For You wherever you are

Zondag 11 maart 2007

Buiten

Ik was juist buiten, planten gaan verplaatsen: ik keek naar de hemel en zag al die sterren, ik deed mijn ogen dicht en ruikte de geur van de lente: fris, zuiver, aarde, yacinthen, paaslelies al.... bijna geen wind, geen geluiden: rust; niet lang hoor: enkele seconden en daarna, aansluitend aan die vrede kwam het terug: MAAR WAAROM DAN????

Waarom moest Steven sterven? Waarom moesten andere jonge mensen voor hun ouders sterven (en voor echte prullen soms!)? Waarom komt het altijd terug? Waarom is het altijd rond die periode dat er akties zijn voor kom op tegen kanker? Waarom? is dat mijn verbeelding of is het inderdaad zo dat ik ieder jaar na zijn dood rond die periode zelf meer geconfronteerd ben met mensen die ik ken en die ook die ziekte hebben, of kunnen hebben, of gehad heben? met mensen die ook een dierbaar verloren hebben?....

WAAROM

En neen: ik ben zelf niet kwaad... op wie? op wat? wel ontmoedigd: het is soms heel moeilijk om te geloven dat ieder leven zin heeft, dat het mooi is, van hoop te kunnen geven aan anderen... en aan jezelf....en toch... blijf ik hopen....

Geschreven door Marie-Luce om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 25 maart 2007

Terug van bezinning...

Terug: van woensdag namiddag tot vanavond ben ik "gevlucht", nog eens, zoals ieder jaar opnieuw...proberen naar "de bron" terug te gaan, mezelf terug vinden, rust terug vinden, tijd hebben om Steven terug dichter te voelen, mijn "ingebouwde pc" eindelijk eens te kunnen "uitschakelen", al een grote kuis te kunnen doen tussen al de bestanden die zoveel vrije ruimte nemen te wissen.... een herstelpunt proberen... van 10 jaar....

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Geschreven door Marie-Luce om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 maart 2007

en nu...

Nu ben ik terug thuis: mijn ingebouwde pc blijft draaien, geen herstelpunt mogelijk....rustiger ben ik ook niet: dezelfde beelden, dezelfde gevoelens, dezelfde woorden komen opnieuw.... wat mij nog meer "in de put" duwt is dat ik soms moeite heb om mijn geheugen scherp te houden: als ik probeer, met mijn ogen dicht, Steven te "zien" en te "horen" gebeurt het dat het mij niet meer lukt... en dat doet mij zoveel pijn; op andere momenten gaat het vanzelf: zonder dat ik erover denk: daar is hij terug.... ouder worden misschien? maar toch heb ik de indruk dat ik hem soms aan het "vergeten" ben: niet "echt" vergeten maar teveel afstand van hem neem....

5 jaar geleden was mijn keuze Steven "te ontmoeten" waar hij zo graag was, waar hij zeker was dat hij in die Paasvakantie ging kunnen gaan: naar zee, naar Bredene... dat was in een beperke kring, zonder viering, zonder afgesproken "doel": gewoon laten weten dat we samen kwamen om een bepaalde uur ... aan de Visserkapel van Bredene... we zijn daar een beetje gebleven, het was mooi weer; daarna hebben we samen een wandeling gemaakt langs de paden dat Steven zo goed kende: in het park, in de duinen, op het strand, in "zijn" Bredene ... Het heeft mij deugd gedaan: we waren echt samen: we spraken niet alleen over Steven maar hij was bij mij, bij ons.... de aanwezigen kenden hem persoonlijk, ik heb zelfs dingen gehoord die dag dat ik niet wist (ja: ik ben zijn moeder he: geen "maat" van hem: bepaalde dingen zeg je niet tegen je ouders... bevoorbeeld dat de meeste van zijn "maten" onze caravane kenden??? hoe? hij had een sleutel maar wist dat het uitsluitend was om, als we al sliepen, binnen te kunnen, niet om met "maten" te komen!!)... ik kon alleen maar glimlachen: ik was zelf blij voor hem dat het hem gelukt was....

Zaterdag zal het heel anders zijn: mijn echtgenoot heeft gekozen voor een viering, veel mensen weten het... ik vraag mij toch af: zal Steven ook zo dicht bij mij zijn als 5 jaar geleden? ik hoop het... maar ben er niet zeker van....

Geschreven door Marie-Luce om 22:33 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 maart 2007

Be

Voor Steven, waar hij ook is...hij IS....

Geschreven door Marie-Luce om 00:11 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 31 maart 2007

Bericht...

Eric Clapton - Tea...

