243. T. Beeckman

Er zijn zo van die dagen dat de zon schijnt,
het opzoekwerk vlot verloopt, de koffie lekker ruikt,
ik elke mail binnen het uur kan beantwoorden, het leven een fluitje van een cent is!
En dan zijn er de andere dagen, de dagen dat niets wil lukken.

'k Had toen niet gedacht dat er reacties zouden komen op de cartoon van de kinderschommel
en de (retorische) vraag waarom die tekening niet kan kloppen.

Waarom leerkrachten fysica niet van toezicht zijn tijdens de speeltijd :
                         
                   

Met een kinderschommel zal het nooit gaan of lukken
al vervang je de kinderen door geijkte gewichten, schreef JL.

En dat was al één deel van de oplossing.
Alle vrachtjes moeten hetzelfde gewicht & dezelfde vorm hebben.
En dan is er ook de ophanging.
Om alle 'kinderen' mooi te laten knotsebollen, in één rechte lijn,
moet de ophanging in V zijn, op twee parallelle frames. Dus de cartoon zit fout, zoals JL zei. 

Nu had ik heel die uitleg gevonden bij http://en.wikipedia.org/wiki/Newton's_cradle ,
§1, “This restricts the pendulums' movements to the same plane.” 
      De ophanging in een dubbele frame houdt de beweging van de hangers in hetzelfde (vertikaal) vlak.
Tot zover alles oké. Maar nu …
Nu blijkt dat in het Nederlands een totáál ander artikel te zijn, http://nl.wikipedia.org/wiki/Perpetuum_mobile 
en met de zoekterm 'pendulum' kom ik er ook niet, om voor 't blog de Engelse uitleg in 't Nederlands te vinden.
Op de koop toe bestaat de enkele ophanging ook! Bij de afbeeldingen vond ik oa ditte :  
   

                                                 https://uz.wikipedia.org/wiki/Abadiy_dvigatel 

Oké, de bolletjes hangen bij enkele ophanging aan staafjes ipv aan draad
en dus blijven ze ook op één lijn, maar toch … in enkele ophanging kermille!
En nu zit ik dus vast hé. Ik weet dat de cartoon fout is maar ik kan het niet staven.
Ja, 't is vandaag weer een van die andere dagen, de dagen dat niks wil vlotten ...
en kan iemand die knotsende bollekes stilleggen AUB ?

m – EZW-01/2013, bijgewerkt – had ik toen die cartoon maar niet zo geestig gevonden … 

te gast bij Wim Helsen, Koen Wauters met een tekst van zijn dochter Zita

               aller-liefste papa,

            ik hou enorm veel van jou! weet dat! ik zal er altijd altijd voor je zijn!
            Net zoals jij er ook altijd bent voor mij! Bedankt voor je steun vndg!
            Dat waardeer ik enorm, want
            ik weet dat dat ook niet makkelijk is voor jou deze 4 moeilijke zware weken!
            Je bent de beste papa die ik maar hebben kan! voor geen geld wil ik je missen...
            dus internaat is mss geen goed idee als ik ook zie hoe verdrietig je daar van wordt…
            je bent mooier als je lacht.
            -I love you to the moon and back 
            “jij bent m’n liefste pappie, jij bent echt de beste & ik hou van jou,
            ja zoveel van jou & ik blijf je altijd trouw!”

            zitje
       

 
 
De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Wauters in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a46/ 
11min19
 

Over Koen Wauters : https://nl.wikipedia.org/wiki/Koen_Wauters
Over Zita Wauters : http://www.standaard.be/cnt/dmf20151008_01908770

“In mijn jeugd was ik dikwijls uit het zicht verdwenen en ook veel verder verdwenen.
Zo kroop in soms op het dak van het huis. Ik was toen 6 jaar. Met mijn korte beentjes kon ik er niet meer terug.
Ik ben dan maar een hele tijd blijven stilzitten in de dakgoot tot mijn afwezigheid opgemerkt werd
en ze mij aan ’t zoeken waren en ik van daar boven (10m hoog) antwoordde.
Ik ging ook zonder iets te zeggen naar mijn tante aan de andere kant van het stadje.
En dat gebeurde zo dikwijls dat bij mijn verdwijning
mijn oudere broer direct op de fiets moest springen om te kijken of bij tante Lisa was.
Natuurlijk, telkens ik terug gevonden werd kreeg ik sermoenen van ons ma.” VG

Ik vraag me af hoe een kind van zes in een dakgoot op 10m hoogte belandt.
Waarschijnlijk niet al klimmend langs de regenpijp. Een kind van zes is nog geen geveltoerist.
Daarom denk ik dat de snotter via het raam van de mansardekamer ging.
Geen dakraam, maar een dakkapel, een verticaal staand raam. Toch een expeditie voor een kind van zes!
En dan braafjes blijven zitten. Vol vertrouwen, 'ze komen mij wel halen, zo zijn ze, ze halen mij.'

-----

“Mijn broer is eens een aantal uren zoek geweest. Wij waren voor een dag naar zee, naar Blankenberge,
mijn broer zal ongeveer 6 jaar geweest zijn, dus in de jaren 50 zoiets.
Op een gegeven moment was mijn broer verdwenen. Iedereen zocht, maar niets.
Paniek, paniek en een uur of twee later was mijn broer daar weer.
Hij was met een kolonie kinderen die daar waren voorbij gekomen, mee gegaan, en op de terugweg was hij er nog bij.
Ik weet nog dat de dame die de kinderen begeleidde, heel erg aangedaan was, want
zij had al snel opgemerkt dat er een vreemd kind bij was, maar wist helemaal niet van waar dat kind kwam.

