Archief

idolen mogen niet vertrekken zónder mij

2004, toen werd ik verliefd. En ik was niet de enige.
Ik werd verliefd op zijn manier van denken, op zijn manier van schrijven,
ik ging van verwondering naar
zijn bewondering voor de horizonten die niet meer van deze aarde waren.

Veel aardse horizonten had ik gezien maar daar hield hij zich niet mee bezig.
Hij had het over universum en heelal, van nanometer naar lichtjaren.
Wat ertussen lag was hem misschien te zichtbaar. 

Hij schreef over dingen die ik maar half begreep,
over de esthetica in scheikunde en andere wondere werelden.
Maar al schreef hij met een verroeste pen, ik zou het nog gelezen hebben. *

Ik herlees zijn teksten nog soms.
In 2012 is hij gestopt met schrijven. En met ademen.
En hij liet dit stukje bestaan verweesd achter.   

m – blog-11/2018, met dank³ aan AV voor al de teksten , * = © JB

te gast bij Wim Helsen, Annemie Struyf
met Het oude zeilschip van Jan van Nijlen

       Het oude schip, met opgegeide* zeilen,
       ligt in het dok: het groot karkas is lek.
       Blank tegen hemels grauwe en lage wijle*,
       vliegen de meeuwen om 't verlaten dek.

       Eens luidde blij 't signaal van zijn vertrek,
       en 't heeft gedanst, de duizend, duizend mijlen,
       op de oceaan een kleine, witte vlek.
       Thans is het oud: verroest zijn ankers, bijlen...

       Graniet en marmer heeft het meegebracht,
       steevnend* door 't woeste, noordelijk kanaal,
       of gleed droomstil door eevnaars lichten nacht,

       belaân* met vruchten, specerij en kruiden.
       Nu ligt het stil, onzegbaar droef en kaal,
       maar nog met kleur en geuren van het zuiden.

© Jan van Nijlen
uit: Verzamelde gedichten 1903-1964 uitgeverij Van Oorschot, Amsterdam 1964

opgegeide , van opgeien = zeilen inkorten, om den windvang te verminderen , wijle = sluier in verouderde literaire taal, un voile, een vool
steevnend = stevenend, koers zettend, varend, zeilend , belaân = beladen

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Struyf in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a6/ 
13min56

Over Annemie Struyf : https://nl.wikipedia.org/wiki/Annemie_Struyf 
Over Jan van Nijlen 1884-1965 : http://schrijversgewijs.be/schrijvers/van-nijlen-jan/ , http://www.poezie-leestafel.info/jan-van-nijlen

Nu heb ik al wel enkele vreemde dingen meegemaakt in de drie voorgaande jaargangen van Winteruur
maar deze misser is tot hiertoe dé kanjer. Van een journaliste dan nog wel, een vak waarbij ik
me toch een minimum aan voorbereidend werk durf voorstellen. Of overdrijf ik nu?

Struyf vermeldt twéé maal dat het gedicht van Slauerhoff is?

Het Oude Zeilschip is van Jan van Nijlen 1884-1965. Het is een sonnet, gewoon de 4 strofen.
Het Laatste Zeilschip is van Slauerhoff 1898-1935. Het is een klepper van 4 bladzijden. 

Als haar voorbereidend werk voor die paar minuten bij Winteruur al weinig voorstelt,
dan stel ik me vragen over de degelijkheid van haar reportages. “Amààài!”, zoals ze zelf graag zegt.

tekst Slauerhoff : https://dbnl.org/tekst/slau001verz03_01/slau001verz03_01_0170.php

de gedaanteverwisseling

Deze prent van John Holcroft deed me ooit denken aan een boek maar ik wist niet welk.
‘k Kon er niet opkomen en dat vond ik erg. Het boek is nochtans tamelijk bekend. 
In mijn eentje zou ik er niet geraken en ik lanceerde een hulpkreet op de toenmalige groep :

       "Het is geen illustratie van een boek, voor zover ik weet. 
        De prent doet me dénken aan een boek, iets met een groot insect. 
        Maar het is niet Alice in Wonderland en het is niet Het Klein Insectenboek,
        want dan wist ik het al."

Er gingen mails over en weer.
Er was veel bereidwillige hulp maar de titel van het boek hebben toen we niet kunnen vinden.
Ik besloot het gepieker te staken, het zou me wel te binnen schieten.
En ik verloor die prent uit het oog. 

