Naar de inhoud

For You wherever you are

Mijn wens? hopelijk een steuntje zijn...
akke.beakke.be

Archief

Dinsdag 18 april 2006

Gisteren avond

Was de familie bij mijn schoonouders, ik was in de keuken met mijn schoonzuster en vertelde haar dat ik ondervonden had dat ik, als ik hier aan het schrijven was, ondervonden had dat bepaalde dingen "verdwenen" waren of, zoals mijn beste vriendin zegt "ik heb ze niet geenregistreerd..."
Ze zei dat ze ook dat meemaakte....
Mijn echtgenoot en de Peter van Steven kwamen binnen als we erover bezig waren: voor ieder van ons was het hetzelfde: bepaalde dingen blijven zo "vers" in onze geheugen en anderen zijn verdwenen (niet noodzakelijk dezelfde dingen): het is toch raar!

We hebben alle vier, gegraveerd in onze geheugen, wat voor ons echt van belang was in die dagen, en al de rest was bijzaak.... en telde niet.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Marie-Luce om 18:56 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 18 april 2006

Dagen tussen zijn dood en zijn begrafenis (1)

Ik ben zeker dat iedereen die zoiets meegemaakt heeft dat weet: die dagen zijn zo druk, er moet zoveel gedaan worden, al die papieren, al die brieven: je moet overal adressen zoeken, alles kiezen voor de drukker (doodprentjes-text), samen de viering bespreken (gelukkig hebben we daarvoor veel hulp gehad ... van een ECHTE priester!: hij was de proost van de Chiro).... je weet niet waar je hoofd staat.... daar tussen komen de telefoons.... en de bel van de voordeur non stop...

Ondertussen had de Peter van Steven ook ervoor gezorgd dat er een dokter bij ons kwam (wij wilden geen contact meer hebben met de dokter die, vanaf onze huwelijk, onze huisarts was tot als we eindelijk en "dankzij " andere wegen wisten hoe het kwam dat Steven al van de herfst van 1996 altijd zo rap moe was... dat is een ander verhaal...); mijn echtgenoot moest dus al medicatie nemen voor zijn bloeddruk: de arts schreef nog iets anders voor: een kalmeermiddel denk ik en slaappillen... voor alle twee... Ik dacht er niet aan en nam niets: ik wilde niet: ik wilde niet slapen, ik vond niet dat ik "kalmer" moest zijn (ik vond dat ik kalm was), ik wilde niet "verdoofd" zijn: integendeel: ik wilde "ik" blijven, waarschijnlijk meer dan ooit....
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Marie-Luce om 22:20 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 18 april 2006

Dagen tussen de dood en de begrafenis (2)

In die dagen begon ik te beseffen hoe verschillend ieder mens is en dat je nooit kan zeggen \"die is zo of zo\": evenwel in verband met je naasten als met je \"vrienden\", \"kennissen\" en zelfs bijna vreemden heb ik het ondervonden.

Men zegt \"in de slechte dagen erken je je vrienden\".... en dat is de waarheid: bepaalde mensen (van wie ik zeker was dat ik kon rekenen) zijn, door hun reacties (of geen reactie), volledig uit mijn leven en mijn interesse verdwenen, maar andere mensen,zelfs van wie ik het nooit had gedacht), zijn vrienden voor het leven geworden.... en gelukkig waren er vrienden.... die echte vrienden waren en gebleven zijn...die vrienden kan ik op mijn twee handen tellen....

Ja, mijn wereld is echt \"gekrompen\", ik heb geen behoefte meer om \"tussen het volk te komen\", ik KIES de mensen met wie ik wil zijn... en ik ben heel kieskeurig geworden.... Ik wens aan niemand geen kwaad.... maar ik geef toe dat veel mensen mee wie ik meeleefde en probeerde er voor te zijn mij \"koud laten\", ik kan niet meer \"meeleven\" met hen: gebeurt er niets met hen: het is zo.... gebeurt er wel iets: het is zo.... punt , gedaan....Ik wens hen niets: niets kwaad en niets slecht.... feitelijk: ze bestaan voor mij niet meer.....