En op een keer waren wij eens mee gaan vissen met mijn vader naar Lillo.
Mijn nonkel tante en twee nichtjes waren er ook bij.
Een eindje daar vandaan kon je op een verhoogde berm klauteren en daarachter lag daar een uitloop van de Schelde.
Wij wandelden verder en verder en opeens zagen wij in de verte een man die naar ons toe kwam.
Op ongeveer een 20 tal meter bleef hij staan en begon hij mijn jongste nichtje te roepen,
en ons jongste nichtje, ongeveer 5 toen denk ik, ging richting die man en die man ging stelselmatig achter uit.
Wij roepen, roepen naar onze ouders maar die konden ons echt niet horen en mijn nichtje was bijna bij die man,
en wij maar roepen, kom terug, kom terug en toen trok ik mijn stoute kinderschoenen aan,
ik was ongeveer 10 en liep naar mijn nichtje en sleurde haar terug.
Ik weet nog dat die man heel kwaad was dat ik mijn nichtje mee terug sleurde.
Ondertussen was mijn neef naar onze ouders gelopen, die zijn direct gekomen maar de man was al verdwenen.
Ik heb daar toen serieuze nachtmerries van gehad want die man had echt heel slechte bedoelingen.
En daarna mochten wij niet meer op de berg, zoals wij die berm noemde, gaan spelen.” JPW

'k Denk dat iedereen daar enorme chance gehad heeft dat gij toen die dag
zo direct en intuïtief en kordaat gereageerd hebt, dat ge die dag uw stoute schoentjes aan had. 
Een alert klein meisje van 10, misschien was ze zelf bang, maar dat maakt haar eens zo dapper. 

m – EZW-01/2014, herwerkt

Vandaag wordt het weer zo'n weer.
We moeten onszelf niet voor het lapje houden, zegt mijn specialist ter zake.
Hij onthoudt dat soort dingen, weersvoorspellingen en zo.

Gelukkig zat er in de mail iets uit Canada, die gasten zijn gewoonlijk goed.
Vandaag : kan men een hond voor het lapje houden?
Antwoord : ja, men kan een hond voor het lapje houden.

De lichaamstaal van sommige honden is prachtig,
het conflict tussen willen en niet durven.

Of het conflict tussen zien en ruiken,
de andere hond ruikt niet als hond maar het bot ruikt wel lekker naar bot. 
Moet men opletten voor een hond die niet ruikt naar hond? Blijkbaar wel.

             

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=SEbb1tl5Qbk 
02min06 

m - HiH-01/2016, bijgewerkt -

klavierwerk

Ik hou nogal aan de Belgische klavierschikking. Mijn vingers kunnen niet anders en mijn hoofd weet niet beter.

Door omstandigheden moest ik aan boord het typewerk van LM op telkens andere computers typen,
op de PC die beschikbaar was in de cabine en qwerty is voor mij een ramp.
Niet alleen de schikking van de lettertekens maar ook de schikking van de leestekens. 
En het waren per schip telkens andere qwerty-schikkingen, ook dat nog.

De eerste keer dacht ik dat ik de oplossing gevonden had,
ik typte zijn paperassen op mijn laptop ipv op de PC van de cabine
en bracht de diskette naar boven, naar de chef mécanicien (de hoofdwerktuigkundige, HWTK)
Toen ging alles nog op diskette. Later op USB-stick en nu is er natuurlijk intranet.

Wat bleek, ik had een recentere versie van Excel en hetgeen ik kwam afgeven
was niet compatibel met de versie die de chef mécanicien had.
Hij kon er niks mee beginnen. Het bestand converteren lukte me ook niet, het resultaat was totaal onbruikbaar. 
Die nacht heb ik kunnen doorwerken op dat verdomd qwertyklavier van de scheepscomputer,
want ’s anderendaags moest de chef alles kunnen verzenden naar de rederij.

Vanaf toen hebben mijn vingers leren stuntelen op de qwertyklavieren van de computer die in de cabine stond.
Maar mijn hoofd wilde nog altijd niet mee. En ik was niet de enige.

Op een avond zat ik weer eens te foeteren op een qwerty-schikking en om mijn ellende samen te vatten zei ik:
- Kermille, op een qwerty is zelfs het woord azerty typen een corvee !
- Ahja, op een qwerty kunt ge dat niet typen hé, antwoordde LM languit en quasi meevoelend.

Toen moest ik heel hard nadenken of hij dat nu meende of niet. ‘k Heb het zo gelaten. 
Misschien was hij gewoon moe.

m – HiH-01/2016, herwerkt -

Na lezen en opzoeken over ‘Laat het vriezen dat het kraakt’ (tekst 236)
en ben ik nog altijd ondersteboven van dat gedicht.

Dorrestijn zou een REWIND-knop willen voor een bepaalde periode van zijn leven
en beschrijft wat er in achteruit moet gebeuren. 
Als achteruit rijden al moeilijk is, dan blijft leven in achteruit wensdenken.
 
Enkele maanden later hoorde ik de naam Dorrestijn op de radio. Hij bracht een lied. Zelf.
In vergelijking met 'Laat het vriezen dat het kraakt' is 'Renault4' misschien luchtiger verwoord,
maar het gaat evengoed over iets dat voorbij is, over helaasheid.
 

