan zij gehoorzaamde persoonlijke standaarden waren. 
        Haar gevoelens waren van haarzelf en konden niet van buiten af veranderd worden. 
        Het zou niet in haar hoofd zijn opgekomen dat een handeling, die geen doel dient, daardoor betekenisloos wordt. 
        Wanneer je iemand liefhad, dan had je hem lief en wanneer je niets anders te geven had, dan gaf je hem liefde. 
        Toen het laatste stukje chocolade verdwenen was, had zijn moeder het kind in haar armen geklemd. 
        Het gaf niets, het bracht geen enkele verandering teweeg, het bracht niet meer chocolade op, 
        het wendde de dood van het kind niet af noch die van haarzelf; maar het scheen haar natuurlijk om dat te doen.

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Beeckman in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a47/
11min12
 

Over Tinneke Beeckman : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tinneke_Beeckman
Over Georges Orwell : https://nl.wikipedia.org/wiki/George_Orwell 
Over het boek 1984 : https://nl.wikipedia.org/wiki/1984_(boek) 

Er zijn zo van die dagen dat de zon schijnt,
het opzoekwerk vlot verloopt, de koffie lekker ruikt,
ik elke mail binnen het uur kan beantwoorden, het leven een fluitje van een cent is!
En dan zijn er de andere dagen, de dagen dat niets wil lukken.

'k Had toen niet gedacht dat er reacties zouden komen op de cartoon van de kinderschommel
en de (retorische) vraag waarom die tekening niet kan kloppen.

Waarom leerkrachten fysica niet van toezicht zijn tijdens de speeltijd :
                         
                   

Met een kinderschommel zal het nooit gaan of lukken
al vervang je de kinderen door geijkte gewichten, schreef JL.

En dat was al één deel van de oplossing.
Alle vrachtjes moeten hetzelfde gewicht & dezelfde vorm hebben.
En dan is er ook de ophanging.
Om alle 'kinderen' mooi te laten knotsebollen, in één rechte lijn,
moet de ophanging in V zijn, op twee parallelle frames. Dus de cartoon zit fout, zoals JL zei. 

Nu had ik heel die uitleg gevonden bij http://en.wikipedia.org/wiki/Newton's_cradle ,
§1, “This restricts the pendulums' movements to the same plane.” 
      De ophanging in een dubbele frame houdt de beweging van de hangers in hetzelfde (vertikaal) vlak.
Tot zover alles oké. Maar nu …
Nu blijkt dat in het Nederlands een totáál ander artikel te zijn, http://nl.wikipedia.org/wiki/Perpetuum_mobile 
en met de zoekterm 'pendulum' kom ik er ook niet, om voor 't blog de Engelse uitleg in 't Nederlands te vinden.
Op de koop toe bestaat de enkele ophanging ook! Bij de afbeeldingen vond ik oa ditte :  
   

                                                 https://uz.wikipedia.org/wiki/Abadiy_dvigatel 

Oké, de bolletjes hangen bij enkele ophanging aan staafjes ipv aan draad
en dus blijven ze ook op één lijn, maar toch … in enkele ophanging kermille!
En nu zit ik dus vast hé. Ik weet dat de cartoon fout is maar ik kan het niet staven.
Ja, 't is vandaag weer een van die andere dagen, de dagen dat niks wil vlotten ...
en kan iemand die knotsende bollekes stilleggen AUB ?

m – EZW-01/2013, bijgewerkt – had ik toen die cartoon maar niet zo geestig gevonden … 

te gast bij Wim Helsen, Koen Wauters met een tekst van zijn dochter Zita

               aller-liefste papa,

            ik hou enorm veel van jou! weet dat! ik zal er altijd altijd voor je zijn!
            Net zoals jij er ook altijd bent voor mij! Bedankt voor je steun vndg!
            Dat waardeer ik enorm, want
            ik weet dat dat ook niet makkelijk is voor jou deze 4 moeilijke zware weken!
            Je bent de beste papa die ik maar hebben kan! voor geen geld wil ik je missen...
            dus internaat is mss geen goed idee als ik ook zie hoe verdrietig je daar van wordt…
            je bent mooier als je lacht.
            -I love you to the moon and back 
            “jij bent m’n liefste pappie, jij bent echt de beste & ik hou van jou,
            ja zoveel van jou & ik blijf je altijd trouw!”

            zitje
       

 
 
De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Wauters in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a46/ 
11min19
 

Over Koen Wauters : https://nl.wikipedia.org/wiki/Koen_Wauters
Over Zita Wauters : http://www.standaard.be/cnt/dmf20151008_01908770

“In mijn jeugd was ik dikwijls uit het zicht verdwenen en ook veel verder verdwenen.
Zo kroop in soms op het dak van het huis. Ik was toen 6 jaar. Met mijn korte beentjes kon ik er niet meer terug.
Ik ben dan maar een hele tijd blijven stilzitten in de dakgoot tot mijn afwezigheid opgemerkt werd
en ze mij aan ’t zoeken waren en ik van daar boven (10m hoog) antwoordde.
Ik ging ook zonder iets te zeggen naar mijn tante aan de andere kant van het stadje.
En dat gebeurde zo dikwijls dat bij mijn verdwijning
mijn oudere broer direct op de fiets moest springen om te kijken of bij tante Lisa was.
Natuurlijk, telkens ik terug gevonden werd kreeg ik sermoenen van ons ma.” VG

Ik vraag me af hoe een kind van zes in een dakgoot op 10m hoogte belandt.
Waarschijnlijk niet al klimmend langs de regenpijp. Een kind van zes is nog geen geveltoerist.
Daarom denk ik dat de snotter via het raam van de mansardekamer ging.
Geen dakraam, maar een dakkapel, een verticaal staand raam. Toch een expeditie voor een kind van zes!
En dan braafjes blijven zitten. Vol vertrouwen, 'ze komen mij wel halen, zo zijn ze, ze halen mij.'

-----

“Mijn broer is eens een aantal uren zoek geweest. Wij waren voor een dag naar zee, naar Blankenberge,
mijn broer zal ongeveer 6 jaar geweest zijn, dus in de jaren 50 zoiets.
Op een gegeven moment was mijn broer verdwenen. Iedereen zocht, maar niets.
Paniek, paniek en een uur of twee later was mijn broer daar weer.
Hij was met een kolonie kinderen die daar waren voorbij gekomen, mee gegaan, en op de terugweg was hij er nog bij.
Ik weet nog dat de dame die de kinderen begeleidde, heel erg aangedaan was, want
zij had al snel opgemerkt dat er een vreemd kind bij was, maar wist helemaal niet van waar dat kind kwam.

En op een keer waren wij eens mee gaan vissen met mijn vader naar Lillo.
Mijn nonkel tante en twee nichtjes waren er ook bij.
Een eindje daar vandaan kon je op een verhoogde berm klauteren en daarachter lag daar een uitloop van de Schelde.
Wij wandelden verder en verder en opeens zagen wij in de verte een man die naar ons toe kwam.
Op ongeveer een 20 tal meter bleef hij staan en begon hij mijn jongste nichtje te roepen,
en ons jongste nichtje, ongeveer 5 toen denk ik, ging richting die man en die man ging stelselmatig achter uit.
Wij roepen, roepen naar onze ouders maar die konden ons echt niet horen en mijn nichtje was bijna bij die man,
en wij maar roepen, kom terug, kom terug en toen trok ik mijn stoute kinderschoenen aan,
ik was ongeveer 10 en liep naar mijn nichtje en sleurde haar terug.
Ik weet nog dat die man heel kwaad was dat ik mijn nichtje mee terug sleurde.
Ondertussen was mijn neef naar onze ouders gelopen, die zijn direct gekomen maar de man was al verdwenen.
Ik heb daar toen serieuze nachtmerries van gehad want die man had echt heel slechte bedoelingen.
En daarna mochten wij niet meer op de berg, zoals wij die berm noemde, gaan spelen.” JPW

'k Denk dat iedereen daar enorme chance gehad heeft dat gij toen die dag
zo direct en intuïtief en kordaat gereageerd hebt, dat ge die dag uw stoute schoentjes aan had. 
Een alert klein meisje van 10, misschien was ze zelf bang, maar dat maakt haar eens zo dapper. 

m – EZW-01/2014, herwerkt

Vandaag wordt het weer zo'n weer.
We moeten onszelf niet voor het lapje houden, zegt mijn specialist ter zake.
Hij onthoudt dat soort dingen, weersvoorspellingen en zo.

Gelukkig zat er in de mail iets uit Canada, die gasten zijn gewoonlijk goed.
Vandaag : kan men een hond voor het lapje houden?
Antwoord : ja, men kan een hond voor het lapje houden.

De lichaamstaal van sommige honden is prachtig,
het conflict tussen willen en niet durven.

Of het conflict tussen zien en ruiken,
de andere hond ruikt niet als hond maar het bot ruikt wel lekker naar bot. 
Moet men opletten voor een hond die niet ruikt naar hond? Blijkbaar wel.

             

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=SEbb1tl5Qbk 
02min06 

m - HiH-01/2016, bijgewerkt -

klavierwerk

Ik hou nogal aan de Belgische klavierschikking. Mijn vingers kunnen niet anders en mijn hoofd weet niet beter.

Door omstandigheden moest ik aan boord het typewerk van LM op telkens andere computers typen,
op de PC die beschikbaar was in de cabine en qwerty is voor mij een ramp.
Niet alleen de schikking van de lettertekens maar ook de schikking van de leestekens. 
En het waren per schip telkens andere qwerty-schikkingen, ook dat nog.

De eerste keer dacht ik dat ik de oplossing gevonden had,
ik typte zijn paperassen op mijn laptop ipv op de PC van de cabine
en bracht de diskette naar boven, naar de chef mécanicien (de hoofdwerktuigkundige, HWTK)
Toen ging alles nog op diskette. Later op USB-stick en nu is er natuurlijk intranet.

Wat bleek, ik had een recentere versie van Excel en hetgeen ik kwam afgeven
was niet compatibel met de versie die de chef mécanicien had.
Hij kon er niks mee beginnen. Het bestand converteren lukte me ook niet, het resultaat was totaal onbruikbaar. 
Die nacht heb ik kunnen doorwerken op dat verdomd qwertyklavier van de scheepscomputer,
want ’s anderendaags moest de chef alles kunnen verzenden naar de rederij.

Vanaf toen hebben mijn vingers leren stuntelen op de qwertyklavieren van de computer die in de cabine stond.
Maar mijn hoofd wilde nog altijd niet mee. En ik was niet de enige.

Op een avond zat ik weer eens te foeteren op een qwerty-schikking en om mijn ellende samen te vatten zei ik:
- Kermille, op een qwerty is zelfs het woord azerty typen een corvee !
- Ahja, op een qwerty kunt ge dat niet typen hé, antwoordde LM languit en quasi meevoelend.

Toen moest ik heel hard nadenken of hij dat nu meende of niet. ‘k Heb het zo gelaten. 
Misschien was hij gewoon moe.

m – HiH-01/2016, herwerkt -

Na lezen en opzoeken over ‘Laat het vriezen dat het kraakt’ (tekst 236)
en ben ik nog altijd ondersteboven van dat gedicht.

Dorrestijn zou een REWIND-knop willen voor een bepaalde periode van zijn leven
en beschrijft wat er in achteruit moet gebeuren. 
Als achteruit rijden al moeilijk is, dan blijft leven in achteruit wensdenken.
 
Enkele maanden later hoorde ik de naam Dorrestijn op de radio. Hij bracht een lied. Zelf.
In vergelijking met 'Laat het vriezen dat het kraakt' is 'Renault4' misschien luchtiger verwoord,
maar het gaat evengoed over iets dat voorbij is, over helaasheid.
 

