5 september....

De dag van mijn echtgenoot zijn verjaardag is ons hondje Lady (geschenk van mijn 2 kinderen voor mijn verjaardag) "vertrokken": ze was (ook) 19 jaar oud geworden....

Ik hoop zo dat Steven en "hondje Lady" nu samen zoals zo lang geleden samen aan het spelen zijn
...... maar het is hier nog stiller, en hoe goed ik mijn beste doe, ik voel nu nog meer leegte: het is (nog) een "deel" van Steven ik moet leren los laten....

Raar toch: als ik naar buiten kijk is er niets veranderd: de paaslelies zijn in bloei, de yacinthen, muscari's, viooltje, vergeet me nietjes.... alles komt terug tot leven. Alleen de bomen in de tuin zien er groter uit, en sterker....
Als ik in mezelf kijk is (bijna) alles veranderd, en verandert ieder jaar opnieuw in mijn "nieuwe leven" van 11 jaar bijna: ik kan weer genieten van de lente, van de geuren en de kleuren, van het zicht van de vogels druk op zoek naar mos en takjes om hun nest te bouwen, van een straaltje zon die door de donkere wolken ineens verschijnt, van de gezelschap en de warmte van echte vrienden en familie, van alle kleine dingen die een leven de moeite waarde maken...

maar nooit meer zoals vroeger "met volle tuigen" zoals geschreven op Steven zijn doodprentje, opnieuw en opnieuw  krijg ik steken in mijn hart, wat het mooiste is blijft het meest pijnlijk, dieper en dieper in mij, naar anderen toe is het ieder jaar gemakkelijker om dat te verbergen, om gewoon te doen...

De vraag "wat doe IK hier nog", het gevoel van onrechtvaardigheid, het opnieuw horen of lezen van jonge mensen die terminaal verklaard worden, van anderen die zomaar weggerukt worden door (bijna) even jong roekeloze bestuurders.... laten mij niet los: ik blijf kwaad!!

Kwaad op anderen en kwaad op mezelf ook:

mijn verstand is heel blij dat Steven's Bonmama voor de derde keer na opnamen in kliniek coma en afkoeling terug thuis en wel is (haar tijd is nog niet gekomen), blij voor mijn echtgenoot en schoonbroers dat hun moeder beter is, blij dat de dokters "wonderen" kunnen verrichten....
mijn hart daartegenover kan er niet bij: hoe is het bij God mogelijk dat zoiets dan niet mogelijk is met jonge mensen??? waarom kon en kan dan geen wonder gebeuren?

En ik vecht tegen mezelf: ik vind het vreselijk, ik weet dat Bonmama er ook niets kan aan doen, ik ben blij maar ook zo kwaad en ontgoocheld: in God of ? .... en in mezelf...

Ik heb haar nooit gezien: via skype en een veilingsite en skype heb ik haar leren kennen. Ze was zo positief ingesteld, zo sterk, zo lief.... Na een tijdje vertelde ze mij dat ze verleden jaar een operatie had gehad aan haar oog: kanker in een oog (dat had ik nooit gehoord!) en nog in behandeling was; we hielden contact; het ging moeizaam maar heel stilletjes aan beter. We babbelden, chatten, van alles en nog wat, leuke dingen, gewone dingen, de kinderen, mijn klein kinderen, triestere dingen: we werden vriendinnen.

Een maand of twee geleden moest ze terug om lenzen te krijgen: ze belde mij heel gelukkig: alles was heel goed, ze zag weer "normaal" en de specialist was heel tevreden...

Nog geen maand later had ze enorm veel pijn in maag of lever of???? Ze vroeg eerst raad aan haar arts die haar medicatie gaf; ze verzwakte omdat ze niet kon slapen en altijd hevige pijn had.... ze ging op onderzoek.... uitzaaien in de lever.... ze moest eerst sterker worden en daarna gingen de behandelingen nog eens beginnen: ze was vol moed en vast beraden om zich nogmaals erdoor te slepen.

Eerst bleef ze thuis maar een maandag belde ze mij om te zeggen dat ze in de kliniek was, dat ze al minder pijn had, baxters had om haar ook sterker te maken....; ik belde haar de vrijdag en ze klonk heel goed: haar pijn was veel minder, ze kon weer eten, haar zoon ging voor een week-end naar huis komen en ze ging misschien zelfs naar huis mogen van de zaterdag tot de maandag.

De zaterdag wilde ik haar niet storen; de zondag namiddag belde ik haar op: haar echtgenoot was aan de lijn. Ik vroeg als Florrie thuis was en..... hij zei dat hij slecht nieuws, heel slecht nieuws had ; ik vroeg als ze slechter was en niet naar huis had mogen komen maar neen: Florrie was de zaterdag aan haar grootste reis begonnen...(zij die zo graag op reis ging).

Internet is raar: ik had nooit gedacht dat zoiets kon gebeuren: iemand die ik nooit gezien heb heft een plaats in mijn hart voor altijd....

Dag Florrie, tot weerziens

Iemand heeft die text gepost op de site waar we elkaar hebben ontmoet: beter zou ik het niet kunnen verwoorden:

We sit and we type, and we stare at our screens
We all have to wonder, what this possibly means.
With our mouse we roam, through the rooms in a maze
Looking for something or someone, as we sit in a daze.

We chat with each other, we type all our woes
Small groups we do form, and gang up on our foes.
We wait for somebody, to type out our name
We want recognition, but it is always the same.

We give kisses and hugs, and sometimes flirt
In PMs we chat deeply, and reveal why we hurt.
We do form friendships - but - why we don't know
But some of these friendships, will flourish and grow.

Why is it on screen, we can be so bold
Telling our secrets, that have never been told.
Why is it we share, the thoughts in our mind
With those we can't see, as though we were blind.

The answer is simple, it is as clear as a bell.
We all have our problems, and need someone to tell.
We can't tell real people, but tell someone we must
So we turn to the 'puter, and to those we can trust.

Even though it is crazy, the truth still remains
They are Friends Without Faces, and odd little names.

Dicht bij ons, verder van ons, ver van ons....