Archief

oude mensen hebben toch alles al !

Een tijd geleden zat ik bij Hannah van de broodjeszaak.
Na de middagdrukte doen wij al eens een praatje. Hannah is 45+, ik 65+.

Ze had een van haar nichtjes op bezoek.
Het nichtje roerde traagjes in haar thee en zat te zuchten in alle talen.
Ze is 19 geworden en ze denkt erover te gaan samenwonen met haar vriend.
Maar ze is geschrokken van huurprijzen. En die prijzen zijn zonder afwasmachine in de keuken!

Hannah keek naar mij en ik keek naar Hannah.
De juffrouw zoekt een appartement met alles er op en er aan, met
het comfort waar andere mensen hebben moeten voor werken en sparen.

- Ja, maar oude mensen hebben alles toch al, was haar argument. 
De woorden werken en sparen had ze niet gehoord. Hannah wachtte af en ik zat wat te kijken. 

- Oude mensen zouden jonge mensen toch wat mogen helpen, deed ze. 
Hannah stond recht en ging de spoelbakken nog eens spoelen, want dat was plots nodig.

Een wasmachine had het nichtje al. Cadeau gekregen van haar grootmoeder.
De rest kon toch wachten? Wij, de oude mensen, waren toch ook begonnen met het minimum,
met een sponsje om de afwas te doen. 
- Ja maar, ondertussen hebt gelle toch niks meer nodig. Er zijn geen kosten meer enzo, ofwa. 
’k Snapte waarom Hannah spoelbakken was gaan spoelen ... enzo, ofwa.

Heel even heb ik gedacht dat het nichtje model gestaan had voor het personage Sabrina Backeljau.
Maar dat kan niet. Ze is geboren in '97, het jaar dat de serie beëindigd werd.
Daarbij zou ze een belediging zijn voor het personage Sabrina Backeljau.

’k Probeerde haar te duidelijk te maken dat het 'alles' zo om de 15 à 20 jaar versleten is en
dat die toestellen dan moeten vervangen worden.
Dat er kosten zijn aan de woonst, kosten voor aangepast meubilair,
dat er rekeningen komen van dokters en apotheker …
Dat oud zijn handenvol geld kost en dat men het appeltje voor de dorst wil houden
om niet op de rekening van de jongere generaties te moeten leven.
Aan haar verschrikte blik zag ik dat ze met die laatste gedachte nog geen rekening gehouden had.

Ja, er is duidelijk iets met haar beeldvorming over de seniorengeneratie.

m – HiH-02/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Familie_Backeljau 

Valentijn op slakjestempo

                                       Mishchenko 

In het zuidelijk halfrond is het nu bijna herfst. Daar bloeien nu bloemen,
daar groeien nu groenten en daar zijn de slakjes nu wakker.
Wel wakker, maar alles op eigen tempo hé.

Slakjes hebben hun oogjes op steeltjes staan.
Dat zou ik ook soms willen. OO, wat zou ik dan kunnen rondkijken.

Onder de oogjes staan twee tastertjes. Onze handen zeg maar.
Daarmee kunnen ze voorzichtig en heel, héél zachtjes voelen of de andere al wakker is. 

Er valt van alles te doen en te beleven vandaag, want het is was Valentijn.
O, was dat eergisteren al?

Misschien trakteert hij haar toch nog op een blaadje sla …

m – HiH-02/2016, herwerkt- Afbeeldingen van Vyacheslav Mishchenko 

Die 14de was het tamelijk zacht weer en niet te vochtig.
Ik wilde die dag opruimen in de garage, een paar dingen herschikken
en de rekken een poetsbeurt geven, een vroege lenteschoonmaak dus.

"Moet dat vandaag?" vroeg LM een beetje verbaasd.
"Ja dat moet vandaag, omdat het zacht en droog weer is,
vandaag kan ik de poort wagenwijd open laten staan."