Renault4

Ach, ik rijd nog zo vaak in mijn dromen
In onze kleine rode Renault
Waarmee we in Parijs zijn gekomen
In Clermont-Ferrand en Bordeaux

Hij zong een lied als het ware
Als hij de Franse heuvels besteeg
En hij voerde ons langs de Loire
Al was zijn benzinetank leeg

Maar zij wilde een grotere wagen
Daarmee ging ze over een grens
De gedachte kon ik niet verdragen
En ze zit nu in een Mercedes Benz

In een Mercedes ver weg in Westfalen
Naast een vent die goed zit bij kas
De duivel moge haar halen
Want nooit wordt het meer zoals het was

Nooit vergeef ik haar deze blamage
Smakeloos was het, en grof
De Renault staat in de garage
Overdekt met een dikke laag stof

Ach, ik rijd nog zo vaak in mijn dromen
In onze kleine rode Renault
Waarmee we in Parijs zijn gekomen
In Clermont-Ferrand en Bordeaux

© Hans Dorrestijn

Waarschuwing : Dorrestijn zingt niet, hij reciteert op muziek, om het beleefd uit te drukken.
Vandaar, klank aanzetten op eigen risico,
https://www.youtube.com/watch?v=bP7lP8B4PGw 
02min45

m – HiH-01/2016, bijgewerkt - http://www.hansdorrestijn.nl/biografie.html

Hans Dorrestijn & trio Zazí via JdB  

Amai dat is mooi. 'k Durf het niet te vaak spelen want het is zo frêle. 
In het filmpje ziet men op 01min04 Hans Dorrestijn de tekst van het lied mee lippen. 
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=PdRn5qxWOrc 
02min38

Laat het vriezen dat het kraakt
Laat het sneeuwen dat het wit
En laad opnieuw de kolenkit
Nu de liefde me, de liefde me zo tegenzit

Verschrompel knoppen die ik haat
Dooi, trek terug tot een klein wak
En zaaier, zaaier, zaai het zaad
Terug tot weer een volle zak
En haal het vee weer uit de wei
En keer dan achterwaarts bewegend
Drogend daar het opwaarts regent
Weer naar je warme boerderij

Laat het vriezen dat het kraakt
Laat het sneeuwen dat het wit
En laad opnieuw de kolenkit
Nu de liefde me, de liefde me zo tegenzit

Help noorderwind, keer terug van zuid
Rommel weer aan deur en ruit
En laat de mensen van de kook
Weer overgaan op oliestook
Dan komt mijn liefste in wintertij
Als tranen stijgen stijgen mijn ogen
Waar ze een voor een verdrogen
Weer ruglings terug bij mij, bij mij

Laat het vriezen dat het kraakt
Laat het sneeuwen dat het wit
En laad opnieuw de kolenkit
Nu de liefde me, de liefde me zo tegenzit

Hans Dorrestijn

Het moet toch hartverwarmend en fantastisch zijn
voor een tekstschrijver van opa leeftijd – toen 75, nu 79 geworden-
dat zijn werk opgepikt wordt door de jonge garde.
Het gevestigd talent en het jong talent, de bewondering komt van twee kanten.

Tijdens het zingen kijkt Sabien Bosselaar (de donkerharige van het trio Zazí) regelmatig zijn richting uit.
Als een kleindochter die wil weten of Opa het goed vindt. Of droom ik dat maar?

“Hans Dorrestijn (Ede, 16 juni 1940) is een Nederlandse tekstschrijver, vertaler, schrijver en cabaretier,
met een typische zwartgallige stijl.
Hij schrijft ook teksten en liedjes voor andere cabaretiers en voor de kinderserie Sesamstraat.”

'met een typisch zwartgallige stijl'.  Nu snap ik wie de droefenis behandelt in Sesamstraat.
Want sombere gedachten worden daar au sérieux genomen, met kinderlijke ernst.
Ze worden niet weg gelachen of van tafel gesust.
De bekommernissen van Tommie en Ieniminie krijgen er tijd en aandacht.

‘Eindelijk licht’ is de naam van het programma, van de samenwerking Dorrestijn-trio Zazí.

Hans Dorrestijn en Zazí ontmoeten elkaar op een middag bij een programma van Radio1 (Ned1),
waar zij allen te gast zijn. (2014) Direct ontstaat er een wederzijdse verwondering.
Na afloop van de uitzending spreken zij meteen af. In Bennekom, daar woont Dorrestijn.
Dafne, Margriet en Sabien bakken een appeltaart en Dorrestijn zorgt voor erwtensoep.
Dorrestijn speelt zijn mooiste liedjes aan de piano, hij wijst Zazí op de verschillende vogeltjes in zijn tuin
en hij laat hen de schoonheid van Renoir zien.
De drie jonge vrouwen proeven, luisteren en kijken. En ze zingen zijn teksten.
Hans vindt het prachtig. Het is bijzonder, zo met zijn vieren rond de piano.
‘Wij gaan naar buiten’, besluiten ze, ‘via de tuin, Bennekom uit. De theaters in’.

Eindelijk licht is een programma waarin trio Zazí de beste liedjes van Hans Dorrestijn zingt.
Hijzelf laat zijn donkere licht schijnen over zaken als
wanhoop, mislukking, bedrog, donkere wolken in je binnenste, manden waar je door kan zakken,
plankenkoorts, boze theaterdirecteuren, vermolmde planken, kapotte spotlights en oververhitte mengtafels.
Volgens hem wordt het een programma zo vol tegenstellingen dat het niet mooi meer is.   

Dorrestijn: ‘Zazí = schoonheid. Ik ben de Ongekroonde Koning van de Lelijkheid.
Wie had gedacht dat mijn leven zou eindigen met drie mooie toverfeeën op één podium.’

Ziezo. Dat was Zazí. En natúúrlijk ook Hans Dorrestijn.  

m - HiH-07/2015, bijgewerkt – naar een gegeven van JdB
https://nl.wikipedia.org/wiki/Hans_Dorrestijn , http://www.zazimusic.com/zazi-zingt-dorrestijn/ , http://www.muziekencyclopedie.nl/action/entry/Zaz%C3%AD

Als op een webstek met als specialisatie geestelijke gezondheid
het onderwerp van de dag nog eens fobieën en aanverwante situaties zou zijn
-want dat onderwerp komt daar af en toe ter sprake-
dan zou ik me een breuk zoeken naar onderstaande foto. 

Dat wil ik voorkomen en daarom zond ik hem eergisteren al in en mijn vraag was :
de angst om zonder papier komen te zitten, heeft die fobie een officiële naam? 
 

Tot op heden ontving ik geen antwoord van de betrokken website.

m – EZW-01/2014, bijgewerkt - foto = http://www.picsngiggles.com/2018/04/funny-custom-bathrooms-toilet-paper/

Na zoveel jaren ~ door Rocor, 01/2009 

Ze was een onbekende voor mij, een schone knappe madame, en ze wist het.
Toen haar man stierf, die gans zijn leven gewerkt had en een goede duivenmelker was geweest,
verdacht ze hem ervan dat hij, omdat hij veel prijzen had gewonnen, het gewonnen geld
had weggestopt en voor zichzelf had gehouden. Het zou veel geld geweest zijn.
Daarom deed ze beroep op mij, om uit te zoeken of het geld niet verstopt was op zijn duivenkot.
Ik erheen, ik had mijn werkkledij aan,
ik mocht enkel langs achter binnen, want zo een slecht geklede man verdroeg ze niet in haar omgeving,
liet hare hoogheid heel duidelijk merken.

Wat ze wel zei: "Ik hoop dat U eerlijk bent, en als ge iets moet vinden klop dan maar op de deur",
want binnenkomen zat er niet in. Ik heb dat kot binnenstebuiten gekeerd, geen rooie duit gevonden.
Ik had er zelfs de dakpannen afgehaald, ik was er uren aan bezig.
Volgens mij had hij het geld opgezopen en gelijk zou hij gehad hebben, dacht ik nadien.
Ze negeerde mij gewoon en keek met ongelooflijk afgrijzen naar mijn kleren, want daar hingen duivenpluimpjes aan,
en misschien wat duivenstront. En nu ik niets had gevonden gunde ze mij geen blik of bedankje voor mijn inzet.
Ze zei dat ik de uitgang wel zou vinden via de zijdeur, zich duidelijk bewust van haar schoonheid en waardigheid.

Vele, vele jaren later wordt er gebeld aan de deur bij mij thuis. Een verpleegster vraagt mij:
"Mijnheer, kan U mij eens helpen, er zit een dame op het toilet
en ik krijg ze niet opgelicht om ze te verschonen, ze is veel te zwaar!"
Ik mee naar die wc. Een oude dame, die grote boodschap had gedaan, dat kon je ruiken.
En wie herkende ik? Juist ja, de chi-chi madame van toen.
Ik heb ze opgetild, ze geneerde zich schromelijk.
De nurse waste haar kont af en deed haar een pamper aan, ik plaatste haar terug in haar stoel.

"Geef mijn geldtas eens", zei ze tegen het meisje. "Zodat ik de werkman kan betalen."
Ze had het godver nog niet afgeleerd, nog altijd dezelfde minachting. .
Weet u wat ik, de werkman dacht? "Ge moogt uw geld houden!"
Eén ding is zeker, ook de ooit mooie knappe mensen moeten de grote boodschap doen.
En stinken! 

door Rocor, 01/2009, van zijn blog geplukt - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1230764400&stopdatum=1233442800

te gast bij Wim Helsen, Maggie De Block met een fragment uit 'Sterfelijk zijn' van Atul Gawande

            Zwaar zieke mensen willen meer dan enkel hun leven verlengen.
        Uit onderzoek blijkt dat ze vooral bezig zijn met pijn vermijden,
        de band met familie en vrienden versterken, hun helderheid van geest bewaren,
        anderen niet tot last zijn, en het gevoel krijgen dat hun leven compleet is.
        Onze gezondheidszorg is er niet in geslaagd om aan die noden te voldoen,
        en de prijs die we daarvoor betalen is niet in geld uit te drukken.
        De vraag is dus niet hoe we dit systeem kunnen blijven betalen.
        De vraag is hoe we een gezondheidszorg kunnen uitbouwen die mensen helpt om
        zich op het einde van hun leven te kunnen bezighouden met wat voor hen écht belangrijk is.

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
De Block in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a45/ 
10min51

Over Maggie De Block : https://nl.wikipedia.org/wiki/Maggie_De_Block
Over Atul Gawande : https://nl.wikipedia.org/wiki/Atul_Gawande 
Over het boek : https://en.wikipedia.org/wiki/Being_Mortal

in Californië sneeuwblind? 2004 

'k Had een zonnebril nodig want de mijne was weeral eens kwijt, helemaal kwijt.
Die dingen willen nooit lang blijven bij mij.
We stonden op vertrekken voor een contract van een aantal maanden.
Probeer in de winter maar eens een zomerartikel te vinden in een zaak van een keten.
De onverkochte voorraad van vorig seizoen was al lang opgehaald
en als zonnebescherming voor de ogen waren enkel de skimodellen verkrijgbaar.

Het schip lag in Long Beach. 'k Zag me in Californië niet rondlopen met een skibril op mijn neus.
In de brillenwinkel bleef ik maar aarzelen en LM werd stilletjes wanhopig.
- Koop er dan ginder ene, zei hij.
- Ja? Ginder voeren ze ons van het hotel recht naar boord, daar hebben we geen tijd om te winkelen.
  Heel het deck is in 't wit heeft de rederij gezegd. Vreselijk wit. 
  En er zijn in een havengebied toch geen winkels! 'k Heb die zonnebril écht nodig hè!

wit op zijn witst 

Dat is ook al gebeurd. Dat de zeelieden die moeten monsteren gelogeerd worden
in een hotel in het havengebied, ver van alle faciliteiten van de bewoonde wereld.
Als ge daar iets simpels nodig hebt zijt ge overgeleverd aan de goodwill van de man of de vrouw aan de receptie.

Veters voor werkbottines zijn er verkrijgbaar in alle lengtes,
koud bier en ijsblokjes ook, dat hoort tot de basisbehoeften, maar een pakje tampons dan weer niet.
Wat zou ik daar dan op zoek gaan naar zoiets als een zonnebril.
Wanneer men de beschaving verlaat moet men die bij hebben. Liefst met de nodige reserve-exemplaren.

Maar ik hoorde de wanhoop in LM zijn stem
en ik zag ook de stille tristesse in de ogen van de verkoper (zijn %!),
hij had waarschijnlijk nog niet veel verkocht die dag.
Daarom deed ik mijn best om een model te vinden dat niet zo luid 'SPORT' schreeuwde.
Onderaan in de draaimolen hing iets dat met wat goede wil voor een sportief stadsmodel kon doorgaan.
Oké, dat dan maar. 

Het was een bril met beige en nogal wat bronsachtig bruin, de kleuren waren eigenlijk niet mis.
Ik deed mijn best om me ook met het science-fiction model te verzoenen, want het was dat of niks. 
Thuis, in gewoon daglicht, bleek de bril niet beige met veel brons, wel roze met veel zilver!
Daar stond ik dan, als een overjaarse K3-fan. 

Maar een bril was belangrijk, de rederij had uitdrukkelijk verzocht
zonnewering, oogbescherming mee te brengen naar boord,
omdat het dek volledig wit geschilderd was (een ULCC) en dat veroorzaakt sneeuwblindheid.
Sneeuwblindheid wou ik niet, maar een sneeuwbril wou ik evenmin.
Ik wou een simpele zonnebril. In de winter.

