Archief

            Er woont een vrouw in Drenthe, die heeft iets tegen lente
        door 't echtelijk gewiebel van toen haar kwistenbiebel.
        Verdorie, gij blijft binnen ! want ze kende hare sjarel
        Toen moest hij iets verzinnen. En hij heette Karel.

        Er kwam een hobby voor de pinnen: tussen de biezen en de wisse
        zou hij gaan leren vissen. Dat verzet toch wat de zinnen.
        Daar aan die waterkant was 't hem wel wat stil.
        Er kwam een juffer zeer charmant, en zij gingen van de bil.

        Het ging ook over cente, en wat hij daarmee dee.
        Want los van alle rente studeert daarvan een kind of twee 
        Hij 'koos' voor zijn gezin, zei hij dan zonder schroom
        Maar wie trapte daar nog in. Nu zit hij in een home.

        Lang na 't gedoe in Drenthe hoopt hij op de ouwe-trouw
        en natuurlijk op de cente van zijn gewezen vrouw.

'k Bedacht dat een bepaald soort kriebels ook het ineenstuiken van een gezin kan veroorzaken
en ook bijna het failliet van het huishouden.
Voor mij is het rijmsel bitter in een kleedje. Hetgeen hierboven staat is echt gebeurd. 
Nu rekent hij op haar loyauteit 'for old times sake' en 'ik ben toch de vader van de kinderen'.
Dat soort uitlatingen. Pure zelfzucht en arrogantie, zelfs 30 jaar na datum nog.

Alleen was het niet in Drenthe. Natuurlijk gebeurt zoiets evenzeer in Drenthe, maar
van dié mensen heb ik het telefoonnummer niet. 
En zo is dat rijmsel er gekomen: waar gebeurd, in een ander kleedje en niet in Drenthe.
En 't was ook niet in de lenthe.

m – HiH-04/2016, bijgewerkt 

is champagne goed voor de stembanden ? 

Dat Koen Crucke een glas champagne drinkt voor een optreden, heb ik ooit ergens gelezen. 
Of iemand van de drie tenoren dat ook deed weet ik niet.
Maar ik herinner me wel een filmke over een gezamenlijk optreden (1994),
waar de heren zich danig goed lijken te amuseren. 
 

                        
                             Vlnr : Placido Domingo, José Carreras, dirigent Zubin Metha, Luciano Pavarotti 

Eerst staan ze wat te bedisselen, alsof er geen repetities geweest zijn, alsof niet alles al vast ligt. 
Pavarotti mag dan beginnen. Het lied is per slot zijn handelsmerk sinds lange jaren.

Op 00min49 schiet Domingo in gang. Hij chargeert à la belcanto.
Het publiek apprecieert die knipoog blijkbaar en Pavarotti kan er zelf ook mee lachen.
Carreras lijkt opeens heel klein, tussen die twee vocale bulldozers 
De twee groten beslissen (01min31) dat die kleine in het midden, ook eens iets mag zingen.

De drie divo's, in de gloriejaren van hun carrière,
staan zich daar te amuseren gelijk zottekes.
Ligt het aan dat glas champagne ? Geen idee. 

Wanneer Pavarotti dan helemáál de belcanto-toer op gaat (02min12),
wanneer hij puur stem acrobatieën gaat presenteren ipv het lied te zingen,
dan gunnen de twee anderen hem wel zijn momentje van patserij,
maar ze verbergen niet wat ze ervan vinden. En dat zij zoiets ook kunnen. En even luid! 
Op 02min46 geven de twee dan volle petrol.
En Pavarotti lijkt zich af te vragen wat die twee plots bezielt. 

Waarom heel die uitleg?
Omdat ik graag vertel waarom ik dit filmpje zo speciaal vind.
Het gaat uiteindelijk over patserij. Meer is dat niet.
Over hanig gedrag. In smoking,
maar wel hanig puur natuur, onder het mom van cultuur.

Klank aanzetteuh!
Want dit is de zondagmiddag muziek van vroeger, Opera en Belcanto. 
Al is het hier eerder opera >< belcanto :
https://www.youtube.com/watch?v=ERD4CbBDNI0 
03min34 

m – HiH-04/2015, HiH-04/2016 - https://en.wikipedia.org/wiki/The_Three_Tenors , https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Drie_Tenoren

Een paar lentes geleden vond ik een klein doosje.