Renault4

Ach, ik rijd nog zo vaak in mijn dromen
In onze kleine rode Renault
Waarmee we in Parijs zijn gekomen
In Clermont-Ferrand en Bordeaux

Hij zong een lied als het ware
Als hij de Franse heuvels besteeg
En hij voerde ons langs de Loire
Al was zijn benzinetank leeg

Maar zij wilde een grotere wagen
Daarmee ging ze over een grens
De gedachte kon ik niet verdragen
En ze zit nu in een Mercedes Benz

In een Mercedes ver weg in Westfalen
Naast een vent die goed zit bij kas
De duivel moge haar halen
Want nooit wordt het meer zoals het was

Nooit vergeef ik haar deze blamage
Smakeloos was het, en grof
De Renault staat in de garage
Overdekt met een dikke laag stof

Ach, ik rijd nog zo vaak in mijn dromen
In onze kleine rode Renault
Waarmee we in Parijs zijn gekomen
In Clermont-Ferrand en Bordeaux

© Hans Dorrestijn

Waarschuwing : Dorrestijn zingt niet, hij reciteert op muziek, om het beleefd uit te drukken.
Vandaar, klank aanzetten op eigen risico,
https://www.youtube.com/watch?v=bP7lP8B4PGw 
02min45

m – HiH-01/2016, bijgewerkt - http://www.hansdorrestijn.nl/biografie.html

Hans Dorrestijn & trio Zazí via JdB  

Amai dat is mooi. 'k Durf het niet te vaak spelen want het is zo frêle. 
In het filmpje ziet men op 01min04 Hans Dorrestijn de tekst van het lied mee lippen. 
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=PdRn5qxWOrc 
02min38

Laat het vriezen dat het kraakt
Laat het sneeuwen dat het wit
En laad opnieuw de kolenkit
Nu de liefde me, de liefde me zo tegenzit

Verschrompel knoppen die ik haat
Dooi, trek terug tot een klein wak
En zaaier, zaaier, zaai het zaad
Terug tot weer een volle zak
En haal het vee weer uit de wei
En keer dan achterwaarts bewegend
Drogend daar het opwaarts regent
Weer naar je warme boerderij

Laat het vriezen dat het kraakt
Laat het sneeuwen dat het wit
En laad opnieuw de kolenkit
Nu de liefde me, de liefde me zo tegenzit

Help noorderwind, keer terug van zuid
Rommel weer aan deur en ruit
En laat de mensen van de kook
Weer overgaan op oliestook
Dan komt mijn liefste in wintertij
Als tranen stijgen stijgen mijn ogen
Waar ze een voor een verdrogen
Weer ruglings terug bij mij, bij mij

Laat het vriezen dat het kraakt
Laat het sneeuwen dat het wit
En laad opnieuw de kolenkit
Nu de liefde me, de liefde me zo tegenzit

Hans Dorrestijn

Het moet toch hartverwarmend en fantastisch zijn
voor een tekstschrijver van opa leeftijd – toen 75, nu 79 geworden-
dat zijn werk opgepikt wordt door de jonge garde.
Het gevestigd talent en het jong talent, de bewondering komt van twee kanten.

Tijdens het zingen kijkt Sabien Bosselaar (de donkerharige van het trio Zazí) regelmatig zijn richting uit.
Als een kleindochter die wil weten of Opa het goed vindt. Of droom ik dat maar?

“Hans Dorrestijn (Ede, 16 juni 1940) is een Nederlandse tekstschrijver, vertaler, schrijver en cabaretier,
met een typische zwartgallige stijl.
Hij schrijft ook teksten en liedjes voor andere cabaretiers en voor de kinderserie Sesamstraat.”

'met een typisch zwartgallige stijl'.  Nu snap ik wie de droefenis behandelt in Sesamstraat.
Want sombere gedachten worden daar au sérieux genomen, met kinderlijke ernst.
Ze worden niet weg gelachen of van tafel gesust.
De bekommernissen van Tommie en Ieniminie krijgen er tijd en aandacht.

‘Eindelijk licht’ is de naam van het programma, van de samenwerking Dorrestijn-trio Zazí.

Hans Dorrestijn en Zazí ontmoeten elkaar op een middag bij een programma van Radio1 (Ned1),
waar zij allen te gast zijn. (2014) Direct ontstaat er een wederzijdse verwondering.
Na afloop van de uitzending spreken zij meteen af. In Bennekom, daar woont Dorrestijn.
Dafne, Margriet en Sabien bakken een appeltaart en Dorrestijn zorgt voor erwtensoep.
Dorrestijn speelt zijn mooiste liedjes aan de piano, hij wijst Zazí op de verschillende vogeltjes in zijn tuin
en hij laat hen de schoonheid van Renoir zien.
De drie jonge vrouwen proeven, luisteren en kijken. En ze zingen zijn teksten.
Hans vindt het prachtig. Het is bijzonder, zo met zijn vieren rond de piano.
‘Wij gaan naar buiten’, besluiten ze, ‘via de tuin, Bennekom uit. De theaters in’.

Eindelijk licht is een programma waarin trio Zazí de beste liedjes van Hans Dorrestijn zingt.
Hijzelf laat zijn donkere licht schijnen over zaken als
wanhoop, mislukking, bedrog, donkere wolken in je binnenste, manden waar je door kan zakken,
plankenkoorts, boze theaterdirecteuren, vermolmde planken, kapotte spotlights en oververhitte mengtafels.
Volgens hem wordt het een programma zo vol tegenstellingen dat het niet mooi meer is.   

Dorrestijn: ‘Zazí = schoonheid. Ik ben de Ongekroonde Koning van de Lelijkheid.
Wie had gedacht dat mijn leven zou eindigen met drie mooie toverfeeën op één podium.’

