Archief

Het is feest in de straat. Er wordt veel volk verwacht. Veel klein volk.

"Ja! en ze komen met een blaaskasteel!" taterde ze blij.
"Met een wat, lieveke?"
"Met een blaaskasteel, om te springen."
"En waarom heet dat een blaaskasteel?" 
"Omdat ...  " ze aarzelde, ze zuchtte.
Ze keek naar haar moeder, ze wou hulp voor de uitleg over
die 'luchtpresser' die daar beneden staat te ronken en lucht in het kasteel aan het blazen is,
maar haar moeder huldigt het principe van de zelfredzaamheid en zij knikte bemoedigend.

Toen nam kleintje een binnenwegje -ouwe mevrouwe als m vinden toch alles schattig- :
"… omdat als ge moe zijt van het springen, dan moet ge blazen."
En met bolle wangetjes demonstreerde ze hoe men uitblaast.

"Heet het ook springkasteel?"
Ook, knikte ze geruststellend.
Maar vooral blaaskasteel dus.

m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

een tekst van CC

“Dat biechtgeheim is een doorn in het oog van ieder politiemens !
Zelfs al zouden sommige priesters ertoe geneigd zijn TOCH het biechtgeheim te schenden
in geval van daden gepleegd door collega-priesters, het zou niets helpen.
Pedofiele priesters gaan te biecht bij anderen pedofiele priesters :
zo krijgen ze absolutie en zijn hun zonden vergeven door hogerhand !
Schandalig, maar mee door die manier van doen, kunnen ze ongestraft verder doen.

De laatste keer dat ik biechtte, was het tijdens een retraite toen ik ongeveer 17 was.
‘k Zat toen serieus te worstelen met zelfmoordgedachten, en vroeg die pater hoe ik daar van af kon geraken.

Antwoord: “Ik moet al die zever niet horen, het enige wat ik hier wil weten is
of je zinnens bent in het klooster te treden of niet.”
‘k Heb zijn 'zegen' niet afgewacht, ‘k ben uit die biechtstoel gestapt
en ik ben nooit meer naar de mis geweest (tenzij met mijn ouders)
en ik ben nooit meer te biechten gegaan.

Héél lang geleden had mijnheer de pastoor dankzij die biecht, een sociale controle over zijn schapen.
Een goede priester kon daar soms nuttig gebruik van maken, om hulp te bieden, of misverstanden recht te zetten 
Maar, zulke waren er maar héél weinig. 

Eén van onze priesters zit volgens mij verdiend niet ver van zijn lievelingsheilige hierboven.
Tijdens WO I werd onze stad voor 60 % vernield door de Engelsen, omdat het een garnizoensstad van de Duitsers was.
Na de Grote Oorlog was er nog lang woningnood. Men had een grote wijk in sneltempo volgebouwd met houtje huisjes.
Gelukkig maar, al waren die huisjes te klein om meerdere kinderen in te laten opgroeien : 2 kleine slaapkamerkes ...
Dus werd er vaak beroep gedaan op engeltjesmaaksters. Wat strafbaar was.
In geval er complicaties waren, riep men die pastoor erbij, en die ging dan vlug die ene dokter halen,
die de vrouw in kwestie gratis verzorgde. Natuurlijk hebben wij dat pas veel later vernomen .
Die pastoor ging ook bedelen bij de rijken voor zijn armen, een kleine Robin Hood !
Zulke pastoors maken ze nu niet meer.”  CC

m, bovenstaande tekst is geplaatst met de toestemming van CC, waarvoor dank³

op bezoek bij een kaliberke

Zo'n dertig jaar geleden, het kan ook langer geleden zijn,
was ik tijdens de paasvakantie op bezoek bij iemand
die met tien maanden tussentijd twee kinderen op deze planeet gezet had.
Haar wereld was dus op zeer korte tijd zeer goed gevuld geraakt.