Hij kon me niet helpen in de garage, die dag had hij veel te doen.
"Dat geeft toch niet, dat kan ik best alleen! Behalve misschien
het kastje verplaatsen, maar dan kom ik u wel halen."

Het zachte weer had nog bewoners naar hun garage gelokt en
het was best gezellig op het pleintje tussen de boxen.
's Middags aan tafel had ik een hoop nieuwtjes te vertellen aan LM.
"O ja, en de lift doet eigenaardig".

Na het eten vroeg ik LM of hij even mee naar beneden kon komen
om het kastje te verplaatsen.
"Nu niet," zei hij, "ik wacht op een mail."
"Die mail loopt toch niet weg?"
"Ik heb die cijfers direct nodig", zei hij, "zonder die cijfers kan ik niet verder."
"Als ge toch moet wachten, help dan gauw efkes met dat kastje", stelde ik voor.
"Nee, ik blijf boven. Ik wacht op die mail."
"Het is toch maar voor een paar minuten", probeerde ik,
"als die mail voor het eten toegekomen is staat hij daar al een half uur, dus zo'n haast zal het..."
"Nee", zuchtte LM, "hij is er nog niet, ik heb juist gekeken." 

Nu zat ik strop met mijn werk beneden. Als dat kastje niet verplaatst werd,
bleef een deel van de garage ongedaan en moest ik wachten op weer eens zacht droog weer
om te kunnen verder werken en wie weet wanneer dat zou zijn.
Tenzij ik het kastje leegmaakte, het leeg verplaatste, het leeg terugplaatste en opnieuw inlaadde.
Waar bleef ik ondertussen met alle spullen? Op de rekken is geen plaats.
Op de behangplank dan? Dus moest ik eerst nog de schragen en de zware plank van de muur
halen en opstellen ook? Dat alles omdat meneer ... 

Inwendig begon mijn temperatuur te stijgen.
(Ik ga niet neerschrijven wat ik toen allemaal over hem dacht, want mooi was het niet.)
Dat hij dan maar wacht op 'zijn' mail, ik ga in de garage kijken hoe het nu verder moet ...
Eerst nog even die twee plankjes uit de kelder halen, die moeten ook nog naar de garage.

De lift vertrekt, hapert ergens tussen de eerste verdiepingen en het gelijkvloers,
maar zakt dan toch naar de kelder.
Ik neem de plankjes en stap terug in de lift om mijn telefoon te gaan halen,
die was ik boven vergeten door zijn gedoe over zijn mail.

Tussen kelder en het gelijkvloers blokkeert de lift.
En deze keer is het menens.
Ik probeer voorzichtig alle knopjes, geen reactie.
Wat nu? Op de alarmknop duwen? Ik weet niet welk geluid dat alarm maakt.
Stel u voor dat het zo'n loeiende sirene is. Nee, liever niet doen.
De meeste buren zijn nu aan hun middagslaapje bezig. 

Eerst en vooral gaan zitten. Ziezo. Er was daglicht, er was luchtverversing, dus
er was niet direct reden tot paniek, zei mijn hoofd. Maar mijn lijf trilde wel.
Hoe kon ik LM bereiken? Telefoon had ik niet bij me.
Sleutels had ik wel bij. Dus tikken op de deur van de lift dan maar.
Ritmisch tikken, anders denken de buren dat er gewoon ergens getimmerd wordt.
Hoe doen ze het in de film, 3 x lang en 3 x kort, of omgekeerd?
Van geen belang, als het maar niet klinkt als getimmer.
Het spijt me voor hun middagdutje.
Tikken. Minuten. Hoeveel minuten weet ik niet. Ik had geen horloge om. 

Toen hoorde ik boven een deur opengaan en tikte wat luider.
Iemand kwam de trap af. Nam direct de trap.
Dus iemand vermoedt dat iets met de lift niet in orde is? Gered. 