Om 08h30 kwam ik terug van het supermarktje op de hoek en ik zag
op het tuinpad naar de voordeur een piepklein kistje liggen. Ongeveer 4 of 5 cm breed.
Gelukkig kijk ik waar ik mijn voeten zet -ik moet wel- of ik had er op getrapt.

                          mini-werkbak  

'k Nam het bakje mee naar boven om het aan LM te laten zien. We deden het open.
Hij was vol bewondering voor de precisie waarmee de miniatuurgereedschappen gemaakt waren. 
De schaaf was scherp genoeg om een potlood te villen. (zie foto)
Iemand gaat hier naar zoeken, zei LM, iemand gaat dit missen. Dit is niet zomaar speelgoed.

Daarom hingen we een briefje aan de bel, op de voordeur én op onze brievenbus helemaal vooraan,
dat we het miniatuur-werkkistje gevonden hadden en dat we ook bereikbaar waren per telefoon nr 03/ enzovoort.

Het dinkje had ik in de blauwe rommelschaal gelegd, een keramiek die met mijn ouders ooit van Kreta meegekomen is
maar waarvoor ik tot mijn schande nooit echt een gebruik gevonden had. 
's Anderendaags wou ik het werkkistje meenemen om aan mijn schoonzussen te laten zien. Het was weg. Mysterie. 
Er had niemand aan de deur gebeld en niemand had ons getelefoneerd ivm de mini-gereedschappen. 

Het was een kabouterkistje, zei achteraf iemand die thuis is in dat soort dingen.
Had iemand van de kabouters dan gezien dat ik het opraapte?

Hoe ze zijn binnen geraakt weet ik niet, maar ze hadden hun gereedschappen terug.
Dat was natuurlijk het belangrijkste.
Én … alle scharnieren van al onze binnendeuren waren gesmeerd.

m – EZW-10/2013 – naar een idee van DSP - https://www.pinterest.com/pin/523050944203732633/?lp=true 

een tekst uit 2004 

Begin vorige week kwam ik van de krantenwinkel en zag op de terugweg dat in voortuin,
nummer zoveel, die rijen puntige tulpen eindelijk uitgebloeid waren.
Zelf hebben we geen tuin maar wij beschouwen ons wel als kijkgerechtigd
wat betreft voortuinen. Daar dienen voortuinen voor, om naar te kijken.

Drie weken geleden, toen LM en ik op weg waren naar het restaurant, hand in hand,
stonden die tulpen nog in volle bloei. Op rijen van drie.
Het zijn grote tulpen, de koppen vlammend rood met knalgeel, op een erg korte stengel.
Buiten agressieve koppen hebben ze dus ook een gestuikte gestalte. Klaar om aan te vallen.
En de blaadjes lopen uit op een punt. Een scherpe punt.
Dat zijn geen bloemen meer, dat zijn rijen bebloede dolken.
Zéér antipathieke tulpen, daarover waren LM en ik het eens.

Goed, die puntige lelijkerds zijn uitgebloeid, dacht ik, dat moet ik hem subiet vertellen. 

In een fractie van een seconde opnieuw die gapende oneindigheid, zwart.
Vertellen? Aan wie?
Vertellen aan wie?

Het enige reële was stilte.
En rauwe pijn.
Oeverloze pijn.
Oeverloos als mist en duisternis. 

Verdwenen de geciviliseerde Nep-Energie en Simili-Smile.
Verdwenen in de donkere pijn, in die oude bekende.

Heel mijn zorgvuldig opgebouwde positivo-houding van de afgelopen weken: nep, kunstmatig.
Al mijn opgewekt gebabbel: pure peptalk, vitrinetaal.
Dat idioot-energiek glimlachen: vermoeiend zelfbedrog.
Die zalvende spreuken van dertien in een dozijn, dat oppervlakkig BZN-gekwek:
namaakhouvast die wegglijdt bij het minste schokje,
ongeschikt voor dagelijks gebruik wegens niet stevig, niet echt, niet realistisch.

Ik stond daar met enkel mezelf, weer eens, nu zonder het zelfbedrog en de franje.

Ik ben thuisgeraakt. Heel traag. Op automatische piloot.
Mijn voeten kennen de weg. Mijn handen kennen de sloten. Mijn jas kreeg ik niet uit.
De pijnscheuten volgden elkaar op. Ze hebben een eigen ritme.
Door de golven van zwart ging de telefoon. Ik heb opgenomen. 