In Long Beach werden we gelogeerd in de bewoonde wereld.
En een tweede miraculeuze meevaller : er was op dat pleintje een markt met wel drie kramen met zonnebrillen.
'k Heb daar direct een paar reserves gekocht,
omdat mijn zonnebrillen toch altijd weer ontsnappen naar de vrije natuur.
Er waren ook nostalgische modellen, die met de vlindertippen à la Dame Edna en de fietswielen à la Yoko Ono.
Die fietswielen heb ik gekocht en dan nog een groter model, om helemaal zeker te zijn.

Al die brillen zijn natuurlijk al lang foetsjie. Maar mijn roze bril heb ik nog.
Hij ligt in het rechterschuifje van het TV-meubel. Daar kan hij niet weg.
'k Draag hem nu op 1 januari om naar het schansspringen te kijken. 

m - HiH 08/2015, 09/2016, herzien – ULCC = Ultra Large Crude Carrier - foto = http://www.aukevisser.nl/supertankers/id137.htm
https://www.euronav.com/nl/vloot/alle-schepen/ti-europe/ , https://en.wikipedia.org/wiki/TI-class_supertanker , https://nl.wikipedia.org/wiki/Long_Beach_(Californi%C3%AB)

te gast bij Wim Helsen, Bernard Dewulf met
een fragment uit 'Bij Uil thuis' van Arnold Lobel

           Uil dacht aan nog veel meer nare dingen.
        En hij huilde en huilde maar.
        Al gauw was de ketel vol tranen-water.
        "Ziezo," zei Uil. "Dat is dat!"
        Uil hield op met huilen.
        Hij zette de ketel op de kachel.
        Het tranen-water kookte al gauw.
        Uil schonk zijn kopje vol.
        Hij was heel tevreden.
        "Het smaakt wel een beetje zoutig," zei hij.
        "Maar tranen-thee is toch altijd weer heerlijk."

     

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Dewulf in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a44/ 
09min23

Over Bernard Dewulf : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bernard_Dewulf
Over Arnold Lobel : https://nl.wikipedia.org/wiki/Arnold_Lobel
Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bij_Uil_thuis 

Eerste indruk: Mr Dewulf zegt het zo raak. Een schrijf-sel is een maak-sel.
Op louter bevlogenheid of élan van het gemoed drijft men niet vanzelf naar een aanvaardbaar resultaat.
Het blijft ambachtelijk werk. Met de nadruk op ambachtelijk én op werk.
Als Mr Dewulf ergens les geeft, dan schrijf ik mij in. Nu.

over angsten allerlei en ook omdat hij het zo raak kon zeggen 

1974  

        Als je fruit eet krijg je wormen
        van veel wassen word je kaal
        en als straks de bom zal vallen
        nou dan gaan we allemaal
        kattenharen zijn vergiftigd
        geef geen zoentjes aan een hond
        keer nooit je rug toe naar een homo
        want dat zittie aan je kont

        negers zijn heel vaak gevaarlijk
        met een mes of een pistool
        en kijk ook maar uit voor joden
        ook al spelen ze mooi viool

                      refrein :
        en dat is allemaal angst
        allemaal angst
        de allergrootste schreeuwers
        zijn dikwijls het bangst
        en als er ooit iets gebeurt
        nou dan moeten het zo wezen
        wie het meeste angst heeft
        heeft vaak het minste vrezen

        als je scheel kijkt en de klok slaat
        blijf je heel je leven scheel
        als je zout morst krijg je ruzie
        en betaal ik niet te veel
        loop nooit onder langs een ladder
        en op wijzen staat een jaar
        en onder bomen staan bij onweer
        dus schuilt een levensgroot gevaar

        als je ouder wordt komt vanzelf de generatie kloof
        en wie vloekt gaat naar de hel
        van masturbatie wordt je doof
        WÁ-ÁT ???
        van masturbatie wordt je doof

                      refrein :
        en dat is allemaal angst
        allemaal angst
        de allergrootste schreeuwers
        zijn dikwijls het bangst
        en als er ooit iets gebeurt
        nou dan moeten het zo wezen
        wie het meeste angst heeft
        heeft vaak het minste vrezen

        vrijdag 13 blijft gevaarlijk
        van veel lezen wordt je blind
        trouw je met je achternichtje
        krijg je een ongelukkig kind
        als ik maar geen lekke band krijg
        en stink ik niet uit me mond
        ben ik niet te laat verzekerd
        dokter, ben ik wel gezond?

        van tomaten krijg je puistjes
        van veel koffie wordt je rood
        van sigaretten zieke longen
        en van leven ga je dood
        woaaaah

        en dat laatste is waar
        da's helemaal waar
        het klinkt misschien wel lullig
        maar toch is het waar
        maar 't kan nog jaren duren
        dus niet van dat bange

        heb je angst voor morgen?
        dan moet je vandaag gaan hangen!

            Robert Long - Allemaal angst, 1974

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=IZPGp5H4jJ4
03min02

Over Robert Long : Hieronder zijn eigen verhaal, in zijn eigen bewoordingen,
door Mark de Vries bij elkaar geplukt uit de vele interviews die Robert Long gaf
http://vriesdemark.schrijft.nl/long/long.htm, boeiende lectuur hoor.

m – HiH-01/2017, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Robert_Long ,

te gast bij Wim Helsen, Dolores Bouckaert met een tekst uit het dagboek van Etty Hillesum (1941-1943)

       Ik ben nu brandschoon vanbinnen.
       Vanavond was er nog even zijn stem door de telefoon, die mijn lichaam helemaal in opstand bracht. (...)
       En ik kon plotseling zo begrijpen de monniken, die zichzelf geselen, om het zondige vlees te temmen.
       En het was even een gevecht tegen mezelf, razend was ik en daarna grote helderheid en rust.
       En nu voel ik me heerlijk, brandschoon vanbinnen.
       S. is weer eens voor de zoveelste keer overwonnen. Zou het lang duren? (...)
       "Melodisch rolt de wereld uit Gods hand",
       deze woorden van Verwey gingen me de hele dag niet uit het hoofd.
       Ik wilde dat ik zelf melodisch uit Gods hand rolde.
       En nou goeienacht.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bouckaert in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a43/ 
11min29

Over Dolores Bouckaert : https://www.hiros.be/nl/artiesten/detail/dolores-bouckaert-1
Over Etty Hillesum : https://nl.wikipedia.org/wiki/Etty_Hillesum 
Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_verstoorde_leven_(boek) 

Eerste indruk : een uitbundig iemand, die dame. Haar drukke manier van praten vermoeit mij eigenlijk.
Stel u voor dat ge met zo iemand twee à drie uur moet vergaderen. Hoofdpijn!
Maar als ik dan haar levensparcours hoorde dacht ik : doe maar meisje,
doe maar uitbundig en bijt in het leven als was het een appel en eet het klokhuis mee op.

winterlaarsjes / winterbottekes

Vanmorgen zat dit in de bus, een filmke van 15 seconden over een handige vader,
deze:
foto van ’t Net  
 

klank niet nodig,
https://www.youtube.com/watch?v=PM73djdgxZI 
00min15 

Het filmke deed me denken aan een tegengestelde situatie, aan een verhaal dat ongeveer zo gaat : 

Bij het buiten gaan van de klas had een klein jongetje het moeilijk om zijn laarsjes aan te trekken. 
De Juf knielde bij het bankje en met hijsen & sleuren en kalm blijven (want zo zijn juffen)
lukte het haar het ene laarsje -uuhg!- en daarna het ander laarsje -uuhg!- aan te trekken.

- Ziezo jongen! 

Waarop de kleine :

- Juf, Jú-úf, ze zitten raa-aar ... (dat toontje!) 

De Juf keek ongelovig naar de voetjes en zag dat er iets was.
Er was geen duidelijk links of rechts. Zo is dat bij moonboots. 
Kalm blijven nu. Kalm blijven leren juffen op de juffenschool.
En toch maar de laarsjes van voet wisselen, men weet nooit. 
Het was een heel corvee om die laarsjes
weer uit te  wrikken en weer aan te doen, deze keer elk laarsje aan het andere voetje. 

- Dat zijn mijn botten niet hoor, zei het jongetje terloops.

Nu beet de Juf op haar tong. Dat leren ze tijdens hun stages. 

- Waarom zegt ge dat nú pas, kameraad? 

En ze wrikte & trok & hijgde en werkte zich in het zweet tot de laarsjes weer van de voetjes waren. 

- Dat zijn de botten van mijn broer en Mama heeft gezegd dat ik die
  vandaag moest aandoen omdat het zo koud is. En zijn wanten ook.

Juf  zuchtte hoorbaar. Een hóórbare zucht? Schoot hier haar zelfbeheersing tekort? 
Plichtsbewust wrikte & hees ze weer aan de laarsjes tot die opnieuw aan de voetjes zaten.
Ze wreef zich het zweet van het voorhoofd: KLAAR! 

- Oké kleine man, en waar zijn uw wanten?

- Die zitten in de tippen van die botten, Juf.

m - met dank aan AV – EZW-12/2011, HiH-01/2016, bijgewerkt -

te gast bij Wim Helsen, Sven Nys met een tekst die bij zijn kinesist boven de tafel hangt

                      
                Mensen zijn niet gemaakt voor een gemakkelijk leven,
                mensen willen een boeiend leven.
                En gemakkelijk is nooit boeiend.

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Nys in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a42/
09min47

Over Sven Nys : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sven_Nys 
Over zijn filosoof-kinesist, Guy Verbist : https://www.gva.be/cnt/dmf20160302_02160953/in-de-eerste-plaats-een-enorme-vriend 

'k Zit al meer dan een week te worstelen met een gedicht over de stem als wapen/verbaal geweld.
Het bestaat dat gedicht, alleen, het geraakt niet tot bij mij. Of toch niet intijds.
Anders gezegd, de bevalling is niet voor binnenkort. 
Is iemand ook met dat onderwerp bezig? 'k Wens u het allerbeste, want hier wil het niet vlotten.

Onderwijl heb ik me wel een verhaal herinnerd.
Het moet gebeurd zijn in de late jaren 70 of de vroege jaren 80.

Er is rond Bastenaken een jaarlijkse herdenkingsmars voor de gesneuvelden van het Ardennenoffensief. 
Die slag vond plaats van 16 december 1944 tot 25 januari 1945 en werd gewonnen door de geallieerden. (Wiki)

Europese Mars van Herdenking en Vriendschap.

Dit is een vierdaagse mars, voor burgers en militairen, er nemen dus legerafdelingen aan deel.
Ook Duitse legerafdelingen, want er staat Vriendschap in het vaandel van de mars.

Het verhaal ging zo : 

“Een 50 meter voor ons marcheerde een Duits peloton.
Die mannen zetten een marslied in. Een Duits marslied klinkt als een krijgslied.
Dat klinkt helemaal anders dan wanneer de Britten of de Amerikanen zingen.

Achter de bocht lag een kleine boerderij en de boer (60j?)
was daar aan het werk met zijn riek, mest opruimen van de weg.

Toen het Duits peloton voorbij stampte chargeerde de boer plots met zijn riek.
En hij meende het.
De Duitsers werden in de flank aangevallen en wisten niet wat hen overkwam.
Chaos, schrik, paniek. 

Het Belgisch peloton moest tussenkomen. 

Naderhand vertelde de boer dat hij als jonge gast tijdens de oorlog
van de Duitsers verschrikkelijke dingen had gezien en meegemaakt.
En bij het horen van dat krijgslied … 

Volgens de Duitse officier hadden zij er niet op gerekend dat een Duits marslied
nog zou gekend zijn bij de bevolking, laat staan reacties losmaken.
Hij, de oudste van het peloton was geboren in 1951. 
Tot de laatste dag van de vierdaagse heeft dat Duits peloton niet meer gezongen.”

Wat zouden Duitse marsliederen amper veertig jaar later
al uit het collectief geheugen van de plaatselijke bevolking verdwenen zijn ?

Waarom denkt het heerschap dat alle Duitse gruwel al verwerkt is?