"m, zijt gij dat?"
"Ja jong. Ik zit vast."
"Dat dacht ik al."
"Hoe wist gij dat ik hier was? Had ge me horen tikken?"
"Nee, dat hoorde ik pas toen ik boven de deur open deed."
"Maar? Hoe wist ge dan dat ge eens moest komen kijken?"
"Omdat ik u niet had zien langsgaan."

Daar werd ik stil van.
Hij had dus niet alleen die terloopse opmerking over de lift onthouden,
hij had ook al die minuten op de uitkijk gestaan om te weten of ik veilig beneden geraakt was?
Ondanks die 'allerbelangrijkste' mail.

"m? Gaat het?"
"Ik zie u graag" slikte ik.
"Wat zegt ge? Ik versta u niet. Geef dat noodnummer eens..."
Telefoonnummer gegeven.
"Uw stem klinkt zo raar", zei hij, "niet bang zijn hé."

Het duurde twintig minuten eer de technieker er was.
Die twintig minuten heeft LM me beneden gezelschap gehouden.
We hebben wat gepraat, elk langs een kant van de liftdeur.

"Is die mail al toegekomen?"
"Geen idee." zei hij.
"Ga eens kijken." stelde ik voor.
"Straks." antwoordde hij.
Nu smolt ik helemaal.

Nog eens twintig minuten later ging de liftdeur open.
Daar stond Mijn Man. Ik legde mijn hoofd in zijn arm.
"Ik was niet bang, ik zie u graag", fluisterde ik in zijn mouw.

"Kom, we gaan dat kastje verzetten", zei hij.
"Maar die mail?"
"Eerst het kastje." zei hij.

Later op de dag ben ik naar Doe-het-Zelf geweest en ik heb vier zwenkwieltjes gekocht.
Die monteerde ik onder het kastje. Dat kon ik wel alleen.
Gewoon kastje uitladen en platleggen. De spullen lagen zolang op krantenpapier. 

m - EZW-02/2004, HiH-02/2015, bijgewerkt -

de Valentijn van Linus van Pelt

Niet elke Valentijn was een succes, helaas.
   

Linus is zwaar teleurgesteld in zijn Valentina, -zijn juf, Miss Othmar-
en hij geeft lucht aan zijn frustratie. Daarbij citeert hij uit
Sonnet 43 van Barrett-Browning. Met de nodige decibels.

                                 How do I love thee? Let me count the ways.
                                 I love thee to the depth and breadth and height
                                 My soul can reach, when feeling out of sight
                                 For the ends of Being and ideal Grace.

                                 I love thee to the level of everyday's
                                 Most quiet need, by sun and candlelight.
                                 I love thee freely, as men strive for Right;
                                 I love thee purely, as they turn from Praise.

                                 I love thee with the passion put to use
                                 In my old griefs, and with my childhood's faith.
                                 I love thee with a love I seemed to lose

                                 With my lost saints,—I love thee with the breath,
                                 Smiles, tears, of all my life!—and, if God choose,
                                 I shall but love thee better after death.                      E. Barrett-Browning

Maar 't is niet voor iedereen miserie natuurlijk want een nadeel hier
is een voordeel elders en achter elke boom of struik vindt men wel opportunistjes.

klank voldoende luid zetten :
https://www.youtube.com/watch?v=03jDwSTFex0 
00min57

m – HiH-02/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Linus_van_Pelt , https://nl.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_Barrett_Browning ,
vertaling Sonnet 43 : https://fleursdumal.nl/mag/elizabeth-barrett-browning-sonnets-from-the-portugese-vertaald-door-cornelis-w-schoneveld 

bang van eigen onkunde, in twee zinnen

Niet het wit blad of scherm maakt mij bang.

Bang ben ik
dat clichés mijn schrijfsels zouden binnensluipen en daar
een verschaalde ouwelijke geur rond het verhaal zouden hangen
zoals
dat huilen automatisch met hartstochtelijke snikken in eenzelfde zin zou komen,
dat een blauwe lucht vanzelf een stralende hemel moet zijn en ogen hemelsblauw of een blik passioneel en donker,
dat een maaltijd ofwel stevig zal heten ofwel overheerlijk of -verhoede!- allebei,
dat het woord mooi niet volstaat, het moet wondermooi zijn,
dat sneeuw steevast maagdelijk is en
dat steevast de woorden meestal en soms zou vervangen …
dat ik zoiets zou voorschotelen
aan degene die het leest.