De zoveelste met 'goede raad':
ik moest er zó over denken! ik mocht het niet zús bekijken!
... een en al uitroeptekens. Positief gejodel.
Ongenadig zijn die raadgevingen over hoe ik moet. Over hoe ik niet mag. 

De situatie op de 'juiste' manier bekijken en overdenken, volstaat dat? Is het zo simpel?
Ik had het over pijn. P.IJ.N. Pijn verdwijnt niet met sussende prietpraat.
Oneindig moe wordt ik van die gedachteloze bemoedigingetjes.
Zo verschrikkelijk-oneindig-moe dat ik blij ben dat ik
zo'n lang woord tegenover niemand nog moet uitspreken.
Blij, wat een woord. 

Na dat telefoongesprek (gesprek?) heb ik de stekker uitgetrokken.
En mijn jas weggehangen.

Wat ik moet vinden is energie.
Die zal ik ergens uit mezelf naar boven pompen.
Maar dat gaat traag. Dat vraagt tijd.
In alles ben ik nu weer zo traag.
Als ik die trage tijd niet krijg, dan
neem ik hem. 

We zullen herbeginnen, de oude bekende en ik.
Dit ga ik uitzieken op mijn eigen tempo.
Deze keer zonder al die opgedrongen franje.
Deze keer met mijn ogen open.
Dus opnieuw bang.

mygod,
wat ben ik bang

…
Over bovenstaande tekst :
In 2004 heb ik die tekst ergens ingezonden en het schrijfsel was voor mij gewoon een oefening.
Wat het thema daar toen was weet ik niet meer maar ik wou toen weten hoe donker ik kon gaan.
Vrij donker, zo bleek want er kwamen een flink aantal ongeruste replieken over de inhoud,
niet zozeer over de schrijfoefening. Iemand was toen zelfs zeer verontrust. (Sorry Chris). 

Om een soortgelijke situatie te vermijden zette ik in 2016 het oorspronkelijk jaartal in de titel.  
Toen wéér een aantal mensen schrokken heb ik gedacht dat ik voor sommige vertelsels
moest stoppen met in de eerste persoon te schrijven.

Want de ik en de LM in de teksten zijn even vaak personages als personen, niet alles is waar gebeurd.
Soms zou ik beter in de derde persoon schrijven, dacht ik. Maar dan hou ik het niet pakkend.
En dat is de bedoeling van een tekst, vind ik, dat men de lezer meeneemt tot aan de slotlijn.

m – EZW-06/2004, HiH-04/2016, bijgewerkt -

Mijn ouders hadden elk een platenwinkel en vanaf  '65 kon ik helpen.
Eerst achterin de winkel, na de vier jaar muziekgeschiedenis ook in de bediening.

Ze zaten elk aan de andere kant van het muziekspectrum,
want de twee winkels hadden een totaal ander kliënteel.
In de winkel van mijn Ma was het geraden de schlagers en de hits te kennen.
In de winkel van mijn Pa was het geraden kleinkunst en klassiek te kennen.
En het religieus repertoire. En de volksmuziek. En, en, en ...

In '69 was ik 17 en er komt de zoveelste cliënt naar de Pastorale vragen.
Wijzer geworden door vorige vergissingen
en om te weten naar welke afdeling van de winkel ik me moest begeven
vroeg ik eerst
- De Pastorale van Beethoven of de Pastorale van List, meneer?
- Liszt heeft geen Pastorale gecomponeerd, juffrouwke.
- List zíngt de Pastorale, meneer.
- Ah, gezongen? ... van  Liszt?
- Ja meneer … (Ge zoudt er van opkijken hoe lief ik kon glimlachen, ooit. We wandelden richting luisterlied-kleinkunst)
- Door hemzelf zeker? (Weeral neerbuigend)
- Door haarzelf, meneer. ( Binnenpret)
  List is een vrouw hé, meneer, en ik toonde de hoes.
 