Alles al vergeven en vergeten van wat men in zijn jonge jaren heeft moeten zien en meemaken?
Komaan zeg! De dwaze arrogantie van die Duitse officier … 

m - EZW-11/2014, HiH-01/2016 - met dank³ aan HJ te L - https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_de_Ardennen ,
http://walloniebelgietoerisme.be/nl/content/europese-mars-van-herdenking-en-vriendschap-emhv

over de pispot en de pluviometer

“Thuis was de pispot een winters gebruiksvoorwerp.
Onze WC was buiten in de hof en ’s zomers moesten wij maar naar buiten gaan.
In de winter was het toegelaten om de pot te gebruiken in de kamer.
Natuurlijk, omdat wij toen met drie broers de pispot gebruikten, gebeurde het wel eens
dat deze een stoot kreeg met alle gevolgen van dien in de kamer ’s nachts.
Wanneer de pispot naar beneden gedragen werd zijn er ook op de trap ongevallen gebeurd.” VG   

'k Heb ooit een verhaaltje gehoord over schooljongens die de regenmeter van de school gingen 'bijvullen'.
Het heeft een tijdje geduurd eer de brave broeder het doorhad.
Dat was omdat de jongens overmoedig werden en het ding ook op dagen zonder regen kwamen bijvullen. Tja.

Hoe dat afgelopen is weet ik niet meer. Honderd keer schrijven
'ik mag niet in de pluviometer van Broeder Aardrijkskunde plassen' en thuis laten tekenen?  

pluviometer - foto hendrik Mertens
m – EZW-01/2014, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Regenmeter , Afbeeldingen van pluviometer

gemakkelijk gaat ook - dacht ik ooit 

Ooit wou ik het mezelf eens gemakkelijk maken.
Het was in het 3^de middelbaar, ’67-’68, ik zal 15j of 16j geweest zijn.

In het middelbaar kregen we de opdrachten voor Nederlands Opstel een week op voorhand.
Dat vond ik prachtig. Maar in het derde werden er plots verhandelingen verwacht van ons.
Dissertaties, werd dat toen met een groot woord genoemd. Geen opstellen meer, maar uiteenzettingen. 
Ik vond dat we al genoeg uiteenzettingen te horen kregen op school,
elk lesuur van de dag hoorden wij uiteenzettingen en nu moesten we er nog zelf gaan schrijven ook? 

Geen vertelsels meer schrijven. Dat vond ik jammer en zelfs erg.
Voor Nederlands Opstel schreef ik op een week soms drie opstellen en dan liet ik mijn Ma kiezen welk in zou indienen.
De andere opstellen ruilde ik voor huistaken van wiskunde,
dat leek me een eerlijke vergoeding, die taken kopieerde ik zonder gêne.
Eigenlijk was ik toen spookschrijver zonder dat ik het woord kende.
Dat ruilen voor wiskundetaken gebeurde natuurlijk in stilte, zonder medeweten van Ma.

Dissertaties. Verhandelingen dus. Uiteenzettingen. Dat was mijn meug niet.
Dan ging ik liever fietsen met het aanbiddertje van dienst en tegen de limietdatum
zou ik wel iets ineen flansen dat ik kon indienen bij die nieuwe van Nederlands. 
Het moest gaan over spreuken. Dat zou rap gefikst zijn.
Thuis hadden we het boek : Citaten, Spreuken en Gezegden. Het rook nog naar nieuw.

Ik plukte er een flink aantal spreuken & gezegden uit, dat duurde efkes, en slalomde daarna met mijn pen vlotjes
via een aantal schaamteloze clichés en lachwekkende trivialiteiten
van de ene spreuk naar de andere tot ik een A4-blad vol gewrochten had. Ziezo.

Zegt men niet ‘Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens’ maar ook ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje’?
Mogelijk twintig van dit soort scherpzinnigheden had ik aan mekaar gebreid tot de laatste lijn van de tekst.
Als dit voorgelezen wordt in de klas kunnen we allemaal eens goed lachen, vond ik.
Want het schrijfsel was een persiflage, een pastiche,
eerder iets voor de schoolkrant dan om in te dienen als taak voor Nederlands.

Er werd niks voorgelezen. Zelfs niet als voorbeeld hoe het niét moet, dat plat cliché-werk.
De lerares deelde de taken rond en bij mij tikte ze op mijn lessenaar :
in ’t vervolg uw verhandeling zelf schrijven, hé juffrouwke. Mijn mond viel open (denk ik).
Daar zat ik letterlijk met stomheid geslagen.
Niet alleen nam ze dit gewrocht au sérieux, zij dacht zelfs dat ik die rommel van iemand anders had!
Om een eigen flutschrijfsel werd ik beschuldigd van … plagiaat? 

En ik kreeg 2/20 omdat ik mijn naam en de datum zonder fouten geschreven had.
Ik had gerekend op 10/20. Waarvan 9/10 voor woordenschat en grammatica, en een 1/10 voor stijl,
maar dat had ik er voor over, want elk amusement heeft zijn prijs.
Die 10/20 zou ik dan wel ophalen in de loop van het trimester.
En nu stond daar 2/20. Wegens ‘geen eigen werk’. Wegens plagiaat dus. 

Op de schoolbus en thuis mocht iedereen het weten : die nieuwe van Nederlands was een achterlijke tuttebel. 
Mijn tweede verhandeling was weer zoiets vol evidenties en platitudes en dat schrijfsel vond ze dan wel goed.
Hoe meer rommel ik schreef hoe beter mijn punten werden. Wat was het verschil met de eerste verhandeling?

Op het einde van het trimester was er oudervergadering en ik had mijn Ma mijn spreuken-verhandeling meegegeven en
haar op het hart gedrukt dat ze vooral naar die 2/20 moest vragen, want ik had me daar danig verslikt in die quotering. 

Ma vond het lastig dat ze ook bij de leerkracht Nederlands moest gaan aanschuiven,
gewoonlijk was ze er van af na die van wiskunde. 

Ma kwam thuis van de oudervergadering. Deze keer was ik nog wakker, ik zat op de trap te wachten. 

De redenering van de lerares over die allereerste verhandeling :
een kind van mijn leeftijd kon onmogelijk al zoveel spreuken kennen.  

Maar die kwamen toch uit dat boek! Uit het boek met spreuken en gezegden!
Dat is toch een naslagwerk! Dat boek heeft zij toch ook in huis! Gelijk een woordenboek!
Leraressen, beroepsmensen, hebben thuis toch hun documentatie ! 

Niks van.
Deze lerares had dat boek niet, ze kende het niet, ze had er nooit van gehoord.
Ze had er zelfs niet over gelezen in de boekenrubriek van een krant die een boekenrubriek had. 
En daardoor werd toen mijn persiflage ofte pastiche beschouwd zijnde niet-eigen werk,
als geschreven door een ouder en wijzer iemand.
Alsof iemand die ouder en wijzer was zich aan zo’n prulwerk zou wagen.
Voor mij was het slikken: een lerares, een beroepsmens, had bij eens herlezen na drie maanden,
nog altijd niet gemerkt dat het schrijfsel een lacheding was … ? Nog altijd niet? 

Gelukkig hadden we de twee jaren daarop leerkrachten van een ander gehalte. 

m – HiH-01/2016, bijgewerkt
persiflage :https://www.dbnl.org/tekst/bork001lett01_01/bork001lett01_01_0017.php#p080 , pastiche: https://www.dbnl.org/tekst/bork001lett01_01/bork001lett01_01_0017.php#p050 

16h40 – wolken kijken

Er trekt een trein wolken van west naar oost :
een sprinkhaan,
een building uit Dubai,
een nijlpaard,
een profiterolleke in 't groot,
een vies beest,
iets uit Webdinges,
een discokrab,
de hele Japanse archipel en
het kapsel van Sela Sue.

Dat alles op de rug belicht door een westelijk avond oranje-roze.
De  onderste delen van die wolken zijn van hieruit gezien blauw-grijs.

En op het einde van de wolkentrein volgt een eigenaardig gans grijs klein afsluitertje.
Een scheetje?

m - EZW-01/2012, bijgewerkt

De kleinzoon van Oma was in Flintstones boeken aan het bladeren,
voorzichtig, want dat zijn verzamelstukken van Opa.

- Waarom hebben dino's nooit oren? vroeg hij.
- Dino’s hebben wél oren, antwoordde zijn nicht, die 16 en al wijzer was.

Er volgde een gesprek over de oren van dinosauriërs.
Het gesprek werd levendiger, géén oren >< wél oren.
De Jurassic-strips werden erbij gehaald, tot ongenoegen van Oma,
want die beeldverhalen zijn óók verzamelstukken van Opa. 
Eigenlijk dienen Opa’s boeken vooral om af te blijven.

- We kunnen die oren googlen, zei de jongedame hoopvol.

Maar op woensdagnamiddag wordt er niet gecomputerd, dus ook niet gegoogled.
Op woensdagnamiddag doet men bij oma de dingen samen.
Zoals samen nadenken over oren van dino’s, bvb. 
Dino’s moeten wel oren gehad hebben, want anders
horen ze de andere niet komen en dan worden ze opgegeten.
De jongste wou weten wie er dino’s opeet. 

- De andere dino's, de grote, de vleeseters.
- Eten de grote de kleine op ?
- Natuurlijk! 

En hij toonde haar de afgrijselijkste dino-tanden uit een Jurassic-strip van Opa.
Die tanden deden het bij de kleinste. 

- Dat zijn monsters, zei ze, dat zijn geen dino's.
- Dat zijn de échte dino's, antwoordde haar broer.
- Mijn Dino heeft geen oren, zei ze, en dan eten ze hem op en … 

Haar knuffel bij Oma is een lichtblauwe dino die Dino heet en geen oren heeft.
Dan kan hij de monsters niet horen komen en die eten hem dan op.
Het vooruitzicht was verschrikkelijk.

Oma nam de kleine in haar armen en beloofde onmiddellijk
dat Dino bij Opa en Oma op bed zou slapen en zij hebben een pillicht op de kamer.
Een pillicht houdt de monsters weg, dat weet iedereen.
De jongste was maar half gerustgesteld.

- En misschien moeten zijn oren nog groeien hé, ging Oma door.
- Ja, snikte de kleinste na, misschien komen ze nog.
- Dat doet de oren-fee, troostte Oma.

Een tanden fee, dat kent de kleinste, zij zorgt dat men grote-mensen-tanden krijgt.
En er is dus ook een oren-fee, zij zorgt dat men grote oren krijgt.

- Dat uw Dino grote oren krijgt, verbeterde Oma rap, kinderoren zijn zo al groot genoeg.

Toen haar volkje de deur uit was, schoot de ze in gang.
Kast open, schuiven open, dozen open, op zoek naar geschikte lapjes stof om oren van te maken. 

- Ge hebt toch tijd tot volgende woensdag? zei ik.
- Nee, morgen slaapt ze hier.

Lichtblauwe badstof had ze niet meer, wel lichtgroene. En veel andere lapjes.
De lichtgroene stretch had ooit gediend voor een grotere knuffel,
maar die was al zo bleekgewassen dat er voldoende kleurverschil zou zijn
om met dit lapje de nieuwe oren voor Dino te maken.

Het werden appelgroene oren aan de buitenzijde met bloemetjeskatoen aan de binnenzijde.
Er lag ook Schotse ruit in de lapjesdoos, maar voor een prinsesje mochten het bloemetjes zijn. 
De jongste is zo een meisje-meisje.
Ze legt soms autootjes van haar broer in een bedje 'want in de garage is het koud hoor'. 

- Nu hoop ik maar dat ik versteviging heb liggen, of vlieseline. Anders moet ik nog naar Kapellen rijden.
- Versteviging? vroeg ik, dummie zijnde.
- De oren mogen iet-of-wat stevig zijn, anders vallen ze slap, dan worden dat oogkleppen.
- En die versteviging komt dan …
- Binnenin, gelijk bij kragen en manchetten.
- Dat is toch hard voor een knuffel ?
- Laat mij doen ! 

Versteviging en vlieseline waren in huis, ze moest niet meer naar Kapellen rijden.
Gelukkig maar, want het was tijd om aan het eten te beginnen.
Om de diepvriezer te openen wil dat zeggen, er stonden immers nog oren op het agenda.

- Hierzie, hutsepot. Ontvriezen. Doe gij dat maar.
- Zal ik aardappelen schillen?
- Die zitten er al in!
- Zal ik de tafel dekken?
- Doe maar, riep ze vanuit haar naaihok.

Ik deed naar beste vermogen wat me gezegd was. 
Daarop ging ik naar huis en bedacht dat ik zelf wat meer eenpansgerechten moest invriezen,
hutsepot, ragouts en andere stoofschotels …
maar LM en ik hebben zelden nog onvoorziene omstandigheden. Toch niet van die aard.

Donderdag kort na de middag belde ze:
- Mijn oren zijn klaar. Komt ge kijken? 
Ze had er aan doorgewerkt tot lang nadat bij mij het licht uit was
en dat wil wat zeggen. Dus ging ik kijken.

