Zaterdag 14 april 2007

Zin - onzin?

We zijn aan de zee: tot deze namiddag met de klein kinderen en nu met twee, tot morgen...
Deze avond nam ik de tijd om de krant te lezen en ook een beetje naar tv te kijken...

Meer dan 10 jaar al hoor ik en zie ik de akties rond "kom op tegen kanker"; meer dan 10 jaar al weet ik welke bedragen geschonken worden voor hulp, materiaal, onderzoek... vanavond dacht ik "en dan?" heeft dat zin? wat is er veranderd in meer dan 10 jaar? is het al beter? heeft dat geld iets opgebracht? is er wel degelijk meer hulp? hebben al die onderzoeken geholpen? hebben de patienten echt meer kansen dan 10 jaar geleden? ik lees regelmatig ook een "uitvinding in laboratorium" die een "doorbrak" zou kunnen betekenen... binnen??? jaren... wanneer? is het al gebeurd? waar? hoe? minder nieuwe gevallen? minder agressief? minder pijnlijk?
Al die vragen... heeft dat zin?

Meer dan 1 jaar na de dood van Joe (en maanden na andere moorden van jongeren) vraag ik mij af "en dan?" Heeft dat zin? wat is er veranderd in dit jaar? is het al beter? is er al iets veranderd? Wat? Waar? Wie?
Al die vragen.... heeft dat zin?

Geschreven door Marie-Luce om 23:11 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 8 april 2007

Pasen:

Pasen: een mensenleven in het kort: wenen en lachen

Pasen: opstaan en wenen voor de dood van je zoon....

Pasen: lachen als je klein kinderen je opbellen omdat de klokken en de Paashaas gekomen zijn....

Pasen: voorbeeld van een mensenleven....

Geschreven door Marie-Luce om 09:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 1 april 2007

Gisteren...

heb ik de hele dag niets gedaan: rondgelopen in de tuin, naar de kamer van Steven geweest, weer rondgelopen... echt onrustig.... neen, zelf niet met Steven in mijn hoofd, wel met die viering.

Ik wist dat Tom er iets speciaal ging van maken, een ECHTE viering: persoonlijk, dicht bij Steven en al de mensen die aanwezig waren; ik wist dat Ron ook met hart en ziel die viering ging opluisteren; ik wist wel dat de woorden dat Jan ging zeggen uit zijn hart gingen komen; ik hoopte dat ieder mens die daar aanwezig ging zijn er ECHT wilde zijn ... en niet MOEST...
Maar ik wist NIET wat Tom ging zeggen, ik wist NIET wat Ron ging zingen, ik wist NIET wat Jan ging zeggen; ik wist NIET wie daar ging zijn... en ik was bang: bang van mijn reacties, bang van mijn houding, bang van mijn gedachten, bang van mijn gevoelens...

Als we terug thuis waren was de spanning weg: we waren alle twee rustig... en... hoe kan ik dat beschrijven? "tevreden"? ja en neen... "opgelucht"? ja en neen..."getroost"? ja en neen... ik vind de juiste woorden niet.... ons hart was verwarmd, ja zoiets: Steven was erbij, hij straalde in de kapel, hij bracht ons een prachtig geschenk: een gevoel van samenhorigheid, we waren allemaal samen in een cirkel, met hem.... zoals in "zijn" chiro.....

En, Tom: als de woorden "ga in vrede" betekenen hoe Jan en ikzelf (en hopelijk al de aanwezigen) waren als we O.L.V. van Vlaanderen verlieten weet dat het inderdaad zo was, en wees duizend maal bedankt ervoor samen met al de mensen die in onze warme cirkel waren!!

Geschreven door Marie-Luce om 21:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 31 maart 2007

Bericht...

Eric Clapton - Tea...

Hoe langer het geleden is hoe meer we Steven missen.
Ze zeggen dat het went, maar niemand zegt wanneer.
Dus we leven dag na dag en hij sterft telkens weer.

Jouw aandacht,
het noemen van zijn naam,
de herinneringen koesteren, ...
zijn als een zachte hand op onze schouders.

