Archief

Donald Duck zoals de wereld hem leerde kennen

'k Ben me hier in bochten aan het wringen om er een paas-thema in te zien, maar dat gaat niet lukken: 
kip + maïs = maïskip
kip + maïs = eieren & kuikens
kip + kuikens = Pasen?
kip + kuikens = gewoon lente. 

'k Geraak er niet hé. 'k Geraak met mijn kip en haar kuikens niet tot aan het paas-thema.
Maar 't is toch zo'n goei filmke! Lees en leef mee :

         “In het filmpje gaat een hen met haar kuikens op bezoek bij Donald Duck en Peter Pig,
         om hulp te vragen bij het zaaien en oogsten van de maïs. 
         De twee veinzen echter buikpijn, om zo onder het werk uit te kunnen komen. 
         De hen besluit daarom maar zelf, met hulp van haar kuikens, de maïs te zaaien en oogsten. 
         Als Donald en Peter later mee willen eten 
         van de maïs en de maiskoeken die de hen ervan heeft gemaakt,
         krijgen ze van haar geen maïs maar een fles wonderolie, tegen de buikpijn. 

         De Wijze Kleine Hen (The Wise Little Hen) is een korte Disneyfilm,
         waarin Donald Duck zijn debuut maakte. DD lijkt hier nog op een gans ipv op een eend. 
         De animatiefilm verscheen op 9 juni 1934 en is gebaseerd op een ouder sprookje, The Little Red Hen.
         The Wise Little Hen was een van de Silly Symphonies, 
         75 korte Disneyfilmpjes die tussen 1929 en 1939 
         door The Walt Disney Company werden geproduceerd.”

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=SZ3R6mGltUM 
07min23, goed voor de glimlach 

m – HiH, 03/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Wise_Little_Hen 

Over 'paasbest' weet ik niet veel te vertellen.
Als kind hadden wij geen paasbest. Terwijl paasbest toen nog bestond.
Wij hadden enkel schoolkledij, speelkledij en zondagse kledij.
Van elk de nodige stukken, meer niet.

         "De term paasbest voert terug op het katholieke gebruik 
         waarbij men in elk geval eens per jaar ter communie ging, met Pasen.
         De Paasmis en -communie was zelfs verplicht op straffe van het begaan van een doodzonde. 
         Men kon de communie echter slechts ontvangen in staat van genade. 
         Voordien moest men dus te biechten gaan, waarbij de dagelijkse zonden, 
         in elk geval de doodzonden moesten worden opgebiecht 
         en door de geestelijke vergeven werden.  
         Voor de Paasmis werd gewoonlijk niet alleen het innerlijk, 
         maar ook het uiterlijk in het nieuw gestoken. 
         Heel vroeger ging men soms zelfs slechts één maal per jaar in het bad, 
         en wel bij deze gelegenheid. 

         Los daarvan was het ook de tijd dat het hele huis grondig werd schoongemaakt: de voorjaarsschoonmaak.
         Het stookseizoen kwam abrupt ten einde -ongeacht het weer of de datum waarop Pasen viel- 
         en de eventuele kolenkachel werd pas in het najaar weer aangemaakt. 

         Tegenwoordig, nu al deze gebruiken bijna niet meer bestaan, 
         wordt het gezegde vooral nog in overdrachtelijke zin gebruikt, 
         en heeft het vooral betrekking op het dragen van nieuwe, feestelijke, kleding."

Zondagse kledij was voor Tina en mij al een ramp, laat staan paasbeste kledij.
Wij droegen liever onze speelbroek, de voorloper van de jeans.
Die broek noemden we djimmeke, want jeanske kregen we niet uitgesproken. 
Het djimmeke had toen nog de rits opzij.
Mijn grootmoeder vond het maar niks, die Amerikaanse broeken.
Mijn Ma droeg ze ook. Smalle pijpen, hoge taille en zwart. 

Wanneer we zondagse kledij moesten aantrekken hoorde Laura ons tegensputteren & jammeren
en puur uit solidariteit zette zij een keel op. Laura is een zusje op wie men kan rekenen.
Dat was toen al duidelijk.