                         LP

Klantvriendelijk was mijn gedoe niet en kassa-vriendelijk zeer zeker niet. Mijn Pa had het moeten weten!
Maar ik kon het niet laten. Eindelijk kon ik die hautaine vent eens doen struikelen,
want List heeft wel degelijk een Pastorale.

de originele opname :  
https://www.youtube.com/watch?v=x5cntzEZo1w , 04min17

zoveel jaren later live : https://www.youtube.com/watch?v=h0lgoShEFQE , 04min34

m – EZW-10/2013, HiH-01/2015, 04/2016, bijgewerkt,
een korte uitleg over de dialoog tussen de zon en de aarde : http://nl.wikipedia.org/wiki/Pastorale_(Ramses_Shaffy_en_Liesbeth_List) 

de uitspraak moest vlekkeloos zijn

Wij hadden een tante die sopraan was bij het koor van nir/brt/brtn.
Zij heeft talloze anekdotes verteld, moppen, grappen en misverstanden
die iets met de muziek zelf te maken hadden, of met de repetities of met de uitvoering.  

Op een keer moesten ze een werk instuderen van Leos Janacek, een Tsjechisch componist.
Een aantal eigenaardige kinderrijmpjes. In het Tsjechisch. Het werk heet Rikadla, gecomponeerd in 1925.

         "Voor de vertoning van de rijmpjes liet Janáček zich inspireren door enkele tekeningen van 
         Josef Lada en Ondřej Sekora in de kinderbijlage van het tijdschrift Lidové Noviny.
         Janáček zou erop aangedrongen hebben om deze afbeeldingen af te drukken bij de partituur,
         en om ze te projecteren bij concertvoorstellingen, maar zover is het niet gekomen."

               originele illustratie  werd in 1975 gebruikt voor de LP-hoes 

Er kwam een Tsjechische taalcoach, kwestie van hun uitspraak in het Tsjechisch
zo wat aanvaardbaar te houden. Of liefst foutloos, want de gastdirigent zou ook een Tsjech zijn.
En er waren opnames gepland. Foutloos dus. Liefst vlekkeloos.

De coach legde zijn ziel in de vertaling : 
Een vertaling bestuderen was eigenlijk niet echt nodig, want voor de koorleden was vooral
de uitspraak van belang, niet zozeer de subtiliteiten en de tournures in de tekst. 
De vertaling was ook niet eenvoudig aangezien het over een soortement nonsens rijmsels gaat,
als ik goed begrepen heb in de boemsilila-sfeer, maar dan een lichtelijk grimmige variant. 
Na verloop van tijd bleek dat de man geen dictieleraar Tsjechisch was, maar een vertaler. Tja.

Hoeveel sessies er geweest zijn met die meneer
en hoeveel tijd er aan de 'uitspraakoefeningen' besteed werd weet ik niet
maar toen het koor een eerste repetitie had met de gastdirigent hemzelve
tikte die direct af : heel het koor had vlot en professioneel
de uitspraak van de vertaler overgenomen in de overtuiging dat die man standaard-Tsjechisch sprak.
Maar!
Die man had niet alleen een accent, hij had ook een spraakgebrek.
Heel het koor zong een soort comedy/parodie Tsjechisch.
Voor de opnames totaal onbruikbaar.
To-taal on-bruik-baar. Hoe dat opgelost werd weet ik niet. 

Een vertaler, begot. Hadden ze nu nog een tolk gestuurd …

m – EZW-06/2012, HiH-03/2015, 04/2016 –
Leos Janacek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Leo%C5%A1_Jan%C3%A1%C4%8Dek  
Josef Lada : http://greatwritersfranzkafka2.blogspot.com/2012/02/the-genius-of-josef-lada.html 

Voor wie het uithoudt (ik niet): RIKADLA. Engelse vertaling telkens onder het schermpje, de uitvoerders staan er niet bij vermeld, of ik heb er over gekeken.
http://www.youtube.com/watch?v=C4uEigfuTRs (08min19 - deel 1/2) , http://www.youtube.com/watch?v=BLNDsvGehTU (08min18 – deel 2/2)

‘t bezoek blijft plakken, ‘t bezoek buitenzetten

'k Moest dat vroeger al eens doen, gelijk mijn zus Tina ook,
alleen formuleerde ik het niet zo beschaafd als zij.
"Neem me niet kwalijk …" zo formuleerde zij dat.
Ik nam het mijn bezoek juist wél kwalijk dat ze me verplichtten onbeleefd te zijn.
"Mannekes, na dit glas zet ik ulle de deur uit!" Ziezo.
Als iemand niet uit zichzelf voelt wanneer het genoeg geweest is,
mag ik een ietske duidelijker zijn dan beleefd. Vind ik.