Beetlegirl, John Holcroft, UK    érg jammer van het kader

Vier jaar later kom ik die tekening opnieuw tegen en ik dacht "hey, da’s Kafka!" Zo ineens, bij de eerste aanblik.
Pas nadien herinnerde ik mij dat die prent ooit collectieve kopzorgen veroorzaakt had. Memorie is een rare beest.

"De gedaanteverwisseling (oorspronkelijke Duitse titel is Die Verwandlung) is een werk van
de Tsjechische Duitstalige schrijver Franz Kafka uit 1915. Het is een van de bekendste werken van Kafka.

Samenvatting
Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

In het verhaal staat Gregor Samsa, een verkoper met een vlekkeloze staat van dienst, centraal.
Op een dag wordt hij wakker en komt erachter dat hij tijdens de nacht veranderd is in een mansgroot insect.
Terwijl zijn familie moeite heeft de gedaanteverwisseling te accepteren,
begint hij zichzelf af te vragen waaraan hij dit te danken heeft.
Hij vermoedt dat hij ergens schuldig aan is, maar waaraan?
Is het zijn moeizame relatie met zijn vader of is hij toch niet de perfecte werknemer?
Uiteindelijk besluit de familie om van hem af te komen.
daar komt hij achter omdat ze niet weten dat hij hen kan horen en begrijpen.
Hij besluit zijn familie te verlossen van zijn aanwezigheid, en hij sterft." 

m  – EZW-11/2014 – herwerkt, met dank aan JdB- https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Gedaanteverwisseling , http://www.johnholcroft.com/?page_id=551 

te gast bij Wim Helsen, Peter Van de Veire
met Mickey Mouse is dead van Subhumans (punkgroep)

       Mickey Mouse is dead
       Got kicked in the head
       'Cause people got too serious 
       They planned out what they said 

       They couldn't take the fantasy
       Tried to accept reality
       Analyzed the laughs
       'Caus pleasure comes in halves 

       The purity of comedy
       They had to take it seriously
       Changed the words around
       Tried to make it look profound 

       The comedian is onstage
       Pisstaking for a wage
       The critics think he's great
       But the laughter turns to hate

          Subhumans, 1983
          pleasure comes in halves = plezier is gerantsoeneerd ? – to piss take = to make fun, to joke

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van de Veire in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a5/ 
11 min

Over Peter Van de Veire : https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Van_de_Veire 
Over Subhumans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Subhumans_(Britse_band) , https://songmeanings.com/songs/view/56204/ 
Mickey Mouse is dead , volledige tekst onder het filmpje : https://www.youtube.com/watch?v=RLPalGBxzSc , 02min44

Deze foto vind ik een mooie manier om begin november
aan familie, vrienden en kennissen te laten weten dat er een gezinslid op komst is.

                            

Vooral omdat de toekomstige pa de aansteker nog vasthoudt. Heel symbolisch.
Buiten het geven van een vonkje heeft hij voorlopig nog niet veel moeten doen,
schijnt hij te zeggen. Dat komt nog, vriend, uw taak komt nog!
Ge merkt dat wel wanneer het kind er is.

:o) – EZW-10/2014, bijgewerkt, foto van https://www.someecards.com/parenting/pregnancy/pregnancy-announcements-pregnant-fun-creative/

een Grieks bedverhaal

Dit is een verhaal waarvan ik zeer onder de indruk was toen ik het voor het eerst las, moest lezen.
Als jonge kalveren werden wij verondersteld dit verhaal au sérieux te nemen, want het was examenstof.
Het moment van herkenning, door het order ivm het bed,
vond ik toen héél slim gevonden van Penelope en het is me bijgebleven.
Het bed werd gebouwd door Odysseus en ik zou het daarom zíjn bed kunnen noemen.
Maar hij was twintig jaar van huis geweest.
Wie twintig jaar niet thuis komt, heeft zowat alle recht van spreken verloren, volgens mij.

Eerst had hij tien jaar meegedaan aan de Trojaanse Oorlog.
Toen tien jaar hem genoeg leek ontwierp hij het Paard van Troje, de oorlog werd gewonnen en was afgelopen.
Odysseus kon naar huis, naar vrouw en zoontje, Penelope en Telemachos.