Ziezo. Dat was Zazí. En natúúrlijk ook Hans Dorrestijn.  

m - HiH-07/2015, bijgewerkt – naar een gegeven van JdB
https://nl.wikipedia.org/wiki/Hans_Dorrestijn , http://www.zazimusic.com/zazi-zingt-dorrestijn/ , http://www.muziekencyclopedie.nl/action/entry/Zaz%C3%AD

Als op een webstek met als specialisatie geestelijke gezondheid
het onderwerp van de dag nog eens fobieën en aanverwante situaties zou zijn
-want dat onderwerp komt daar af en toe ter sprake-
dan zou ik me een breuk zoeken naar onderstaande foto. 

Dat wil ik voorkomen en daarom zond ik hem eergisteren al in en mijn vraag was :
de angst om zonder papier komen te zitten, heeft die fobie een officiële naam? 
 

Tot op heden ontving ik geen antwoord van de betrokken website.

m – EZW-01/2014, bijgewerkt - foto = http://www.picsngiggles.com/2018/04/funny-custom-bathrooms-toilet-paper/

Na zoveel jaren ~ door Rocor, 01/2009 

Ze was een onbekende voor mij, een schone knappe madame, en ze wist het.
Toen haar man stierf, die gans zijn leven gewerkt had en een goede duivenmelker was geweest,
verdacht ze hem ervan dat hij, omdat hij veel prijzen had gewonnen, het gewonnen geld
had weggestopt en voor zichzelf had gehouden. Het zou veel geld geweest zijn.
Daarom deed ze beroep op mij, om uit te zoeken of het geld niet verstopt was op zijn duivenkot.
Ik erheen, ik had mijn werkkledij aan,
ik mocht enkel langs achter binnen, want zo een slecht geklede man verdroeg ze niet in haar omgeving,
liet hare hoogheid heel duidelijk merken.

Wat ze wel zei: "Ik hoop dat U eerlijk bent, en als ge iets moet vinden klop dan maar op de deur",
want binnenkomen zat er niet in. Ik heb dat kot binnenstebuiten gekeerd, geen rooie duit gevonden.
Ik had er zelfs de dakpannen afgehaald, ik was er uren aan bezig.
Volgens mij had hij het geld opgezopen en gelijk zou hij gehad hebben, dacht ik nadien.
Ze negeerde mij gewoon en keek met ongelooflijk afgrijzen naar mijn kleren, want daar hingen duivenpluimpjes aan,
en misschien wat duivenstront. En nu ik niets had gevonden gunde ze mij geen blik of bedankje voor mijn inzet.
Ze zei dat ik de uitgang wel zou vinden via de zijdeur, zich duidelijk bewust van haar schoonheid en waardigheid.

Vele, vele jaren later wordt er gebeld aan de deur bij mij thuis. Een verpleegster vraagt mij:
"Mijnheer, kan U mij eens helpen, er zit een dame op het toilet
en ik krijg ze niet opgelicht om ze te verschonen, ze is veel te zwaar!"
Ik mee naar die wc. Een oude dame, die grote boodschap had gedaan, dat kon je ruiken.
En wie herkende ik? Juist ja, de chi-chi madame van toen.
Ik heb ze opgetild, ze geneerde zich schromelijk.
De nurse waste haar kont af en deed haar een pamper aan, ik plaatste haar terug in haar stoel.

"Geef mijn geldtas eens", zei ze tegen het meisje. "Zodat ik de werkman kan betalen."
Ze had het godver nog niet afgeleerd, nog altijd dezelfde minachting. .
Weet u wat ik, de werkman dacht? "Ge moogt uw geld houden!"
Eén ding is zeker, ook de ooit mooie knappe mensen moeten de grote boodschap doen.
En stinken! 

door Rocor, 01/2009, van zijn blog geplukt - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1230764400&stopdatum=1233442800

te gast bij Wim Helsen, Maggie De Block met een fragment uit 'Sterfelijk zijn' van Atul Gawande

            Zwaar zieke mensen willen meer dan enkel hun leven verlengen.
        Uit onderzoek blijkt dat ze vooral bezig zijn met pijn vermijden,
        de band met familie en vrienden versterken, hun helderheid van geest bewaren,
        anderen niet tot last zijn, en het gevoel krijgen dat hun leven compleet is.
        Onze gezondheidszorg is er niet in geslaagd om aan die noden te voldoen,
        en de prijs die we daarvoor betalen is niet in geld uit te drukken.
        De vraag is dus niet hoe we dit systeem kunnen blijven betalen.
        De vraag is hoe we een gezondheidszorg kunnen uitbouwen die mensen helpt om
        zich op het einde van hun leven te kunnen bezighouden met wat voor hen écht belangrijk is.

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
De Block in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a45/ 
10min51

Over Maggie De Block : https://nl.wikipedia.org/wiki/Maggie_De_Block
Over Atul Gawande : https://nl.wikipedia.org/wiki/Atul_Gawande 
Over het boek : https://en.wikipedia.org/wiki/Being_Mortal

in Californië sneeuwblind? 2004 

'k Had een zonnebril nodig want de mijne was weeral eens kwijt, helemaal kwijt.
Die dingen willen nooit lang blijven bij mij.
We stonden op vertrekken voor een contract van een aantal maanden.
Probeer in de winter maar eens een zomerartikel te vinden in een zaak van een keten.
De onverkochte voorraad van vorig seizoen was al lang opgehaald
en als zonnebescherming voor de ogen waren enkel de skimodellen verkrijgbaar.

