16. San Juan de Los Terreros (2)

We gaan stilletjesaan Andalucia weer verlaten, maar dat doen we niet zonder eerst een bezoek te brengen aan Jef en Thea. Altijd fijn om te zien hoe goed dat zij het leven in Spanje uitstralen. En natuurlijk doen we ons terrasje aan zee weer, bij Valerie, met een portie friet en overheerlijke, super grote mosselen.

Maar wat deden we zoal tijdens de feestdagen? Eten, drinken, smullen, genieten van de zon en de vrienden. We houden het graag internationaal, Oostenrijk, Duitsland en Spanje waren in ons gezelschap. Van ons aan al onze lezers, familie en vrienden: onze allerbeste wensen voor het nieuwe jaar, en dat jullie nog veel mogen reizen.

In de Sierra Almagrera ligt het stadje Cuevas de Almanzora. Voor ons slechts 5km, maar het stadje ligt op 70km noordoostelijk van Almeria en is tevens de belangrijkste stad van het mijnbouwgebied in de Sierra Almagrera, een rij bergen van 12km lang. Reeds in de prehistorie werden hier mineralen gewonnen en in de 19^de eeuw werd een zilverhoudende ader ontdekt. Een groot aantal mijnen kwam in 1870 onder water te staan, maar de ontdekking van andere zilveraders door José Muñoz zorgde voor een heropleving. Zijn standbeeld staat op het pleintje in het oude stadsgedeelte. De stad bevindt zich in de schaduw van een 16^de eeuws paleis in gotische stijl.

Net achter die ene berg ligt een fantastisch golfresort. We trekken onze stoute schoenen en een polo shirt aan, en gaan op verkenning. Het is gewoon prachtig, in 2001 gebouwd naar een voorbeeld in Arizona, en zeker geslaagd. Een huisje met 3 slaapkamers op het terrein kan je kopen voor zo’n 600.000 euro, niet klagen, het lidgeld van 29.000 euro is in de prijs begrepen.

De stierenvechters arena is de oudste in de provincie Almeria  en werd ingehuldigd in 1879. Maar reeds lang voor de bouw werd er reeds aan stierenvechten gedaan in de straten van Vera, en dit ter ere van huwelijken en geboortes. Wij brengen een bezoek aan de arena en haar museum.

Net buiten het Moorse stadje Vera ligt een erg gekende internationale tennisclub met een nieuw aangelegde motorhomeparking. We gaan een kijkje nemen, om van hieruit weer nieuwe stadjes en dorpjes te ontdekken. Ik moet zeggen, het uitzicht over dit woestijnachtig gebied in Andalucië is adembenemend. Hier kunnen we het wel eventjes volhouden! Trouwens, mocht je ons een bezoek willen brengen? Er ligt een landingsbaan vlak voor de deur!

Een grote attractie net buiten de stad zijn deze bronnen, gelegen in een klein natuurpark en geklasseerd als historisch erfgoed. Gezellig om een wandelingetje te maken. In het weekend komen de Spanjaarden hier picknicken.

Een populair "feest" is Los Caballos del Vino (Wijn paarden), ter herdenking van een traditie die plaats vond in de 13de eeuw. Toen belegerde de Christenen het fort van de Arabieren en doorbrak daarmee de zoektocht naar water. Toen zij verzuimden enig water te vinden, keerden zij terug naar het fort op hun paarden, met zakken gevuld met wijn. De herdenking bestaat uit decoratief geharnaste paarden galopperend op de stijle hellingen naar het kasteel. Samen met de Moorse en christelijke processies, zijn dit de hoofdgebeurtenissen in de feestelijke kalender van Caravaca. Wij bezoeken het museum.

Met de fiets door de straatjes, bergop, bergaf, hele mooie, maar vooral propere stad. En het zonnetje schijnt volop. De stad is gelegen op 625 meter boven de zeespiegel, koud is het er helemaal niet, misschien hebben we geluk?

Volgens de legende werd de Moorse Koning Abu Zeid in 1232 bekeerd tot het christendom toen hij zag hoe twee engelen een kruis van hemel tot een priester brachten, die gevangene was in het kasteel, om een dienst te houden. Deze legende leidde tot de bouw, van het hoofdmonument van deze stad in het noordoosten van Murcia, de Kapel van La Vera Cruz. Het belangrijkste kenmerk van dit gebouw is zijn luxueuze voorgevel, die van rode marmer gemaakt werd. In 1998 kende de Paus Caravaca de la Cruz het Jubileum Jaar toe en maakte deze stad de vijfde in de wereld, samen met vier andere steden (Santiago de Compostela, Santo Toribio de Liébana, Rome en Jeruzalem), die toegestaan wordt om het Eeuwige Jubileum te vieren. Dit betekent dat de stad het Heilige Jaar iedere zeven jaren in de kapel van La Vera Cruz mag vieren. Het volgende Jubileumjaar van Caravaca de la Cruz is dan in het jaar 2017.