Op het voeteinde van hun bed lag het pillicht dat de monsters weg houdt en daarnaast stond Dino.
Met oren als ovale vliegvleugels, elk iets groter dan zijn kopje.
Een lichtblauw dino-kopje met bloemetjesoren in een appelgroen randje.
Dino heeft wel degelijk de nacht veilig doorgebracht op het bed bij Opa & Oma.
Mét pillicht. En de oren-fee was langs geweest ook. Dit kon niet meer stuk.

- Schattig, écht schattig, zei ik. Die grote oren doen een beetje denken aan Gizmo. Van de Gremlins.
- Begint gij nu ook niet hé, zuchtte ze, eerst Jurassic-monsters, nu Gremlins.

Over Gizmo-oren zou ik nooit nog met een woord reppen. Beloofd.
Het belangrijkste was dat Dino nu oren had.
Vlinderoren, elfenoren, toveroren … het was een zalige geruststelling. 
En de Oma, zij zag dat het goed was.

m – HiH-01/2016, herzien -

een vriendelijk woordje

Gisterenavond kreeg ik een mail waarin stond dat ik een schat ben.
Aha, dacht ik, daar is 1 medemens tot een conclusie gekomen. Nu die zeven miljard anderen nog.
En ik heb heel goed geslapen.

Vanmorgen, in het ochtendgrauw, vond ik zeven miljard toch wat veel.
En een schat ben ik natuurlijk niet.
Maar door die mail heb ik wel heel goed geslapen.

m – HiH-01/2016, ongewijzigd hoor!

bang in het donker, of toch onrustig

Binnen liep ik in het donker het hele huis door, zodanig dat mijn Moeder soms schrok wanneer ze het licht aandeed
en me ergens tegenkwam. En Ma doen schrikken, dat mocht niet, want zij was hartpatiënte sinds haar 16^de.   
Ma doen schrikken, daar stonden straffen op. Zodus kreeg ik soms een draai om de oren
omdat ik weer eens het licht niet aangestoken had. Wees dan al eens zuinig hé!

Vanaf mijn 14^de ben ik buiten voorzichtiger geworden in het donker.
Ik had mijn voet verzwikt, de gewrichtsbanden waren gescheurd en dat vroeg twee weken herstel.
Een heel gedoe met spanverband, want een plaaster was niet nodig, of was niet aangewezen, dat weet ik niet meer.
Én, met een spanverband kon ik niet fietsen. Chot, wat heb ik die zwakke gewrichtsbanden ooit vervloekt!         

Op mijn 22^ste gewrichtsbanden verrekt, of verrokken, zo heette dat toen. Drie weken herstel, tijdens een drukke periode.
Op mijn 28^ste weer eens, nu gescheurd, er was vier weken herstel nodig. Gelukkig viel dit tijdens het verlof.
Op mijn 36^ste weer zoiets, al zes weken herstel nodig, met werkverlet deze keer, wat ik verschrikkelijk vond.
Naarmate ik ouder werd, werd de herstelperiode langer. 

Nog later werd ik wat schrikkig in het donker buiten. Omdat ik niet meer voldoende zag waar ik mijn voeten zette.
Een losliggende stoeptegel of een verdwaalde kiezelsteen is al voldoende om te zwikken.
Als ik me goed herinnerzijn gescheurde gewrichtsbanden pijnlijker dan een gebroken been.

'k Moet er niet aan denken dat het me nu, op 65+ zou overkomen.
Hoe lang zou de herstelperiode nu zijn? Twaalf weken? Langer?
Een aantal weken buiten werking zijn is gewoon geen optie meer.     
Daarom is het uitkijken waar ik mijn voeten zet. En daarvoor heb ik daglicht nodig.
Ik ga niet meer buiten in het donker. Alles kan wachten tot bij daglicht.

In de donkere wintermaanden zet LM de vuilniszakken buiten.
Op zulke dagen herinner ik me waarom ik met hem wel wou trouwen.
Hij houdt me overeind.

m - EZW-10/2013, HiH-01/2017, herwerkt 

te gast bij Wim Helsen, Fleur Van Groningen met een fragment/citaat van Piero Ferrucci

We nemen nauwelijks de tijd onszelf wat beter te leren kennen.
Onze cultuur lijdt aan een overdosis actie en een tekort aan contemplatie.
Ik zie contemplatie als een basisbehoefte, die je zelfs bij dieren ziet.
Denk maar aan honden of katten – die zie je vaak gewoon een beetje in de verte staren.
Dat is – denk ik – hun eigen vorm van meditatie, hun manier om de accu weer op te laden.
Wij hebben die behoefte ook.
Maar we ontkennen die basale, fysiologische behoefte – alsof een hele samenleving vergeet naar de wc te gaan.
Dat is ernstig!

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Groningen in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a41/ 
08min32

Over Fleur Van Groningen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Fleur_van_Groningen 
Over Piero Ferrucci : https://en.wikipedia.org/wiki/Piero_Ferrucci 
Over psychosynthese : https://nl.wikipedia.org/wiki/Psychosynthese 

'k Heb nagedacht, of ik over die contractperiodes met Indiërs zou vertellen.

LM en ik hebben een aantal contracten met Indiërs gedaan, Indische officieren.
Dat was alles behalve een vlotte samenwerking.
Er waren enorm veel bijkomende problemen vooral door het verschil in werkethiek. 

Als dat voor een noodvervanging van 14 dagen is, kan men er eens mee lachen, ’t was een ervaring …
Als dat voor een contract vier of zes maanden is en men moet een schip varende houden
-niet alleen drijvende hé, vooral varende-
dan wordt het een nachtmerrie. Werkelijk. En dat werd het ook letterlijk.

Over die tijd zal ik misschien ooit wel iets schrijven,
maar erg opwekkende lectuur zal dat niet worden.
Enkel klaagzangen heb ik toen naar het thuisfront kunnen sturen. De getemperde versies.

De afgelopen twee dagen heb ik me niet één anekdote kunnen herinneren
waarvan ik dacht dat ze interessant of zelfs maar grappig was, iets waarvan ik kan zeggen :
wat hebben we toen gelachen, of wat was die of die toen bij de pinken of spits of geestig.
Behalve ooit de mensen uit Goa, die wel. 

Misschien moet ik mijn correspondentie van toen eens opduikelen,
maar dat is me voor het ogenblik wat moeilijk. 

Op LM moet ik al niet rekenen om ons gezamenlijk geheugen op te frissen.
Voor hem zijn dié contractperiodes voorbij en afgelopen, heeft hij gezegd.
Ziezo, bij hem moet ik daar dus niet meer mee afkomen.
Dat is tegenslag, want hij zou de technische details kunnen geven,
die de ernst van een aantal zaken en situaties kunnen illustreren.
LM heeft nog al zijn grijze werkboekjes van zijn hele carrière,
een archief aan materiaal, met datum en coördinaten.  

Dat hij in de periodes met de Indische mecaniciens nachtmerries had
gelooft hij al niet meer, hij ontkent het zelfs.  Geen nachtmerries?
’k Moest hem 's nachts wakker maken of hij bleef erin, zo heftig waren die nachtmerries.
Om de twee dagen ongeveer had hij een verstoorde nachtrust.
Dat is op termijn niet goed voor zijn helder denken overdag. 

Daarbij komt dat van de machineploeg uiteindelijk geen enkele Indiër betrouwbaar bleek,
noch qua kennis van zaken, noch qua zorgvuldig werken.
Incompetentie alom. Op papier waren ze bevoegd, in de praktijk waren ze onbekwaam.
Vaar met zo'n mensen een schip …  Kortom, met die mensen waren het ellendige contractperiodes. 

m - EZW-11/2014, HiH-07/2016, bijgewerkt – voor FIV - https://nl.wikipedia.org/wiki/Goa_(India) , 

te gast bij Wim Helsen, Jaak Van Assche met een fragment uit
Gesprekken onder de Schemerlamp van Maxim Kröjer

De hele geschiedenis van de toneelspelkunst gedurende de laatste 400 jaren is feitelijk niets anders dan
een licht schommelen tussen twee polen: tussen een pathetische extase en natuurgetrouwe nabootsing.
Iedere speelstijl drukt alleen het punt uit, waarop de uitstralingen van beide polen elkaar raken.

Het is alleen een verschuiven naar de extase of naar de nabootsing.
Maar het loutere pathetische valt voor ons als loutere declamatie
zó uit het kader van de toneelspelkunst
als de nuchtere nabootsing van de potsenmaker.

Voor ons is de mens-uitbeelding altijd
- in welke verhouding beide polen er ook in aanwezig zijn –
extatische ontroering en lust tot nabootsing.

   

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Assche in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a40/ 
09min30

Over Jaak Van Assche : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jaak_Van_Assche
Over Maxim Kröjer : Maxim Kröjer (1901-1979), http://mechelen.mapt.be/wiki/Maxim_Kr%C3%B6jer 
Over Gesprekken onder de schemerlamp : 1964, 184 pag. Vlaamse pocket, een studie over het theater -

Een zus van LM had een elektrische fiets. Al sinds 2002 of nog vroeger. 
’k Mocht die toen eens proberen op een binnenpleintje en ik was in de wolken.
Toen ik de elektrische ondersteuning aanzette ging het plots als vanzelf. Heel plezant,
ik voelde me precies terug 12 jaar, toen fietsen een feest werd. 
Was er in het leven van elke dag ook maar zo'n schakelaar voor efkes 'ondersteuning' .

Buiten het gesjoemel met de sportfietsen (de mechanische doping, of hoe heet het?)
waren ook de postfietsen heel even in het nieuws.
De batterijen van de postfietsen waren te zwak.
Nog voor het einde van de postronde lieten ze het afweten.

BRUSSEL, 04/01/14 - "De batterij van de elektrische postfietsen loopt te snel leeg.
Vaak zijn ze al leeg voor het einde van de postronde. De postbode moet dan zelf trappen. 
Dat is zwaar, want elektrische fietsen wegen makkelijk dertig kilogram
en met de brieven en pakjes komt er nog eens tien kilogram bij.
Dat maakt het werk te zwaar, zeggen de vakbonden."

foto van 't Net 

Jammer. Het krantenartikel is ondertussen van het Net verdwenen.
Ivm die batterijen werd geschreven : er werd gekozen voor goedkoop.
Of dat waar is weet ik niet,
maar waarom verbaast het me niet dat dit me niet zou verwonderen …

In de reacties onder het krantenartikel stonden twee commentaren die ik hier toch efkes wil neerpoten:

Op 04 januari 2014 om 22u34, zei (PG) :
"Ofwel zijn die postbodes te dom om met een elektrische fiets te rijden
en weten ze niet hoe ze de ondersteuning moeten bedienen,
want die kan je instellen naar gelang hoeveel ondersteuning je nodig hebt.
Ofwel zijn de fietsen op zich gewoon brol! " Scherpzinnige analyse van die PG, niet ?

Op 05 januari 2014 om 02u20, antwoordde (RB):
"Ik kan u verzekeren PG dat je 40 kilo wel zult voelen aan uw benen als de batterij leeg is.
En die postbodes weten heus wel hoe ze die ondersteuning moeten bedienen.
Daar wordt ook een opleiding voor gegeven.   
Het is niet omdat je zelf een elektrische fiets hebt
dat je daarom ook weet hoe je zo'n enorm gewicht kunt verplaatsen zonder ongevallen.
Ik durf zelfs zeggen dat u meteen tegen de vlakte zult liggen als u zelfs de fiets maar probeert recht te houden."
Heb het zelf ondervonden toen ik hulp-postbode was deze zomer." Een geloofwaardige repliek.

(…)

Zelf zou ik niet meer met een zware lading op de fiets durven.
Ik vraag me ook af hoe mensen met een kostbare lading als twee kinderen op de fiets,
zich nog in het verkeer wagen. Eigenlijk durf ik zelfs zonder lading de baan niet meer op.
Op de hometrainer ben ik wél een held, dan fiets ik van hier tot Lier. Alleen al omdat het rijmt.

m – EZW-02/2014, bijgewerkt - 

te gast bij Wim Helsen, Sarah Vandeursen met 'De Waterlelie' van Frederik van Eeden 

         
        Ik heb de witte water-lelie lief,
        daar die zoo blank is en zoo stil haar kroon
        uitplooit in 't licht.

        Rijzend uit donker-koelen vijvergrond,
        heeft zij het licht gevonden en ontsloot
        toen blij het gouden hart. 

        Nu rust zij peinzend op het watervlak
        en wenscht niet meer...

