Archief

te gast bij Wim Helsen, Annick Ruyts met een fragment uit 'De passie' van Jeanette Winterson

       Hoe komt het dat het leven de ene dag overzichtelijk is en je tevreden bent,
       een tikkeltje cynisch misschien, maar over het algemeen toch tevreden,
       en dat je opeens zonder waarschuwing merkt dat de vaste grond een valluik is
       en dat je je bevindt op een plek waar je de weg niet goed weet en de gebruiken je vreemd zijn?

       Reizigers hebben tenminste een keus. Wie het zeegat uitvaart weet dat het niet hetzelfde zal zijn als thuis.
       Ontdekkingsreizigers zijn voorbereid. Maar voor ons, die via de bloedvaten reizen,
       die toevallig aankomen in de steden van het innerlijk, bestaat er geen voorbereiding.
       Wij die welbespraakt waren merken dat het leven een vreemde taal is.
       Ergens tussen het moeras en de bergen. Ergens tussen angst en seks.
       Ergens tussen God en de Duivel ligt passie en de weg erheen is snel en de weg terug is nog erger.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Ruyts in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a52/ 
09min03

Over Annick Ruyts : https://www.wifty.be/annick-53-grijs-i-did-it/ 
Over Jeanette Winterson : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jeanette_Winterson 
Over het boek : http://zoeken.bibliotheek.be/?itemid=%7Clibrary%2Fmarc%2Fvlacc%7C2745278

Nog één keer slapen en morgen begint de aanloopweek naar Valentijn.
Dit jaar valt Valentijn op een donderdag. Die dag duurt zoals andere dagen 24hrs,
ongeacht waar men zich bevindt op de aardbol.
Tijdsverschil mag dus geen excuus zijn om geen mailtje te sturen.

Zelf zijn LM en ik niet valentijnerig aangelegd, de commercie is teveel aan.
Elk geschenkidee wordt daardoor al gauw een prul, hoe duur ook.
De waarde zakt naarmate de prijs hoger ligt. Of zoiets.
Maar ik volg graag wat er in de rand gebeurt. Heel graag.
Rond Valentijn staat het Net vol nieuwe anekdotes dienaangaande.
En Valentijnperikelen vind ik enorm interessant. Waarom weet ik niet.
Omwille van de broosheid van de instandhouding van een verstandhouding? 

In de States ziet men Valentijn breder dan bij ons.
Ginds kan men oma & opa een valentijnskaart sturen. Of vrienden. Of vriendinnen. Zomaar.
Om hen te laten weten dat zij belangrijke personen zijn in het leven van de afzender. 
’k Zeg nu wel de States, maar misschien is dat in nog een aantal landen ook zo hoor,
dat Valentijn ruimer bekeken wordt. Misschien kan het in België ook al eens ?

Er is vooral de romantische trend natuurlijk. Dan speelt Valentijn tussen liefdespartners.
Daar is de commercie het grootst volgens mij. Gewoon de betaalkaart bij hebben en het komt in orde ...? 
Maar stel dat hij of zij op do-14/02 de moeite doet om in stilte vroeger op te staan en
die speciale havermoutpannekoeken te bakken, en men wordt wakker met die geur …
Daar kan geen bankkaart tegenop ook al ligt het cadeau te wachten naast het bord. 

m – HiH-02/2016, bijgewerkt - 

te gast bij Wim Helsen, John Crombez met een fragment uit
'Samen door één deur' van Guillaume Van der Stighelen

       Ooit was het eenvoudig

       De gezondheidszorg was gestoeld op een heel eenvoudig principe:
       er waren geen ongezonde mensen, want wie niet gezond was, ging dood. [...]

       Vergelijk dat met vandaag. [...] We leven langer? We worden niet meer bedreigd door roofdieren?
       Het is al zeventig jaar geleden dat er in ons land een wereldoorlog woedde?
       Was de laatste klimaatconferentie dan geen redelijk succes?

       Juist. En toch zitten we niet goed in ons vel.
       We voelen ons bedrogen en we worden ongemakkelijk bij het zien van de ellende in de wereld.

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Crombez in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a51/ 
10min36

Over John Crombez : https://nl.wikipedia.org/wiki/John_Crombez 
Over Guillaume Van der Stighelen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Guillaume_Van_der_Stighelen 

Over het boek, "Samen door één deur: hoe wij, kinderen van de verlichting, onze samenleving moeten beschermen"
Een moderne handleiding voor al wie Europa zijn thuis wil noemen, van vluchtelingen tot verwarde Europeanen zelf.

