Archief

Er bestaat ergens een tekst die ik ooit gelezen heb, lang geleden en nog voor het Internet bestond.
Het verhaal is dus niet van mezelf, de woorden wel. Het ging ongeveer zo :

De vrouw was het zakelijk brein en ze zei dat hij een vrachtwagen moest kopen.
Dan zou hij zijn ronde sneller kunnen doen en dan was hij tegen de middag thuis.
Dan kon hij helpen met dingen allerlei. Moderniseren en rationaliseren.

Hij was verbouwereerd, wat moest er dan gebeuren met het paard?
Het paard ging weg. Dat vreet en dat schijt. Weg oud paard.
Het weiland zouden ze voor andere dingen gebruiken.

Hij was meegaand van aard.
Hij kocht de vrachtwagen, want het brein had gesproken.
Hij leerde dat ding besturen.
Hij was inderdaad sneller thuis. Het brein had gelijk.
Maar het paard deed hij niet weg.

Na het middageten ging hij naar het weilandje.
Of naar de stal, afhankelijk van het seizoen, en dan
sprak hij met het paard. Over hun goede oude tijd.

Soms keek het paard hem aan en dan wist de man
dat zijn hart evenzeer gelijk had als het brein van zijn vrouw.

m- HiH-06/2016, bijgewerkt - 

Dinner for One is een komische sketch die in de jaren '20 geschreven werd voor het theater door Lauri Wylie.
De sketch wordt nog regelmatig in theaters opgevoerd.
De sketch heeft in de loop der jaren verschillende varianten gekend,
maar de kern van het verhaal blijft hetzelfde.
                                                      
Inhoud                                            

Miss Sophie (May Warden) is een rijke Engelse dame die al sinds jaar en dag de gewoonte heeft
om op haar verjaardag haar vier beste vrienden.
Sir Toby, Admiral von Schneider, Mr. Pommeroy en Mr. Winterbottom
uit te nodigen voor een verjaardagsdiner.
Er is een probleem: Miss Sophie wordt negentig, en haar vier vrienden zijn inmiddels overleden. 
Miss Sophie vindt dit echter geen reden om met de traditie te breken.

Excentriek zijn was ooit gangbaar in de UK.

Daar de heren niet langer persoonlijk aanwezig kunnen zijn zal haar butler James (Freddie Frinton)
voor zijn werkgeeftster de  aanwezigheid van de vier gasten spelen,
inclusief hun karaktertrekjes en eigenaardigheden.
Daarnaast moet hij ook gewoon zijn taken als butler blijven vervullen. 

Hoewel de sketch altijd wordt uitgezonden op oudejaarsavond Duitse en Oostenrijkse zender
heeft het verhaal niets met oud en nieuw te maken.
James, in zijn rol als Mr. Pommeroy, roept wel bij elke ronde wel "Happy New Year",
maar dat is een verwijzing naar Miss Sophies verjaardag.

… 

Bij elk van de gangen van het diner        Mulligatawny-soep wordt vermeld op 01min29 en 01min32
kiest Miss Sophie een geschikt alcoholisch drankje.
James serveert de drankjes niet alleen aan Miss Sophie, maar ook aan haar vier ingebeelde gasten.
Bij elke volgende gang -vis, kip en fruit- brengt hij in de rol van elk van die vier heren een toost uit
en drinkt hij het glas leeg. Zo drinkt hij bij elke gang vier glazen.
Hierdoor raakt hij steeds meer onder invloed en wordt het steeds moeilijker voor hem
om de drankjes in te schenken en het eten te serveren.     Meesterlijk gedaan, hoe Frinton die toasts laat evolueren !

Vóór elke gang vraagt James aan Miss Sophie:
"The same procedure as last year, Miss Sophie?",                                   Zoals vorig jaar, Miss Sophie?
waarop zij antwoordt: "The same procedure as every year, James!"   Zoals élk jaar, James!

Aan het eind van het diner geeft Miss Sophie te kennen dat zij zich terug trekt,
waarop James haar zijn arm aanbiedt om haar naar haar vertrekken te begeleiden.
James vraagt : "The same procedure as last year, Miss Sophie?"
en Miss Sophie antwoordt: "The same procedure as every year, James!".   
Met een knipoog naar de camera zegt James :  
"Well, I'll do my very best."                                                               Ik zal mijn uiterste best doen.