De kinderen waren toen al kleuter.
Het zoontje was de jongste, maar hij was even groot als zijn zus
en ze leken ook sterk op mekaar, ze konden voor tweeling doorgaan. 
'k Kwam daar toe in de namiddag, tijdens het middagdutje van de kinderen.

Het jongetje werd eerst wakker. Hij kwam de woonkamer binnen.
Een bloem van een kind, een zonnig gezichtje. Een paasbloem.
Nog wat slaperig schuifelde hij op zijn sokjes naar zijn stoel want er was een vieruurtje.
Eten is nu nog belangrijk in zijn leven. 

Na zijn boterham moest hij me goeiedag komen zeggen van zijn mama
en hij kwam dat vol vertrouwen doen,
ik kreeg twee handjes op mijn knie en een kus met plattekaas op mijn wang. 

Zijn zus kwam de woonkamer binnen. Ook nog slaperig, maar dan op een andere manier.
Een beetje in een storm-humeur. Een bloem met pinnekes.
Ze bekeek me donker. Ik zat op de sofa met haar broertje-plattekaas naast mij. 

- Hier is het ander kaliberke, zei ik tegen de mama die efkes in de keuken was.
- Ik bén geen kalieperke, ik ben een méisje, zei ze luid en duidelijk en nadrukkelijk.

Zo is ze nu nog. Duidelijk en soms ook luid & nadrukkelijk.

- Dag Meisje, corrigeerde ik mezelf, natúúrlijk zijt gij een meisje. En hij is dan … ?
- Gewoon, haalde ze haar schouders op, een broertje. 

Een kaliberke dus, die zus.

m - HiH-04/2015, 03/2016, nagekeken

zeilschepen in de haven van Triëste

De rimpeling van de golfjes weergeven als lijnen in het water, alsof het contouren zouden zijn 
dat doet me denken aan het werk van een striptekenaar,
maar ik vind niet welke ik bedoel of waar ik die manier van tekenen gezien heb.
De striptekenaar in kwestie zal dit werk wél goed kennen, denk ik.
Het is van Egon Schiele (1890-1918)
Over de speciale levensloop van Schiele, een paar alinea’s : http://nl.wikipedia.org/wiki/Egon_Schiele#Levensloop 

hij was toen 17 jaar  Segelschiffe im wellenbewegtem Wasser, 1907, Egon Schiele

m - EZW-11/2014 via CC, https://nl.wikipedia.org/wiki/Hafen_von_Tri%C3%ABst , https://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Egon_Schiele_072.jpg 

Een oud-IJslandse lofzang in het station van Wuppertal.

Waarom in een stationshal?
Waarschijnlijk omdat de akoestiek er formidastisch is. 
Waarom Wuppertal?
Misschien omdat de groep Arstidir ( °2008 http://www.arstidir.com/ )
op tournee was, daar in Wuppertal een trein moest nemen en
vanwege de mooie galm in de stationshal een optredentje weg gaf. Zomaar, voor eigen plezier.

        Kolbeinn Tumason (1179-1208) schreef "Heyr, himna smiður".
       De muziek werd gecomponeerd in de 1970s
       door Þorkell Sigurbjörnsson (1938-2013),
       een van de belangrijkste hedendaagse IJslandse toondichters.   

      

klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=e4dT8FJ2GE0 
03min39 

De Nederlandse vertaling heb ik niet gevonden, wie het proberen wil, graag,
in afwachting is hier de Engelse versie van de IJslandse tekst :   

       Listen, smith of the heavens,
       what the poet asks.
       May softly come unto me thy mercy.
       So I call on thee,
       for thou hast created me.
       I am thy slave,
       thou art my Lord.
       God, I call on thee
       to heal me.
       Remember me, mild one, (or mild king. This is a pun on the word mildingur)
       Most we need thee.
       Drive out, O king of suns,
       generous and great,
       every human sorrow
       from the city of the heart.
       Watch over me, mild one,
       Most we need thee,
       truly every moment
       in the world of men.
       send us, son of the virgin,
       good causes,
       all aid is from thee,
       in my heart.