Het schip lag in Long Beach. 'k Zag me in Californië niet rondlopen met een skibril op mijn neus.
In de brillenwinkel bleef ik maar aarzelen en LM werd stilletjes wanhopig.
- Koop er dan ginder ene, zei hij.
- Ja? Ginder voeren ze ons van het hotel recht naar boord, daar hebben we geen tijd om te winkelen.
  Heel het deck is in 't wit heeft de rederij gezegd. Vreselijk wit. 
  En er zijn in een havengebied toch geen winkels! 'k Heb die zonnebril écht nodig hè!

wit op zijn witst 

Dat is ook al gebeurd. Dat de zeelieden die moeten monsteren gelogeerd worden
in een hotel in het havengebied, ver van alle faciliteiten van de bewoonde wereld.
Als ge daar iets simpels nodig hebt zijt ge overgeleverd aan de goodwill van de man of de vrouw aan de receptie.

Veters voor werkbottines zijn er verkrijgbaar in alle lengtes,
koud bier en ijsblokjes ook, dat hoort tot de basisbehoeften, maar een pakje tampons dan weer niet.
Wat zou ik daar dan op zoek gaan naar zoiets als een zonnebril.
Wanneer men de beschaving verlaat moet men die bij hebben. Liefst met de nodige reserve-exemplaren.

Maar ik hoorde de wanhoop in LM zijn stem
en ik zag ook de stille tristesse in de ogen van de verkoper (zijn %!),
hij had waarschijnlijk nog niet veel verkocht die dag.
Daarom deed ik mijn best om een model te vinden dat niet zo luid 'SPORT' schreeuwde.
Onderaan in de draaimolen hing iets dat met wat goede wil voor een sportief stadsmodel kon doorgaan.
Oké, dat dan maar. 

Het was een bril met beige en nogal wat bronsachtig bruin, de kleuren waren eigenlijk niet mis.
Ik deed mijn best om me ook met het science-fiction model te verzoenen, want het was dat of niks. 
Thuis, in gewoon daglicht, bleek de bril niet beige met veel brons, wel roze met veel zilver!
Daar stond ik dan, als een overjaarse K3-fan. 

Maar een bril was belangrijk, de rederij had uitdrukkelijk verzocht
zonnewering, oogbescherming mee te brengen naar boord,
omdat het dek volledig wit geschilderd was (een ULCC) en dat veroorzaakt sneeuwblindheid.
Sneeuwblindheid wou ik niet, maar een sneeuwbril wou ik evenmin.
Ik wou een simpele zonnebril. In de winter.

In Long Beach werden we gelogeerd in de bewoonde wereld.
En een tweede miraculeuze meevaller : er was op dat pleintje een markt met wel drie kramen met zonnebrillen.
'k Heb daar direct een paar reserves gekocht,
omdat mijn zonnebrillen toch altijd weer ontsnappen naar de vrije natuur.
Er waren ook nostalgische modellen, die met de vlindertippen à la Dame Edna en de fietswielen à la Yoko Ono.
Die fietswielen heb ik gekocht en dan nog een groter model, om helemaal zeker te zijn.

Al die brillen zijn natuurlijk al lang foetsjie. Maar mijn roze bril heb ik nog.
Hij ligt in het rechterschuifje van het TV-meubel. Daar kan hij niet weg.
'k Draag hem nu op 1 januari om naar het schansspringen te kijken. 

m - HiH 08/2015, 09/2016, herzien – ULCC = Ultra Large Crude Carrier - foto = http://www.aukevisser.nl/supertankers/id137.htm
https://www.euronav.com/nl/vloot/alle-schepen/ti-europe/ , https://en.wikipedia.org/wiki/TI-class_supertanker , https://nl.wikipedia.org/wiki/Long_Beach_(Californi%C3%AB)

te gast bij Wim Helsen, Bernard Dewulf met
een fragment uit 'Bij Uil thuis' van Arnold Lobel

           Uil dacht aan nog veel meer nare dingen.
        En hij huilde en huilde maar.
        Al gauw was de ketel vol tranen-water.
        "Ziezo," zei Uil. "Dat is dat!"
        Uil hield op met huilen.
        Hij zette de ketel op de kachel.
        Het tranen-water kookte al gauw.
        Uil schonk zijn kopje vol.
        Hij was heel tevreden.
        "Het smaakt wel een beetje zoutig," zei hij.
        "Maar tranen-thee is toch altijd weer heerlijk."

     

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Dewulf in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a44/ 
09min23

Over Bernard Dewulf : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bernard_Dewulf
Over Arnold Lobel : https://nl.wikipedia.org/wiki/Arnold_Lobel
Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bij_Uil_thuis 

Eerste indruk: Mr Dewulf zegt het zo raak. Een schrijf-sel is een maak-sel.
Op louter bevlogenheid of élan van het gemoed drijft men niet vanzelf naar een aanvaardbaar resultaat.
Het blijft ambachtelijk werk. Met de nadruk op ambachtelijk én op werk.
Als Mr Dewulf ergens les geeft, dan schrijf ik mij in. Nu.