Bang ben ik
dat niemand nog mijn stijlfouten zou willen verbeteren,
dat niemand me zou wijzen op manke vergelijkingen en kadukke beeldspraak,
dat niemand me terugroept van hyperlatieven,
dat ik in automatismen zou vervallen à la Harold Robbins en
dat ik uit het oog zou verliezen dat schrijven een ambacht is,
dat ik door overdreven detaillering en overtollige beschrijvingen en
door niks over te laten aan het geestesoog van degene die de moeite neemt om te lezen,
dat ik door dit soort slordig werk
die lezer zou beledigen.

Daarvoor ben ik bang.

m – HiH-01/2017, bijgewerkt -

Valentin uit Guadeloupe

Het was '98. Op 14 februari zou Toppié komen eten met hare valentijn.
Toppié is de dochter van mijn zus Tina. Ze was toen 24 en de valentijn-van-dienst was ook zoiets. 
Daarna zouden ze de stad in trekken, Toppié wou hem Antwerpen laten zien.
Daarom werd er 's middags warm gegeten.

Al weken was ze  aan het jubelen over die jongen. Hij had Antilliaanse roots en hij kon kóken! 
Of ze verliefd was op de jongen zelf, op de Creoolse keuken
of op Guadeloupe, is nooit helemaal duidelijk geweest.

LM en ik verwachtten ons aan een charismatisch manipulatief specimen,
een loverboy-stijl-fotomodel met zwoele blik en zo.
En dat 'kunnen koken' zou wel niet veel voorstellen.

           Vooroordelen? Ikke?

Wat zouden we die dag op tafel zetten ... Vlaamse kost hé, een winterse hutsepot.
De klassieke versie : niks uit de diepvries, alles zelf doen.
Zelf alle groenten wassen en snijden en het vlees recht van 't mes.
Twee soorten vlees met voor de liefhebbers een half varkenspootje erbij.

De dag ervoor heb ik me in de keuken bezig gehouden.

Tijdens het wassen en snijden kwam LM al eens zien of hij mocht helpen,
maar ik was vollop en luidop aan het repeteren -het mes rood in de hand-
hoe ik mijn nichtje kon ontraden te emigreren naar Guadaloupe en LM drong niet aan.

             van ‘t Net  

's Anderendaags bleek die jongen een hardwerkende student,
al vijf jaar Europa, al vijf jaar wereldkeuken.
Van kleins af had hij moeten leren koken of hij mocht van zijn Oma en van zijn Ma
later niet op kot naar Europa, naar 'le Continent'.

Terwijl LM aan tafel de borden rondgaf ging ik in de koelkast de pintjes halen.
Want bij een hutsepot mag een pils.
'k Trek de frigodeur open en het eerste wat ik zie liggen is de bos raapjes.
Raapjes? 
Raapjes!
Ik had de raapjes niet in de hutsepot gedaan! Geen enkel! Nul!
Had ik dat de dag tevoren dan niet geproefd? Nee. Niet geproefd.
En ze lagen al die tijd vooraan zichtbaar in de frigo! Nee. Niet gezien.
Te veel arreuze over dat vermeend emigreren van Toppié.

Zonder raapjes ontbrak iets in de fundering van de hutsepot.
't Was eetbaar, maar dat volle was er niet.

LM keek bedenkelijk, Toppie keek verliefd en proefde niks en
Valentin vond de Vlaamse keuken 'interessant',
te beleefd om aan de gastvrouw te laten blijken dat er iets niet klopte. 