m – EZW-10/2013 , HiH-04/2016 – nagekeken, maar niet echt

jengelbel, Huldebiet & zebrahondje

(… ) “Nou jengelen aan de orde gesteld is - ik aarzelde om dat onder tranen te rubriceren,
want men kan uitstekend jengelen zonder dat er gedruppeld wordt -
komt me een kleine ervaring in herinnering.
Zoals ik al vaker aangegeven heb zat ik meestal met mijn neusje in de boeken,
en toen moederlief mij zeer dringend opdroeg
om mij naar een happening te begeven die voor de jeugd was georganiseerd had ik daar helemaal geen zin in.
Gestaag mopperend begaf ik mij naar het daarvoor bestemde gebouw waar ik al bij aankomst
ontvangen werd door een groepje leeftijdgenoten die "Jengelbel, jengelbel" zongen,
althans zo verstond ik het. Ik betrok dat op mezelf en corrigeerde mijn gedrag ijlings.
Uiteindelijk werd het nog een heel leuke avond waar men de film "Sneeuwwitje" in de versie van Hollywood naspeelde,
en het liedje van Sneeuwwitje als ze het huishouden doet kan ik nog zo nazingen.
Pas een dozijn jaren later, of misschien nog meer, maakte ik kennis met
de traditionele kerstzang van het Engelstalig deel van de mensheid... waar Jingle Bells een belangrijk deel van uitmaakt.”

Miguel Wiels, de huiscomponist van Studio 100, noemt dat verschijnsel ‘mis-luisteren’, 
verkeerd gehoord, verkeerd verstaan, een mondegreen in het Engels.
wiki : Een mondegreen is het verschijnsel dat
een niet begrepen gedeelte of verkeerd verstaan gedeelte van een tekst
door het brein automatisch ingevuld en aangepast wordt tot een kloppend geheel.
De luisteraar begrijpt dus andere woorden dan er eigenlijk gezongen of gezegd zijn.
Het verschijnsel kreeg de naam van een niet-bestaande dame.

           “They have slain the Earl of Murray / and they laid him on the green” werd
         “They have slain the Earl of Murray / and the Lady Mondegreen”
 
Tijdens een koorrepetitie, gezang 473 in het Liedboek voor de Kerken:
'Neem mijn stem, opdat mijn lied / U, mijn Koning, hulde biedt'
"Juf, vroeg een zangertje na afloop, wie is koning Huldebiet?"

Op een Nederlandse radiozender heeft of had het verschijnsel
een eigen rubriek, Mama Appelsap bij Timur Perlin en Rámon Verkoeijen.
De naam van het programma komt uit een nummer van Michael Jackson.
Hier een korte opeenvolging van een aantal auditieve mistverstanden,
de misvatting in het Nederlands komt geschreven in beeld natuurlijk.
klank voldoende luid zetten en efkes volhouden,
https://www.youtube.com/watch?v=C2gHgDQhsa4
01min17

Hier nog eentje voor de dapperen onder ons.
Op 03min33 komt de lambada met 'waar is toch dat zebrahondje voor'.
Zebrahondje zou een titel kunnen zijn voor iets zoals Woestijnvis.
Die naam is ook uit een abuus ontstaan.
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=NEQcl2x898U 
06min54

2012, in Mechelen zou het kerstspel een groot succes geweest zijn,

        “Zowat overal werden kerstvieringen gehouden.
         Wij zijn gaan kijken in Mechelen, in de St-Romboutskathedraal.
         Daar heeft een dertigtal kinderen een kerstkinderviering voorgedragen.
         De kinderen speelden zelf een moderne versie van het kerstverhaal.
         De kerk liep mooi vol en de kinderen deden het feilloos.”  VTM 12/2012