over angsten allerlei en ook omdat hij het zo raak kon zeggen 

1974  

        Als je fruit eet krijg je wormen
        van veel wassen word je kaal
        en als straks de bom zal vallen
        nou dan gaan we allemaal
        kattenharen zijn vergiftigd
        geef geen zoentjes aan een hond
        keer nooit je rug toe naar een homo
        want dat zittie aan je kont

        negers zijn heel vaak gevaarlijk
        met een mes of een pistool
        en kijk ook maar uit voor joden
        ook al spelen ze mooi viool

                      refrein :
        en dat is allemaal angst
        allemaal angst
        de allergrootste schreeuwers
        zijn dikwijls het bangst
        en als er ooit iets gebeurt
        nou dan moeten het zo wezen
        wie het meeste angst heeft
        heeft vaak het minste vrezen

        als je scheel kijkt en de klok slaat
        blijf je heel je leven scheel
        als je zout morst krijg je ruzie
        en betaal ik niet te veel
        loop nooit onder langs een ladder
        en op wijzen staat een jaar
        en onder bomen staan bij onweer
        dus schuilt een levensgroot gevaar

        als je ouder wordt komt vanzelf de generatie kloof
        en wie vloekt gaat naar de hel
        van masturbatie wordt je doof
        WÁ-ÁT ???
        van masturbatie wordt je doof

                      refrein :
        en dat is allemaal angst
        allemaal angst
        de allergrootste schreeuwers
        zijn dikwijls het bangst
        en als er ooit iets gebeurt
        nou dan moeten het zo wezen
        wie het meeste angst heeft
        heeft vaak het minste vrezen

        vrijdag 13 blijft gevaarlijk
        van veel lezen wordt je blind
        trouw je met je achternichtje
        krijg je een ongelukkig kind
        als ik maar geen lekke band krijg
        en stink ik niet uit me mond
        ben ik niet te laat verzekerd
        dokter, ben ik wel gezond?

        van tomaten krijg je puistjes
        van veel koffie wordt je rood
        van sigaretten zieke longen
        en van leven ga je dood
        woaaaah

        en dat laatste is waar
        da's helemaal waar
        het klinkt misschien wel lullig
        maar toch is het waar
        maar 't kan nog jaren duren
        dus niet van dat bange

        heb je angst voor morgen?
        dan moet je vandaag gaan hangen!

            Robert Long - Allemaal angst, 1974

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=IZPGp5H4jJ4
03min02

Over Robert Long : Hieronder zijn eigen verhaal, in zijn eigen bewoordingen,
door Mark de Vries bij elkaar geplukt uit de vele interviews die Robert Long gaf
http://vriesdemark.schrijft.nl/long/long.htm, boeiende lectuur hoor.

m – HiH-01/2017, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Robert_Long ,

te gast bij Wim Helsen, Dolores Bouckaert met een tekst uit het dagboek van Etty Hillesum (1941-1943)

       Ik ben nu brandschoon vanbinnen.
       Vanavond was er nog even zijn stem door de telefoon, die mijn lichaam helemaal in opstand bracht. (...)
       En ik kon plotseling zo begrijpen de monniken, die zichzelf geselen, om het zondige vlees te temmen.
       En het was even een gevecht tegen mezelf, razend was ik en daarna grote helderheid en rust.
       En nu voel ik me heerlijk, brandschoon vanbinnen.
       S. is weer eens voor de zoveelste keer overwonnen. Zou het lang duren? (...)
       "Melodisch rolt de wereld uit Gods hand",
       deze woorden van Verwey gingen me de hele dag niet uit het hoofd.
       Ik wilde dat ik zelf melodisch uit Gods hand rolde.
       En nou goeienacht.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bouckaert in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a43/ 
11min29

Over Dolores Bouckaert : https://www.hiros.be/nl/artiesten/detail/dolores-bouckaert-1
Over Etty Hillesum : https://nl.wikipedia.org/wiki/Etty_Hillesum 
Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_verstoorde_leven_(boek) 

Eerste indruk : een uitbundig iemand, die dame. Haar drukke manier van praten vermoeit mij eigenlijk.
Stel u voor dat ge met zo iemand twee à drie uur moet vergaderen. Hoofdpijn!
Maar als ik dan haar levensparcours hoorde dacht ik : doe maar meisje,
doe maar uitbundig en bijt in het leven als was het een appel en eet het klokhuis mee op.

winterlaarsjes / winterbottekes

Vanmorgen zat dit in de bus, een filmke van 15 seconden over een handige vader,
deze:
foto van ’t Net  
 

klank niet nodig,
https://www.youtube.com/watch?v=PM73djdgxZI 
00min15 

Het filmke deed me denken aan een tegengestelde situatie, aan een verhaal dat ongeveer zo gaat : 

Bij het buiten gaan van de klas had een klein jongetje het moeilijk om zijn laarsjes aan te trekken. 
De Juf knielde bij het bankje en met hijsen & sleuren en kalm blijven (want zo zijn juffen)
lukte het haar het ene laarsje -uuhg!- en daarna het ander laarsje -uuhg!- aan te trekken.

- Ziezo jongen! 

Waarop de kleine :

- Juf, Jú-úf, ze zitten raa-aar ... (dat toontje!) 

De Juf keek ongelovig naar de voetjes en zag dat er iets was.
Er was geen duidelijk links of rechts. Zo is dat bij moonboots. 
Kalm blijven nu. Kalm blijven leren juffen op de juffenschool.
En toch maar de laarsjes van voet wisselen, men weet nooit. 
Het was een heel corvee om die laarsjes
weer uit te  wrikken en weer aan te doen, deze keer elk laarsje aan het andere voetje. 

- Dat zijn mijn botten niet hoor, zei het jongetje terloops.

Nu beet de Juf op haar tong. Dat leren ze tijdens hun stages. 

- Waarom zegt ge dat nú pas, kameraad? 

En ze wrikte & trok & hijgde en werkte zich in het zweet tot de laarsjes weer van de voetjes waren. 

- Dat zijn de botten van mijn broer en Mama heeft gezegd dat ik die
  vandaag moest aandoen omdat het zo koud is. En zijn wanten ook.

