Zaterdag 15 april 2006
Het ergste is voorbij.... voor mijn zoon....
Het was ook heel stil als we naar Brugge reden, 9 jaar geleden.....nu moet ik "achteruit gaan.....
Die week was verschrikkelijk geweest: door de laatste "cocktail" had hij enorm veel pijn (overal), hij kon maar heel moeilijk eten, met moeite spreken, was doodmoe... maar kon niet slapen:
"tijdelijke gevolgens".... zeiden ze: het ging weer beter gaan en zondag ging hij thuis zijn ....zeiden ze....
Mijn zoon had gevraagd om zijn telefoon uit de kamer te laten: hij wilde niet hebben dat zijn vrienden of de familie die belden zouden weten (horen) hoe lastig het voor hem was.... het ging toch beteren....
Ik was ieder dag daar, van 's morgens tot 's avonds, bij hem...
En ja hoor: de donderdag was de pijn een beetje verminderd, we zagen ook een soorte "dons" op zijn hoofd: zijn haar begon te groeien: zo blij dat hij was!!! (en ik dan!).... maar nog geen telefoon: de schade aangericht in zijn mond (en de rest waarschijnlijk!) deed dat hj nog teveel pijn had om te spreken zoals hij gewoonlijk deed: vlot en rap en opgewekt... dus... nog niet: "ze zouden kunen denken dat het niet goed is met mij".....
Hij was nog te zwak en had toch teveel pijn om met mij naar beneden (de restaurant) te gaan maar morgen ging het lukken... "allez Ma ga maar daar iets eten (je moet toch eten anders zal je nog flauw vallen!) en... een sigaret roken: ik weet wel dat je nog niet gestopt bent!" zei hij 's middags tegen mij: ik voel toch dat ik nu wel een beetje zal kunen rusten: ik heb kunnen eten...
.... en ik ging rap... "eten":.... en sprong binnen in de kapel....en begon te bidden....omdat hij wat beter was....
en te lezen... over Pasen.... en dan ook te lezen...
in hun "gastenboek".... over de vragen voor genezing.... en de bedankingen.... voor genezingen... maar schreef niets....nog niets....
en ging dan naar buiten... een sigaret roken....
en terug bij hem....
Die week was verschrikkelijk geweest: door de laatste "cocktail" had hij enorm veel pijn (overal), hij kon maar heel moeilijk eten, met moeite spreken, was doodmoe... maar kon niet slapen:
"tijdelijke gevolgens".... zeiden ze: het ging weer beter gaan en zondag ging hij thuis zijn ....zeiden ze....
Mijn zoon had gevraagd om zijn telefoon uit de kamer te laten: hij wilde niet hebben dat zijn vrienden of de familie die belden zouden weten (horen) hoe lastig het voor hem was.... het ging toch beteren....
Ik was ieder dag daar, van 's morgens tot 's avonds, bij hem...
En ja hoor: de donderdag was de pijn een beetje verminderd, we zagen ook een soorte "dons" op zijn hoofd: zijn haar begon te groeien: zo blij dat hij was!!! (en ik dan!).... maar nog geen telefoon: de schade aangericht in zijn mond (en de rest waarschijnlijk!) deed dat hj nog teveel pijn had om te spreken zoals hij gewoonlijk deed: vlot en rap en opgewekt... dus... nog niet: "ze zouden kunen denken dat het niet goed is met mij".....
Hij was nog te zwak en had toch teveel pijn om met mij naar beneden (de restaurant) te gaan maar morgen ging het lukken... "allez Ma ga maar daar iets eten (je moet toch eten anders zal je nog flauw vallen!) en... een sigaret roken: ik weet wel dat je nog niet gestopt bent!" zei hij 's middags tegen mij: ik voel toch dat ik nu wel een beetje zal kunen rusten: ik heb kunnen eten...
.... en ik ging rap... "eten":.... en sprong binnen in de kapel....en begon te bidden....omdat hij wat beter was....
en te lezen... over Pasen.... en dan ook te lezen...
in hun "gastenboek".... over de vragen voor genezing.... en de bedankingen.... voor genezingen... maar schreef niets....nog niets....
en ging dan naar buiten... een sigaret roken....
en terug bij hem....