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Vandeursen in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a39/ 
11min43

Over Sarah Vandeursen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sarah_Vandeursen
https://www.demorgen.be/goesting/sarah-vandeursen-als-ik-meer-schaamte-had-zat-ik-nu-nog-in-een-job-die-ik-haatte-baaa6ad2/
Over Frederik van Eeden : https://nl.wikipedia.org/wiki/Frederik_van_Eeden_(schrijver) 

Eerste indruk : als zij 15 jaar geleden nog les gaf is de kans groot
1/ dat Mevr Lesage vandaag nog leeft, al dan niet vrolijk gepensioneerd
2/ dat zij gezien haar vak, naar dit soort programma’s kijkt
Nu hoop ik maar dat de naam Lesage niet de echte naam is van de lerares,
ook al weet mogelijk heel Brugge over wie het gaat.

haalbare doelstellingen voor het nieuwe jaar

Twee of drie jaar geleden, rond deze tijd, was er op de radio een interview
met een meneer die het kan weten omdat hij daarvoor gestudeerd heeft,
hoe het komt dat er na amper twee weken in het nieuwe jaar
zo weinig overblijft van de goede voornemens, of van zelfs maar voornemens.
Ze zijn al gesneuveld.

Een van de redenen volgens hem was dat men realistischer doelen moet stellen,
haalbare oogmerken, bereikbare objectieven.
Realistisch, bereikbaar en haalbaar, dat waren de woorden die een paar keer terug kwamen.
Als iets niet haalbaar is, bezorg uzelf dan geen frustratie, láát het gewoon.
Dat is een zeer zinnige conclusie waarvoor volgens mij een zinnig mens geen dure professor nodig heeft.

De ene kat heeft dat interview duidelijk gemist,
de andere kat heeft het interview gevolgd, ook duidelijk.

geen klank
https://www.youtube.com/watch?v=n2Vi4Pq5iqE 
00min28 en misschien goed voor een glimlach

m – HiH-01/2016, bijgewerkt -

te gast bij Wim Helsen, Wim Oosterlinck met een fragment uit ‘De Alchemist' van Paulo Coelho

Wat moet ik doen?
Ik zal verbitterder worden en niet meer geloven in de mensen, omdat één mens mij verraden heeft.
Ik zal al diegenen haten die verborgen schatten hebben gevonden, omdat ik de mijne niet heb gevonden.
En ik zal het kleine beetje dat ik heb stevig vasthouden, want ik ben te klein om de wereld te omarmen. 

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Oosterlinck in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a38/ 
09min33

Over Wim Oosterlinck : https://nl.wikipedia.org/wiki/Wim_Oosterlinck 
Over Paulo Coelho : https://nl.wikipedia.org/wiki/Paulo_Coelho  
Over de Alchemist : https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Alchemist 

Mijn zussen snappen maar niet wat SeniorenNet allemaal inhoudt of te bieden heeft.
En wat een blog en groepscorrespondentie (mailgroepen) betekenen.
- Waarover hebt gellie het dan?
- Over van alles. Van moeilijke dingen, via het wel & wee tot luchtige larie.
- Moppekes?
- Soms moppekes ook ja.

Lap, wat had ik nu weer gezegd. SenNet was dus een moppensite? Dan kenden zij andere en betere!
Ik mag de veelzijdigheid van SenNet omschrijven en beschrijven tot mijn adem op is,
ze zullen niet zelf eens aanklikken om een kijkje te komen nemen.

Nu heb ik toevallig een luchtige wetenschappelijke gedachtewisseling terug gevonden uit 2016,
over vooruitgang, hier volgen de mailfragmenten:

“Een moderne heks gebruikt geen bezem om zich te verplaatsen ... er zijn immers stofzuigers uitgevonden.” SK

'k Herinnerde me vaag iets, dat heksen de gedaante van een kat aannamen om zich te verplaatsen.
En kijk, Google had er ook van gehoord:

"… Duivels en heksen namen haar gedaante aan … Als een heks stierf gaf ze haar gaven door aan een kat.
Men zag de blik van Satan in haar ogen. Ook het feit dat het een nachtdier is telde waarschijnlijk mee.
Bovendien hoort men een kat niet naderen,
één van de redenen waarom heksen verdacht werden van het zich vermommen in een kat.
Zo konden ze zich ongemerkt verplaatsen." uit : http://catnanny.be/bijgeloof-rond-katten/ 

Voor de discrete verplaatsingen gebruiken ze de kattengedaante, want op een bezem ziet men ze vliegen hé.
En natúúrlijk gebruiken heksen het modern comfort! Daar bestaan zelfs beelden van.  

Hier in de herkenbare zwarte-kat-gedaante:
https://www.youtube.com/watch?v=LdvtQ3Vq_ww
00min47 

Met het kussentje is ‘DeLuxe’ :
https://www.youtube.com/watch?v=LrHxKvF34mM ~
00min37, maar die versie staat nog niet helemaal op punt.

“Heksen kunnen van alles, dat is duidelijk, dus ook zich verplaatsen in een kat of een ander dier naar keuze.
Wie zijn Terry Pratchett * een beetje bijgehouden heeft weet dat.
Maar ook daar gebruiken heksen toch voor wat grotere verplaatsingen de bezem!
Misschien in latere boekdelen, waar de beschaving doordringt ook wel stofzuigers?
Ik moet toegeven dat ik na een deel of vijftien even de heksen uit het oog verloren ben.
Hoe dat gaat met het onzichtbaar bezemvliegen, weet ik zo niet.
Ik denk dat men niet midden in een grote stad op het heetst van de dag zo maar even de bezem bestijgt.
Alleen al het rondlopen op de Dam of de Keyserlei met een bezem zou al opzien verwekken, dunkt me.
Maar bij nachtelijk donker zou ik zelfs in mijn eigen omheinde achtertuin rustig ongezien kunnen opstijgen,
neem ik aan, en eenmaal op hoogte - ach, hoeveel satellieten passeren ons niet onopgemerkt?
Zou een zwartgeklede dame met wapperende jaspanden op een hoogte van enkele honderden meters
niet makkelijk verward kunnen worden met een wat slordig gevederde kraai op wat minder meters hoog? ” SK

Ach dierbare correspondent, sommige merken van stofzuigers zijn toch zo luidruchtig in de nacht.
En dan die slurf die alle kanten op wappert, het trekt maar aandacht.
Ook qua zitcomfort zijn er enorme verschillen. 

prent van ’t Net    by Abetaa               

Geef mij maar de ouderwetse gestroomlijnde bezem.
De laatste jaren natuurlijk liefst het comfortabel model met het rug- en zitkussentje.
En voetsteunen!

prent van ’t Net    waar zijn de voetsteunen !

Voilà, was dit nu nuttige én wetenschappelijke larie? Ik vind van wel.
Mijn zussen weten niet wat ze missen.

m – HiH-01/2016, volgorde herschikt - * https://nl.wikipedia.org/wiki/Terry_Pratchett , * https://en.wikipedia.org/wiki/Witches_(Discworld) ,
https://worldbuilding.stackexchange.com/questions/34663/what-could-be-the-physics-behind-witches-flying-on-broomsticks 

lawine zonder lawijt

Op de juiste plek staan op het juiste ogenblik, om een filmke te maken.
Dat filmke is dan vaak een toevalstreffer. Tenzij men bij de Zwitserse Wegenwerken werkt. 
Om de wegen te beveiligen worden op gestelde tijden met dynamiet
gecontroleerde lawines veroorzaakt. Dit gaat over een gecontroleerde lawine,
op vr-15/01/2016.

foto van ’t Net 

“De gecontroleerde lawines zijn erg nodig om sneeuw van de hellingen te ruimen en zo
accidentele lawines te voorkomen. Er zijn idiote skiërs die buiten de pistes gaan
en door hun bravoure een accidentele lawine kunnen veroorzaken.
Die idioten betekenen een gevaar voor mens en omgeving.” (dixit Christian Mermoud)

Exact vier weken later werd deze bewering gestaafd door feitenmateriaal:
sommige idioten -sneeuwsnobs- vegen hun prinselijke broek aan de richtlijnen,
zoals die dag in Oostenrijk, Lech op vr-12/02/2016.

Door de lage hellingsgraad is dit een trage lawine. 'k Dacht onmiddellijk aan lava.
Volgens wat ik las in de commentaren onder het filmke ben ik niet de enige die zo dacht. 
Maar de kracht van een trage sneeuwstroom is evengoed indrukwekkend.
Hij sleurt alles mee, zoals een lavastroom dat doet. En een modderstroom. En een tsunami.
Alleen is hij wit, de bedrieglijke onschuld.

klank voldoende luid zetten, dan hoort men de bomen kraken :
https://www.youtube.com/watch?v=uBLWha0GLIg 
02min07

m – HiH-01/2016, bijgewerkt -

fobos => fobie, angst voor een bepaald iets

Voor wie het mogelijk aanbelangt, onderaan staat een link naar een lange lijst met fobieën.

“Op deze pagina is de meest complete Nederlandstalige fobie en angst lijst te vinden.
Omdat fobie een ‘angst voor een bepaald iets’ is, zijn er ontelbare soorten fobieën.
Men zal bij de term fobie direct denken aan spinnenfobie of claustrofobie.
Er zijn echter nog veel meer, soms erg ongebruikelijke fobie-soorten.”

Ze staan alfabetisch gerangschikt en het zijn er véél.
'k Vraag me af of de mensen uit de psy-sector ze allemaal kennen en niet enkel bij naam.
Ik vraag me af of ze er ook telkens een behandelwijze voor hebben ontwikkeld.
Bieden ze adequate hulp, of blijft het bij therapiepulp?

De fobieën zijn niet genummerd. Dat zou niet praktisch zijn denk ik.
Telkens wanneer er een fobie bijkomt (en er kómen er bij) zou men de nummering moeten aanpassen.

'k Heb de fobieën niet geteld. Ik vrees dat ik fout zou tellen en eigenlijk
ben ik een beetje bang van lange lijsten.
http://www.therapiehulp.nl/klacht/angst/fobie/fobie-lijst  

m – EZW-10/2013, HiH-01/2017, bijgewerkt -

“Over cenosillicafobie kent Wikipedia geen artikel. Bestaat het wel?”  SK

Volgens Wikipedia bestaat het verschijnsel misschien niet, maar volgens de mensen van biernet.nl zeer zeker wel :

Waar komt de term Cenosillicafobie  vandaan?
Om dat te verklaren moeten we kijken naar het Engelse woord cenosillicaphobia:
- Cenos komt uit het Grieks, oorspronkelijk Kenos, hetgeen leeg betekent.
- Sillica zou eigenlijk als Silica geschreven moeten worden, met één l dus.
  Dit komt van het Latijnse woord silicium, een chemisch element,  maar ook met de betekenis van 'harde steen'.
  De silicium korrels, oftewel zand, vormen de voornaamste ingrediënten voor het maken van glas.
- Phobia komt van het Griekse Phobos, dat angst betekent.

Waarschijnlijk is het een term van eigen makelij, puur grapjasserij, maar de uitleg klinkt wel goed,
iemand heeft daar tijd en denkwerk aan besteed. Of was het een clubje hijsende classici aan de bar?

Of angst voor het leeg glas als een aandoening mag beschouwd worden, weet ik niet,
maar mij deed het direct denken aan een ander soort leegte, "le verre et le néant".
Sartre moet er maar efkes tegen kunnen dat ik buurtje-leen speel.

Het verschijnsel is gekend : de tooghangers in café of kroeg,
de mensen die blijven tot sluitingsuur en daarna misschien nog een nachtcafé zoeken.

Zo lang het glas niet leeg is, moeten ze de buitenwereld niet in.
Want de buitenwereld, dat is de anticlimax.
In de buitenwereld gebeuren dingen die men niet baas kan, waar men geen vat op heeft.
Binnen is alles gemoedelijk en genoeglijk en vertrouwd.
Er is de herkenning en erkenning. Alle mensen en dingen hebben er een naam.
En zo lang een glas niet leeg is, heeft men een reden om te blijven waar men is.
Binnen. In de geborgenheid van de kroeg, goed wetende dat die geborgenheid nep is
en straks betaald moet worden. Straks. Nu nog niet. Het glas is nog niet leeg.

‘k Weet niet of ik het juist aan het schetsen ben. Stealers Wheel beschreef het beter :

“ I wonder why I stay when everybody's gone,
  There's always something there, that keeps me hanging on.”

Peter Hobden, Geneva-CH  Night Café

Dat 'something' is de nepgeborgenheid binnen de kroeg volgens mij.
En daarom blijft hij het moment van vertrek uitstellen, want buiten grijnst de buitenwereld.