Priester Jan klopte zich zo wat op de borst en vertelde hoe hij de kinderen
na weken goede voorbereiding en repetitie in hun rol zag groéien en voor een deel
engel of herder wórden. (woordelijk) 
Toch liep er iets mank met de feedback van die goede voorbereiding,
want een meisje wist na weken nog niet echt waarover te tekst ging en zij
bracht voor de camera wat ze als engel moest zingen, heel charmant:

        Gloria, In Excelsis Deo werd
        Gloria, T-Rex Elsis Deo 

Een T-Rex mee de kerststal in, oecumenisch gezien moet dat kunnen.

m – EZW-12/2012, HiH-03/2013, 03/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Mondegreen , Afbeeldingen van t rex

gek én goed, zes clowns aan het werk

        “Ze komen uit Sint-Petersburg, traden op met Cirque du Soleil,
        houden een voorstelling lang hun mond, maar ondertussen
        ontgaat het publiek niets van de tragikomische gebeurtenissen op het toneel. 

        De zes Semianyki-clowns  (allen mannen?)  kennen hun Russische klassiekers:
        hun melancholie is gestileerd, aan hun koddigheid kleeft een tragisch randje. 
        Vader drinkt, moeder zwangert
        en om hen heen krioelen vier geschifte, fantasievolle pestkoppen,
        die hun ouders met hun onvolkomenheden om de oren slaan.”
 

In het begin voelt hun optreden een beetje vreemd aan,
maar eens men mee in die sfeer en in dat ritme duikt, volgt men vanzelf.
Het is gewoon surrealisme. En daar zijn wij Belgen goed in hé.

      

klank aanzetten,
http://www.youtube.com/watch?v=O-EsvT4HFDE  
12min58

m – EZW-04/2014 – met dank aan JdB -
http://www.lefigaro.fr/theatre/2013/11/12/03003-20131112ARTFIG00348-la-famille-semianyki-clowns-pas-tristes.php
https://www.luxortheater.nl/94-825-Semianyki-The-Family , http://semianyki.com/en/about ~ voldoende scrollen

pasen met Oma

Het was mooi weer met Pasen, mooi genoeg om  de paaseieren in de tuin te verbergen. Dus deed mijn Ma dat.
Het lijstje over wat waar lag hield ze op zak.
Op het einde van de zoektocht moest wat buiten gegaan was ook terug binnen in de schaal op het tafeltje liggen.
Al dan niet ingeknabbeld door Tina en mij.
Laura deed dat nog niet, knabbelen aan de trofeeën. Ze had het te druk om te knabbelen.
Zij hobbelde opgetogen met elke vondst helemaal van uit de tuin
naar het tafeltje in de woonkamer en dribbelde dan bedrijvig weer de tuin in.
Dat ze in haar andere hand een klein mandje hield was bijzaak.
Elk ei bracht ze rechtstreeks naar de schaal op het tafeltje.

Dat weekeinde logeerde Oma bij ons en
zij had zo het een en ander meegebracht voor haar drie kleindochters.
Op het einde van de zoektocht lag er veel meer in de mandjes
dan wat Ma in de tuin uitgelegd had. Ma interpelleerde haar Moeder. 

Nu, de relatie tussen mijn Ma en haar Moeder kennende
zal dat eerder een voorzichtig vragen geweest zijn dan een interpellatie. 
En ja, Oma had ook chocolade dingen in de tuin verborgen, alleen had zij niet genoteerd hoeveel en waar.
Was alles dan wel binnen?

In de weken nadien kwamen we af en toe nog een gewezen paasei tegen tussen de struiken,
verregend en vervormd en helemaal niet feestelijk meer.
Weinig lollig. Eerder drollig.

m – EZW-03/2013, HiH-04/2015 -

lentekracht ~ groeikracht

Achter het ouderlijk huis lag een verwilderde boomgaard.
Die was ons speelterrein. Bereikbaar door een gat in de tuindraad.
Dat gat werd elk jaar groter, naarmate wij groeiden.