De enige 'paasbest' die we interessant vonden was de kledij voor de Tweede Dag na de plechtige communie.
Maar dan waren we al jongedames van 12 jaar. Jongedames voor één dag, wil dat zeggen.
Na de poespas liefst weer de speelkledij aan, kledij waarin men kan bewegen.
Nu zou men het vrijetijdskledij noemen.  

Soms vond ik paasbest wel mooi om naar te kijken. Efkes. Gezien van uit de voortuin.
En dan kreeg ik medelijden met die mensen op straat en ging ik gauw iets anders doen.
Achterin moddertaarten maken met Laura. Want dat had ik beloofd.

m – HiH-03/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Paasbest 

stilte kan men dirigeren

Steven ging bij het schoolkoor en zijn pa droomde al over Wiener Sängerknaben en zo
want de koorleider had iets gezegd over uitzonderlijk toonvast en stemkwaliteiten.
Mijn zusje Laura ging onmiddellijk van de mama- naar de moeder-modus :
"dat kind gaat bij het koor om zich te amuseren, en meer niet".
De Moeder had gesprokenen het leven ging verder.

Behalve zingen leerde Steven nog andere dingen in het koor.
Onder andere dat er over richtlijnen niet onderhandeld wordt.
Een koor is geen democratisch geheel.
Zeker niet wanneer men tien jaar is en al helemaal niet omdat men Steven heet.
Dat men stilte kan organiseren. Dat men stilte zelfs kan afdwingen.
Dat was nieuw voor Steven, gedirigeerd worden.
En dan nog gedirigeerd worden met gebaren.

In het koor werden ongeveer dezelfde principes gehanteerd als thuis,
maar nu door andere mensen en ook in een andere context.

Onder andere het gebaar voor stilte heeft toen danig indruk gemaakt op hem.
Hij bracht het gebaar mee naar huis en
dat werd uitvoerig getest op telkens andere aanwezigen, of hij stilte kon dirigeren.
Dat viel tamelijk goed mee. Het gezelschap was telkens meegaand.
Ten eerste, men blijft beleefd in het huis van een ander.
Ten tweede, dit was Steven.

Het gebaar ging zo: 
beide wijsvingers geheven, één, twéé, -
beide wijsvinger duiken naar beneden - stilte.
Op 3 is er plots stilte.

Daarbij keken wij elkaar met opeengeklemde lippen zeer opgetogen aan,
om hem vooral duidelijk te maken dat wij richtlijnen konden volgen.
Waarop hij tevreden iets anders ging organiseren in zijn wereldje
en ons achterliet in twijfel of het stiltegebod ooit opgeheven zou worden.

Laura heeft het gebaar opgenomen in haar opvoedkundige trukkendoos
en dat heeft jaren gediend.
De kinderen hebben geleerd dat men iemand laat uitpraten.
Zelf blijft men dan efkes stil.

…

Dat gebaar had ik tijdens de herdenking voor mijn ma op za-01/04 ook willen zien.
Stil. Men houdt het wat ingetogen.
Bij de buffettafel was Tina haar ontreddering aan het wegwerken met getater,
met continu kiekjesmakerij en gelach en in die hoek van de zaal begon de dienst op een fuifje te lijken.

Eén, twéé, - stil ?
Het gebaar ontging haar, het gekwek ging door.
Na twintig jaar werkt het gebaar niet meer.
Of het heeft bij haar nooit gewerkt, dat kan ook.

m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

- Waarom vliegen de klokken naar Rome?
- En niet naar ergens anders, bedoelt ge?
- Ja, waarom vliegen ze naar Róme?

Dat leek me een interessante vraag.
En omdat kinderen recht hebben op een antwoord
keek ik naar LM, want aan hem was de vraag gesteld.

- Ja, waarom niet naar Istanboel of Boekarest of Timboektoe? vroeg ik.
- Och, wat zijt ge weer aan het helpen, zei hij.
- Ushuaia? deed ik bereidwillig, of het Paaseiland?

De kleine draaide een halve slag en vroeg met ingehouden adem :
- Bestaat er een paasei-land?

LM ontspande, leunde achteruit en wachtte af hoe ik me hieruit zou redden.
Dit had ik geheel aan mezelf te danken, zag ik aan zijn glimlachje.

Tja, als de Sint met al zijn helpers in Spanje woont,
en de Kerstman met al zijn elfen in Lapland, dan heeft de Paashaas ook ergens een vaste stek zeker?