Nu had hij toch wel tegenslag zeker!
Tijdens de oorlog had hij per abuus het oog van de zoon van de zeegod Poseidon uitgestoken.
Poseidon zwoer toen bij zichzelf dat Odysseus' reis naar huis nog plezant zou worden.
Daardoor heeft de terugreis van Troje naar Itakha nog eens tien jaar geduurd.
Troje ligt aan de westkust van Turkije, in het Noorden.
Itaka is een eiland voor de westkust van Griekenland.

Stel, als ik de zeegod tegen heb, dan ga ik niet over zee naar huis,
maar stillekes over land, slimme held zijnde.
Helaas.
Over land reizen was nog hachelijker dan over zee.
Misschien niet zozeer door vijandige goden, maar wel en zeer zeker door vijandige natuur.
Want al kiest men een reistraject door alle laaglanden,
uiteindelijk moet men het Pindos-gebergte over, door gevaarlijke bergpassen (als die toen al gekend waren)
in verraderlijke weersomstandigheden, met daarbij nog eens loslopende beren en wolven.
En waarschijnlijk ook nog berg-toverwezens met linke toverspreuken.
Kortom, over land reizen was  toen gevaarlijker dan over zee, Poseidon of niet.

Zo komt het dat Odysseus nog eens 10 jaar 
rondgedarteld heeft op de kusten van de Middellandse Zee.

Dit alles om te zeggen dat wie twintig jaar van huis blijft
de rechten op het eigen bed allang verspeeld heeft.
Hij had al 20 x 365 keer elders geslapen.
Daarom noem ik het bouwsel het bed van Penelope en niet het bed van Odysseus,
ook al was hij degene die het gebouwd had.
Want het bed was wel degelijk een bouwsel.

Na 20 jaar zonder van zich te laten horen, komt hij thuis op Ithaka,
slacht alle huwelijkssollicitanten af die al jaren op  het erf bij zijn 'weduwe' liggen te slempen
en vermits hij dan toch bezig was werden de dienstmeisjes die 'de vrijers waren ter wille geweest', opgehangen.
Ziezo.

Maar Penelope had hem nog altijd niet helemaal voor echt aanzien. Was hij de man die hij beweerde te zijn?
En nu komt de clou van de soap.
Ze zegt tegen zijn voedstermoeder, Eurykleia dat zij het bed, hét bed
moet gereed laten maken voor de nacht én dat het naar een andere plek moet verplaatst worden,
zodat er in de koelte kan geslapen worden.

Daarop ontsteekt Odysseus in een Homerische koleire :
dat bed kan niet verplaatst worden want het werd gebouwd op de stronk van een zeer oude olijfboom.
Dat heeft hij eigenhandig gedaan.
Daarrond heeft hij het slaapvertrek en de rest van de woonst opgetrokken.
Die stronk zit met al zijn wortels nog in de grond en draagt het bed, die boomstronk ís het bed.

heel oude olijfboom,  
mogelijk werd al eens een gelijkaardig exemplaar gebruikt voor de bouw van een bed ?

Een olijfboom heeft wortels die tot wel tien meter in het rond spreiden.
Kon iemand zo’n bed verplaatsen zonder het huis af te breken? Wie-o-wie had daarvoor de kennis en kunde?

Deze koleire overtuigde Penelope dat Odysseus degene was die hij beweerde te zijn.
Mooie, slimme zet van Penelope vind ik, zeggen dat haar/hun/het bed moest naar buiten gebracht worden.
En 'zo kwam alles toch weer goed'.

m  – HiH-11/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Eurykleia , https://nl.wikipedia.org/wiki/Penelope#Mythologie ,
https://nl.wikipedia.org/wiki/Odysseus#Terugkeer_op_Ithaka , kaart Pindosgebergte : https://nl.wikipedia.org/wiki/Pindosgebergte

smoesjes d’ amore

Voor de Franse tekst met vertaling in het Nederlands
als alles goed gaat, hieronder de woorden van het duet :
https://muzikum.eu/nl/127-4405-79120/dalida/paroles-paroles-nederlandse-vertaling.html

Enorm duidelijke tekst, het zij-personage is realistisch,
het hij-personage is een-en-al blabla met loze woorden.
Vandaar de titel Parole natuurlijk.

de oorspronkelijke versie, 1972, Italiaans, vertolkt door Mina & Alberto Lupo
klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=siQ3vEWSYkM
03min55

de Franstalige versie, 1973, vertolkt door Dalida & Alain Delon
klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=_ifJapuqYiU
04min08   