Steven, ... reeds 10 jaar -op Pasen 1997- "zonder jou"...

We willen onze Steven herdenken op zaterdag 31 maart om 17.30 uur in de kapel van het klooster O.L.V. van Vlaanderen, Beverlaai 75 te Kortrijk.
De eucharistieviering wordt gecelebreerd door priester Tom Flamez en muzikaal opgeluisterd door Steffen Ron, de dagelijkse reisgezel van Steven op weg naar school en terug.

Je bent van harte welkom!

Marie-Luce en Jan Meersman
Marie-Ange en Serge
Matisse en Hélène

Geschreven door Marie-Luce om 15:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 maart 2007

Be

Voor Steven, waar hij ook is...hij IS....

Geschreven door Marie-Luce om 00:11 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 maart 2007

en nu...

Nu ben ik terug thuis: mijn ingebouwde pc blijft draaien, geen herstelpunt mogelijk....rustiger ben ik ook niet: dezelfde beelden, dezelfde gevoelens, dezelfde woorden komen opnieuw.... wat mij nog meer "in de put" duwt is dat ik soms moeite heb om mijn geheugen scherp te houden: als ik probeer, met mijn ogen dicht, Steven te "zien" en te "horen" gebeurt het dat het mij niet meer lukt... en dat doet mij zoveel pijn; op andere momenten gaat het vanzelf: zonder dat ik erover denk: daar is hij terug.... ouder worden misschien? maar toch heb ik de indruk dat ik hem soms aan het "vergeten" ben: niet "echt" vergeten maar teveel afstand van hem neem....

5 jaar geleden was mijn keuze Steven "te ontmoeten" waar hij zo graag was, waar hij zeker was dat hij in die Paasvakantie ging kunnen gaan: naar zee, naar Bredene... dat was in een beperke kring, zonder viering, zonder afgesproken "doel": gewoon laten weten dat we samen kwamen om een bepaalde uur ... aan de Visserkapel van Bredene... we zijn daar een beetje gebleven, het was mooi weer; daarna hebben we samen een wandeling gemaakt langs de paden dat Steven zo goed kende: in het park, in de duinen, op het strand, in "zijn" Bredene ... Het heeft mij deugd gedaan: we waren echt samen: we spraken niet alleen over Steven maar hij was bij mij, bij ons.... de aanwezigen kenden hem persoonlijk, ik heb zelfs dingen gehoord die dag dat ik niet wist (ja: ik ben zijn moeder he: geen "maat" van hem: bepaalde dingen zeg je niet tegen je ouders... bevoorbeeld dat de meeste van zijn "maten" onze caravane kenden??? hoe? hij had een sleutel maar wist dat het uitsluitend was om, als we al sliepen, binnen te kunnen, niet om met "maten" te komen!!)... ik kon alleen maar glimlachen: ik was zelf blij voor hem dat het hem gelukt was....

Zaterdag zal het heel anders zijn: mijn echtgenoot heeft gekozen voor een viering, veel mensen weten het... ik vraag mij toch af: zal Steven ook zo dicht bij mij zijn als 5 jaar geleden? ik hoop het... maar ben er niet zeker van....

Geschreven door Marie-Luce om 22:33 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 25 maart 2007

Terug van bezinning...

Terug: van woensdag namiddag tot vanavond ben ik "gevlucht", nog eens, zoals ieder jaar opnieuw...proberen naar "de bron" terug te gaan, mezelf terug vinden, rust terug vinden, tijd hebben om Steven terug dichter te voelen, mijn "ingebouwde pc" eindelijk eens te kunnen "uitschakelen", al een grote kuis te kunnen doen tussen al de bestanden die zoveel vrije ruimte nemen te wissen.... een herstelpunt proberen... van 10 jaar....

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Geschreven door Marie-Luce om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 11 maart 2007

Buiten

Ik was juist buiten, planten gaan verplaatsen: ik keek naar de hemel en zag al die sterren, ik deed mijn ogen dicht en ruikte de geur van de lente: fris, zuiver, aarde, yacinthen, paaslelies al.... bijna geen wind, geen geluiden: rust; niet lang hoor: enkele seconden en daarna, aansluitend aan die vrede kwam het terug: MAAR WAAROM DAN????