Juf  zuchtte hoorbaar. Een hóórbare zucht? Schoot hier haar zelfbeheersing tekort? 
Plichtsbewust wrikte & hees ze weer aan de laarsjes tot die opnieuw aan de voetjes zaten.
Ze wreef zich het zweet van het voorhoofd: KLAAR! 

- Oké kleine man, en waar zijn uw wanten?

- Die zitten in de tippen van die botten, Juf.

m - met dank aan AV – EZW-12/2011, HiH-01/2016, bijgewerkt -

te gast bij Wim Helsen, Sven Nys met een tekst die bij zijn kinesist boven de tafel hangt

                      
                Mensen zijn niet gemaakt voor een gemakkelijk leven,
                mensen willen een boeiend leven.
                En gemakkelijk is nooit boeiend.

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Nys in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a42/
09min47

Over Sven Nys : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sven_Nys 
Over zijn filosoof-kinesist, Guy Verbist : https://www.gva.be/cnt/dmf20160302_02160953/in-de-eerste-plaats-een-enorme-vriend 

'k Zit al meer dan een week te worstelen met een gedicht over de stem als wapen/verbaal geweld.
Het bestaat dat gedicht, alleen, het geraakt niet tot bij mij. Of toch niet intijds.
Anders gezegd, de bevalling is niet voor binnenkort. 
Is iemand ook met dat onderwerp bezig? 'k Wens u het allerbeste, want hier wil het niet vlotten.

Onderwijl heb ik me wel een verhaal herinnerd.
Het moet gebeurd zijn in de late jaren 70 of de vroege jaren 80.

Er is rond Bastenaken een jaarlijkse herdenkingsmars voor de gesneuvelden van het Ardennenoffensief. 
Die slag vond plaats van 16 december 1944 tot 25 januari 1945 en werd gewonnen door de geallieerden. (Wiki)

Europese Mars van Herdenking en Vriendschap.

Dit is een vierdaagse mars, voor burgers en militairen, er nemen dus legerafdelingen aan deel.
Ook Duitse legerafdelingen, want er staat Vriendschap in het vaandel van de mars.

Het verhaal ging zo : 

“Een 50 meter voor ons marcheerde een Duits peloton.
Die mannen zetten een marslied in. Een Duits marslied klinkt als een krijgslied.
Dat klinkt helemaal anders dan wanneer de Britten of de Amerikanen zingen.

Achter de bocht lag een kleine boerderij en de boer (60j?)
was daar aan het werk met zijn riek, mest opruimen van de weg.

Toen het Duits peloton voorbij stampte chargeerde de boer plots met zijn riek.
En hij meende het.
De Duitsers werden in de flank aangevallen en wisten niet wat hen overkwam.
Chaos, schrik, paniek. 

Het Belgisch peloton moest tussenkomen. 

Naderhand vertelde de boer dat hij als jonge gast tijdens de oorlog
van de Duitsers verschrikkelijke dingen had gezien en meegemaakt.
En bij het horen van dat krijgslied … 

Volgens de Duitse officier hadden zij er niet op gerekend dat een Duits marslied
nog zou gekend zijn bij de bevolking, laat staan reacties losmaken.
Hij, de oudste van het peloton was geboren in 1951. 
Tot de laatste dag van de vierdaagse heeft dat Duits peloton niet meer gezongen.”

Wat zouden Duitse marsliederen amper veertig jaar later
al uit het collectief geheugen van de plaatselijke bevolking verdwenen zijn ?

Waarom denkt het heerschap dat alle Duitse gruwel al verwerkt is?

Alles al vergeven en vergeten van wat men in zijn jonge jaren heeft moeten zien en meemaken?
Komaan zeg! De dwaze arrogantie van die Duitse officier … 

m - EZW-11/2014, HiH-01/2016 - met dank³ aan HJ te L - https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_de_Ardennen ,
http://walloniebelgietoerisme.be/nl/content/europese-mars-van-herdenking-en-vriendschap-emhv

over de pispot en de pluviometer

“Thuis was de pispot een winters gebruiksvoorwerp.
Onze WC was buiten in de hof en ’s zomers moesten wij maar naar buiten gaan.
In de winter was het toegelaten om de pot te gebruiken in de kamer.
Natuurlijk, omdat wij toen met drie broers de pispot gebruikten, gebeurde het wel eens
dat deze een stoot kreeg met alle gevolgen van dien in de kamer ’s nachts.
Wanneer de pispot naar beneden gedragen werd zijn er ook op de trap ongevallen gebeurd.” VG   

'k Heb ooit een verhaaltje gehoord over schooljongens die de regenmeter van de school gingen 'bijvullen'.
Het heeft een tijdje geduurd eer de brave broeder het doorhad.
Dat was omdat de jongens overmoedig werden en het ding ook op dagen zonder regen kwamen bijvullen. Tja.

Hoe dat afgelopen is weet ik niet meer. Honderd keer schrijven
'ik mag niet in de pluviometer van Broeder Aardrijkskunde plassen' en thuis laten tekenen?  

pluviometer - foto hendrik Mertens
m – EZW-01/2014, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Regenmeter , Afbeeldingen van pluviometer

gemakkelijk gaat ook - dacht ik ooit 

Ooit wou ik het mezelf eens gemakkelijk maken.
Het was in het 3^de middelbaar, ’67-’68, ik zal 15j of 16j geweest zijn.