Volgens mij wonen Sint & Co op Aruba, maar dat doet nu niet ter zake.

het Paasei-Land

- De klokken vliegen naar het paasei-land omdat de paashaas daar de paaseieren maakt, begon ik.
- Die zijn tegen zondag niet terug thuis, bedacht LM.
- De kleintjes wel. Die vliegen rapper, pareerde ik, door de straalstroom.

De kleine klokken vliegen over en weer van het paasei-land naar Rome.
Alsmaar over en weer, op de straalstroom, toonde ik met hoge armgebaren.
In Rome geven ze hun eieren aan de grote klokken en tegen zondag zijn ze allemaal  terug in ons land.
De grote en de kleine. Met alle eieren.

’k Was zelf bijna tevreden met mijn uitleg. De kleine leek ook tevreden.
De straalstroom uitbeelden hé. Dat werkt altijd.
Als LM nu maar niet vraagt waarom de grote klokken juist in Rome wachten op de kleine klokken. 

En toen vroeg de kleine :
- Waarom wachten de grote klokken in Rome?
- Omdat in Venetië geen plaats is jongen,
  als ge groot zijt en ge komt in Venetië,
  dan gaat ge dat direct zien. Oké?

’t Was oké. In Venetië is niet veel plaats. Als hij groot is gaat hij ginder kijken en dan zal hij dat zelf kunnen zien.

m – HiH-03/2016, bijgewerkt, in Venetië is geen plaats vanwege het overtoerisme. Zoals ook Brugge en Amsterdam daaronder lijden.

zijn fiets heeft alles mee  

vodka, wisky, gin
een fles tonic
bekertjes
ijsblokjes in de koeltas, bewonder het vernuftig en plaatsbesparend ontwerp
                        

m – EZW-04/2013, en nog steeds in bewondering

Allemaal Beestjes ~ door Rocor, 04/2010

Het Mensdom en het Dierenrijk liggen niet meer zo ver uit elkaar,
de beestjes eisen hun plaats op in de mensenmaatschappij.
Als ge nadenkt over de grote verschillen tussen mens en dier vind ik
dat die beesten aan een serieus inhaalmanoeuvre bezig zijn.

Vroeger behandelde men de dieren met wreedheid, nu met liefde en zorg.
Er zijn maar 3 soorten : wilde dieren, consumptie- en huisdieren.

Als ge als hond bij de huisdieren hoort dan zit ge goed, een eigen plaats in huis, ge wordt gewassen en gekamd,
men droogt u met de haardroger, ge krijgt de beste beetjes van de tafel.
Sommigen honden brengen het zo ver dat ze mee in bed mogen! Een jasje in de winter en af en toe naar de dierenarts.
Er is nu ook een parfum : “Chien Chic”
Alle dagen uw wandeling, men kuist het achter u op.

Ik droom dat ik een hond ben. Ik zie mij samen met een andere hond, die een stamboom heeft, aan de pispaal.
Ze noemen hem Bas, ik noem hem hete hond.
Hij wordt af en toe opgehaald en mag uit de bol gaan met een loopse teef om haar te bevruchten.
We moeten er om lachen. Ja, zegt hij ge krijgt uw jongen achteraf niet te zien, maar ge kunt ook niet alles willen hé.
Ge moet ze ook niet opvoeden. Een hondse stiel, blaft hij. 

Het is veel verbeterd voor ons, zeg ik, van trekhond tot wat we nu hebben.
Maar we hebben toch nog grieven, om u een voorbeeld te geven :
sommige opvangtehuizen of dierenasielverblijven zijn gevangenissen, dat kan niet meer.
We gaan staken of we luisteren gewoon niet meer en doen zeker die stomme kunstjes niet meer!

Wat ons ook stoort is gaan wandelen met een halsband. We vinden dat zeer vernederend,
ge komt dan onderweg een vriendinnetje tegen en ge kunt er niet aan ruiken, onbeestelijk vind ik dat!

Onlangs zag ik een andere hond die het ver had gebracht. Hij was geleidehond.
Hij begeleidde zijn baasje overal naartoe, stak de baan over als het groen was, kortom een superhond!
Als drughond begint men ons echt te waarderen. Dat zou niets voor mij zijn.
Snuffelen naar overlevenden bij aardbevingen dat zou me wel liggen.
Ik heb een vriend en die wordt ingezet bij voetbalmatchen, maar hij is dan ook een soort rambeest.