Let vooral op Freddie Frinton, in de rol van James. Vakwerk.
Behalve misschien die knipoog op het einde,
misschien is dat wat gechargeerd, misschien had dat subtieler gemogen.
Maar goed, theater-acteren is geen camera-acteren. Daar moeten we efkes aanwennen. 
Onderstaande opname zou de originele zijn, van 1963, de scène speelt in de jaren ’20.

klank voldoende luid zetten
https://www.youtube.com/watch?v=6lzQxjGL9S0 
10min50 

En het menu start met Mulligatawny. Beroemd soepje hé.
m - HiH-06/2015 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Dinner_for_One

In 1986 verbaasde mijn Ma me met een uitspraak over voetbal.
"Die Jean-Marie Pfaff, dat is nu toch echt nen toffe !"
Noch zij, noch ik kenden iets van voetbal. Nu nog niet.
Dat Pfaff in haar ogen zo ineens een toffe jongen was kwam door het Journaal.
Er waren beelden getoond over de ontvangst in Brussel en over de rit naar het stadhuis.

Vooral over die rit had ze het : "Hij zat in die open auto met zo'n blij gezicht en
hij wuifde en ge ziét aan die jongen zijn gezicht dat hij er van geniet."
"Ja, zo'n jongen mag dat hebben zo'n moment van glorie, hij heeft er hard voor gewerkt."
Mijn ma was ontroerd.
Dichter bij huis waren ook mensen die hard werkten hoor, en zonder gloriol, maar dit ter zijde.

Over de rit van Pfaff & C° heb ik geen duidelijke beelden gevonden
maar wel van de Grote Markt toen, met Pfaff op hetzelfde balkon als waar later
mijn zus Tina en haar man gestaan hebben bij hun huwelijk.
Oja, Flip & Mathil hebben daar ook eens gestaan, op dat balkon.

                                                   

"Meer dan honderdduizend Belgen zakten eind juni 1986 naar Brussel af
om de Rode Duivels te verwelkomen na hun vierde plaats op het WK.
Jean-Marie Pfaff werd voor één dag koning van België, El Simpático was geboren."

             

"Fantastisch hé, ongelooflijk ... wat we in Mexico bereikt hebben, is uniek."
De ogen van Jean-Marie Pfaff fonkelen als hij terugdenkt aan die bewuste zomer.
Hoewel de doelman bij Bayern München tot een internationale ster werd gekatapulteerd,
beleefde hij zijn hoogtepunt als sportman bij de Rode Duivels.
"De ontvangst op de Grote Markt van Brussel blijft samen met mijn transfer van Beveren naar Bayern
de mooiste herinnering uit mijn carrière."

Terwijl ik op 't Net aan het zoeken was
wat die uitzonderlijke exploten van Pfaff in Mexico zouden geweest kunnen zijn
kwam ik een artikel tegen : er is een remake geweest!
Kregen we 30 jaar na datum een herkansing? Op 14/11/2016 was dat.
Die toffe jongen van toen, samen met andere veterane rakkers, ging in Antwerpen wat demonstreren.
Werd het een gezapige opa-match of werd het een revanche?
Het veterane België klopte de Argentijnse opa's met 7–6, zaalvoetbal.

Markant theater dat aan het evenement vooraf ging : het gedoe en de smoezen van
il divo Maradona die eerst wel en dan niet en toen wel/niet kwam opdagen. Niet dus.

m – HiH-10/2016 - http://www.standaard.be/cnt/gk1srs1l, https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20161113_02568678 ,https://atv.be/nieuws/belgie-klopt-argentinie-met-7-6# 

is Opa Snor een mán ?  

Naar aanleiding van een krantenartikel hadden we het over genderneutraal.
En hoe we zonder het te beseffen kinderen toch een bepaalde richting aangeven.

De mama in het gezelschap :
- Wij doen ons best hoor, thuis houden we het zo neutraal mogelijk, zei ze.
  Alle taken kunnen evengoed door Wim als door mij gedaan worden. Theoretisch.

Ja, natuurlijk theoretisch. Ik zou hare Wim niet aan de strijk zetten.
Daar komen vodden van. Letterlijk.