Nu de westerse seculiere waarden belaagd worden door religieuze fanatici en door onze eigen gemakzucht,
steekt Guillaume Van der Stighelen zijn licht op bij actuele denkers en geestelijke leiders
voor de belangrijkste reclameopdracht van zijn leven: een eigentijdse aanprijzing van onze verlichte waarden.

Iedereen wordt gelijk behandeld, iedereen is vrij en iedereen zorgt voor elkaar.
De bekroonde reclamemaker en columnist keert terug naar zijn roots
om vol overgave een 'klant' met een ongelukkige merknaam te verdedigen: de seculiere samenleving.

Wie kent nog de Franse verlichtingsdenkers die de lont aan het vuur staken van een samenleving waarin
kerk en staat gescheiden zijn en iedereen gelijk is?

En wie weet nog dat België als een van de eerste landen een grondwet op basis van diezelfde verlichte idealen kreeg?
En nog veel belangrijker: waarom liggen die gedachten aan de basis van ons geluk en dat van onze kinderen?
Hij breekt daarbij met de gedachte dat de seculiere samenleving alleen maar een 'tolerante' samenleving is
waarbij levensbeschouwingen elkaar maar moeten leren verdragen. Hij ziet ze als een 'prikkelende' samenleving
waarin verschillende gedachten elkaar uitdagen en wakker houden.

Toen men nog schoofzakken maakte ~ door Rocor, 03/2007

We waren thuis met 4 kinderen en die gingen uit werken samen met onze vader.
Ons moeder maakte dus om 5 uur 's morgens 5 knapzakken met de nodige koffie erbij.
In die tijd was er nog geen gesneden brood, dus ons moeder drukte die 5 broden tussen haar borsten,
tikte met het broodmes er een kruisteken op, en sneed die broden precies allemaal op dezelfde sneedikte.
Soms eens met een uitschieter met als gevolg dat die boterham veel dikker was.
Ik vond dat brood snijden een hachelijke onderneming.
Zo dicht met dat scherpe mes bij ons moeder haar borsten, was niet zonder risico.
Het is nooit tot een ongeval gekomen maar iedere morgen 5 broden snijden is niet niets.
Misschien heeft dat kruisteken daarvoor gezorgd.

De keuze van het beleg was kaas of hesp en een boterham met confituur of in betere tijden een reep chocolade.
Een appel was er altijd bij. Het was feest als ze spek met eieren bakte om mee te nemen.

Het huis geurde dan naar dat vers gebakken spek. Het ei maakte dan uw brood vochtig en rond de middag
was het juist van "trok": koud en mals. Ondertussen kookte de 'moor' op de Leuvense stoof en
er werden 3 scheppen koffie in de zak gedaan, zeg maar beuzze (beurs). Dat werd overgoten met kokend water.
Er stonden 5 aluminium koffiebussen klaar met een gazet er rond om warm te blijven.
Er werd toen nog aan de teut gedronken dat was toen nog niet onbeleefd !
Moeder aan de haard was een lieve vrouw die vroeg opstond en haar kinderen een schoofzak klaarmaakte en ze uitwuifde.
Ze zei dat we voorzichtig moesten zijn en ze riep: "tot vanavond"

Ondertussen 50 jaar later, bij de bakker (ik ga iedere dag om 7 uur ‘s morgens naar de warme bakker), stond ik in de rij
met 7 MAN vóór mij. Een ongewassen bouwvakker vroeg 2 smosjes, 1 met kaas en “heps” en nog een martino.
Een broodje werd opengesneden er werd gul préparé tussen gesmeerd, men legde er komkommers op en ajuin.

Men spoot er ketchup tussen en het dreef er aan de zijkant uit.
Hij vroeg nog een worstenbrood, 2 koffiekoeken en 2 colablikjes, moest rond de 350 frank betalen en was weg.
Afgezien van het feit dat het € 8,50 kostte vraag ik mij af waar is die moeder of zijn vrouw of zijn lief ?
Hij was zeker niet uitgewuifd, zijn werkbroek was gescheurd, en hij had een vieze stoppelbaard …
Misschien was hij wel een goede werker?! Maar toch, moet dat nu zo?
Als ik goed begrijp worden er dus geen schoofzakken meer gemaakt,
mij niet gelaten maar waar blijft dan de gezelligheid van het ontbijt?
Nu valt men uit bed en loopt men naar de bakker… Als ik uit werken ga botert men mijn brood met beleg,
er zit een appel bij, ik heb een thermoskan bij, af en toe een toetje,
een kommetje met rijstpap en een beetje bruine suiker! Goed hé ?