Waarom moest Steven sterven? Waarom moesten andere jonge mensen voor hun ouders sterven (en voor echte prullen soms!)? Waarom komt het altijd terug? Waarom is het altijd rond die periode dat er akties zijn voor kom op tegen kanker? Waarom? is dat mijn verbeelding of is het inderdaad zo dat ik ieder jaar na zijn dood rond die periode zelf meer geconfronteerd ben met mensen die ik ken en die ook die ziekte hebben, of kunnen hebben, of gehad heben? met mensen die ook een dierbaar verloren hebben?....

WAAROM

En neen: ik ben zelf niet kwaad... op wie? op wat? wel ontmoedigd: het is soms heel moeilijk om te geloven dat ieder leven zin heeft, dat het mooi is, van hoop te kunnen geven aan anderen... en aan jezelf....en toch... blijf ik hopen....

Geschreven door Marie-Luce om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 14 februari 2007

Valentijn....

.... dag van de "Liefde"....

10 jaar geleden hoorden mijn echtgenoot en ik dat Steven lympheklierkanker had, voor we terug naar huis gingen....

... dag van de Liefde"....

.... en daarna nog 40 dagen.....

Geschreven door Marie-Luce om 00:27 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 7 januari 2007

Mijn eerste bloem is voor jou Steven

maar blijft in de tuin, bij ons...

Voor de eerste keer ben ik niet met bloemen naar zijn graf geweest met bloemen: ik had er geen behoefte van; maar al wat ik wel gedaan heb(soms met uitstel of met moeite) tegen Kerst en Nieuwjaar aan "feestelijke" versieringen in en bij onze woning en mijn "probaties" om vriendelijk en "normaal" te zijn beschouw ik als evenveel bloemen voor hem.... ik blijf hopen dat hij dat ziet en voelt...

Geschreven door Marie-Luce om 22:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 25 december 2006

Kerst.... nog eens...

missyounights.mp3

niets anders te schrijven....

Ik mis jou...

Geschreven door Marie-Luce om 02:05 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 3 november 2006

Aan Sofietje, Leek78 en Sterretje:

Aan jullie 3:

Geschreven door Marie-Luce om 16:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 3 november 2006

Veel erger dan Allerheiligen....

Vandaag voor mij: de dag van mijn verjaardag:

Ieder jaar, was er iets: 17 jaar geleden een baby Yorkshire, Lady (die is er nog!)....10 jaar geleden een grote "bord" in karton, versierd met pakjes en textjes en een cadeaubon voor afhaalchinees.... van Steven....

Dit jaar toch een heel mooi cadeau gekregen: als ik deze voormiddag mijn pc opendeed was er een e-mail met...een korte filmpje van mijn twee grootste schatten (mijn kleinkinderen) die mij een "gelukkige verjaardag" wensten (in de zetel, bij hen thuis met pyama aan!): echt ontroerend hoor...en deugd dat het mij deed!!!
Heel efkes (mag niet van hun mama CHHHHHT!)En 't is gelukt ook!!!
waar gaan we dat schrijven!!!!

Geschreven door Marie-Luce om 16:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 1 november 2006

Halloween...

Als ik mijn lessen (heel lang geleden!) niet vergeten ben is Halloween (onder andere namen) veel ouder dan Allerheiligen: heel ver van de handel, de pompoenen, de heksen, de graven, ... en alle andere griezelijke "dingen" die nu meer en meer te zien zijn, was het een zuiver "Allerzielen" dag: een dag waar men dacht dat de doden terug op aarde kwamen (wat ik helemaal niet griezelijk zou vinden jullie mogen mij gerust geloven!)...maar de "levenden" dachten dat die doden terugkwamen omdat ze de rust niet konden vinden.... door het feit dat de "levenden" ze verwaarloosden... dus wat deden die laatste dan: offers: vandaar dat "we" met Allerheiligen bloemen op hun graf leggen...