Het is niks geworden tussen Toppié & Valentin. Jammer.
Heel jammer. 'k Had graag zijn Ma en zijn Oma eens ontmoet,
de dames achter die voorkomende en welopgevoede wereldjongen.
En zó ver is Guadaloupe nu ook weer niet hoor!

m - EZW-04/2012, HiH-11/2014, bijgewerkt - http://www.frenchcaribbean.com/Guadeloupe/Helpful-Info/Maps/

te gast bij Wim Helsen, Koen Geens met een fragment uit  ‘Maar wat is literatuur?’ van Prof. L. Vander Kerken

            Neem een kind van een jaar of acht. Het gaat naar school.
        En opeens is het uit met het schoolgaan. Het is 'grote vakantie'.
        Dat betekent voor een kind een onoverzienbare mogelijkheid van prettige dingen.

        Het is een ontzaglijke ervaring:
        een mogelijkheid zonder grenzen, maar die op dit moment toch nog niet aangesneden wordt.
        Er is geen school meer, want die is uit en eigenlijk nog geen vakantie, want die moet nog beginnen.

        Het eerste spelletje dat die vakantie zal inzetten, zal pas reële vakantie zijn.
        Maar een kort moment is heel die vakantie enkel nog mogelijkheid, positieve mogelijkheid.

        Het dichtgaan van de schooldeur is een totaliteitservaring, die misschien
        heerlijker is dan al de reële dingen die de vakantie zullen uitmaken.        

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Geens in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a56/ 
09min45 

Over Koen Geens : https://nl.wikipedia.org/wiki/Koen_Geens , http://www.erikraspoet.be/?p=594 is interessant
Over L. Vander Kerken : https://nl.wikipedia.org/wiki/Libert_Vander_Kerken 


                                                      

Eerste indruk : Wim Helsen gaat helemaal op in het gesprek hé. En ik ging mee.
'k Zou ook wel les willen volgen bij Koen Geens. Esthetica bijvoorbeeld.

Vandaag bonzen er harten aan de bushaltes. Aan de bushaltes rond de kerk. Er zijn drie haltes.
Voor en na schooltijd krioelt het er van blauw geklede scholieren van beider kunne.

Bij de kerk is een bloemenwinkel. Bloemencenter, noemt het zich met aplomb en met
veel uitstalramen die allemaal het thema Valentijn dragen. De twee gevels zijn een symfonie in rosso amoroso.
En rechtover staan na schooltijd dan al die pubers ongeïnteresseerd te doen met hun foon,
terwijl hun hart al weken tintelt voor die andere, die natuurlijk ook de bloemengevels negeert.
Want Valentijn is flauwekul. En zo. Of wa?
Quasi terloops zien ze hoe stoere durvers van 25 tot 65++
daar binnenlopen en buitenkomen met een bloem of een boeket. Mannen.

Zo ver is hij nog niet. Bij dat bushokje staat hij maar wat te frommelen met zijn foon,
eigenlijk weet hij zelf niet wat hij staat te doen. Hij durft haar nog geen tekstje sturen.
Hij wou dat hij wat meer dierf en die gedachte maakt het nog moeilijker,
omdat hij dan durven moét.

Straks misschien. Een tekstje. Of volgend jaar misschien.
Misschien dan een échte bloem. Misschien ziet ze hem dan staan.
We staan hier toch allebei elke dag …

Ik wens hem wat meer gevoel voor realiteit toe. Dringend.
Elke dag tegelijk in groep aan de bushalte staan is niet er sámen staan.

Puber-tijd …'t is echt geen gemakkelijke tijd hé.

m – HiH-02/2017, herwerkt -

te gast bij Wim Helsen, Stella Bergsma met een fragment uit Magnolia van Paul Thomas Anderson

