Ja, dat ik het heb over de opening van de kunsttentoonstelling in het Romaanse kerkje van Ettelgem spreekt natuurlijk voor zichzelf. Vrijda…
Ja, dat ik het heb over de opening van de kunsttentoonstelling in het Romaanse kerkje van Ettelgem spreekt natuurlijk voor zichzelf. Vrijdag 3 juli om19u30 is het dan zover.
Gisteren namiddag werd het deels gerestaureerde gebouw, vanaf 14u, een beetje opgepoetst. Daarna kwamen de werken bij horten en stoten binnen en begon een ijverig bestuurslid die op te hangen. Het was een kleine vergissing want pas om 16 u, als de drie verantwoordelijken voor de schikking aanwezig waren zou worden gestart.
Toen de hoofdverantwoordelijke en echt bekwame persoon, voor die zaken althans, toekwam, ontstond er een babelonische spraakverwarring en moest de zaak grotendeels herschikt worden. Enkelen werden zeer boos, maar tenslotte, toen het resultaat begon in te slaan als een bom, moest iedereen toegeven dat het echt, maar dan echt verbeterd was. Er was een evenwichtig geheel ontstaan. Voordien was het een verzameling met een overdreven aantal werken. Sommigen mochten de helft van hun verzameling weer meenemen naar huis. Vooraf was heel klaar en duidelijk gezegd geweest dat het aantal beperkt zou blijven tot een viertal schilderijen of beelden. Ik bracht zorgvuldig uitgekozen 3 doeken en 1 beeld mee en die werden opgenomen in het geheel.
Ik nam er een paar foto's van maar zal die nu niet plaatsen. Eerst moeten jullie de kans krijgen om ze te zien in het geheel van de tentoonstelling. Ik hoop jullie te kunnen ontvangen op de opening of toch minstens op een andere keer. Mijn permanentie is vastgelegd. Ik zal er zeker zijn, elke maandagnamiddag van 14 tot 18u en dan op afspraak, tenminste als jullie er mij willen bij hebben.
Na dertig jaar tentoongesteld te hebben tussen de landschapjes en bloemstukken, als vreemde eend in de bijt, voel ik me thuiskomen tussen gelijkgestemde zielen. Wie er zich niet thuisvoelt zal hier zeker niet bijblijven.
Automatisch zal ik opnieuw veel meer gaan schilderen en boetseren. Natuurlijk zal de staat van mijn rug bepalend zijn.
Gisterenavond sliep ik, beneden in de zetel, mijn eerste diepe tuk uit tot middernacht. Daarna hield ik het nog vol tot 3u en ben ik onmiddelijk aan de slag gegaan, heel fit en vooral klaar wakker.
Och ja, iemand van de medekunstenaars vergeleek mij met de Duitse expressionist Emile Nolde en ik zocht die op. doe maar eens hetzelfde en oordeel dan zelf maar of het een beetje klopt. Persoonlijk vind ik van niet maar ja, wat wilde die man juistzeggen of heeft hij meer welken van Nolde gezien. Mij zal het een zorg zijn, afgekeken is het echt wel niet. Ik had tot gisteren nooit van die man gehoord. Zelf zou ik het liefst mijn strekking 'kleursymbolischtisch expressionisme' noemen.
De eerste kunstcafé die ik zaterdag meemaakte bij de nieuwe kunstkring 'Rodrigo Flamenco' was een kennismakingsronde met de talrijke leden e…
De eerste kunstcafé die ik zaterdag meemaakte bij de nieuwe kunstkring 'Rodrigo Flamenco' was een kennismakingsronde met de talrijke leden en sympathisanten. Het weerzien met enkele mij goed bekende kunstenaars had aangename en minder aangename verrassingen in petto.
Een oudere vrouw kwam op mij af...'ik wilde jou in feite nooit meer terugzien, zei ze, maar ja.... En ze ging zonder onderbreking verder en zoals naar gewoonte kan je bij haar, er geen woord tussen krijgen tot ze ophoud met ratelen. Ze was zo ontgoocheld in mij omdat ik na de dood van haar man niets meer van mij liet horen en wel tien keer wilde ze mij niet meer zien en het leek mij alsof ik er voor haar werkelijk niet was.
Toen ik uiteindelijk kon zeggen dat ze mocht vragen aan mijn vrouw hoeveel ik haar had opgebeld en hoe dikwijls ik aan haar huis was geweest en uiteindelijk vernam dat ze naar haar vroeger huis was teruggekeerd door simpelweg van huis te wisselen met haar dochter en ik het adres niet kende. Toen pakte ze me wat slapjes vast en zei niets meer. En... ik had ook geen verdere behoefte er nog meer woorden aan te besteden.
Ze werd door een nieuwkomer in beslag genomen en ik stond even alleen wat uit te blazen.
Er was een plaatsje vrij naast een man, wiens vrouw herhaaldelijk voor mij had tentoongesteld en daar beleefde ik de stoot van die middag. Ja dat is een heel ander verhaal voor een andere keer.
Reeds geruime tijd heb ik te weinig mogelijkheid om te schilderen. Ik ben anders te sterk benomen geweest. Het voorzitterschap van 'pro ar…
Reeds geruime tijd heb ik te weinig mogelijkheid om te schilderen. Ik ben anders te sterk benomen geweest.
Het voorzitterschap van 'pro arte' is nu opgedoekt.
De behoefte om meer te schilderen is er maar ik heb steun nodig. Zonder een hard werkende kunstgroep achter mij kan ik het niet klaarspelen.
De organisatie van de jaarlijkse tentoonstelling in Stalhille heb ik doorgeschoven naar de cultuuraad van Jabbeke. Het enige wat ik nog te doen heb is een beetje meewerken als de panelen voor 'kleur in Stalhille' worden opgehangen. Het blijft officieel wel op mijn naam staan omdat ik de enige van de medewerkers ben die in Stalhille woont. De organisatie gebeurt volledig door de cultuurraad.
Toeval of niet maar met het verlengde weekend van Pinksteren is in Oudenburg een eerste tentoonstelling gehouden van de onlangs nieuw opgerichte activiteitengroep. Ieman die vroeger meermaals hier voor mij tetoonstelde in Salhille nodigde mij uit. De tentoonstelling was open op zaterdag, zondag en vandaag; georganiseerd door Kunstkring Rodrigo Flamenco vzw
Colette en ik zijn zaterdag eventjes vluchtig gaan zien. De eerste bekende die ik er tegen het lijf liep was Beeldhouwster Carla Metsch en ik zie ook werken hangen van iemand die nog bij ons hier in Stalhille, ver na Carla eveneens tentoonstelde.
Heel spontaan heb ik mij lid gemaakt met het vaste voornemen er bij de volgende tentoonstelling vast en zeker bij te zijn. Ik maak voortaan tijd vrij om meer te schilderen. Om de maand komen we samen op de laatste zaterdag en dit van 11 tot 13u.