Hoe langer het geleden is hoe meer we Steven missen.
Ze zeggen dat het went, maar niemand zegt wanneer.
Dus we leven dag na dag en hij sterft telkens weer.

Jouw aandacht,
het noemen van zijn naam,
de herinneringen koesteren, ...
zijn als een zachte hand op onze schouders.

Steven, ... reeds 10 jaar -op Pasen 1997- "zonder jou"...

We willen onze Steven herdenken op zaterdag 31 maart om 17.30 uur in de kapel van het klooster O.L.V. van Vlaanderen, Beverlaai 75 te Kortrijk.
De eucharistieviering wordt gecelebreerd door priester Tom Flamez en muzikaal opgeluisterd door Steffen Ron, de dagelijkse reisgezel van Steven op weg naar school en terug.

Je bent van harte welkom!

Marie-Luce en Jan Meersman
Marie-Ange en Serge
Matisse en Hélène

Geschreven door Marie-Luce om 15:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 1 april 2007

Gisteren...

heb ik de hele dag niets gedaan: rondgelopen in de tuin, naar de kamer van Steven geweest, weer rondgelopen... echt onrustig.... neen, zelf niet met Steven in mijn hoofd, wel met die viering.

Ik wist dat Tom er iets speciaal ging van maken, een ECHTE viering: persoonlijk, dicht bij Steven en al de mensen die aanwezig waren; ik wist dat Ron ook met hart en ziel die viering ging opluisteren; ik wist wel dat de woorden dat Jan ging zeggen uit zijn hart gingen komen; ik hoopte dat ieder mens die daar aanwezig ging zijn er ECHT wilde zijn ... en niet MOEST...
Maar ik wist NIET wat Tom ging zeggen, ik wist NIET wat Ron ging zingen, ik wist NIET wat Jan ging zeggen; ik wist NIET wie daar ging zijn... en ik was bang: bang van mijn reacties, bang van mijn houding, bang van mijn gedachten, bang van mijn gevoelens...

Als we terug thuis waren was de spanning weg: we waren alle twee rustig... en... hoe kan ik dat beschrijven? "tevreden"? ja en neen... "opgelucht"? ja en neen..."getroost"? ja en neen... ik vind de juiste woorden niet.... ons hart was verwarmd, ja zoiets: Steven was erbij, hij straalde in de kapel, hij bracht ons een prachtig geschenk: een gevoel van samenhorigheid, we waren allemaal samen in een cirkel, met hem.... zoals in "zijn" chiro.....

En, Tom: als de woorden "ga in vrede" betekenen hoe Jan en ikzelf (en hopelijk al de aanwezigen) waren als we O.L.V. van Vlaanderen verlieten weet dat het inderdaad zo was, en wees duizend maal bedankt ervoor samen met al de mensen die in onze warme cirkel waren!!

Geschreven door Marie-Luce om 21:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 8 april 2007

Pasen:

Pasen: een mensenleven in het kort: wenen en lachen

Pasen: opstaan en wenen voor de dood van je zoon....

Pasen: lachen als je klein kinderen je opbellen omdat de klokken en de Paashaas gekomen zijn....

Pasen: voorbeeld van een mensenleven....

Geschreven door Marie-Luce om 09:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 14 april 2007

Zin - onzin?

We zijn aan de zee: tot deze namiddag met de klein kinderen en nu met twee, tot morgen...
Deze avond nam ik de tijd om de krant te lezen en ook een beetje naar tv te kijken...

Meer dan 10 jaar al hoor ik en zie ik de akties rond "kom op tegen kanker"; meer dan 10 jaar al weet ik welke bedragen geschonken worden voor hulp, materiaal, onderzoek... vanavond dacht ik "en dan?" heeft dat zin? wat is er veranderd in meer dan 10 jaar? is het al beter? heeft dat geld iets opgebracht? is er wel degelijk meer hulp? hebben al die onderzoeken geholpen? hebben de patienten echt meer kansen dan 10 jaar geleden? ik lees regelmatig ook een "uitvinding in laboratorium" die een "doorbrak" zou kunnen betekenen... binnen??? jaren... wanneer? is het al gebeurd? waar? hoe? minder nieuwe gevallen? minder agressief? minder pijnlijk?
Al die vragen... heeft dat zin?

Meer dan 1 jaar na de dood van Joe (en maanden na andere moorden van jongeren) vraag ik mij af "en dan?" Heeft dat zin? wat is er veranderd in dit jaar? is het al beter? is er al iets veranderd? Wat? Waar? Wie?
Al die vragen.... heeft dat zin?