Weten jullie wat ik denk: de doden hebben rust gevonden, we moeten geen offers doen om ze "te sussen", wat veel meer geloofwaardig zou zijn is dat WIJ dat doen (en de vroegere "levenden" ook) omdat WE ZELF geen rust vinden: door schuldgevoelens, en misschien omdat het de donkere periode van het jaar is,we nachtmerries krijgen waardoor we hopen, door die "offers" ZELF de rust te kunnen terugvinden....

Geef mij dan een vrolijk pompoen maar:

Geschreven door Marie-Luce om 16:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 1 november 2006

Allerheiligen 2

Weten jullie aan wie ik WEL veel meer denk vandaag? aan al de mensen voor wie het de eerste keer is dat ze op "mijn" manier Allerheiligen zullen door moeten...
Sommige van die mensen ken ik persoonlijk, anderen heb ik via mijn blog leren kennen, anderen nog door familieleden, nog anderen door iets te horen of te lezen,....en al de anderen van wie ik geen weet heb...
Al die mensen zullen op hun manier bepalen hoe ze die dag gaan doorkomen...maar hoe dan ook, ze zullen vandaag nog veel meer de leegte in hun hart voelen en hun verdriet zal nog (of terug) meer dan verdubbelen

Aan hen wens ik heel veel kracht vandaag, meer dan al de "normale" dagen...wetend dat het voor ons eindelijk ieder dag Allerheiligen is...

Geschreven door Marie-Luce om 15:04 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 1 november 2006

Allerheiligen...

Natuurlijk denk ik aan Steven... maar niet meer of minder dan de andere dagen; ik weet dat ik deze avond, als we weer zullen gaan "Hoogdagen" bij mijn schoonouders met de naaste familie dat ik dan wel meer verdriet zal hebben dan anders, mij meer eenzaam zal voelen, meer "anders" dan de anderen daar: een Hoogdag is een gelegenheid om samen te zijn,om je gelukkig te voelen in je "nest", om een stukje te eten, een glaasje (of meer) te drinken, oude verhalen te vertellen, leute te maken...zelfs soms echt onnozel doen....op zich heel mooi toch!!.... ik vraag me wel af toch "waar blijft daartussen de echte oorsprong van die "Hoogdag"? waar blijft Steven? Weten ze nog dat hij vroeger hier ook met ons was of zijn jullie hem echt vergeten? ... neen hoor: er zijn bloemen op zijn graf vandaag: daar ben ik zeker van...en het doet mij "deugd" (zelfs als ik nooit op Allerheiligen naar het kerhof gaat: ik kan mij niet voorstellen dat er daar heiligen te vinden zijn!; geef mij maar Allerzielen: dan ben ik er mee eens!)...maar nog liever dan bloemen zelf gezet of opdracht gegeven aan een bloemist om ze "op tijd" te gaan zetten (niet te vroeg: zie dat het vriest! en niet te laat: dat de mensen zien dat we eraan gedacht hebben!) zou ik hebben dat zijn naam tensminste zou vermeld worden vanavond, zelfs als ik weet dat er geen "nieuws meer te vertellen zijn", het moet niet lang duren...efkes "to the point" komen, tot de dag van de overledenen..
PS: sommige van de aanwezige mensen doen het wel hoor, ze zijn niet allemaal zo...'k weet niet wat...

Geschreven door Marie-Luce om 14:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 18 oktober 2006

Nu zijn ze er weer....

De kortere dagen, de langere avonden, meer stilte, meer tijd... het wordt gezegd dat die periode slecht is voor mensen die "van de zenuwen weten", het "vallen van de bladeren"....ja, dat denk ik ook: ben ik de enige die in die periode altijd meer denk aan "hoe gezellig het was thuis"...vroeger... in mijn "vorige leven"?

Gezellig samen thuis, kaarsen die branden, herfststukken hier en daar, dan de pompoentjes, dan de voorbereidingen voor Sinterklaas, daarna Kerst, en dan Nieuwjaar: allemaal zulke mooie gelegenheden die nooit meer dezelfde zullen zijn....

En toch nog proberen het zo gezellig mogelijk te maken, niet voor jezelf maar voor de mensen van wie je houdt, en ook in de hoop dat die ene, die onzichtbaar voor jou is, ook zou denken dat je toch nog "gelukkig" bent....