- Maar ze zijn nog klein, en ze moeten nog zoveel andere woordjes leren
  dan dingen over mannen en vrouwen. Heel veel woordjes leren.

Dat laatste zei ze tegen de jongste. Hij zegt nog niet veel.
Hij bekijkt de wereld rondom hem nog met open mondje.
In constante en oprechte verwondering ondergaat hij de stroom der gebeurtenissen, in waken en slapen.
Qua woordenschat hanteert hij het principe van nodig-en-voldoende.
Meer moet dat niet zijn want hij leeft wat zweverig, en regelmatig valt hij uit de lucht.
De oudste is een taterwater, die heeft praat voor twee.

- Ja, want meisjes worden vrouwen, mengde hij zich plots in het gesprek.
- Ja, vrouwen, zoals …
- Mama.
- En zoals wie nog?
- Als Juf.
- En wie nog?
- Oma, rondde hij het lijstje vrouwen in zijn leven af.

De jongste doet nog niet aan lijstjes maar hij wachtte wel op het vervolg.
Zijn ogen gingen traag van zijn broer naar zijn mama.
De broer was al met iets anders bezig. Met de blokkendoos.

- En jongens worden …
- Mannen.
- Zoals …
- Papa.
- En wie nog?
- Firmin.
- En wie nog?
- … (blokkendoos)
- Wie nog Bertje?
- Opa Snor.

Waarop plots de jongste, weer eens een en al verbazing:

- Opa Sjô óók?

m – HiH-06/2016, bijgewerkt -

klein en onvervaard 

De afgelopen week was er in de nieuwsberichten op het Net
weer een en ander te doen over borstvoeding. Weeral heisa, helaas.
Negatieve reacties op een zogende dame in Australië,
negatieve reacties op een zogende dame in de US …
en wat in de krant komt is maar een tipje van een ijsberg.

Meestal zijn het mannen die het gebeuren niet in zijn context kunnen plaatsen.
Alsof naar hun mening gevraagd wordt, wanneer zij ter plekke, luidop en
niet gehinderd door enige hersenarbeid, de wereld konde doen van hun eigen onbenul.

Dit kleintje, dat ver weg van dat soort volk bij de mama aanligt,
laat met één vingertje weten wat het vindt van hun pover denkwerk :


                   
                                                  

m – HiH-06/2016, bijgewerkt - https://community.babycenter.com/post/a42627589/meet_my_baby_girlpics 

Nog drie weken en de lente is voorbij.
Alle dieren zullen nu wel hun ongeveer hun plicht volbracht hebben zeker?
Overal nieuw leven, van de hoogste valk tot de diepste mol. 

'k Heb ergens op een kippenforum gelezen dat kippen soms meekakelen
met de kip die zojuist een ei gelegd heeft. 
Zij zouden voor de geleverde prestatie 'hoera! bravo! goed-zo-meid!' laten horen.
Of dat waar is weet ik niet maar ik vind het een sympathieke gedachte.
Solidariteit moet er zijn. Ook onder kiekens. Misschien vooral onder kiekens.

Als kind hebben we eens een kalfje weten geboren worden buiten in de wei,
ttz : het lag er al toen wij daar langs kwamen. Botergeel en frêle.
De zoon des huizes reed met de platte kruiwagen de wei in en mijn zussen en ik
moesten achter de draad blijven staan.
De koe stond bij het kalf en snoof eraan.
Verderop waren de andere koeien aan het dansen gelijk zot.
Een equivalent van blijdschap?

Die grote logge beesten, die
's avonds voldaan naar hun stal slenterden en
's morgens bedaard naar de wei stapten
stonden te dansen.
Ze hielden een feestje in rodeostijl.
Het was line dancing eigenlijk, want zij blijven dames natuurlijk.