Er is nu veel vraag van oudere mensen om dieren te laten fungeren als gezelschapsdier, lijkt wel tof maar saai.
Dan zou ik liever bij een gezin met kinderen zijn. Ik zou niet met me laten sollen,
maar de vriendschap die je krijgt van kinderen is welgemeend. 

Al bij al vind ik dat we het ver gebracht hebben zonder er een beestenboel van te maken.
Ik mag zelfs meedoen aan een katten- en hondenshow! Ik kijk er naar uit.
Ge ziet daar de schoonste teefjes van de wereld! Niet te geloven! 
En het schijnt dat daar ook naakthonden zijn. Nog nooit van gehoord …  

door Rocor, 04/2010 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1270072800&stopdatum=1272664800 , Afbeeldingen van naakthond

perikelen op ’t neerhof, 1951 

Dit filmpje heeft niet echt iets te maken met Pasen,
want het verscheen in de maand januari (van 1951),
maar het draait wel om eieren en kuikens. Vandaar.

En de twee eekhoorns zijn klassiekers natuurlijk.     
Chip heeft een kleine zwarte neus, twee rechte knaagtandjes en een glad kopje.
Dale heeft een brede rode neus, zijn tanden staan anders, en zijn haar is een roefelkopke.
Chip is degene die het probeert op te lossen wanneer
Dale weer eens (vaak ongewild) voor belevenissen zorgt.   

De titel zegt : "Kip in Wording", ik denk dat daar Dale mee bedoeld wordt, want hij is
nogal onderzoekend van aard, zij het niet al te snugger, en hij heeft zich weer in nesten gewerkt. 

In het Nederlands heten de eekhoorns Knabbel en Babbel.   

                                
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=x2Iy-sFrvWU 
06min36 

m - HiH-04/2015, bijgewerkt 

levend maar niet levendig meer   

Hoelang heeft het geduurd eer we merkten dat de
sprankel en de spitsvondigheden uitbleven? 
Als die er al geweest waren.
Misschien was van onze kant het puur (kinderlijke) bewondering voor wat taalvaardigheid?

Toen de koetjes-&-kalfjes onderwerpen overduidelijk werden
wisten we niet meer waar we het hadden.
Zo loos, zo jammerlijk leeg, louter nog gemeenplaatsen :
- we staan ervoor en moeten er door
- ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is
- hoop doet leven

Plus nog wat modieus woordgebruik dat compleet afbreuk deed
aan de eerbiedwaardige bedachtzaamheid van de grijze wijze.

'k Sprak erover met iemand van het vak.
Die keek me recht in de ogen, klare taal:
- Het zal er niet op verbeteren.
- Die steriele conversaties ?
- Ja.
- Worden seniele conversaties ?
- Ja.
- Het zal nog verder verkleuteren … ?
- Ja.

m - EZW-06/2004, 05/2011, HiH-04/2016, bijgewerkt - 

pasen viel vroeg dat jaar  

’k Keek gisteren op de keukenkalender.

- Als Pasen vroeg valt dit jaar, dan was Aswoensdag ook vroeg?
- Jaja, zei hij afwezig, want hij had al zijn aandacht nodig om te roeren in iets.
- En Carnaval dan ook? Was ook vroeg?
- Jaja … 

Dat gedoe was aan mij voorbij gegaan. Een mens heeft zo haar eigen bezigheden.

- Is er zo nog een datum die we moeten in het oog houden? 

’k Dacht aan brugweekeindes en de sluitingsdagen van nuttige & andere instanties
ivm Pinksteren. En Hemelvaart. Kwestie van niet voor een gesloten poort te staan.

Met al zijn aandacht bij de saus antwoordde hij :   
- Nieuwjaar valt dan later. 
Aldus sprak de heer des huizes.

Nieuwjaar valt dan later ? Dat liet ik efkes zo,
want hij was bezig met de binding van de saus. Er zijn prioriteiten.
En met die katholieke feestdagen hebben wij niet echt een binding.

m - HiH-03/2016, de saus was lekker³