In een bespreking van dit nummer las ik dat de melodie ‘zeurderig’ klinkt.
Ik viel bijna achterover. Zeurderig? Zéurderig? Kom zeg …
De saxofoonsolo onderlijnt de verlatenheid van het moment.
Hij maakt dat de melodie klaaglijk klinkt. Klaaglijk is het woord. zeurderig … non mais!

tekst in het filmpje, klank aanzetten:
https://www.youtube.com/watch?v=evmsWcFX3Ao
03min11

m – HiH-01/2017, bijgewerkt - tekst : http://www.songteksten.nl/songteksten/280956/stealers-wheel/late-again.htm , http://www.petehobden.com/2011/01/night-cafe-finished.html
 

muziek tegen fobie

Vandaag zat er een afbeelding in de ochtendmail die cenosillicafobie niet helemaal zal wegnemen
maar het ontwerp doet misschien toch de angst afnemen,
zoals zingen tijdens het onweer mogelijk helpt bij mensen die bang zijn van donder-&-bliksem.

In geval van cenosillicafobie -le verre et le néant- biedt een zacht melodietje
op dit aangepast, hooglijk gespecialiseerd instrument mogelijk lafenis.
Als de muziek niet helpt, dan is er links bovenaan toch nog het drinkteutje.

m - EZW-12/2013, HiH-01/2017 - https://i.pinimg.com/564x/2f/5f/a2/2f5fa23981d890127b740c3020fd89f8.jpg , https://www.biernet.nl/algemeen/weetjes/bang-voor-een-leeg-glas-bier

van Grave in Nederland tot Neerpelt en Overpelt in België,
de vervening door turfontginning, moerasgebied

"In een paar dagen word ik 82. Kwam ik uit een achterlijke gemeente. Zeer zeker.
De zuster van het klooster vertelde mijn moeder dat wij schoolkinderen 2jaar achter waren bij de volgende gemeente.
Niemand deed er iets aan. Een vriend van me die onderwijzer werd kwam in zulke zelfde situatie terecht in de Peel.
Hij kreeg geen voet aan de grond. Slot van dat liedje dat hij zichzelf van het leven beroofde.
Het waren moeilijke jaren voor, in, en na de oorlog. Er was geen aandacht voor achterstand onder de kinderen.
Wie haalt het nu nog in zijn hoofd om de kinderen om je heen te slaan.
Kun je je voorstellen dat iedereen gewoon maar een pak slaag kreeg.
Pierre Opstals was ook zo een wonder, die had altijd de striemen van de liniaal van de meester over zijn kop.
Pierre zijn vader was ook niet goed snik, die probeerde ‘s avond kinderen te pakken te krijgen door het hele dorp
om ze een pak rammel te geven. Die waren hem meestal te vlug af op zijn klompen.
Achterlijk bedoel je.

Op de kleiberg vonden de arbeiders kruiken en kannen gebakken uit klei bij de Romeinse soldaten.
2000 jaar geleden die werden bij elkaar gezet en met stenen en pannen die ook 2000 jaar oud waren op gegooid.
Hadden wij ooit geschiedenis van ons eigen Limburgse Land?
Piet Hein was een zeeheld terwijl wij nooit meer gezien hadden dan de Maas laat staan de zee.
Een oude kleiwerker vond in de holletjes in de klei tanden en tanden. De rest was tot stof vergaan.
De jamglaasjes in zijn schuurtje lagen tanden van apen en sabeltand tijger enz.

Mijn geschiedenis nooit geleerd. Waren we achterlijk. Waren onze scholen achterlijk." WJ - 2013

-----

" Ik ken die 'achterlijkheid', als we het zo mogen noemen.
Veel hangt af van de socialisatie, van de maatschappij waarin men opgroeide.

Ook ik heb die tijd gekend waar gij over spreekt,
kinderen waren geen groep apart maar kleine mensjes die niets in de pap te brokken hadden, 
die eerder als een last werden aanzien en liefst maar zo vlug als ‘t ging  groot moesten worden,
dan konden zij tenminste wat nuttigs doen.

Onze ouders moesten nog bewust gemaakt worden van het nut van de school.
Maar van waar moest dat inzicht komen als heel de goegemeente hetzelfde leefstramien had.
Iedereen had zorgen toen om zijn dagelijks brood  om de vele mondjes te vullen.
Om het met Maslow te zeggen: zij stonden nog maar op de eerste of tweede trap
van de intussen bekende behoeftenpiramide.

Ik had het (on)geluk ouders te hebben die de leeftijd hadden van grootouders,
als derde jongste van een hele rits kinderen kon dat in die tijd.
Zo kwam het dat ik niet naar school mocht na mijn veertiende, ik moest leren werken!
De directrice van  een middelbare school en later nog de kapelaan 
zijn thuis geweest om mijn ouders te overhalen.
Maar nee, zij vonden dat niet nodig, vooral mijn moeder niet.
Mijn ouders waren achter op de tijd, maar niet achterlijk."  MVS - 2013

-----

Twee zomers geleden hebben LM & ik alles herlezen wat we in de bibliotheek
nog te pakken konden krijgen van Toon Kortooms.
Kortooms schreef streekromans die zich afspelen in de Peel, in veengebied, moerasgebied.

Deze keer hield ik potlood en papier erbij, om te noteren wat ik achteraf wou googlen.
Of ik kwam uit de sofa om iets onmiddellijk te kunnen googlen.
Ik wou elke letter begrijpen, of op zijn minst vatten. Zo boeiend schrijft Kortooms.
Zijn werken herlezen was voor mij een reis door de recente geschiedenis. 

Toon Kortooms schrijft met milde humor. Vlak onder die verteltrant zit de realiteit.
Die is soms rauw. Hij gaat ze niet uit de weg, maar hij zet ze ook niet grauw neer.
Er is veel mededogen in zijn weergave over die periode in dat gebied.
Een achtergesteld gebied, zoals WJ en MVS al vertelden. Kortooms was 29 in '45.  

m – EZW-02/2013, herwerkt -over Toon Kortooms (1916 –1999) : http://nl.wikipedia.org/wiki/Toon_Kortooms , http://www.toonkortoomspark.nl/pages/2/museum ,
http://www.dagjelimburgsepeel.nl/html/toon_kortoomspark.html, https://nl.wikipedia.org/wiki/Peel_(Nederland) ,

te gast bij Wim Helsen, Annick Gavriilakis met een tekst van Ilse 

        
            Leuven, 4 april 2018

        Dag Liesje, 

        Het meest voorkomende werkwoord hier ?
        Het is een NIET werkwoord.
        Het is een passief woord. 
        Het is wachten.
        Wachten op je post.
        Wachten op bezoek.
        Wachten op je advocaat.
        Wachten bij de dokter.
        Wachten op de etensbedeling.
        Wachten op het openen van je cel.
        Wachten op een antwoord van de directie.
        Wachten op je medicijnen.
        Wachten op je dossier.
        Wachten op uitgangen.
        Wachten op je invrijheidstelling.
        Wachten op je dood.
        Altijd maar wachten.

        Ilse 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Gavriilakis in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a37/
09min00

ver Annick Gavriilakis: interview https://www.youtube.com/watch?v=a6tPR93yWGI – 08min12, interessant
Over Leuven Centraal :
https://justitie.belgium.be/nl/themas_en_dossiers/gevangenissen/belgische_gevangenissen/gevangenissen/meer_info/leuven_centraal 
https://justitie.belgium.be/nl/themas_en_dossiers/gevangenissen/belgische_gevangenissen/gevangenissen/adres_gevangenis_leuven

Danskriebels, lang gehad. Niet te stuiten was ik toen.
Als er ergens gedanst kon worden, was ik erbij.
Niet vanaf het eerste nummer. Ik moest wachten op De Kriebels,
tot er een nummer kwam waarbij mijn lijf zei : nú!
En vanaf dan kwam het in orde, voor de rest van de avond nacht.

We hebben ooit gekke dingen gedanst op gekke plaatsen,
vrienden en ik, collega's en ik. Gekke mensen en ik.
Veel plezier gemaakt.

Later werd dat rustiger, met de leeftijd werd ik minder dartel.
Tot mijn verbazing moest ik al eens uitblazen ook.
De laatste keer dat het er nog uitbundig aan toe ging : 

Einde '97 hadden we aan boord de verjaardag van collega F te vieren.
Dat klinkt als een corvee, maar dat was het niet.
De voorbereidingen waren een plezierige opdracht en
door veel mensen werd met heel veel enthousiasme en geheimzinnigheid
voorbereid, versierd en geprepareerd. Grondig.

Alle departementen deden mee, want F was een tof meiske. Een toffe stuurvrouw. 

Toen de jarige om 20h op haar wacht kwam
werd ze teruggestuurd door de collega die twee uren van haar wacht overnam.
De andere twee uren zou de captain zelf wacht lopen. Zo was capt DM, een menselijke mens. 
Eigenlijk een crème van een mens. LM en ik hebben een aantal keren met hem gevaren
en capt DM staat in onze top-drie van captains. 

Beneden waren wij al gelanceerd en kon F onder luid applaus haar intrede doen.
Ge moet u voorstellen dat zestien mensen of meer al een kwartier lang
uitbundig stonden te dansen in een ruimte die niet groter was dan een gemiddelde woonkamer.
F werd binnen gesleurd en kreeg klapzoenen tot ze niet meer wist waar ze stond.

Die ochtend was de vorige 1^ste stuurman afgemonsterd, een tirannieke chaoot.
Zelfs het staal van de romp zuchtte opgelucht toen hij de gangway af ging.
Zijn vervanger was al een tijdje aan boord en wist dat hij dit feestgedoe en -gedruis
mocht interpreteren als decompressie.
Een wijze jongen voor zijn jaren. Hij had alles onder controle. Zelfs een jolig feestje.

De chaoot was weg én er werd een verjaardag gevierd, de sfeer was uitbundig tot in de vroegte.

’s Anderendaags voelde ik me niet zo fit.
Een paar uren feesten -ik had iedereen 'in bed gelegd'-
en nadien opruimen ging me blijkbaar niet zo goed meer af.
En ik was pas 45. LM ook, maar hij had daar minder last van, van die 45. 

Na de middag kwam F aan de cabine kloppen om te vragen waar ik bleef voor onze pingpong-sessie.
Ik zei dat ik me niet zo fit voelde en of morgen ook goed was.
Morgen was ook goed, zei F genadig, in de mildheid van haar vijfentwintig jaren.

De dag nadien was ik er nog erger aan toe.
Nog altijd spierpijn, maar nu zat héél mijn body zat vol pijnen en pijntjes.
Ik kon amper naar de mess om aan tafel te verschijnen.
Na de middag kwam F kijken en ze vond me een ramp : wéér geen pingpong. 

- Jamaar, piepte ik van op de seat, ik ben 20 jaar ouder dan gij hé.
Ik zag aan haar blik wat ze na twee dagen vond van de leeftijd 45.
En ze gaf me de rest van de dag om wat verder te kreupelen. 

Dat was mijn laatste keer uitbundig dansen, de laatste keer remmen los.

In november 2017 werd F op haar beurt 45. Misschien had ik haar moeten bellen,
twintig jaar na datum, om haar te vragen of ze zin had in een partijtje pingpong.
Alsof ik dat nog zou kunnen.

Mijn voet wipt soms nog mee met een muziekske, maar dansen doe ik nu
op de melodie van Een Mooie Pinksterdag. Dat is mijn ritme geworden.

m - Ezw-06/2012, HiH-04/2015, herzien -

Sluikafval is niet meer van deze tijd ~ door Rocor, 08/2011 

“Aan zee, zittende op een bank, terwijl de dames efkens in een klerenwinkel gaan kijken
of er iets bij kon zijn naar hun goesting (herkent ge dat?), wacht ik geduldig buiten en hou me in stilte bezig.
Ik doe aan mensjes kijken, en als man, zeg maar aan vrouwtjes kijken!
Er komt een jonge knaap met zijn hondje voorbij. Ik schat de jongen 12 jaar.
Hij is een papiertje aan het verwijderen van zijn snoepje.
Ter hoogte van een vuilnisbak wil hij het papiertje er in gooien maar er was te veel wind.
Het wikkeltje ontsnapt uit zijn handen en vliegt weg.
Het dingetje was piepklein. Wat doet dat kind?
Hij windt de leiband van zijn hond rond de paal waar de vuilnisbak aan bevestigd is, en rent het papiertje achterna.
Hij tracht het ding te pakken, wat niet lukt. Dan probeert hij het vast te krijgen
door er zijn voet op te plaatsen maar met die wind kwam hij 2 maal te laat.
Het ventje keek eens vertwijfeld achter zich naar zijn hondje want hij was al een eind weg.
Ik dacht dat hij ging terug keren maar niets van!
Hij zet zijn spurt verder waarschijnlijk met het ordewoord van zijn ouders in gedachte : “niets op straat gooien!” 