Van kalfjes kenden we wel het speels gehuppel
maar zes grote dartelende koeien hadden we nog niet meegemaakt. En daarna nooit nog gezien.

m – EZW-06/2012, HiH-05/2017 - bijgewerkt , line dancing :  https://www.youtube.com/watch?v=lTLZD1ZM_i4 , 03min34

Je inzet wordt niet altijd opgemerkt, soms
kan het nuttig zijn om zelf de schijnwerpers op te zoeken. P² 

Oelala, weet ge hoe warm het kan zijn in de schijnwerpers?
Men begint te zweten, het kapsel valt plat, of omgekeerd, het haar begint te kroezen.
De make-up loopt uit. De deodorant laat het afweten, denkt men.
De schoenen beginnen te knellen en in de ogen verschijnt de blik die zegt :
ik wil hier weg, helpt iemand mij hier uit? aub?
In de schijnwerpers staan is afzien. Dat zijn de schijnwerpers op de rode loper.

Er zijn ook elders schijnwerpers.
Mensen die gaan solliciteren moeten tijdens het gesprek zichzelf in het zonnetje zetten.
Want onvermijdelijk komen de slotvragen. Huu, wat vind ik dat dwaze vragen wanneer ik
ze lees in zo'n test-artikel à la Vacature. Bij mezelf antwoord ik dan :

- waarom vindt u zichzelf geschikt voor deze job ?
- ik vind niks, het is aan ú om te oordelen of ik geschikt ben, ú bent de chef. (ontwijkend antwoord)

- waarom vindt u dat u past in ons bedrijf ?
- anders zou ik hier niet komen solliciteren mevrouw/meneer. (ontwijkend antwoord)

- waarom vindt u dat wij u zouden moeten aannemen ?
- 'k vind niks, het is aan ú om te oordelen of ik aangenomen word, ú bent de chef. (ontwijkend antwoord)

Foute antwoorden over heel de lijn. Compleet fout. Ik voel echt mee met de mensen
die de ondervragingsmethoden van de moderne sollicitatie moeten doorstaan.
Wie zichzelf niet genoeg in het zonnetje weet te zetten komt verkeerd over wegens niet zelfzeker.
Wie zichzelf teveel in het zonnetje zet komt verkeerd over wegens té zelfzeker.
Tussen snoeverij en bescheidenheid, wat is de gulden middenweg?
Wat is de middenweg waarbij men zich nog comfortabel voelt …
zonnetje, schijnwerpers, ni gemakkelijk voor iemand die in de luwte wil leven.

Als tegengewicht is er Vader Bontinck natuurlijk,
de über die de spotlights als habitat heeft/had, zij het via zijn zoon :

Een overzichtje, u gebracht door De Ideale Wereld en voor zijn Engels is ondertiteling voorzien,
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=I7jqOIcLwwY 
03min32

m – HiH-06/2016, bijgewerkt -DIW = https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Ideale_Wereld  

loontje-boontje of De Ironie van het Lot ~ vervolg op tekst 485, 
die een aflevering uit Eigen Kweek zou kunnen zijn. 

Mogelijk was het niet het Lot dat ingreep.
Mogelijk was het de engelbewaarder van de man van Catherine
die het geen tweede keer wou zien gebeuren dat zijn beschermeling
door haar aanhoudend gejammer en gezeur van de stress in het ziekenhuis belandde.

De engelbewaarder bedacht dat hij Catherine misschien een lesje zou kunnen leren.
Maar volgens de Beroepscode der Engelen mocht hij dat niet doen.
Daarom ging hij kloppen aan een achterpoortje van de Russisch-Orthodoxe hemel
en vroeg daar de hulp van een Russisch-Orthodoxe Heilige, want
voor dat soort klussen gaat men best naar de Russen. En heiligen genoeg daar.
Dit alles gebeurde natuurlijk in stilte en in het donker.

De engel had geluk, er was juist een heilige vrij die de klus wou klaren,
Catherine eens doen schrikken.
"Popugat, zastenchivyy" knikte de heilige en hij plukte aan zijn baard. Hij dacht na.
"Dada" replikeerde de engel en hij was weg voor ze hem thuis zouden missen.

En moet iets fout gegaan zijn met de vertaling van Dada want
de dag daarop viel Catherine van de trap. Definitief.
Iederéén was nu geschrokken.
En daarop volgde dan die diepe stilte die alom te horen was.