                                     

in 't Japans kan ook hoor, 1973, daar heet het 'paLoRe'
door Akiko Nakamura & Toshiyuki Hosokawa:
https://www.youtube.com/watch?v=ZZtZKvStcF0
03min59

                                      

m – HiH-11/2016, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/Parole_parole , smoesjes d’amore © Toon Hermans

“Voor de liefde die mijn vader mij gaf,
heb ik hem niet gegeven wat hem toekomt;
als kind kende ik de waarde van een geschenk nog niet
en als man was ik te hard, te veel een man.
Mijn zoon groeit nu op en is zeer geliefd,
als geen ander aanwezig in zijn vaders hart.
Ik geef wat ik ooit nam
aan iemand van wie het niet kwam,
en het wordt niet teruggegeven.

Als hij een man zal zijn en zal denken als een man,
zal hij net als ik zijn eigen weg kiezen.
Met verlangen en vrij van afgunst zal ik aanschouwen
hoe hij zijn eigen zoon de liefde schenkt die ik hem gaf.
Mijn blik volgt het spel van het leven
ver weg in de ruimte van de tijd –
een ieder gooit glimlachend de gouden bal,
maar niemand gooit hem terug
naar degene die hem wierp.”

De gouden bal, Börries von Münchhausen
uit De verborgen dynamiek van familiebanden van Bert Hellinger

------------
VDL : “Ik heb het meerdere keren herlezen, met tranen in mijn ogen.
Niet alleen omdat het mooi is maar vooral omdat het zo ‘waar’ is.
Een verborgen maar een krachtige waarheid.
Als kind kunnen wij die gouden bal van de liefde nooit teruggooien naar onze ouders.
Het is pas wanneer we zelf ouders worden dat we beseffen waarom zij bijvoorbeeld
ongerust waren als wij veel later dan verwacht thuiskwamen.
Of als we rondzwierven aan het andere eind van de wereld zonder iets te laten horen.
En die liefde kunnen we nooit teruggeven, die geven we onvoorwaardelijk aan onze kinderen
en zo gaat het altijd maar door, inderdaad een verborgen dynamiek van familiebanden.” 
------------

Zo zeer verschillen mensen:
omdat het gedicht zo waar is ontroerde het u, omdat het zo waar is liet het mij onbewogen.

Toen ik het een eerste keer las was mijn reactie : dat weet iedereen toch al ?
Wat we ontvangen hebben kunnen we niet teruggeven, enkel doorgeven.
Het hoeft niet eens aan eigen kinderen te zijn.
Wat we ontvangen hebben aan liefde, toewijding, zorg, tijd, aandacht, energie, bekommernis,
niet alleen van ouders, ook van familie, lesgevers, collega’s en alle anderen, heel die gouden bal
kunnen we doorgeven en al wat hij bevat besteden aan veel andere mensen met wie we in contact komen.
Legioenen lesgevers doen het beroepshalve, sommige werkgevers en collega’s doen het, stageleiders doen het …

Börries von Münchhausen bekeek de gouden bal strikt persoonlijk,
het doorgeven gold blijkbaar enkel richting eigen kind, zoon en niet richting andere mensen
want zíjn gouden bal heeft hij niet echt ver gegooid, prominent Nazi-activist zijnde.
En dat wist hij zelf ook, want toen in 1945 de geallieerden naderden heeft hij gekozen voor een dosis pillen.

m  – HiH-11/2016 –herwerkt – https://en.wikipedia.org/wiki/Börries_von_Münchhausen , https://de.wikipedia.org/wiki/B%C3%B6rries_von_M%C3%BCnchhausen#Karriere_im_Nationalsozialismus

‘opperste krijgskunst is de vijand onderwerpen zonder slag te leveren’ Sun Tzu

Deze Masai laten de leeuwen de jacht doen en dan
snijden ze van de buit (een gnoe) wat ze voor de stam nodig hebben.
Zo hebben ze vlees, zonder slag of stoot. Slim hé.                                                    

Zoiets moet ge kunnen natuurlijk. En durven. Wat zou hun hartslag zijn tijdens zo'n onderneming?
Want het is wel iets anders dan efkes vlees halen bij de beenhouwer.

klank aanzetten,
http://www.youtube.com/watch?v=TBpu4DAvwI8  
04min11

m  – EZW-11/2013, met dank aan HL - https://nl.wikipedia.org/wiki/Gnoes , https://nl.wikipedia.org/wiki/Masai_(volk) ,
https://www.hexapolis.com/2015/06/10/three-maasai-men-snatch-food-away-from-15-famished-lions-without-any-fight/

Van Uitvaart Vlaanderen

Jagen op gedachtenisprentjes, alle begrafenisondernemers krijgen ermee te maken.   
Tot grote ergernis, een half lege kerk na de offergang, wanneer iemand jong of heel oud komt te overlijden.   