Het hondje wordt onrustig, trekt aan zijn riem en geraakt los, zijn baasje achterna.
Samen hollen ze achter dat stom papiertje, en ja, bingo! Ze brengen het samen terug naar de vuilnisbak!
Toen deed dat ventje iets dat ik niet zal vergeten. Hij haalde het snoepje uit zijn mond
beet het in twee, gaf de helft aan zijn hondje alsof hij wou zeggen : gij hebt me goed geholpen en ge hebt het verdiend!  
en ze trokken verder.

Proficiat onbekende jongen.”

Toen ik deze beschrijving las was ik direct verkocht en ik hoop dat het jongetje van toen dit ooit leest want
zo'n tekst is een klein standbeeldje. Niet in steen of brons, zelfs niet op papier, gewoon in woorden.
En woorden reizen heel lang en soms heel ver.
Misschien bereiken de woorden van Rocor ooit die kleine jongen van toen.

door Rocor, 08/2011 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1312149600&stopdatum=1314828000  

te gast bij Wim Helsen, Bert Bultinck met een fragment uit 'Gravity’s Rainbow' van Thomas Pynchon

Proverbs for paranoids

1. You may never get to touch the Master, but you can tickle his creatures.

2. The innocence of the creature is in inverse proportion to the immorality of the Master.

3. If they can get you asking the wrong questions, they don't have to worry about answers.

4. You hide, they seek.

5. Paranoids are not paranoids because they're paranoid,
    but because they keep putting themselves, fucking idiots, deliberately into paranoid situations.

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bultinck in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a36/
11min24

Over Bert Bultinck : allerlei op Google
Over Thomas Pynchon : https://nl.wikipedia.org/wiki/Thomas_Pynchon 
Gravity’s Rainbow : https://nl.wikipedia.org/wiki/Thomas_Pynchon#De_regenboog_van_de_zwaartekracht_(Gravity's_Rainbow)

“Toen onze jongste dochter vorige week haar twee jongens bracht, 8 en 10 jaar,
werd ze onderweg tegengehouden door een agente.
Het was amper in de namiddag rond 4 uur, maar ze toch moest blazen.

Met het kerstfeest hier hebben we nog moeten lachen met de schoondochter
omdat zij bij een controle niet hard genoeg kon blazen.
Met dit gegeven in het achterhoofd zette onze dochter aan en blies,
en ze blies het apparaatje kaduk.
"Even wachten, zei de agente, seffens opnieuw. "
Ondertussen kreeg dochter te horen dat een van de voorlichten niet brandde .
"Verzekeringspapieren aub". Toen bleek het juiste papier niet in de map te zitten.
Mijn dochter belde naar de verzekeringsmaatschappij om te vragen waar haar bewijs bleef.
"Sorry madammeke, we sluiten "
"Geef uw telefoon eens", zei de agente terwijl zij hem al weggegritst had.
"Madame, hier de politie van ...., wil u aub nakijken of die verzekering in orde is?"
"O ja, mevrouw, onmiddellijk" en gelukkig was alles in orde.

Maar ge had de jongens moeten zien als ze hier aankwamen, opgewonden in de hoogste graad.
Allebei hadden ze een BOB-sleutelhanger gekregen maar die verdween uit hun aandacht ,
want dat de politieagente de madame van de verzekering aan de praat had gekregen,
dát was super cool! Ze struikelden over hun woorden om alles verteld te krijgen.

De politie staat nu hoog in hun sociale rangschikking.” MVS

Jawadde MVS, die agente heeft daar in die korte tijd meer voor de idee girlpower gedaan
dan alle afleveringen van Mega-Mindi samen. Want deze agente was écht.
Ze was gewoon & zonder toverij en toch deden ze bij de verzekering wat zij vroeg!
Da's pas magie! De magie van de macht of de magie van het gezag? Dat laten we voor later.
In elk geval 'Mega-Cool', ik kan me de opwinding van de jongens voorstellen. 

Dúbbele girlpower, vermits uw dochter de tester al buiten dienst geblazen had.
Straffe Madammen, daar bij u in de streek.

De sleutelhangers zijn een mooie herinnering :
dat was de dag dat Mama de tester over zijn toeren geblazen heeft.
Een belevenis voor de familieverhalen, familiefolk-lore.

m - EZW-01/2013, herwerkt, naar een gegeven van MVS 

te gast bij Wim Helsen, Vincent Byloo met de songtekst
'Man with the Long Black Coat' van Bob Dylan:           
       
        Preacher was a talkin', there's a sermon he gave 
        He said every man's conscience is vile and depraved 
        You cannot depend on it to be your guide 
        When it’s you who must keep it satisfied.   

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Byloo in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a35/ 
11min16

Over Vincent Byloo : https://nl.wikipedia.org/wiki/Vincent_Byloo 
Over Bob Bylan : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bob_Dylan 
Man with the long black coat: https://vimeo.com/80491883 , 04min37

het boodschappenlijstje van iemand anders ~ 2015 

Vanmorgen heb ik mijn prikbord nog eens opgeruimd. Het was weer lang geleden.
En deze keer zeer grondig opgeruimd, er kwam nog een boodschappenlijstje ergens van onder.
Een boodschappenlijstje van iemand anders.

Eind 2012, begin 2013 hielden we ons op de toenmalige mailgroep bezig met
vertelsels verzinnen bij achtergelaten boodschappenlijstjes, de achtergelaten papiertjes die men
in de winkelwagens en in de lage karretjes vindt. 
Dat was een plezierige bezigheid, een dag uit het leven van een onbekende verzinnen op basis van diens aankopen.
En als oefening vond ik het tamelijk sterk en het bracht veel plezier in die  (toen bruisende) groep. 

Dat ene briefje nu, dat allerlaatste briefje, mocht nog niet zomaar de papierdoos in.
Ik wou het nog efkes bijhouden, zo na drie jaar. Ik legde het opzij, op de rechterkant van LM zijn schrijftafel.

Vanmiddag zou LM boodschappen doen en hij kwam vragen : 

- Die abrikoos, is dat vers of gedroogd of in blik?
- Abrikoos? Heb ik abrikoos bij de boodschappen gezet?
- Ja, champignons, room 2x, kroketten, abrik met een punt achter …
- Kroketten? Hoe komt ge erbij, we hebben geen fritketel meer!
- Eh … 

Hij toonde me het lijstje.
Het lijstje dat hier op het hoekje van zijn werktafel gelegen had.
Een lijstje dat geeneens in mijn handschrift was. 

- Die Griekse yoghurt en die pistache nootjes dan ook niet? vroeg hij teleurgesteld.
- Ja, doe maar, zei ik want mijn hart smolt, behalve voor die kroketten dan.

Hier in huis neemt LM de boodschappen voor zijn rekening. Dat doet hij zeer gewetensvol.
Deze keer was hij naast de kwestie bezig, maar toch zeer gewetenvol. 
Mijn Dierbare is zó'n plichtsgetrouwe huisgenoot dat hij zelfs een lijstje dat ergens ligt waar het niet hoort te liggen
-onze boodschappenlijstjes liggen vooraan in de woonkamer op het buffetje-
au sérieux neemt en er werk van maakt. Een lijstje dat drie jaar oud is en dat niet eens mijn handschrift is … 

'k Was helemaal vertederd. Wat een gouden momentje.

En alzo kwam drie jaar na datum het leven van een onbekende
weer een beetje ons leven binnen. Via abrikoos en pistachenootjes.

m – HiH-01/2016, herwerkt

te gast bij Wim Helsen, Els Dottermans met de songtekst 'Rigoureus' van Thé Lau

        En de klok zegt tik, tik
        tikt al mijn uren weg
        voor wie wacht komt alles steeds te laat
        en de klok zegt tik, tik
        op de witgestucte muur
        voor wie wacht komt alles steeds te laat
        je blik gericht op een plek op mijn lichaam
        het is alsof je zegt: doe iets, nu, hier, voor mij
        en doe het rigoureus en onverwacht
        rigoureus en ondoordacht
        rigoureus door dik en dun
        rigoureus, rigoureus,
        rigoureus maar altijd uit het hart 

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Dottermans in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a34/ 
11min17

Over Els Dottermans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Els_Dottermans
Over Thé Lau : https://nl.wikipedia.org/wiki/Th%C3%A9_Lau_(muzikant) 
Rigoureus : https://www.youtube.com/watch?v=-uiTPqQp1Kc, 05min09

gewiegd door woorden

“Begin 1945 waren wij op de vlucht bij familie,
en vermits er geen kleuterschooltje was hebben ze mij
te vroeg in het eerste klasje neergezet samen met het tweede.
Daar hoorde ik het afdreunen van de tafels en was geboeid.” GMA
 
Zou het kunnen dat die reciteertoon iets rustgevends had?
En ook de herhaling van een aantal woorden, het ritme.
Naar het schijnt zou een litanie troostend werken. Los van elke godsdienst. 
En ritmisch reciteren zou ook een aantal voordelen hebben,
los van het memoriseren doet het denken aan wiegen. Zoals mantra's?

'k Kan me voorstellen dat een kleintje tussen de groten van het eerste en het tweede studiejaar
een cocon vond in het luisteren naar die dreuntoon, in dat reciteren. 

Als kind vond ik de beurberichten op de radio mooi, door de rustige stem en
door de vaste opeenvolging van de namen, die ik nu allemaal vergeten ben.
Het was een beetje als gewiegd worden.

ACEC : tudumdumdum ~ plus vijf,
AZOT : tudumdumdum ~ min vier,
KASAI was er ook bij en zo ging de lijst verder. 

Het beursnieuws vond ik als kind aangenaam om naar te luisteren,
het werd gebracht door een kalme stem in een rustig ritme.
Waarover het ging wist ik natuurlijk niet.

m – HiH-01/2016, herwerkt - 

De auteur van onderstaande situatie heb ik niet kunnen achterhalen,
anders had ik haar/hem allang felicitaties gemaild.
De volgehouden kolder in de opbouw van de tekst bewonder ik é-norm.
Let op het woordenspel en gaandeweg ook het letterspel.

De heer des huizes had tijdens de eindejaarsfeesten blijkbaar nogal wat drank cadeau gekregen …

na de feesten

Ik had twaalf flessen whisky in de kelder staan en mijn vrouw zei mij
de inhoud van iedere fles in de gootsteen te gieten.
Ik antwoordde dat ik me van deze onplezierige taak zou kwijten.

Ik trok de kurk uit de eerste fles en
goot de inhoud in de gootsteen, met uitzondering van één glas, hetwelk ik leeg dronk.

Ik trok de kurk van de tweede fles en
deed hetzelfde met uitzondering van één glas, hetwelk ik leeg dronk.

Ik ontkurkte de derde fles en
goot het goede oude nat in de gootsteen met uitzondering van één glas, hetwelk ik leeg dronk.

Ik wriemelde de kurk van de vierde gootsteen en
goot de flessen in de glazen, dewelke ik daarna opdronk.

Ik trok de fles van de kurk van de volgende,
dronk de gootsteen leeg en gooide de rest in het glas, hetwelk ik opdronk. 

Ik trok de gootsteen uit het volgende glas en schonk de kurk in de fles. 

Ik trok de volgende kurk uit mijn keel, schonk de gootsteen in het glas en dronk de fles.

Toen krukte ik de gootsteen uit het glas, flesde de glazen en dronk de schonk,
daarna schoot ik de schootsteen in en goot de kurken in mijn keel. 

Vervolgens keelde ik de dronk en schurkte de kurk in de goot.

Daarna krukte ik de schurk en schrool de schonk.

Toen ik alles had leeggegoten, hield ik met één hand het huis vast
en telde met de andere hand de glazen, gootstenen, flessen en kurken.
Ik telde er 29. Om zeker te zijn telde ik ze nog eens en kwam tot 74.

Toen het huis weer voorbij kwam,
heb ik ze opnieuw geteld en tenslotte heb ik alle huizen, flessen, glazen, gieters en gootstenen geteld,
met uitzondering van één, hetwelk ik opdronk.

Heeft iemand dit kunnen uitlezen zonder lachen? Laat iets weten.

m - 08/2017, ongewijzigd natuurlijk, de tekst is meesterlijk af