Ga eens na hoe het bij uw kinderen verloopt ? 

door Rocor, 03/2007 -  van zijn blog geplukt - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?ID=17

te gast bij Wim Helsen, Imke Courtois met een tekst van
Álvaro de Campos (Fernando Pessoa)

Sigarenwinkel

Ik ben niets.
Ik zal nooit iets zijn.
Ik kan ook niet iets willen zijn.
Afgezien daarvan koester ik alle dromen van de wereld.
Wat weet ik van wat ik zal zijn, ik die niet eens weet wat ik ben?
Zijn wat ik denk te zijn? Maar ik denk zoveel te zijn!
En er zijn zovelen die denken hetzelfde te zijn dat het er nooit zovelen kunnen zijn!
Genie? Op dit moment wanen honderdduizend breinen zich in droom genie als ik.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Courtois in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a50/ 
10min55

Over Imke Courtois : https://nl.wikipedia.org/wiki/Imke_Courtois
Over Fernando Pessoa : https://nl.wikipedia.org/wiki/Fernando_Pessoa 
Over Álvaro de Campos : https://nl.wikipedia.org/wiki/Fernando_Pessoa#Heteroniemen

'k Heb nog maar twee keer écht de maan zien opkomen op zee.
Meestal zijn we met iets bezig of worden we verondersteld aan tafel te verschijnen. 
Die Moonrise was twee keer spectaculair.

De tweede keer zag er ongeveer uit zoals op de onderste foto (van het Net geplukt)
maar de maan was die keer niet zilverig, wel stevig donkergeel. Ongeveer deze kleur :

foto = wiki  

Het was een reusachtige maan, groter dan de twee patrijspoorten samen en die zijn elk 50cm op 80cm.

van 't Net  
      
LM en ik zijn De Maan boven gaan bekijken, op de wing. In haar volle glorie.
Ze was zo groot dat ik dacht dat ze het schip zou verzwelgen.
En het was zo licht dat we langs buiten naar boven konden gaan.

'k Vroeg me af of de stuurman van wacht wel de navigatielichten van andere schepen kon zien,
want zo helder was de donkerte. Het was ter hoogte van Borneo. Daar moesten we gaan laden.
'k Kan me niet herinneren of er al land in zicht was, maar we konden het al wel ruiken. 
Het rook niet zoals land op onze breedtegraden.
Dat ruikt als pas afgereden gras. Of als vers omgeploegde grond. Of als mos. 
Dit land geurde als specerijen.
Het was niet de Mediterrane lucht die kruiderijen draagt. 
Het was niet het droge vleugje dat we ruiken wanneer thuis een keukenkast opengaat. 
We voeren door een immense koepel van levende exotische geuren,
die versterkt werden door de tropische vochtige warmte. We proéfden die lucht.

Dat enorme maanlicht, die adembenemende warmte,
de bedwelmende aroma's en het stil geruis van het boegwater daar beneden ...
Dan denkt men van alles te denken maar toen dacht ik eigenlijk niks. Het was te overweldigend.

m - EZW-12/2011, HiH-02/2015, bijgewerkt -
van 't Net : Wanneer de Maan in het perigeum staat, staat deze dichter bij en heeft een grotere schijnbare diameter (Grieks: peri: (dicht)bij, Gaia: Aarde).
Wanneer een perigeum van de Maan (bijna) samenvalt met Volle Maan wordt dit wel een supermaan genoemd. (Wiki, denk ik)

via andermans fantasie

Het woord 'bergbouter' in een vertelling van SK bracht me terug naar midden jaren '70,
naar een verhaal waarin een vriendelijke berg voorkomt die af en toe wakker wordt.
Jorm is niet echt een bergbóuter, hij is de berg in zijn geheel.
Maar toch was er in die jaren iets met berg. En misschien ook met bouter. De 70tiger jaren dus.

We hadden een klant, Mr.RR, die jazz verzamelde.
Nu was er een platenwinkel op wandelafstand van bij ons, die gespecialiseerd was in het genre.
Die baas kon Mr.RR niet helpen, ook al kon die winkelbaas als veterane kenner
én als Brussels jazz-monument rechtstreeks in de States bestellen.

Voor die ene speciale bestelling werd de klant naar ons doorverwezen.
Aangezien Mr.RR voor andere muziekgenres bij ons klant was,
zouden wij die jazzplaat wel efkes bestellen voor hem.