Sorry mensen: ben een beetje "down" momenteel....

Geschreven door Marie-Luce om 23:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 5 september 2006

Hoe zou je nu zijn Steven?...

Als je nu bij ons was voor je 29ste verjaardag?
Raar: ik heb de hele voormiddag geprobeerd op mijn blog te kunnen via Pa's laptop maar ik kon nooit inloggen ...en nu wel!! (niet lachen: je weet dat ik geen laptopliefhebber ben!).
Fijne verjaardag daar boven ... we denken aan jou...we houden van jou Steven...

Geschreven door Marie-Luce om 19:44 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 23 juli 2006

Voor Matisse:

Ik heb een antwoord gevonden voor Matisse... ik weet heel goed dat het niet "heel" juist is maar.... in afwachting...zolang dat hij nog niet in staat is om zelf te "kiezen" wat en hoe hij verder zijn levenswijze zal zijn hoop ik dat mijn antwoord voldoende zal zijn...
En... wie weet? Misschien kan het een van jullie ook helpen als een kindje je vragen stelt over een dierbare die er niet meer "is"...

Geschreven door Marie-Luce om 18:37 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 24 juni 2006

Bedenkingen...

Zelfs als ik niet aanwezig was hier (het doet mij denken aan iets "anders") ik ben gewoon aan de andere kant, zoals Steven, maar dan van jullie scherm...

Ik heb nog eens, op Vaderdag, ondervonden hoe mensen anders zijn: op Moederdag wil ik niemand zien... zeker niet onze dochter en haar gezin (dat heb ik hier al vermeld); op Vaderdag, we waren aan zee mijn echtgenoot en ik, heeft hij Marie-Ange, Serge en de kinderen uitgenodigd... en we hebben de hele dag samen doorgebracht...

Nu iets anders:
verleden week donderdag avond, als ik mijn kleindochter (zal 3 worden begin september) naar de slaapkamer bracht vroeg ze mij wat er achter "die" deur was, ik heb geantwoord "dat is de kamer van Nonkel Steven, als Mama en Nonkel Steven kindjes waren sliepen ze hier: hij sliep in die kamer en je Mama sliep in de kamer waar jullie nu slapen"... het was voldoende voor haar.

Nu dinsdag, als ik mijn kleinzoon (zal 5 worden begin december) naar de slaapkamer bracht vroeg hij mij "Oma, welke deur is dat daar?"... ik heb hem dezelfde antwoord gegeven... "Mag ik de kamer van Nonkel Steven zien?" vroeg hij mij... ik moest eventjes slikken en vroeg "wil je zijn kamer zien?" "Ja" zei Matisse... en ik heb de deur open gedaan, en Matisse is eerst naar binnen geweest: het eerste dat hij zei was "kijk Oma: een grote vlag van Club Brugge... en nog een! ... en een sjaal van Brugge!"... en hij keek overal met veel interesse, stelde vragen: zijn dat bekers van de voetbal? Had Nonkel Steven de meeste goals gemaakt? en die beker? er is geen voetballer erop maar een visser... Ja ik weet het: hij heeft de grootste vis gevangen! ...Hij sliep in die bed? .... Zoveel cd!!!... Hij heeft ook een computer!...Is dat een piano van Nonkel Steven Oma?....Dat is Nonkel Steven op die foto en de anderen? oh! is dat Hans misschien?... en ik maar zo normaal mogelijk antwoorden....Zo moeilijk!!! ik vrees de dag dat Matisse mij zal vragen hoe dat komt dat Nonkel Steven in de hemel is en toch begraven: ik weet echt niet hoe ik zoiets aan een klein kind zal kunnen uitleggen.... ik hoop dat, als Matisse mij die vraag zal stellen, Steven mij zal ook kunnen helpen...
We gingen uit de kamer, Matisse kwam in zijn kamer, draaide zich naar mij toe en zei "het is jammer dat Nonkel Steven in de hemel is eh Oma?"....

Geschreven door Marie-Luce om 22:48 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van For You wherever you are