LM keek telkens ongelukkig wanneer ik het zei,
maar was wel opgelucht wanneer ze de deur uit waren.
En het waren telkens dezelfde twee hé.

In het begin bestond de man het nog
om een tegenwerping te maken (in ons eigen kot, begot)
- Oe? Golle zettoch oep congé…

Ja, wij hadden vrijaf van het schip. Ja, wij waren met verlof.
Maar dat betekende niet dat we met vakantie waren.
Er moeten 's anderendaags een aantal dingen doorgaan, boodschappen en huishouding.
Er zijn afspraken bij tandarts, oogarts, verzekering, garagist-&-etc.
Er zijn verplichtingen allerhande.

Een paar maanden Verlof in België, betekende niet dat we
een paar maanden vakantie konden houden.
Dat heb ik hen eens heel duidelijk moeten uitleggen,
dat verlof niet vakantie betekent.

En al betekende het vakantie, dan wou dat nog niet zeggen dat we moesten (blijven)
genoegen nemen met het gezelschap van mensen die zichzelf daarvoor prima geschikt vinden.

We zien die mensen niet meer sinds '99. Dat kwam door iets gans anders hoor.
Maar evengoed, het is wel rustig zo. We hebben hen nog niet gemist.

m – EZW-10/2012, HiH-04/2017, bijgewerkt - 

Brel / Van Altena / List

Van Altena stond mee voor kwaliteit. 

                              LP 

Eigenlijk kwamen er élk platenseizoen (sept/okt) fantastische platen uit
en met het blasé van de jeugd vond ik dat de gewone gang van zaken.
In 1967 List zingt Theodorakis (vertaling Lennaert Nijgh & Cees Nooteboom)
In 1968 Liesbet List Pastorale
In 1969 List zingt Brel (vertaling Ernst van Altena)
Ik dacht dat zoiets een eeuwigheid zou doorgaan, zoals ook fruit geoogst wordt in de herfstmaanden.
Goede muziek en rijp fruit, dat ging samen.
De productie van kwaliteitsteksten zou eeuwig blijven duren … die illusie had ik zo’n twee generaties geleden.

Wat me nu, ongeveer 50 jaar later, opvalt is dat List haar stem van toen me soms iel lijkt.
Veel minder krachtig dan ik me meende te herinneren.
Misschien ligt het aan de opnamekwaliteit van toen en aan de digitale herwerking.

"Van Altena was een zeer productief vertaler; hij is vooral bekend geworden
als vertaler van Franse gedichten en chansons. Hij heeft vrijwel alle chansons van Jacques Brel vertaald.

Jacques Brel heeft Ernst van Altena omstreeks 1967 het auteursrecht verleend
van alle bestaande en toekomstige vertalingen van zijn liedjes in Nederland,
ook als die vertalingen helemaal niet door Ernst van Altena maar door derden gemaakt waren of zouden worden.
Hierdoor werden met name de Brel-vertalers
Lennaert Nijgh, Willem Wilmink, Ivo de Wijs en Peer Wittenbols benadeeld.
Dit contract is uniek in de geschiedenis van het auteursrecht.

Andere chansonniers van wie hij werk vertaalde zijn onder meer
Georges Brassens, Barbara, Guy Béart, Gilbert Bécaud, Jean Ferrat, Charles Aznavour, Boris Vian en Anne Sylvestre;
in totaal heeft hij naar eigen telling zo'n 1500 chansons vertaald.
Verder vertaalde hij toneelstukken van onder meer Edward Albee, Molière en George Bernard Shaw,
klassieke Franse poëzie van François Villon en Charles D'Orléans,
scabreuze poëzie (verzameld in de bloemlezing Jij goudgepunte lans) en
middeleeuwse boerten (De jongeman met twaalf vrouwen) en
klassieke werken zoals de Roman van de roos en Chaucers Verhalen van Canterbury.

Opmerkelijk is het zeer grote aantal vertalingen dat hij in de periode 1985-95 gemaakt heeft, 150 titels in tien jaar,
terwijl hij zelf bij herhaling vier vertaalde boeken per jaar een goede norm zei te vinden
en zich weerde tegen de gedachte dat vertalen een gemakkelijke haastklus is ”.   