Dat 'efkes' heeft maanden geduurd -mogelijk zelfs een jaar- want voor de detailhandelaar
ging toen nog alles via de groothandelaars en die hadden behalve voor platen van ABBA
zeer weinig contact met Zweden, want van daar moest de LP voor Mr.RR komen.
Elke zaterdag kwam hij langs om zijn wekelijkse portie muziek te kopen
en elke keer moesten we hem zeggen dat naast zijn aankopen klassiek,
zijn speciale bestelling jazz nog niet 'binnen' was.
Tot op een dag … ik denk dat we toen gezamenlijk een snik van opluchting lieten horen.
Mijn pa heeft Mr.RR gebeld om te zeggen dat de bestelling toegekomen was en dat hij de plaat wou brengen,
maar dat was nu ook weer niet nodig, Mr.RR zou zaterdag wel langs komen.
                         
                           platenhoes LP, 1977 

Een jaar of twee later werd de film in België vertoond en ik vroeg me af of  Mr.RR zou gaan kijken.
Ik ging, ik vond dat ik na zoveel zorg en kommer om een speciale bestelling die film moest gezien hebben.

-----

Zó jazz was de muziek niet, Toots Thielemans schreef ook andere dingen.

Het fluiten dat met hoort is Toots hemzelve. De gitaar ook.
De eerste proefopname van de begingeneriek en het leidmotief van Dunderklumpen :
https://www.youtube.com/watch?v=YEqLIigJoVI
04min34

We zijn nu een 40 jaar later en ik vind het staptempo nog altijd mooi en ook
heel uitnodigend voor jonge kinderen.

Dunderklumpen film, 1974

Midzomernacht, Zweden - stille weidse natuur.
Het goedhartige tovermannetje Dunderklumpen voelt zich eenzaam en gaat op zoek naar nieuwe vrienden.
In de slaapkamer van de kleine Camilla vindt hij knuffels.
Zodra Dunderklumpen de knuffels aanraakt, worden ze levend. Hij neemt ze mee in zijn tas.
bij het pratend huis   

Hij neemt ook het schatkistje mee.
Jens, het broertje van Camilla hoort de knuffels roepen.
Hij gaat hen achterna, samen met zijn geitje Steroog en met
een tekening (Malte) die, door de betovering van de midzomernacht, levend is geworden.
Papa Beppe, die hulp krijgt van een hommel, volgt hen.                                 

Het wordt een avontuurlijke expeditie vol muziek en plezier.
Bizarre wezens vrolijken de tocht op
en bedrieger Eénoog zorgt voor spanning. (scène op het houttransport - :o)

Kinderfilmklassieker die animatiebeelden combineert met acteerwerk.
Het verhaal wordt knap ondersteund  door (fantastische) muziek van Toots Thielemans.

                   alles weer oké 

De film in zijn geheel, voor wie af en toe tijd en zin heeft:

Originele versie, prima weergave,
Engelse ondertitels activeren via het tandwieltje rechtsonder in het filmschermpje.
https://www.youtube.com/watch?v=2KRfOpw7sic&t=43s
93min15

Nederlandstalige versie – geen ondertitels, manke geluidskwaliteit
https://www.youtube.com/watch?v=q9NJwpRtQvM
78min39sec

m– HiH-01/2017, bijgewerkt – 

de OUDSTE uitvinding?

Vuur maken, daar heb ik efkes aan gedacht, ttz, LM had daaraan gedacht.  
Vuur maken gaat al heel lang mee. Maar ik vraag me af of vuur maken een uitvinding is.
Misschien is het een ontdekking. Een bijverschijnsel toen ergens vonken in droog gras vielen.
Et voilà, er was hanteerbaar vuur.  
Of een bijverschijnsel toen men met een stokje ergens een gaatje probeerde in te draaien.
Daar kwam toen hitte van en men had ook vuur.

Wat eigenlijk het verschil is tussen een uitvinding en een ontdekking zal ik eens gaan opzoeken zie. Wacht efkes hé.
http://www.encyclo.nl/begrip/uitvinding , http://synoniemen.net/index.php?zoekterm=ontdekking 

Kermille, de twee begrippen overlappen mekaar voor een deel. 
Maar gevoelsmatig zou ik toch denken dat een ontdekking
iets te maken heeft met hetgeen al bestond, iets dat al aanwezig was in de natuur. 
En een uitvinding komt puur uit de menselijke koker. De natuur wordt daar bewerkt tot cultuur.