Ik weet het: het is niet mooi, maar het is zo....

Maar de mensen die er toen WEL waren en zijn: voor hen zou ik alles doen wat ik kan zonder ooit te denken \"ik moet het doen\", ik doe mijn best om \"er te zijn\" voor hen en dat is nooit \"te\" voor mij....meer dan ooit....volgens mijn mogelijkeden natuurlijk....
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Marie-Luce om 23:12 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 19 april 2006

Van de eersten....

Bij de eerste mensen die de maandag kwamen waren.... vrienden van Steven: er waren er die al wisten dat hij overleden was (van de Chiro) en een ander die hem kwam bezoeken: hij wist nog van niets anders dan \"Steven is thuis van gisteren\".... en kwam....
Zijn beste vriend wist het al: hij was een van die eerste....

Ik zie ze nog zitten: ze wisten niet wat te zeggen... ze gingen buiten, zaten aan onze terrastafel, versteend
DAT WAS ECHT: voor mij was het de juiste houding:
Dat was \"INNIG\", \"OPRECHT\"...
 
WAT konden ze zeggen????
Wat kan je zeggen op zo een moment?

Woorden van troost: je bent zelf ontroostbaar!
 
Woorden van hoop? welke hoop?... nog veel te vroeg!
 
Van \"meeleven\"? dat is onmogelijk: ze beleefden in die momenten hun eigen verdriet....
Konden (kunnen) onmogelijk onze verdriet meeleven:
 het was hun vriend....
 
maar onze zoon die overleden was....


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Marie-Luce om 08:32 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 19 april 2006

19-04-06: de krant...

Ik las de krant nu juist, zoals ieder dag....

"Joe".... zijn ouders.... hun houding..... hun reacties...... zijn school.... wat zijn vrienden, kennissen en leerkrachten zeggen.... hoe Joe bestond.....

Enkele jaren geleden.... per "toeval".... was mijn echtgenoot op een site gekomen.... over "Bert"....
na Steven overleden.... van een andere ziekte....en ik las..... hoe Bert bestond....hoe zijn vrienden en familie hem kenden.....

Hetzelfde.... ieder keer..... anders..... maar hetzelfde....

Ik vraag mij ook soms af, zoals de titel van een boek "God, waarom leven we?"....
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Marie-Luce om 09:52 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 19 april 2006

Beproeving...

Heel lang geleden, ik was 12 of 13 jaar oud, vertelde mijn moeder (als ik weer "moeilijke vragen" stelde!") dat haar moeder, die toen nog leefde, eens naar de biecht ging (ze was heel plichtbewust en gelovig)....  Ze zat in die periode in zware moeilijkeden.... en vertelde dat dus aan de priester... Als ze thuis terugkwam stormde ze binnen bij ons, ze zag er heel kwaad uit en zei tegen mijn moeder "awel merci! ik zei dat en dat tegen de priester en weet je wat zijn antwoord was? 'God beproeft het meest de mensen dat Hij het liefst heeft' en, zei ze, ik heb geantwoord 'awel Mijnheer Pastoor, als het zo is zou ik liever, vanaf nu voort, dat God mij minder graag zou zien!'...".
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Marie-Luce om 10:20 Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 19 april 2006

En Steven...

Steven was nog in Brugge: het was afgesproken dat hij in Desselgem in het funerarium ging gebracht worden maar dat hij UIT ZIJN HUIS naar de kerk en dan naar zijn \"laatste rustplaats\" ging gaan...

Mijn moeder was ondertussen bij ons: we reden met haar naar Brugge... naar haar kleinzoon....

... die \"lag te slapen\"....met zijn \"pet\" op zijn hoofd....