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=m5FC6IFXJjY
04min29 ~ tekst : https://muzikum.eu/nl/123-131-28999/liesbeth-list/de-oudjes-oorspronkelijke-titel-les-vieux-songtekst.html

'le muscat du dimanche ne les fait plus chanter' - het zondags glaasje port maakt niet meer dol of zot - met dank aan FIV
m – HiH-03/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Ernst_van_Altena 

’k Denk dat het meisje later zeer blij zal zijn met dit filmpje.

De grondoefeningen doen ze samen, de vader en de dochter.
Haar kunnen bepaalt het programma en ritme.

klank aanzetten :
http://www.youtube.com/watch?v=V4wRQOhM9Zs 
01min33 van uw tijd

m – EZW-03/2014, herzien - een vader is coach voor de rest van zijn leven

Xessive/Daniel Ferreira, 10/2007 - via P²

“Eet nu maar de worteltjes, dat is goed voor je,” zegt de verpleegster.
Een jong meisje met blonde krulletjes en een onschuldige blik in haar ogen, dat aan het begin van haar leven staat.
Het is haar laatste ronde en als ze klaar is kan ze eindelijk naar de Ikea.
Nog even en ze betrekt met haar vriend het pas gekochte huis en dan kan het leven beginnen,
maar dan moet ze eerst deze vervelende man zijn avondmaaltijd voeren.
Ongeduldig vist ze met een lepeltje de worteltjes van het bord en houdt het voor zijn gerimpelde mond.
Twee waterige ogen, ooit felblauw maar nu vaal en grijs, staren naar de worteltjes.
Hij houdt niet van worteltjes. Nooit van gehouden. Niet toen hij jong was en zeker niet nu hij oud is.
Hij heeft eigenlijk helemaal geen trek meer de laatste tijd. Na een paar happen zit hij vol,
maar hij heeft geen zin om dat aan de verpleegster te vertellen. Ze luistert toch niet.
Ze ziet alleen een lastige oude man die zijn worteltjes niet wil eten. Hij keert zijn hoofd af.
De verpleegster zucht en zet het bord op het dienblad dat boven zijn borst
hangt. “Dan moet je het zelf maar weten,” zegt ze vinnig en loopt de kamer uit.

Je, zegt ze. Niet u, maar je. En daar komt het uiteindelijk allemaal op neer.
Als je maar oud genoeg wordt, gaan ze vanzelf weer je zeggen.
De oude man draait zich op zijn zij en grimast even van de pijn.
Iedere beweging doet pijn. Daar had hij vroeger toch nooit last van.
Hij heeft een kamer voor zichzelf alleen in het verpleeghuis.
Betaald met het geld uit zijn eigen bedrijf waar hij zijn hele leven hard gewerkt heeft.
Mooie tijden waren dat. Zware tijden, maar mooi.
Aanzien, dat had hij, en respect, daar draait het uiteindelijk allemaal om.

Door de open deur ziet hij een aantal mensen door de met tl-buizen verlichte gang lopen. Ze lachen.
Waarschijnlijk net op bezoek geweest bij hun opa, oma, vader of moeder.
Hoe lang heeft hij zijn kinderen al niet gezien? Zeker al een maand niet. Niet dat het erg is.
Ze hebben allemaal hun eigen leven, maar hij mist ze wel heel erg.
Het zo begeerde aanzien en respect vallen in het niets bij de glimlach van je eigen kind.
Niets is zeker in het leven, helemaal niets, behalve dat je als vader je leven zou geven
als je daarmee je kinderen pijn zou kunnen besparen.

Ja, hij mist zijn kinderen, maar nog meer mist hij Elly. Samen met Elly kon hij alles aan.
Elly was de spil in zijn leven waar alles om draaide.
Ze gaf hem de kracht om iedere nieuwe dag met opgeheven hoofd tegemoet te treden.
Eén blik in haar ogen en alles werd bijzaak.
Vijfenveertig jaar lief en leed.
Vijfenveertig jaar samen lachen en samen huilen. Wat zeiden de doktoren ook al weer?
Haar hart wil niet meer. Haar geest is sterk, maar het lichaam is zwak. En dat was dat.
Twee zinnetjes die het einde beschrijven van de persoon waar niet genoeg woorden voor bestaan
om haar te bedanken voor alles wat ze voor je heeft betekent!