Zo is vuur hanteerbaar krijgen volgens mij een ontdekking. 
Het wiel is een uitvinding, want eer het ding functioneert gaat daar serieus wat denkwerk aan vooraf.
En de hefboom zit daar ergens tussenin, dat is misschien gewoon een vinding.

Het oudste werktuig is volgens mij de hefboom, die vinding is nog in veel ouder dan het wiel
en de toepassingen zijn er vandaag nog altijd.

                         

Waarom denk ik dat de hefboom ouder is dan het wiel.
Omdat voor de hefboom alle onderdelen zichtbaar voorhanden lagen :
een stok en de kleine steen als steunpunt. Meer was dat niet.
Wie er aan dacht de stok tot bij de kleine steen te brengen had een hefboom om de last los te wrikken.

Het wiel vraagt wat meer denkwerk.
Een rollende boomstam zou men denkbeeldig wel in schijven kunnen opdelen,
die dan wielen zouden worden, maar dan moet er nog een as komen én ook een systeem dat kon dienen als lagers. 
En hoe krijgt men die boomstam in schijven? Nee ..., zo is het wiel er niet gekomen.

En nu denk ik ineens aan de bijl en de speer of de harpoen.

                             

De eerste mens die een puntige steen aan tak verbond, vergrootte daarmee zijn slagkracht en
maakte het zo mogelijk meer arbeid te leveren, gewoon omdat er minder fysieke kracht nodig was.
Of nee, ik zal het toch maar op de hefboom houden.  

m – EZW-02/2014, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Lager_(mechanica)#Geschiedenis_en_ontwikkeling , http://nearwesthomeschoolers.org/how-to-make-a-stone-age-axe/

in het kader van de poëzieweek waag ik mij aan een werk van eigen merk :

Melancholie
in kringen waar men houdt van dat soort dingen

            Ik ben een melanchool, soms ween ik voor de jool.
        Dat staat goed hoor, in die kringen waar men houdt van dat soort dingen. 
        Wat sentiment, een zakdoekje, soms ook nog een dagboekje. 
        Geen felheid of emotie, daarvan heeft men geen notie. 

        Men kijkt, men mijmt, men zucht, den blik al naar de lucht. 
        En daar men met distinctie schreit is ’t geen ordinair gebleit. 
        Geen ogen rood of snottebel om kommer of om kwel, 
        geen gesnuit ofte trompet, men houdt het er zeer net. 

        Men plengt diskreet een traan, en dat wordt gracieus gedaan. 
        Men houdt het er beschaafd en zo wordt de ziel gelaafd. 
        Er zijn geen neuzen die snuiten, geen tranen die tuiten. 
        De tranen strélen er ’t gelaat. Ja, u weet wel hoe dat gaat 
        in die kringen, waar men houdt van dit soort dingen.

m - 04/2017

“de vrucht uws buiks” heette het in de bijbel

'k Had er nog geen sikkepit verstand van maar ik hoorde wel dat ik geen pitten van appelen
mocht opknabbelen "want dan groeit er een boom in uwen buik!"
En appelpitten vond ik juist heel lekker, die amandelsmaak vond ik fijn.
Pitten eten zou dus vruchten in de buik geven? Eigenlijk vond ik dat een plezierige gedachte.

In het weesgegroet heette het de vrucht van uw lichaam,
in de bijbel stond de vrucht uws buiks en
in het Frans was het le fruit de vos entrailles. Entrailles zijn darmen, zei mijn pocketwoordenboekje.

In het middelbaar kregen we in de scheikundeles iets te horen over cyanide en op slag
vond ik de amandelsmaak niet meer lekker of interessant.
En ondertussen wisten we ook iets meer over 'uws buiks' ook.

Het werd ook  'ontvangen in liefde' genoemd,
want passie en aanverwante toestanden werden toen doodgezwegen in het onderwijs.
En elders ook natuurlijk. Elders ook.

Zo gingen de jaren voorbij
en een jong mens exploreert. Dat is de praktijk.
En evolueert naar maturiteit. Dat is een theorie.
En rondom zich begeeft iedereen zich aan het ouderschap en alzo wordt men tante.

En dan is daar dat uniek moment, die merkwaardige gewaarwording,
dat zonderling gevoel, dat helder inzicht wanneer men beseft dat
de nieuwgeboren vrucht des buiks niet lijkt op de papa en ook niet op de mama
maar wis en waarachtig op een stuk fruit. Dus toch? Vrucht = Fruit? 

 m – HiH-02/2016, herwerkt -