We zagen een van de artsen die Steven volgden: die zei ons dat, als Steven nog leefde, wij die dag gingen moeten horen dat er niets meer kon gedaan worden.... dat de chémo niet geholpen had.... dat hij terminaal was....

Geloven jullie het of niet maar.... ik was zo dankbaar dat hij dat niet had moeten horen: mijn optimiste zoon, die altijd de goede kanten van en in alles en iedereen zag.... die tot op het laatste zo trots was dat hij niet wilde dat iemand hem \"als zieke jongen\" ging kunnen beschouwen....
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Marie-Luce om 11:34 Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 20 april 2006

Gisteren avond

Heb ik mijn laatste berichten" nog eens gelezen...Ik heb geprobeerd "neutraal" te lezen: zoals de mensen die "eruit" en niet "erin" zijn...; zoals ik gedaan zou hebben gelezen.... in mijn "eerste leven"...

En ik dacht, als ik las wat ik schreef over de reactie van "de mensen" en van de vrienden van Steven:

Ja, NU weet ik dat..... maar VROEGER wist ik het niet.

Als een volwassen weet van een sterfgeval is het eerst:  "zal ik of niet mijn "innige deelneming" gaan betuigen aan de familie?" Je hebt 3 soorten mensen:

1)de mensen die niet komen (willen niet of durven niet of "kunnen" niet):  dan is het gemakkelijk.... voor hen... en voor ons achterna: we trekken onze conclusies ook....

2)de mensen die komen "omdat het zo moet" of, zachter uitgedrukt "omdat het zo hoort": ook niet "zo moeilijk"....voor hen..... en voor ons ook niet: onze gevoelens zijn zo scherp dat we  niet zullen  missen.... en onze conclusies trekken.....

3)de mensen die het "echt willen", of, anders uitgedrukt, die zich "echt betrokken voelen" met de familie...: heel moeilijk.... voor hen..... en we voelen het.... en blijven onthouden.....

Dan, tweede stap:
ik ga naar die mensen: ik sta voor hun deur, en nu? ik kan toch niet als een "versteende statue" blijven staan en niets zeggen als iemand de deur opendoet? ik kan toch niet "zomaar" binnenkomen en gaan zitten en zwijgen? ik moet toch iets zeggen!!

Je hebt dan twee soorten mensen: de eerste, die, laat ons zeggen, "uit gewoonte" handelen, omdat het deel uitmaakt van de opvoeding, omdat het zo hoort (ik noem ze "de mensen die de Onze Vader" uit het hoofd lezen maar weten niet wat ze aan het rattelen(??? sorry: mijn Nederlands weer!) zijn....

de mensen die "met hun hart binnenkomen": voor die mensen is het even moeilijk om een gepaste houding, de gepaste woorden te vinden  (omdat er, inderdaad, GEEN WOORDEN zijn die "gepast" zijn) als..... het voor ons moeilijk is om ze goed te interpreteren.....voor dezelfde reden als voor hen.....




Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Marie-Luce om 21:28 Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 21 april 2006

Dagen vol.... met alles..... en \"niets\"....

Vanaf die maandag tot na de begrafenis was het echt zo: alles .... en ... niets....

Van s\'morgens tot s\'avonds de bezoeken en de telefoons...; Mijn echtgenoot kon \"gemakkelijker\" met de \"volwassen\" spreken.... ik kreeg er \"de krullen\" van: al die \"gemaakte\" uitdrukkingen.... hem kon altijd weer \"vertellen\" ....ik niet.... Met al de jonge mensen was het juist het omgekeer: ik had er echt geen last van: het was \"ik\" niet: het was echt zoals Steven, via mij, sprak: ik geloof dat ik, tegen die jonge mensen, meer \"positieve\" kracht gegeven heb dan \"negatieve\": ik sprak in zijn naam, zoals hij graag had gehad dat er gesproken werd....

