Woensdag 19 maart 2008
Bijna Pasen, 11 jaar later
Raar toch: als ik naar buiten kijk is er niets veranderd: de paaslelies zijn in bloei, de yacinthen, muscari's, viooltje, vergeet me nietjes.... alles komt terug tot leven. Alleen de bomen in de tuin zien er groter uit, en sterker....
Als ik in mezelf kijk is (bijna) alles veranderd, en verandert ieder jaar opnieuw in mijn "nieuwe leven" van 11 jaar bijna: ik kan weer genieten van de lente, van de geuren en de kleuren, van het zicht van de vogels druk op zoek naar mos en takjes om hun nest te bouwen, van een straaltje zon die door de donkere wolken ineens verschijnt, van de gezelschap en de warmte van echte vrienden en familie, van alle kleine dingen die een leven de moeite waarde maken...
maar nooit meer zoals vroeger "met volle tuigen" zoals geschreven op Steven zijn doodprentje, opnieuw en opnieuw krijg ik steken in mijn hart, wat het mooiste is blijft het meest pijnlijk, dieper en dieper in mij, naar anderen toe is het ieder jaar gemakkelijker om dat te verbergen, om gewoon te doen...
De vraag "wat doe IK hier nog", het gevoel van onrechtvaardigheid, het opnieuw horen of lezen van jonge mensen die terminaal verklaard worden, van anderen die zomaar weggerukt worden door (bijna) even jong roekeloze bestuurders.... laten mij niet los: ik blijf kwaad!!
Kwaad op anderen en kwaad op mezelf ook:
mijn verstand is heel blij dat Steven's Bonmama voor de derde keer na opnamen in kliniek coma en afkoeling terug thuis en wel is (haar tijd is nog niet gekomen), blij voor mijn echtgenoot en schoonbroers dat hun moeder beter is, blij dat de dokters "wonderen" kunnen verrichten....
mijn hart daartegenover kan er niet bij: hoe is het bij God mogelijk dat zoiets dan niet mogelijk is met jonge mensen??? waarom kon en kan dan geen wonder gebeuren?
En ik vecht tegen mezelf: ik vind het vreselijk, ik weet dat Bonmama er ook niets kan aan doen, ik ben blij maar ook zo kwaad en ontgoocheld: in God of ? .... en in mezelf...
Als ik in mezelf kijk is (bijna) alles veranderd, en verandert ieder jaar opnieuw in mijn "nieuwe leven" van 11 jaar bijna: ik kan weer genieten van de lente, van de geuren en de kleuren, van het zicht van de vogels druk op zoek naar mos en takjes om hun nest te bouwen, van een straaltje zon die door de donkere wolken ineens verschijnt, van de gezelschap en de warmte van echte vrienden en familie, van alle kleine dingen die een leven de moeite waarde maken...
maar nooit meer zoals vroeger "met volle tuigen" zoals geschreven op Steven zijn doodprentje, opnieuw en opnieuw krijg ik steken in mijn hart, wat het mooiste is blijft het meest pijnlijk, dieper en dieper in mij, naar anderen toe is het ieder jaar gemakkelijker om dat te verbergen, om gewoon te doen...
De vraag "wat doe IK hier nog", het gevoel van onrechtvaardigheid, het opnieuw horen of lezen van jonge mensen die terminaal verklaard worden, van anderen die zomaar weggerukt worden door (bijna) even jong roekeloze bestuurders.... laten mij niet los: ik blijf kwaad!!
Kwaad op anderen en kwaad op mezelf ook:
mijn verstand is heel blij dat Steven's Bonmama voor de derde keer na opnamen in kliniek coma en afkoeling terug thuis en wel is (haar tijd is nog niet gekomen), blij voor mijn echtgenoot en schoonbroers dat hun moeder beter is, blij dat de dokters "wonderen" kunnen verrichten....
mijn hart daartegenover kan er niet bij: hoe is het bij God mogelijk dat zoiets dan niet mogelijk is met jonge mensen??? waarom kon en kan dan geen wonder gebeuren?
En ik vecht tegen mezelf: ik vind het vreselijk, ik weet dat Bonmama er ook niets kan aan doen, ik ben blij maar ook zo kwaad en ontgoocheld: in God of ? .... en in mezelf...