Een voorbeeld uit de praktijk

Mevrouw M. komt te overlijden op 100 jarige leeftijd. De begrafenisondernemer heeft voor de uitvaart
met de familie gesproken over eventueel aanwezigen die ze niet zouden kennen,
dat er wellicht 'jagers' aanwezig zullen zijn op de uitvaart.
De dag van de uitvaart is daar en de overledene wordt in de kerk geplaatst.  
Een goede begrafenisondernemer kent zijn gemeente waarin hij werkt en herkent snel
wie er niet voor de overledene of familie naar de uitvaart komt.   

Acht personen nemen plaats in de kerk waarvan de familie niet weet wie ze zijn.  
Zelfs tijdens de uitvaart komen er nog personen de kerk binnen
waarvan de begrafenisondernemer vrij zeker is dat zij niet van de gemeente zijn.
Het personeel kon buiten aan de kerk duidelijk opmerken dat er twee personen in één auto zaten.  
In de kerk gaat dit koppel, man en vrouw, apart zitten.   
De man in de linkerbeuk, de vrouw in de rechterbeuk. Wanneer de offergang start,
is men zeker dat men twee of meer prentjes kan bemachtigen.   
Deze personen vertrekken meteen na de offergang, ze verlaten de kerk en stappen in de auto.   
De auto draagt een nummerplaat met reclame van een garage.  Deze garage was 100 km in een andere provincie gelegen.

Zou het kunnen dat het koppel tot 200 km, heen en weer, rijdt om een prentje te bemachtigen?   
Volgt men de website van de begrafenisondernemers om zo op de hoogte te zijn van bepaalde uitvaarten?   
Of krantenberichten? 
Na de offergang werd het personeel van de begrafenisondernemer 'bestormd' om nog meer prentjes te kunnen bemachtigen. 

Men kan gerust de vergelijking maken met gieren. Want of deze praktijken erg respectvol zijn, is nog maar de vraag.
Nabestaanden bieden prentjes aan als herinnering aan de overledene, niet als koopwaar.   
Postzegels verzamelen, begrijpelijk. Bidprentjes en de manier waarop, onbegrijpelijk.  

Als uitvaartwebsite werden wij na de uitvaart van Jan Hoet meermaals gecontacteerd of we
bidprentjes van Jan Hoet zouden kunnen afleveren. Het woord 'moeten' is vaak in deze e-mails te lezen. 
Heel hardnekkig en arrogant werd ons om deze bidprentjes gevraagd.  

             Reactie #1 - 25-04-2014
               Prentjesjagers gaan inderdaad zeer ver met hun misselijke hobby.
               Een totaal ontredderde man contacteerde ons enkele maanden terug dat op een beurs
               een prentje van zijn pas overleden echtgenote werd aangeboden voor een paar euro.

In het crematorium worden wij dagelijks geconfronteerd met de opdringerigheid van de hebzuchtige verzamelaars.
Bekende personen, honderdjarigen, dramatische overlijdens, plechtigheden van kinderen …
het zijn allemaal verzamelobjecten die op ruilbeurzen geld waard zijn.
Soms komen ze met busjes in bermuda short om aan zoveel mogelijk prentjes te geraken. (…) Kris C.

Overleden personen worden objecten, nagedachtenis wordt handelswaar:
het Funerair Pokémon Syndroom

m  – EZW-04/2014, bijgewerkt
http://uitvaartvlaanderen.be/Jagen-op-gedachtenisprentjes__I138?utm_source=Uitvaartvlaanderen.be+-+Uitvaartsites.be&utm_campaign=3cb76596dc-Nieuwsbrief+24%2F11%2F2013&utm_medium=email&utm_term=0_4b9518fc61-3cb76596dc-79742633#blt