Dichtst bij de tuin stond de kleine oude pruimelaar.
Die hing zo scheef dat we zelfs mijn jongste zus Laura er in gehesen kregen.

Bij de pruimelaar naar rechts keek men op een zeer rustige, landelijke dwarsstraat.
Daar stond een rij hoge populieren die als windscherm diende voor alle kleine fruitelaars beneden.
Bij de pruimelaar naar links helde het terrein af en kon het al rennend plezierig snel gaan.
Vooral wanneer het nieuw gras hoog stond.

Beneden werd de gaard afgezoomd door een rij knotwilgen.
Er achter lag weiland. De knotwilgen hielden de situatie daar beneden droog.
De draad tussen de knotwilgen was roestig en bros. Hij verpulverde zodra men er naar keek. 
Achter de knotwilgen stond blinkende prikkeldraad aan gans nieuwe paaltjes.
Om de avontuurlijke kalveren van de ene boer weg te houden uit de wilde gaard van de andere boer.

De oude prikkeldraad lag er nog, maar die wisten we te ontwijken,
omdat we het terrein kenden. Door en door.
Dat we niet zomaar meer het weiland op konden was een beperking van onze persoonlijke vrijheid.

- Maa-maa! Wettewa! Ze hebben pinnekesdraad gezet voor De Wei.
- Ja, dat kan, die wei is van Boer Greef hé. En de boomgaard is van Boer Bekkerzeel.
- Maar die zijn er nooit! NOOIT hoor … (en wij elke dag)

De paaltjes stonden daar vrank en met de bovenzijde zichtbaar blank. We konden de groeiringen tellen.
De lente daarop was de bovenzijde meer verweerd van kleur. Grauw en grijs.
De derde lente hadden sommige paaltjes botten staan. Zomaar.  
Ergens in het hout van die paaltjes had nog leven gezeten.

De paaltjes wisten dat eerst zelf ook niet, dacht ik. 
Uiterlijk hebben ze twee jaar staan paaltje zijn.
Innerlijk waren er enorme stille krachten aan het werk.
Stil, maar wel enorm. En enorm stil natuurlijk.

In die twee jaar tijd hadden ze wortel gevormd, voldoende wortel om de derde lente bot te tonen.

Dat een paar paaltjes weer bomen konden worden, vond ik als kind gewoon, gewoon een feit.
Nu vind ik het een wonder. Want mensen kunnen het ook, iets te boven komen.

m – HiH-04/2016, herwerkt -

afgedwongen voornemens 

Dit meisje heeft moeten beloven wat vaker, nee, elke dag
haar oefeningen te doen, ipv te zitten dromen. Piano. Omdat het moet van thuis.

In haar hoofd drijven de meest wonderlijke verhalen voorbij, die zou ze willen opschrijven.
De verhalen hebben klank en kleur en geur. Haar vingers willen schrijven. 
Maar elke dag is er de piano. Dat staaltje huiselijk geluk. Omdat het moet van thuis.

                 

Die piano is zo dwingend rood dat ze het niet meer kan aanzien.
Ze heeft zelfs Czerny niet bovengehaald. Of was het vandaag Clementi … 
Haar hoofd zit weer vol verhaaltjes. 

m - HiH-04/2015? 04/2016 – kunstenaar? - Girl sitting at Piano/ a dollop of domestic icing 
Czerny : http://nl.wikipedia.org/wiki/Carl_Czerny , oefeningen van Czerny, klank aanzetten : https://www.youtube.com/watch?v=E3lDcnlyhJo ~ 05min07 
Clementi : http://nl.wikipedia.org/wiki/Muzio_Clementi , oefeningen van Clementi, klank aanzetten : https://www.youtube.com/watch?v=oR-15_4BmaQ ~ 07min12