In het middelbaar kregen we de opdrachten voor Nederlands Opstel een week op voorhand.
Dat vond ik prachtig. Maar in het derde werden er plots verhandelingen verwacht van ons.
Dissertaties, werd dat toen met een groot woord genoemd. Geen opstellen meer, maar uiteenzettingen. 
Ik vond dat we al genoeg uiteenzettingen te horen kregen op school,
elk lesuur van de dag hoorden wij uiteenzettingen en nu moesten we er nog zelf gaan schrijven ook? 

Geen vertelsels meer schrijven. Dat vond ik jammer en zelfs erg.
Voor Nederlands Opstel schreef ik op een week soms drie opstellen en dan liet ik mijn Ma kiezen welk in zou indienen.
De andere opstellen ruilde ik voor huistaken van wiskunde,
dat leek me een eerlijke vergoeding, die taken kopieerde ik zonder gêne.
Eigenlijk was ik toen spookschrijver zonder dat ik het woord kende.
Dat ruilen voor wiskundetaken gebeurde natuurlijk in stilte, zonder medeweten van Ma.

Dissertaties. Verhandelingen dus. Uiteenzettingen. Dat was mijn meug niet.
Dan ging ik liever fietsen met het aanbiddertje van dienst en tegen de limietdatum
zou ik wel iets ineen flansen dat ik kon indienen bij die nieuwe van Nederlands. 
Het moest gaan over spreuken. Dat zou rap gefikst zijn.
Thuis hadden we het boek : Citaten, Spreuken en Gezegden. Het rook nog naar nieuw.

Ik plukte er een flink aantal spreuken & gezegden uit, dat duurde efkes, en slalomde daarna met mijn pen vlotjes
via een aantal schaamteloze clichés en lachwekkende trivialiteiten
van de ene spreuk naar de andere tot ik een A4-blad vol gewrochten had. Ziezo.

Zegt men niet ‘Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens’ maar ook ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje’?
Mogelijk twintig van dit soort scherpzinnigheden had ik aan mekaar gebreid tot de laatste lijn van de tekst.
Als dit voorgelezen wordt in de klas kunnen we allemaal eens goed lachen, vond ik.
Want het schrijfsel was een persiflage, een pastiche,
eerder iets voor de schoolkrant dan om in te dienen als taak voor Nederlands.

Er werd niks voorgelezen. Zelfs niet als voorbeeld hoe het niét moet, dat plat cliché-werk.
De lerares deelde de taken rond en bij mij tikte ze op mijn lessenaar :
in ’t vervolg uw verhandeling zelf schrijven, hé juffrouwke. Mijn mond viel open (denk ik).
Daar zat ik letterlijk met stomheid geslagen.
Niet alleen nam ze dit gewrocht au sérieux, zij dacht zelfs dat ik die rommel van iemand anders had!
Om een eigen flutschrijfsel werd ik beschuldigd van … plagiaat? 

En ik kreeg 2/20 omdat ik mijn naam en de datum zonder fouten geschreven had.
Ik had gerekend op 10/20. Waarvan 9/10 voor woordenschat en grammatica, en een 1/10 voor stijl,
maar dat had ik er voor over, want elk amusement heeft zijn prijs.
Die 10/20 zou ik dan wel ophalen in de loop van het trimester.
En nu stond daar 2/20. Wegens ‘geen eigen werk’. Wegens plagiaat dus. 

Op de schoolbus en thuis mocht iedereen het weten : die nieuwe van Nederlands was een achterlijke tuttebel. 
Mijn tweede verhandeling was weer zoiets vol evidenties en platitudes en dat schrijfsel vond ze dan wel goed.
Hoe meer rommel ik schreef hoe beter mijn punten werden. Wat was het verschil met de eerste verhandeling?

Op het einde van het trimester was er oudervergadering en ik had mijn Ma mijn spreuken-verhandeling meegegeven en
haar op het hart gedrukt dat ze vooral naar die 2/20 moest vragen, want ik had me daar danig verslikt in die quotering. 

Ma vond het lastig dat ze ook bij de leerkracht Nederlands moest gaan aanschuiven,
gewoonlijk was ze er van af na die van wiskunde. 

Ma kwam thuis van de oudervergadering. Deze keer was ik nog wakker, ik zat op de trap te wachten. 

De redenering van de lerares over die allereerste verhandeling :
een kind van mijn leeftijd kon onmogelijk al zoveel spreuken kennen.  

Maar die kwamen toch uit dat boek! Uit het boek met spreuken en gezegden!
Dat is toch een naslagwerk! Dat boek heeft zij toch ook in huis! Gelijk een woordenboek!
Leraressen, beroepsmensen, hebben thuis toch hun documentatie ! 

Niks van.
Deze lerares had dat boek niet, ze kende het niet, ze had er nooit van gehoord.
Ze had er zelfs niet over gelezen in de boekenrubriek van een krant die een boekenrubriek had. 
En daardoor werd toen mijn persiflage ofte pastiche beschouwd zijnde niet-eigen werk,
als geschreven door een ouder en wijzer iemand.
Alsof iemand die ouder en wijzer was zich aan zo’n prulwerk zou wagen.
Voor mij was het slikken: een lerares, een beroepsmens, had bij eens herlezen na drie maanden,
nog altijd niet gemerkt dat het schrijfsel een lacheding was … ? Nog altijd niet? 

Gelukkig hadden we de twee jaren daarop leerkrachten van een ander gehalte. 

m – HiH-01/2016, bijgewerkt
persiflage :https://www.dbnl.org/tekst/bork001lett01_01/bork001lett01_01_0017.php#p080 , pastiche: https://www.dbnl.org/tekst/bork001lett01_01/bork001lett01_01_0017.php#p050