Ik heb gezocht, maar tot nu toe niet gevonden, om een text dat ik hier al meer dan 15 jaar in het engels heb te vinden in het Nederlands: beter kan ik het niet uitleggen ....
dus voorlopig in het engels:

Footprints

One night a man had a dream. He dreamed he
was walking along the beach with the Lord.
Across the sky flashed scenes from his life.
For each scene, he noticed two sets of footprints
in the sand: one belonging to him, and the
other to the Lord.

When the last scene of his life flashed before
him, he looked back at the footprints in the
sand. He noticed that many times along the path
of his life there was only one set of footprints.
He also noticed that it happened at the very lowest
and saddest times in his life.

This really bothered him and he questioned the
Lord about it. \"Lord, you said that once I decided
to follow you, you would walk with me all the way.
But I have noticed that during the most troublesome
times in my life, there is only one set of
footprints. I don\'t understand why when I needed
you most you would leave me.\"

The Lord replied: \"My son, My precious child, I
love you and I would never leave you. During
your times of trial and suffering, when you see
only one set of fotprints, it was then that
I carried you.\"

Ik heb al gezegd dat ik OP MIJN MANIER geloof: ik zou niet zeggen \"God\" of \"mijn zoon\" of... maar een feit is zeker: ik werd GEDRAGEN (of is het gedregen?).... ALTIJD als het voor mij belangkrijk was.... en nu nog..... ik weet het, ik VOEL het....
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Marie-Luce om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 22 april 2006

Terug in die week van1997....

Steven was trots.... hij lag dus in Desselgem.... ik had gevraagd aan mijn echtgenoot (en de begrafenisondernemer) om de kist niet open te laten als Steven.... niet echt Steven meer was: ik wist dat hij liever een "levende" Steven in de geheugen van zijn vrienden en van ons allemaal wilde laten.... en geen "dode lichaam" alleen....

Ik had dus gevraagd om de woensdag de kist dicht te doen.... die voormiddag kwamen mijn schoonouders binnen en mijn schoonmoeder zei: "we komen van de funerarium: hij ligt zo schoon...".... ik weet NU dat het een "uitdrukking" is, dat ze oud was en waarschijnlijk nog in "shock".... maar op dat moment heb ik ontploft: '"Hoe kan je DAT zeggen van je kleinzoon!! dat hij daar "schoon" ligt"!! ... voor mij was het echt ONGELOOFLIJK dat een grootmoeder zoiets kon zeggen.....

De priester van onze gemeente (die Steven niet een keer bezocht had) kwam ook aan de deur.... Hij excuseerde zich: "ik weet dat ik laat ben maar ik had een verkoudheid en wilde geen risico nemen" mijn antwoord was (hij stond nog buiten aan de deur en ik binnen): "ja, en nu ben je TE laat...." ... en deed de deur dicht.... en ze is altijd dicht gebleven voor hem.... nu nog....

Dat is niet "flink" van mij, ik weet het, maar met dat te schrijven wil ik tonen dat onze gevoelens zo geprikkeld zijn dat we heel "hard" kunnen lijken.... als we ons hart laten spreken.... omdat onze verstand.... (tijdelijk) verdoofd is van verdriet....

Steven is van zijn huis vertrokken, zijn beste vrienden hebben hem gedragen, ... als ik in de krant las hoe de begrafenis van Joe was.... dacht ik "als ik "scouts" vervang door "Chiro" .... is het hetzelfde..."

En dat het feit dat "veel volk" aanwezig is een "steun" is.... heb ik ook ondervonden: weten jullie wat mij het meest bij gebleven is: dat heel veel mensen in de kerk bleven tot op het einde van de mis: meestal zijn er veel mensen die naar een begrafenis komen.... om te tonen dat ze er geweest zijn.... wachten tot als ze een of twee keren voor de ogen van de mensen op de eerste rijen kunnen "defileren" en dan vertrekken...maar dan niet....

En daarna werd het heel stil hier ......
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Marie-Luce om 22:43 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van For You wherever you are

↑ Terug naar de berichten