En daarna? Daarna wil je niet meer. Alles, zelfs de kleinste dingen,
herinneren je aan de tijd samen. Jonge mensen snappen het niet. Zelfs zijn kinderen snappen het niet.
Uren alleen in je huis. Niets te doen behalve treuren.
Te oud om nog iets te gaan ondernemen en eigenlijk ook helemaal geen zin om het huis uit te gaan.
De welkome afwisseling als je kinderen langskomen helpt je de weken door.
Maar na een paar maanden word je een zeur. Vinden ze dat het tijd wordt dat je verder gaat met je leven
en pakken ze hun eigen leven weer op.
Dagen alleen worden weken alleen en de weken worden maanden. Slecht slapen,
veel piekeren, heimwee naar de vrouw die je leven compleet maakte, eisen hun tol
op je oude lichaam en voor je het weet lig je aan de hartbewaking in een groot ziekenhuis.
De geest is zwak, maar het lichaam nog niet.
Meneer is te oud om nog alleen thuis te blijven en heeft constante verzorging nodig.
Moeilijke blikken bij de kinderen. Ze hebben het druk. Geen tijd voor een oude man.
Het woord verpleegtehuis valt steeds vaker en je bent terug bij af. Behandeld worden als een klein kind,
alleen nu door meisjes die jong genoeg zijn om je kleindochter te zijn.

Hij opent zijn ogen. Het bord met de worteltjes is weg.
Weggehaald terwijl hij sliep. Hij slaapt te veel, het leven glip door zijn vingers, maar er is ook niets anders te doen.
Door de deur op de gang klinkt muziek. Verbaasd slaat hij de dekens terug en stapt uit bed.
Op blote voeten loopt hij naar de deur. De vloer is koud. Hij merkt het niet.
Muziek in een verpleegtehuis? Dat is heel erg vreemd.
De gang is verlaten. Zelfs het bureau waar altijd de nachtzuster zit is leeg.
De muziek komt uit de recreatiekamer waar de tv staat en tijdschriften liggen.
Waar hij af en toe stil voor zich uit staart en net als alle andere patiënten zijn tijd uitzit.
Hij loopt de ruimte in. Er is een feestje aan de gang. Veel mensen in feestkleding. Ze praten en lachen.
Vrolijke gezichten. Aan de zijkant van de kamer is een bar verschenen en muziek klinkt uit twee grote zwarte boxen.
Niet die herrie die ze tegenwoordig produceren, maar mooie klassieke muziek.
De muziek waar hij altijd van heeft gehouden.
Het duurt even voordat hij doorheeft dat hij iedereen in de kamer kent.
In de loop der jaren uit het oog verloren, maar allemaal mensen die ooit iets hebben betekend in zijn leven.

Daar staan Hans en Gerrit, vrienden met wie hij in de tweede wereldoorlog samen heeft gevochten.
Ze zien hem en zwaaien. Hij zwaait schuchter terug. Nu ziet iedereen hem en ze komen op hem af.
Ze schudden zijn hand en groeten. “Hoe gaat het?” zeggen ze, en “lang niet gezien.”
Hij schudt de hand van Kees, zijn jeugdvriend. Van Margaretha, zijn eerste liefde.
Meer en meer bekenden komen op hem af en een warm gevoel overspoelt zijn oude lichaam.
De pijn waar hij al zo lang mee leeft dat ze een deel van hem is geworden, is weg.
En daar, daar bij de deur ziet hij haar.
Hij loopt langzaam op haar af. Bang dat als hij te snel loopt ze weer verdwijnt.
Tranen van geluk stromen over zijn wangen.
“Elly,” zegt hij zachtjes, “Elly, ik heb je zo gemist,” en hij neemt haar in zijn armen.
In de recreatiekamer gaat het feest nog lang door.

De verpleegster op de ochtendronde komt zijn kamer binnen met het ontbijt en ziet meteen
dat ze deze keer geen lastige man hoeft te voeren. Ze loopt de gang weer op en belt de hoofdzuster.
De familie moet ingelicht worden en een berichtje gaat naar de administratie, simpel en kort:
kamer 315 is vrij.

Xessive/Daniel Ferreira, 10/2007 - via P², HiH-04/2016 - https://forum.fok.nl/topic/1089423/1/999