            Ik hield zo van haar. En zij wist wat ik deed. Ze wist al die kloterige domme dingen die ik heb gedaan.
        Maar de liefde was sterker dat wat je ook maar kunt bedenken. De godvergeten spijt. De godvergeten spijt.
        Nu zal ik doodgaan en ik zal je vertellen wat... de grootste spijt van mijn leven...
        Ik liet mijn liefde gaan. Wat deed ik. Ik ben 65 jaar oud en ik schaam me.
        Een miljoen jaar geleden, de kutspijt de schuld, laat je nooit vertellen dat je niets moet betreuren. Niet doen!
        Betreur godverdomme wat je wilt. Gebruik het. Gebruik het. Dit is een lange weg zonder... con.
        Een verhaal met moraal. Ik zeg. Liefde... liefde... liefde. Dit klote leven... het is zo kankerzwaar.
        Zo lang. Het leven is niet kort. Het is lang. Godverdomme. Godverdomme.
        Wat heb ik gedaan? Wat heb ik gedaan? Wat heb ik gedaan?

     

 De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bergsma in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a55/ 
10min34

Over Stella Bergsma : https://nl.wikipedia.org/wiki/Stella_Bergsma
Over Paul Thomas Anderson : https://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_Thomas_Anderson 
Over de film Magnolia, 1999 : https://nl.wikipedia.org/wiki/Magnolia_(film)#Vertelstructuur 

Eerste indruk: wat een dynamische en speelse aflevering, ondanks het onderwerp.

valentijntjes voor de kleintjes

Peter vertelt over de kleine van zijn zus Karin:
zijn neefje Darren zou dat jaar voor het eerst meedoen aan Valentijn. 
Darren zou een 'beste vriendin' kiezen, en de mama zorgde dan voor de rest.

"Karin had lego-hartjes meegebracht en Darren koos een groen.
Die kleur vindt hij mooi. Ze had de groene in het doosje laten zitten,
en Darren greep natuurlijk naar dat grellig groen.
Met de verjaardagkaarsjes overkomt haar zoiets niet, groen. 

Ze heeft door elk gaatje een lintje gehaald, ipv een kettinkje.
Lintjes in rood velours, in een strikje geknoopt.
En het strikje liet ze naast het half hartje terecht komen en
ze hing het kleinood om Darrens nekje. De andere helft was voor zijn Valentijntje.

Nu was de vraag, wie is het vriendinnetje, naar wie ging de andere helft van het hartje?

- Opa.
- Opa is geen vriendinnetje, replikeerde iemand voorzichtig.
- Opa! zei hij met alle overtuigingskracht die in zijn lijfje zit. 

Opa wordt zijn eerste Valentijntje.
Opa is vereerd en zeer geroerd dat hij uitverkoren werd om de andere helft van het groen hartje te dragen.

- Liever een groen hartje dan het Purperen Hart! zei hij zeer onpatriottisch. 

                                                                                        

En toen kreeg hij van Darren ook nog een zoen.
Dat samen is meer waard dan het purperen lintje van de staat.
Opa zijn dag wordt goed. Is het sinds gisteren al.

Eerlijk gezegd, vervolgt Peter, ik denk dat Darren zijn Opa gekozen heeft
omdat Opa een constante is in zijn leven.
Zo is de andere helft van het 'mooi' groen hartje nooit echt ver weg.
Een opa verhuist niet plotsklaps, bijvoorbeeld.
Met een vriendinnetje weet men dat nooit."

Komende van Peter klinkt die overdenking zeer waarachtig.
In zijn vrij gezellige jaren verdwenen vriendinnen soms zeer plots. Zijn opa niet. 
Conclusie : met een Opa heeft men een duurzame relatie.
En Darren weet dat zo jong al?

m - EZW- 03/2013 , HiH-02/2015, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Purple_Heart

Het Purple Heart is een Amerikaanse militaire decoratiedie in de Verenigde Staten wordt uitreikt aan hen die gewond of gedood zijn
terwijl ze in het Amerikaans leger dienden. Daarom is "Dan liever een groen hartje!" waarschijnlijk een onpatriottische gedachte. 

https://www.etsy.com/listing/114774470/2-heart-friendship-necklaces-handmade?ref=sr_gallery_1&ga_ref=error_page_redirect&ga_search_type=all&ga_view_type=gallery