We rijden via de binnenlandse wegen naar Caravaca en genieten van de prachtige uitzichten. Dank zij een vriend mogen we in deze stad parkeren (en slapen) op het pleintje naast zijn woning. Geweldige plek! Aan de rand van de stad, en aan de rand van het natuurpark. Gracias Antonio !

Yecla. Een stadje dat grenst aan La Comunidad Valenciana en aan La Castilla la Mancha. Je zou kunnen zeggen dat we op een drie-provinciën punt zitten. Wat een prachtige natuur! Het wilde westen! Of nee, het wilde noorden van Murcia! Spijtig dat het hier zo koud en winderig is. Morgen verder via de prachtige wijnroute, door het binnenland, naar Alquerias.

Na 150 miljoen bouwkosten, 9 miljoen onkosten per jaar en nog eens en extra 40 miljoen kosten, heeft de regionale regering van de Comunidad Valenciana toch besloten om het vliegveld van Castellón te koop te zitten. Het vliegveld werd in 2012 met veel spektakel geopend maar sindsdien zijn er nog geen vliegtuigen waargenomen, heeft men nog geen vergunning en blijkt de landingsbaan te kort te zijn. De Comunidad Valenciana is een van de regio´s die de meeste financiële problemen heeft van Spanje en een niet functionerend vliegveld kost gewoon te veel geld. Het vliegveld zal een van de vele objecten zijn die Valencia inmiddels te koop heeft gezet om geld op te halen en kosten te verminderen. We gaan een kijkje nemen in dit verlaten gebied met een kunstwerk van 300.000 euro op de rotonde voor de ingang naar de vertrekhal: een bronzen beeld dat is opgedragen aan de initiatiefnemer van het vliegveld, de provinciale PP-partijleider Carlos Fabra. Het beeld is 25 meter hoog en weegt 20 ton, een beetje te zwaar voor onze voortuin!

Een weekje vroeger dan normaal vatten we onze tocht naar het zuiden aan. De eerste etappes valt er nog weinig te vertellen. Onze halte in Beaune hebben we behouden, van daaruit zouden we naar Remoulins rijden, maar omwille van de gietende regen werd het Marseillan Plage. Een hele mooie plek, maar met hetzelfde verhaal, de ganse nacht gietende regen! Verder naar Figueres dan, we passeren Narbonne, de kathedraal met de voeten in het water, en dan, eindelijk ZON in Figueres ! Na een erg winderige nacht reizen we verder naar Deltebre, waar we kunnen genieten van de eerste echte zon, de eerste terrasjes en de eerste fietstochtjes. Deltebre is natuurlijk gekend voor zijn “rijst”geschiedenis en de rijstteelt (voor het verhaal, zie december 2013). We bezoeken ditmaal het rijstmuseum en proeven de lekkere rijstlikeur. Hmmm!

Ondertussen zijn we al net voor de Franse grens. We hebben afgesproken met gezellige vrienden voor een overheerlijke buffetmaaltijd op zijn Spaans. Voor ons zit het erop, morgen gaat het verder naar huis met nog één tussenstop in Beaune. En erg toepasselijk: de sluiting gaat dicht. Dank je wel lieve vrienden voor al je aandacht, voor de vele bezoekjes, voor de heerlijke momenten en vooral voor dat onvergetelijk zonnetje. Het ga je goed en tot de volgende keer. Groetjes

We zijn in de cava streek, net onder Barcelona, in Lavern. Hier is het de periode van het jaar voor de “lente ui” op de grill. We hebben afgesproken met onze Spaanse vrienden. Super gezellig! Super lekker! Muchas gracias amigos! Hasta Pronto !!!!

De winterperiode zit er helemaal op. We fietsen nog een laatste keer naar het strand van Piles. Ondanks het prachtige weer ligt het er stil en verlaten bij. Nog een laatste carajillo, terug naar de motorhome, de fietsen op het rek, en morgen verder naar het noorden.

Spijtig dat ik er nier eerder aan dacht, maar jullie even enkele foto’s van de (weinige) Spaanse fietspaden tonen is ook wel leuk. Als je niet uitkijkt, kan je wel eens de snelweg oprijden, of eens uit de bocht vliegen, aauw!