Woensdag 2 september 2009
rust
Ik zou me beginnen afvragen wat rust in feite inhoud. Als je me vraagt een hektische situatie te beschrijven dan zou dat voor mij gemakkelijker zijn dat de vraag om het over te hebben.
We brachten Kaspertje op zaterdag mee met de trein en dat was een eerste keer voor hem. Het jongetje was zeer stil en had ogen te kort. Zo habben we tot vrijdag een logeerdertje en dan brengen we hem terug, opnieuw met de trein. Ik denk dat ik daar in slaap zal vallen. Onze gast is een beetje verkouden, wat betekenent dat we elke nacht eventjes onze nachtrust moeten onderbreken om de kleine weer aan het slapen te krijgen. Als mijn eerste slaap gestoord wordt, vind ik hem niet meer terug maar tegen de ochtend dommel ik dan weg.
Ik sta dan op rond 6u30, wat voor jullie nog vroeg is maar voor mij 2u30 later dan gewoonte. Krijg de dag dan nog rond. Mijn ritme ligt behoorlijk overhoop.
Overdag is Kasper leuk en aangenaam maar je moet hem voortdurend letterlijk in het oog hebben anders haalt hij kattekwaad uit.
Gisteren zat ik een boek te lezen terwijl hij in de zandbak aan het spelen was. Plots sloeg ik mijn ogen op en dat kereltje was de aarde van de bloempotten uit aan het strooien in het fijn wit zand van zijn zandbak. Ik plaatste hem in de hoek en het kind bleef beteutert staan kijken over zijn schouder hoe ik al de zwarte aarde uit de zandbak filterde. Hij is stil blijven staan, zonder een kik te geven tot ik helemaal gedaan had met de bijkomende karwei.
Op mijn wenken mocht hij met de bal gaan spelen. De zandbak ging dicht.
Ja kaspertje, als je dat al niet mag doen hé! Blijkbaar houdt de jongen van contrasten. Oma was om boodschappen en opa had de handen vol.
Terwijl hij sliep had ik vlug nieuwe hekkentjes gemaakt voor de twee doorgangen naar de moestuin. De oude werden te laag, de deugniet kroop er gewoon over. Als hij daar ongemerkt zou ingeraken mag ik waarschijnlijk de groene tomaten proberen te rijpen in de donker berging...plus nog duizend andere mogelijkheden hoe Kasper het zou aanpakken. Beter is het om voorzorgen te nemen en daarom moest ik tijdig ingrijpen.
En moest hij ongemerkt in mijn atelier binnen glippen, denk ik dat de vreugde nog groter en zeker kleurrijker ou zijn. De deur altijd dichthouden is de boodschap en alert zijn...Kasper letterlijk steeds in het vizier hebben.
Ik wil zeker niet klagen. Het is een zeer aangenaam maar echt doende kind en wij hebben met jongens geen ervaring hé! Kasper mag altijd terugkomen...het is een feest. Hij maakt mijn hart nog wat jonger en blijder maar mijn knoken doet hij toch flink kraken.
We brachten Kaspertje op zaterdag mee met de trein en dat was een eerste keer voor hem. Het jongetje was zeer stil en had ogen te kort. Zo habben we tot vrijdag een logeerdertje en dan brengen we hem terug, opnieuw met de trein. Ik denk dat ik daar in slaap zal vallen. Onze gast is een beetje verkouden, wat betekenent dat we elke nacht eventjes onze nachtrust moeten onderbreken om de kleine weer aan het slapen te krijgen. Als mijn eerste slaap gestoord wordt, vind ik hem niet meer terug maar tegen de ochtend dommel ik dan weg.
Ik sta dan op rond 6u30, wat voor jullie nog vroeg is maar voor mij 2u30 later dan gewoonte. Krijg de dag dan nog rond. Mijn ritme ligt behoorlijk overhoop.
Overdag is Kasper leuk en aangenaam maar je moet hem voortdurend letterlijk in het oog hebben anders haalt hij kattekwaad uit.
Gisteren zat ik een boek te lezen terwijl hij in de zandbak aan het spelen was. Plots sloeg ik mijn ogen op en dat kereltje was de aarde van de bloempotten uit aan het strooien in het fijn wit zand van zijn zandbak. Ik plaatste hem in de hoek en het kind bleef beteutert staan kijken over zijn schouder hoe ik al de zwarte aarde uit de zandbak filterde. Hij is stil blijven staan, zonder een kik te geven tot ik helemaal gedaan had met de bijkomende karwei.
Op mijn wenken mocht hij met de bal gaan spelen. De zandbak ging dicht.
Ja kaspertje, als je dat al niet mag doen hé! Blijkbaar houdt de jongen van contrasten. Oma was om boodschappen en opa had de handen vol.
Terwijl hij sliep had ik vlug nieuwe hekkentjes gemaakt voor de twee doorgangen naar de moestuin. De oude werden te laag, de deugniet kroop er gewoon over. Als hij daar ongemerkt zou ingeraken mag ik waarschijnlijk de groene tomaten proberen te rijpen in de donker berging...plus nog duizend andere mogelijkheden hoe Kasper het zou aanpakken. Beter is het om voorzorgen te nemen en daarom moest ik tijdig ingrijpen.
En moest hij ongemerkt in mijn atelier binnen glippen, denk ik dat de vreugde nog groter en zeker kleurrijker ou zijn. De deur altijd dichthouden is de boodschap en alert zijn...Kasper letterlijk steeds in het vizier hebben.
Ik wil zeker niet klagen. Het is een zeer aangenaam maar echt doende kind en wij hebben met jongens geen ervaring hé! Kasper mag altijd terugkomen...het is een feest. Hij maakt mijn hart nog wat jonger en blijder maar mijn knoken doet hij toch flink kraken.
Geschreven door art om 07:15
Reageer op dit bericht
Afstand doen van vriendschap omwille van onbegrip. Het kan allemaal. Onder druk staan en geen keuze meer hebben. In een raadsel leven en er geen woorden voor hebben tenzij brabbeltaal. Hardheid van hart doet pijn.
Daar ben ik wel een tijdje zoet mee. Dit jaar zijn de boontjes echt mooi en lekker...letterlijk om op te eten. We zeggen dat soms van Kaspertje ook...hij is toch om op te eten hé, maar dan is het figuurlijk...toch?