De engelbewaarder was er een tijdje niet goed van. Schuldgevoelens en zo.
Maar toen hij zag dat zijn beschermeling en de kersverse Russische schoondochter samen dansten,
verdampten die schuldgevoelens in een paar tellen.
Hij stond op, rechtte zijn rug en strekte zijn vleugels.
"Que será, será", dacht hij. Dat is Spaans, want die engelbewaarder van de Pa is een buitenlander,
hij is van Argentinië. Maar dat heeft Catherine nooit geweten natuurlijk.

m – HiH-05/2017, bijgewerkt -

het verhaal van de zoon ~ naar een gegeven van CvT

“Toen ik trouwde stond zowat het halve dorp op zijn kop.
Nieuwsgierigheid vierde hoogtij, niet alleen nieuwsgierigheid naar de bruid maar ook
naar de reactie van de ouders van de bruidegom, mijn ouders.
De bruid was namelijk iemand met een kleurtje, een mooi vriendelijk meisje
met gitzwart haar en donkerbruine ogen. Ze zag er amper een jaar of 16 uit,
wat haar nog meer in de belangstelling bracht.

Wat het dorp dacht, ach, dat kon mijn ouders niet zoveel schelen.
De kersverse schoondochter was volwassen en zij waren blij met haar, dus niemand moest er iets op aanmerken.
Alleen had Moeder geen rekening gehouden met de familieleden.
Haar andere schoondochter kon er niet echt om lachen en al heel gauw stond haar moeder Catherine aan de deur.

Of mijn Moeder er echt geen voetje had kunnen voor steken,
want van waar was die nieuwe ook alweer en hoe was haar naam en was ze echt nog maar 16 jaar.
De Moeder antwoordde dat ze helemaal geen zin had om er een voetje te steken en dat de bruid 24 jaar was en
ze kwam uit Thailand en haar naam is Prisana.
Nadat ze een keer of vijf haar naam uitgesproken had begon Catherine helemaal te zeuren.
Wat als er kinderen kwamen, en de taal, en het eten, en-en-en ...

Telkens mijn Moeder en Catherine mekaar tegenkwamen begon het mens over Prisana,
maar hoe mijn Moeder ook praatte, ze kon haar niet overtuigen dat
een huwelijk tussen 2 culturen best kans op slagen had.
‘Bij mij komt zoiets niet in huis! Wat hebben jullie wel gedacht!
Nooit van mijn leven en mijn man zou het ook niet moeten weten!’
Zo ging het telkens.

Toen werden onze kinderen geboren en weer was Catherine er om te zeuren, en weer zei Moeder
dat mocht haar eigen zoon met een buitenlandse naar huis komen Catherine
niet anders zou kunnen dan de situatie aanvaarden. Dat werd dan telkens luid en ten stelligste ontkend.

De tijd gaat snel, mijn echtgenote en ik zijn niet meer dat prille koppel, maar Catherine zeurde nog steeds.
En dan was er opeens een dag dat mijn jongste broer binnenkwam en zo langzaam als maar kon zei :
‘De zoon van Catherine heeft een lief ’.
‘Nu ja’ antwoordde mijn Moeder ‘Hij heeft er de leeftijd voor hé, dus waarom niet.’
En toen zei mijn broer langzaam ‘ze komt uit Rusland’.

Mijn Moeder dacht dat ze er zou inblijven, van het lachen dan, de tranen liepen haar over de wangen
en ik dacht aan al die keren dat Catherine hier was geweest en iedere keer zeurde. Wat zou ze nu zeggen!
Alleen, ze kwam niet meer.
Iedere dag was er ruzie met de zoon, ze liep dagen huilend rond en
haar man moest naar het ziekenhuis omdat hij door haar gedoe en gekijf ziek geworden was van de stress.
Dit alles sleepte een jaar aan en het Russisch meisje werd niet aanvaard.

En dan was daar het lot. Verleden jaar viel Catherine van de trap en zij was op slag dood.
Alle gezeur en lawaai, al het ruzie maken was zeer plots voorbij, er viel een diepe stilte.
Van boosheid was niets meer te horen of te zien.

Het huwelijk werd gevierd in juni en de vader van de bruidegom danste met zijn schoondochter.

En ik ? Ik vind mezelf een sukkel want voel me schuldig, zeer schuldig, omdat ik
zo vaak gelachen heb met Catherine haar zielige bekrompenheid.”

naar een gegeven van CvT uit 2017