De oorzaak

Wat het fotoaparaat betreft ging ik eerst voor de laatste nieuwe S200EXR en dat na het lezen van de aankondiging van het aparaat.  Nu het er eindelijk is met alle gegevens in détail, kan ik degelijk vergelijken met zijn voorganger de S100fs.  De verbeteringen zijn minimaal en er is een heel klein puntje dat de doorslag geeft en dat is de kantelbare viewer voorzien op de 100 en weggelaten op de 200.  De prijs van de 200 ligt €50 boven die van de 100.

Ik kies definitief voor het 'Fujifilm Fine Pix S100fs Energy Pack', waardoor ik terzelvertijd met het aparaat ook een sanDisk, een batterij en een opbergtas erbij krijg.  Als je dit alles apart moet kopen dan betaal je meer en ik heb die toch nodig. Daarbij blijf ik ook nog juist binnen mijn voorziene budged.

De verbeteringen aan die fototoestellen zal verder gaan evenals het bij de PC het geval is.  Koop je vandaag, dan is het morgen al voorbijgestreefd. Het is een zaak van de keuze weten te maken en weten waarom je die bepaalde keuze doet.

Kasper is terug thuis bij papa en mama en vooral bij zusje.
Hoe we er geraakten is eerder straffe koek.

We hadden een grotere marge genomen dan gewoonlijk door vroeger te vertrekken naar het station van Brugge maar het regende en daardoor kregen we toch wat vertragingetjes.
Op het laatste werd het lopen en vliegen.
Ik moest nog mijn 65+ ticket halen en Let was met Kasper voorop gegaan.  De bagage was voor mij en ik raakte traag vooruit omwille van een spierscheur juist boven de rechter knie.
Reeds was ik in de grote gang naar het perron geraakt als Let me bereikte per gsm...Waar ben je?... en, ik hou de trein tegen. Typisch Let.  Ze was naar de conducteur gegaan en het geval uitgelegd en ik zwoegen en zweten, meer strompelen dan gaan,  mij forcerend op één goed been, de roltrap op en buiten adem op de trein geraakt en gebeld dat ik erop zat.  Let zei me dat ze achteraan zat en beneden. De trein was nml een dubbeldekker en later zou ik vernemen dat hij meer dubbel was dan enkel het dek.
  Ik begon mijn gesleur om achteraan te geraken. Plots kon ik niet verder meer. Opnieuw per gsm.-Let, waar zit je feitelijk?-voorste trein achteraan maar nu boven en jij? -Achteraan onder. Op dat moment leek het me of ik haar nooit meer terug zou zien...Let in de voorste trein, die maar tot Hasselt reed, met Kasper die na 10 minuten in slaap viel en wakker zou worden even voorbij Brussel. Ik zat, met de bagage, op de aangekoppelde trein die tot Tongeren moest.

Toen kwam de controleur en die zei me dat overstappen in Gent te weinig tijd bood en dat het in Brussel veel te druk was en voegde hij eraan toe, mis je ze zo? Ik beperkte mij tot de breedste glimlach die ik op dat moment kon opbrengen.

Een groot uur later,
strompelde ik naar haar toe en nam haar eens vlug dicht maar Maarten stond met de auto waar hij slechts heel kort mocht blijven staan en alles moest dus opnieuw vlug gaan en ik was niet in de stemming en het vermogen voor vlug.  Het werd dus eerder een mislukte knuffel maar de handeling was spontaan en welgemeend.

Om vier uur waren we terug in Brugge en om kwart voor zeven moest ik bij de dokter zijn.  Ik had op de trein, opnieuw per gsm, een afspraak geregeld. Toen ik er rond half acht buiten kwam met een grote plakker op de achterkant van mijn rechter bil liep ik recht en bijna ongehinderd en de raad in mijn oren, 'Draag enkele dagen een passend  steunverband' en doe het eens rustig aan hé. Zie mij hier al lopen met één van die ambetante dingen op de juiste plaats.
Maar wie zal dat zien? Dat verdwijnt toch grotendeels onder de broek? Als het tenminste een lange broek is, ja maar als het warm is draag ik bij voorkeur een kort geval.

Eindelijk rust, verplichte rust.
Ik hoor de laatste tijd van jan en alleman dat ik het wat kalmer aan moet doen...ja dat zal ik, als het absoluut niet anders kan.

Jolien     Van Elsen is geboren op vrijdag 28 augustus  om 8u21 ‘smorgens

Ze weegt 3kg250 en is 50cm klein. Moeder en kind zijn in goede gezondheid.

(De toestand van de vader wordt voorlopig geheim gehouden).  Kaspertje gaat logeren bij oma tot zijn mama hem niet meer kan missen.

Proficiat aan Leen en Maarten.

Sedert verleden jaar, doet de kunstroute van Lissewege nu ook Zwankendamme aan. In en rond het kleine dorpskerkje zijn kunstwerkjes te bezichtigen.
Dit jaar ben ik bijzonder lang blijven stil staan bij een instalatie onder het groepje bomen die het grasplein bij de kerk wat extra charme geven. Het hele dorp heeft eraan meegewerkt en er staan dan ook in dat legioen schoenen, schoenen in alle maten.
















In de bomen hangen luidsprekers en daar hoor je muziek, geluiden en gesprekken met de bewoners.  Het gaat over de toekomst van het kleine dorpje, dat dreigt een tweede Doel te worden.  Het maakte indruk op mij. De rest van de kunstroute loopt langs 'de geule' (het vaartje) dat dwars door Lissewege loopt, in het dorp zelf en in de kerk en de oude pastorie plus bijhorende ommuurde tuin en dan naar 'Ter Doest' toe en op het grote binnenplein tussen de befaamde schuur en het restaurant.

Maar dit hier, het schoenenlegioen van Zwankendamme, blijft sterk in mijn geheugen hangen. 
De moeite is het wel waard om eens naar Lissewege af te zakken.  De route wordt opgedoekt na 15 september. 
 

Rustig weg...ik zeg wel want veel anders kan ik niet. Met die hernia die me weer onaangenaam te pakken had.  Ik dacht dat ik  duizend man sterk was maar had naast mijn rug gerekend.



Nonkel petje heeft nu de klus geklaard die het mij heeft gelapt. Als het goed gaat dan wordt ik soms wel eens roekeloos en zit ik met de gevolgen.  Ik bouw nu weer mijn krachten op en zal toch wel ne keer mijn lesje hebben geleerd zeker!? Dat ben ik natuurlijk niet zeker van maar...wie weet!? 


Als afwisseling krijg ik nu toch wel enkele emmers bonen over de vloer en uitgekieperd op tafel.
 Daar ben ik wel een tijdje zoet mee. Dit jaar zijn de boontjes echt mooi en lekker...letterlijk om op te eten. We zeggen dat soms van Kaspertje ook...hij is toch om op te eten hé, maar dan is het figuurlijk...toch?

dala geveld door hernia.  Het verscheen in geen enkele krant. Rusten en rondlopen...niets doen. Niet echt iets voor mij. Na een week bijna volledig rust kan ik toch reeds opnieuw wat langer zitten en gaat het beter met de pijn. Ik moet dat nog tot  de 20ste juli uithouden.  

Ik rij dan even tot in Ettelgem en loop daar wat rond.  Een wandeling in het dorp en wat rondhangen in de tentoonstelling.


Genietend van de afwisseling en van de vele mooie werken die er hangen. 


Ook maak ik zo, naderkennis met de mensen van de groep die ik nog niet zo goed  ken. Ik leer er ook diegenen kennen die ik nog niet aansprak. 


Het is allemaal een beetje veel in heel korte tijd.